Tja, zo is er denk ik van elk nummer wel een live versie te bedenken die beter is dan het origineel, toch heb ik hier slechts bij hoge uitzondering voor gekozen, ofwel als het een drastisch afwijkende versie is, ofwel als hij echt significant beter is. De studio versie heeft zo zijn charme en haalt het vooral vanwege zijn unieke sound.

The Old Laughing Lady: 7,5

The Old Laughing Lady: 7

Ik vind die studioversie echt fantástisch juist, een van mijn favorieten van Neil Young zelfs wel: 9,7
Dat verhevene, mysterieuze mis ik juist een beetje in de liveversie.

I Wonder: 6
Don't Cry No Tears: 7,5
The Old Laughing Lady: 7,5

7

Het komt niet vaak voor dat ik niét het hoogste cijfer uitdeel. Dit keer gaat Sandokan-veld met de eer strijken. Van mij krijgt Old Laughing Lady een 9, waarmee het na 13 stemmen op een 7.73 gemiddeld staat. Ruim onder The Loner, maar nog wel boven I've Been Waiting for You.

Zoals gezegd kan ik The Old Laughing Lady bijna niet horen zonder daarna ook String Quartet From Whiskey Boot Hill en Here We Are In the Years te verwachten. Dit nummer werd niet bijzonder vaak gespeeld, toch staat op twee live albums. In 1976 werd het slechts één keer live gespeeld, op 24 november, de opname werd goed genoeg gevonden door Cameron Crowe en Joel Bernstein om opgenomen te worden op hun compilatie van akoestische optredens van de Amerikaanse tour met Crazy Horse. In eerste instantie deed deze compilatie de rondte als ‘The Joel Bernstein Tapes’, in 2018 volgde een officiële release met Songs for Judy.

Op de studio versie speelde Neil Young voor captain manyhands (een titel die later vergeven zou worden aan Stephen Stills). Hij speelt naast gitaar ook piano, klavecimbel en orgel. De bas werd door Jim Messina bespeeld. Uiteraard konden hier ook weer strijkers en blazers, gearrangeerd door Jack Nitzsche, niet ontbreken.

De oorsprong van het nummer ligt in de eerste helft van Falcon Lake, te horen op The Buffalo Springfield Boxset. De versie van Here We Are in the Years die we inmiddels het beste kennen is de versie die op de heruitgave van Young’s debuut stond (de eerste versie werd verpest door het CSG proces). Toen werd besloten om het album opnieuw uit te brengen, zonder CSG, heeft Neil gelijk de gelegenheid genomen om wat nummers aan te passen, waaronder dus Here We Are in the Years. De originele mix is daarbij verloren gegaan, maar werd voor de gelegenheid gereconstrueerd ca. 2010 en als BD-Live download beschikbaar gesteld. Deze is inmiddels ook weer beschikbaar gemaakt op Young's website, Young zelf gaf later aan dat de eerste mix toch het beste was. Een credo wat hij tot op de dag van vandaag (soms met wisselend succes) doorvoert.





Info Card op neilyoungarchives.com

En ter vergelijking, in de bonus: Falcon Lake (onmiskenbaar dezelfde melodie; er zit ook een flard van One More Sign in):

I Wonder: 4,5
Don't Cry No Tears: 7,6
The Old Laughing Lady: 8,1

Je bent ook I'm a Man and I Can't Cry nog vergeten, als je een 100% score wilt behouden

Nope, die heb ik een 5,8 gegeven.

Here We Are in the Years - 5,9 - snurk... hoe boring is dit?

Lap, daar heb ik glad overheen gelezen, mijn focus lag op de herwaardering van Broken Arrow

The Old Laughing Lady: 8,5
Here We Are in the Years : 8,5

Here We Are In The Years: Mooi melancholisch liedje , wat zoet misschien 7.4

8.7

Had ik al gezegd dat ik een zwak voor z'n debuutplaat heb?

Zwak is het wel ja

Hm, die kritiek op onze grote held is niet lief, maar misschien is Lynyrd Skynyrd meer iets voor jou

Goin' home 6,3
Changing Highways 7,6
Interstate 7,0
Country Home 7,3
Vampire Blues 6,5
Running Dry 8,0
Round and Round 8,0
Broken Arrow 9,0
(I'm A Man And) I Can't Cry 7,0
I Wonder 7,5
Don't Cry No Tears 7,5
The Old Laughing Lady 7,5
Here We Are in the Years 7,0

I Wonder: 6
Don't Cry No Tears: 9
The Old Laughing Lady: 9 (mn unplugged)
Here we are 8

Here We Are in the Years : 8,5

The Old Laughing Lady: 8
Here We Are in the Years : 8

Here We Are in the Years : 7

Deze vind ik één van de beste op het solo-debuut. Klein liedje, maar het komt wel binnen.

8,8

8

Ondanks de 5.9 van Johnny Marr (en het is nog niet eens country) verslaat Here We Are in the Years, mede dankzij een 8.9 van mij The Old Laughing Lady nipt: 7.89 om 7.87. Maar goed, er zijn pas 12 stemmen uitgebracht, dus er kan nog van alles gebeuren!

Voor zover bekend werd Here We Are in the Years slechts 22 keer gespeeld, voornamelijk in 1973, maar ook enkele keren in 2016, waaronder in de Ziggo Dome, als toegift. Blijkbaar liggen de roots van Pushed it over the End ook in dit nummer, want de outro leek er verdacht veel op, heel even mochten we hopen op het nummer, maar het bleef bij een tease.

Pushed it over the End maakte zijn debuut tijdens de inmiddels legendarische liveshow in The Bottom Line in 1974, waar ook veel andere nieuwe nummers hun debuut maakten. Het nummer gaat over Patty Hearst, een Amerikaanse miljonairsdochter die op jonge leeftijd werd ontvoerd en tijdens haar ontvoering meewerkte aan een bankoverval.

Het was de bedoeling dat het nummer al op Decade terecht zou komen, de liner notes waren zelfs al geschreven, maar Graham Nash stak er op het laatste moment een stokje voor. Het nummer is opgenomen op 27 augustus 1974 (de versie op CSNY 1974 in Wembley, op 14 september) en werd later voorzien van overdubs door Crosby, Stills & Nash. Om één of andere duistere reden is het nummer in Italië wél uitgebracht als 12”, in die hoedanigheid zwierf het ook jaren rond als bootleg.

Wat mij betreft is de versie die in Archives Vol. II zit de definitieve versie. Alles klopt aan deze uitvoering, het gitaarspel van Young en Crosby, het pianospel van Stills en de prachtige harmoniezang. Het ongelooflijk om te beseffen dat dit nummer meer dan 40 jaar in het archief is blijven zitten. Wat een rijkdom als je je dat kunt veroorloven.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, de solo akoestische versie van The Bottom Line (dit concert vershijnt 'officieel' in September):

9

Here We Are In the Years: best mooi, maar bij mij blijft ie nooit zo hangen. 7,2

Pushed it over the End: Een stukje van deze melodie lijkt later terug te komen in 'Ramada Inn'? ('And although no one hears the sound...') Ik kende het nummer nog niet, interessante kennismaking. 8

Ik geef je één hint: Fontainebleau. Kom ik later nog op terug

7

Here We Are In the Years 7
Pushed it over the End 7

Here We Are In the Years: 6
Pushed it over the End: 6