7.9

8

I'm the ocean: 6

7,5

Hawaiian Sunrise: 7
Love/Art Blues: 6.5
I'm the ocean: 6.5
Country Girl 8.5

I'm the Ocean: heerlijk doordenderend. 8,5

I'm the Ocean doet het alvast een stuk beter dan Act of Love van hetzelfde album, met een 9 van mijzelf komt het nummer na 12 stemmen uit op een 7.70.

We blijven in het thema water met Sea of Madness. Het nummer is vooral bekend van de soundtrack van Woodstock, daar werd het nummer ook gespeeld, echter de versie die op de soundtrack terecht kwam is opgenomen in Fillmore East op 20 september 1969, een maand na Woodstock. De exacte reden hierachter is onbekend, waarschijnlijk waren ze niet tevreden over het optreden in Bethel. Van het complete concert van CSNY op Woodstock waren slechts flarden naar buiten gekomen, totdat er een 38CD boxset uitkwam (limited edition uiteraard) van zo ongeveer alle optredens van drie dagen Woodstock: Back to the Garden. De afzonderlijke concerten werden helaas niet los verkocht, dus zal ik het moeten doen met een wat minder officiële versie.

Er werd ook nog een studio versie opgenomen, welke op de bootleg CSNY Studio Archives staat. De volgorde van de coupletten is daar iets anders. Ik had even de hoop dat deze in Archives Vol. I zou zitten of misschien in de 50th Anniversary Edition van Déjà Vu, maar helaas. Sea of Madness is een wat atypisch nummer in Young’s oeuvre, hij speelt namelijk orgel en laat gitaarspel over aan Stills en Crosby (laatstgenoemde ongetwijfeld op zijn 12-string). De versie van 20 september 1969 was ook direct de laatste keer dat het nummer live werd gespeeld.





Info Card op neilyoungarchives.com

Ter vergelijking, in de bonus, de studio versie. Volgens Young niet goed genoeg, maar had echt niet misstaan op de 50th anniversary edition van Déjà Vu wat mij betreft:

6,9

Erg poppy , maar daarom niet minder leuk. Gitaren zitten er goed op en dat orgeltje rolt ook lekker door .
8

I'm the Ocean: 7,5
Sea of Madness: 7

8

Sea of Madness: 7

Sea of Madness: 6,5

See of Madness: Best lekker, niet helemaal mijn ding. 7,5

8,5

Sea of Madness: 7

Broken Arrow 7,4
(I'm a Man and) I Can't Cry 6,1
I Wonder 6,4
Don't Cry No Tears 7,8
Old Laughing Lady 8,5
Her we Are in the Years 8,1
Pushed it Over the End 7,7
On the Beach 10 (minimaal, misschien wel zijn mooiste!)
Hawaiian Sunrise 6,7
Love-Art Blues 7,3
Country Girl 9,4
I'm the Ocean 8,4
Sea of Madness 8,2

7.5

Drukke dag vandaag, dus wat later op de dag een nieuw nummer. Zoals het er nu naar uitziet zal dat volgende week ook een paar dagen het geval zijn. Hoe dan ook, de nostalgie zegeviert niet helemaal, ondanks dat dit nummer onderdeel is van de toch wel tamelijk legendarische soundtrack LP van Woodstock staat het na 12 stemmen op een 7.53. Het is een leuk poppy nummer dat ik zelf op een 8.3 waardeer. Voor mij een deep cut, want ik kreeg deze track pas voor het eerst fysiek in mijn bezit met het aanschaffen van Archives Vol. I. Ik kende het tot dan vooral van de film Celebration at Big Sur (de moeite waard om eens op te zoeken).

Van Sea of Madness is het maar een kleine stap naar Through My Sails. Over de getroebleerde pogingen om tot een nieuw CSNY-album te komen in 1973 en 1974 is al genoeg geschreven. Het is me echter niet duidelijk of Through my Sails één van de kandidaten was voor Human Highway. Neil nam het nummer voor het eerst op op 15 juni 1974, solo, tijdens een sessie die onder andere ook Love/Art Blues, Love is a Rose, Homefires en Pardon My Heart voorbracht.

Twee dagen later, als onderdeel van de voorbereidingen op de stadiontour van 1974 sommeerde hij Crosby, Stills & Nash om naar Broken Arrow te komen. Russ Kunkel speelde conga, een taak die hij voor de tour zou overdragen aan Joe Lala. Het nummer zou uiteindelijk niet worden gebruikt voor een nieuw CSNY album, maar ironisch genoeg op Zuma terechtkomen, een album dat voortkwam uit opnames met Crazy Horse in Point Dume. Hoezeer ik ook van Through my Sails houd, als je ziet welke nummers van Dume ten koste hiervan zijn afgevallen… Nog frappanter is dat het nummer live niet werd gespeeld tijdens de CSNY 1974 tour. De eerste keer dat hij het nummer live zou spelen was in 2020, tijdens Fireside Session IV.

Het voornaamste verschil (naast de harmoniezang van CSN) is het vervangen van:

Winds blowing, waves of showing, new things I’m knowing

Door:

Know me know me, show me show me, new things I’m knowing

De soloversie van Thorugh My Sails is één van de meest positieve verrassingen van Volume II. Toch stemmen we vandaag op de Zuma versie:





Info Card op neilyoungarchives.com

En omdat ik jullie de solo versie niet wil onthouden, is deze in de bonus vandaag:

7,6

Through My Sails 7.5

Eén van de wat onbekendere favorieten (voor anderen dan) van mij 9.5

7.8

8,6

Fijne afsluiter van Zuma, die solo-versie in de bonus vind ik nog een pak mooier, eerlijk gezegd.

8

Through My Sails: Mooi liedje, de CSNY-versie past ook goed op het einde van Zuma, vind ik. 8

Through My Sails 9.2
Solo versie is ook magistraal .

Sea of Madness: 8,5
Through My Sails: 9

Through My Sails: 7,5

Staat hoog op de shortlist om op mijn uitvaart gedraaid te worden (andere kandidaten zijn Box of Rain en Black Muddy River van Grateful Dead). Zelfs met koptelefoon is het zeer moeilijk om te ontwaren wie nu welke partij zingt (behalve Neil zelf, die haal je overal uit), zozeer grijpt de harmoniezang in elkaar. Ik blijf erbij dat Zuma (Dume) een dubbel album hadden moeten worden (misschien zelfs wel met Look Out for My Love en Like a Hurricane erbij), maar als afsluiter van Zuma werkt het nummer desalniettemin perfect.

Ik ben nog aan het dubben over mijn cijfer. Ik sluit een maximale score niet uit. Morgen in mijn treinreis naar Zwolle tijd zat om na te denken.