Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
0
geplaatst: 30 november 2020, 19:58 uur
harm1985 schreef:
Van het legendarische optreden van SNL staan helaas geen beelden op YouTube, wel op Neil’s website, dus we moeten het doen met de rehearsal:
(embed)
Van het legendarische optreden van SNL staan helaas geen beelden op YouTube, wel op Neil’s website, dus we moeten het doen met de rehearsal:
(embed)
Dank hiervoor. Deze comment op YouTube vat het prima samen:
I just became pregnant from watching this, and I'm a man.
0
geplaatst: 1 december 2020, 09:58 uur
Rockin' in the Free World is een beetje de Born in the USA van Neil Young, veel gespeeld, vaak verkeerd begrepen (o.a. door President Trump) en na Heart of Gold misschien wel zijn meest herkende song. Het is een onvervalste klassieker, net als Heart of Gold, maar mist een beetje 'de edge'; het nummer heeft denk ik last van het Top 2000 effect, net als Hotel California en BoRap. Overigens klaag ik niet als het gespeeld wordt tijdens een concert, alleen het 3 x opnieuw opstarten van de coda begint een beetje een gimmick te worden. Ik geef het nummer een 8,7. Komt het gemiddelde uit op een 8,29. Voorlopig goed voor een 4e plek.
Zoals gezegd is Freedom geproduceerd door Niko Bolas.
Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van Niko Bolas, op de één of andere manier missen zijn producties warmte, het klinkt wat klinisch allemaal. Toch werd de samenwerking tussen hem en Neil steeds hechter eind jaren 80. Hij maakte daarbij één fout, hij legde de focus voor de mensen die met Neil speelde teveel op de techniek en wat te weinig op de emotie. Daarmee sloot hij de belangrijkste groep voor Neil, Crazy Horse buiten. Dat zou een fatale fout blijken; het optreden bij Saturday Night Live was de laatste samenwerking tussen Neil en Niko.
Het zou tot 2006 duren tot Neil en Niko weer zouden samenwerken, op het album Living with War. Ook het volgende album, Chrome Dreams II zou door Neil en Niko, ‘The Volume Dealers’ geproduceerd worden. Op dat album stonden onder andere de nummers Boxcar, Beautiful Bluebird en Ordinary People, drie nummers die hun oorspring kennen in de jaren 80. De originele opname van Boxcar stamt uit 1988, en was bestemd voor het nooit uitgekomen album Times Square, ook geproduceerd door Bolas. Beautiful Bluebird had hij eerder al eens opgenomen ten tijde van Old Ways. Voor Chrome Dreams II werden ze echter opnieuw opgenomen. Ordinary People stamt ook uit 1988, opgenomen tijdens dezelfde sessie als Sixty to Zero (Crime in the City), maar werd ongemoeid gelaten.
De overige 7 nummers op het album waren wel nieuw, waaronder No Hidden Path, een 14 minuten durend epos, live vaak uitgerekt tot minstens 20 minuten. Tijdens Rock in Rio (in Madrid 2008) duurde het zelfs 27 minuten. Ikzelf mocht ook getuige zijn van een uitvoering, tijdens zijn concert in de RAI op 18 februari 2008. Liefst 69 keer speelde hij het nummer in 2007 en 2008, voor het laatst op 13 augustus. Sindsdien laat hij het links liggen, een lot dat veel van zijn albums van de afgelopen 20 jaar ten deel valt. Eeuwig zonde, want ik vind het juist één van zijn beste nummers. Een bijzondere uitvoering van dit nummer speelde hij tijdens het Bridge School Benefit van 2007, namelijk in tegenstelling tot de album versie, geheel akoestisch.
No Hidden Path op Spotify
Info Card op neilyoungarchives.com
In de bonus vandaag een live versie van Rock in Rio 2008:
Zoals gezegd is Freedom geproduceerd door Niko Bolas.
Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van Niko Bolas, op de één of andere manier missen zijn producties warmte, het klinkt wat klinisch allemaal. Toch werd de samenwerking tussen hem en Neil steeds hechter eind jaren 80. Hij maakte daarbij één fout, hij legde de focus voor de mensen die met Neil speelde teveel op de techniek en wat te weinig op de emotie. Daarmee sloot hij de belangrijkste groep voor Neil, Crazy Horse buiten. Dat zou een fatale fout blijken; het optreden bij Saturday Night Live was de laatste samenwerking tussen Neil en Niko.
Het zou tot 2006 duren tot Neil en Niko weer zouden samenwerken, op het album Living with War. Ook het volgende album, Chrome Dreams II zou door Neil en Niko, ‘The Volume Dealers’ geproduceerd worden. Op dat album stonden onder andere de nummers Boxcar, Beautiful Bluebird en Ordinary People, drie nummers die hun oorspring kennen in de jaren 80. De originele opname van Boxcar stamt uit 1988, en was bestemd voor het nooit uitgekomen album Times Square, ook geproduceerd door Bolas. Beautiful Bluebird had hij eerder al eens opgenomen ten tijde van Old Ways. Voor Chrome Dreams II werden ze echter opnieuw opgenomen. Ordinary People stamt ook uit 1988, opgenomen tijdens dezelfde sessie als Sixty to Zero (Crime in the City), maar werd ongemoeid gelaten.
De overige 7 nummers op het album waren wel nieuw, waaronder No Hidden Path, een 14 minuten durend epos, live vaak uitgerekt tot minstens 20 minuten. Tijdens Rock in Rio (in Madrid 2008) duurde het zelfs 27 minuten. Ikzelf mocht ook getuige zijn van een uitvoering, tijdens zijn concert in de RAI op 18 februari 2008. Liefst 69 keer speelde hij het nummer in 2007 en 2008, voor het laatst op 13 augustus. Sindsdien laat hij het links liggen, een lot dat veel van zijn albums van de afgelopen 20 jaar ten deel valt. Eeuwig zonde, want ik vind het juist één van zijn beste nummers. Een bijzondere uitvoering van dit nummer speelde hij tijdens het Bridge School Benefit van 2007, namelijk in tegenstelling tot de album versie, geheel akoestisch.
No Hidden Path op Spotify
Info Card op neilyoungarchives.com
In de bonus vandaag een live versie van Rock in Rio 2008:
1
geplaatst: 1 december 2020, 11:01 uur
7,6 voor No Hidden Path. Klinkt wel lekker, maar mist toch ook wel wat spanning.
9,6 voor Rockin' in the Free World. Ik vind het maar zuinige cijfertjes voor zo'n anthem.
9,6 voor Rockin' in the Free World. Ik vind het maar zuinige cijfertjes voor zo'n anthem.
0
geplaatst: 1 december 2020, 12:30 uur
No Hidden Path: 7,0
Onmiskenbaar Neil Young, maar omdat er niet heel veel gebeurt, duurt hij eigenlijk veel te lang.
Onmiskenbaar Neil Young, maar omdat er niet heel veel gebeurt, duurt hij eigenlijk veel te lang.
0
geplaatst: 1 december 2020, 14:19 uur
No Hidden Path: Prima nummer voor 's avonds laat op de koptelefoon, om lekker bij te ontspannen. Met aandacht beluisterd voor een beoordeling valt inderdaad wel op dat het best een minuutje of vijf korter had gekund. 7,8
1
geplaatst: 1 december 2020, 16:45 uur
7,5
Veel beter dan dat suffe Keep On Rocking In the Free World, z'n meest overschatte nummer zoals hier ook weer bleek...
Veel beter dan dat suffe Keep On Rocking In the Free World, z'n meest overschatte nummer zoals hier ook weer bleek...
0
geplaatst: 1 december 2020, 20:43 uur
Ik hou wel van die langere jamachtige nummers van Neil Young. Het klinkt mij nooit in de oren als wat oeverloos gepriegel, maar Young legt er steeds heel wat emotie in. Dit is daar alweer een erg mooi bewijs van, wat mij betreft!
9
9
1
geplaatst: 3 december 2020, 09:00 uur
Slechts 16 stemmen voor No Hidden Path! Met een 9 van mij komt het desondanks uit op een mooie 7.58. In de middenmoot tot dusver.
Zoals gezegd werd No Hidden Path vooral in 2007 en 2008 gespeeld; de begeleidingsband tijdens de Europese tour van 2008 was dezelfde als op het album had gespeeld. Op achtergrondzang een (voor mij) belangrijke toevoeging: Antony Crawford. Tot mijn teleurstelling had Crawford tijdens het concert van Neil slechts een kleine rol, tijdens het voorprogramma (Neil’s vrouw Pegi) was die gelukkig wat groter.
Het staat echter in schril contrast met de tour van 1984 en 1985 met the International Harvesters. Daar was Crawford een essentieel onderdeel van het geluid van deze band, die wat mij betreft veel te weinig credits krijgt. Naast Crawford speelde Ben Keith (wie anders) op steel guitar, Rufus Thibodeaux op viool, Spooner Oldham op piano (later vervangen door Hargus ‘Pig’ Robbins), Tim Drummond op bas (later vervangen door Joe Allen) en Karl Himmel op drums. Een sterrenensemble binnen het oeuvre van Young.
Waar de eerste versie van Old Ways afgewezen werd wegens ‘too country’ en de uiteindelijk versie uit 1985 zo glad geproduceerd was dat het totaal niet uit de verf kwam, kwam deze band live tot leven. Al vele jaren zwierf het optreden bij Austin City Limits rond, maar in 2011 was daar eindelijk ‘A Treasure’, een live compilatie meet veel niet eerder uitgebrachte muziek. Eén van die nummers was Grey Riders, country meets rock. In 1985 was er al het plan was om een live EP uit te brengen ten bate van Farm Aid, met onder andere Grey Riders, Interstate en Nothing is Perfect. Geffen hield dit echter om onduidelijke redenen tegen. Gelukkig kreeg het nummer 26 jaar later alsnog het podium dat het verdiende, met op gitaar en harmoniezang Anthony Crawford.
Grappig weetje; voor het beeldmateriaal op de Blu-Ray die bij het album zat maakte Neil Young gretig gebruik van bootlegs. Het beeldmateriaal voor Grey Riders is afkomstig van een concert in Toronto, op 17 augustus 1985. Hij ging daar zo op in zijn gitaarsolo, dat hij simpelweg vergat een couplet te zingen. Dit optreden staat ook op YouTube en heb ik als bonus toegevoegd (vanaf ca. 56:30).
Grey Riders op Spotify
Info Card op neilyoungarchives.com
Grey Riders begint ca 56:30:
Zoals gezegd werd No Hidden Path vooral in 2007 en 2008 gespeeld; de begeleidingsband tijdens de Europese tour van 2008 was dezelfde als op het album had gespeeld. Op achtergrondzang een (voor mij) belangrijke toevoeging: Antony Crawford. Tot mijn teleurstelling had Crawford tijdens het concert van Neil slechts een kleine rol, tijdens het voorprogramma (Neil’s vrouw Pegi) was die gelukkig wat groter.
Het staat echter in schril contrast met de tour van 1984 en 1985 met the International Harvesters. Daar was Crawford een essentieel onderdeel van het geluid van deze band, die wat mij betreft veel te weinig credits krijgt. Naast Crawford speelde Ben Keith (wie anders) op steel guitar, Rufus Thibodeaux op viool, Spooner Oldham op piano (later vervangen door Hargus ‘Pig’ Robbins), Tim Drummond op bas (later vervangen door Joe Allen) en Karl Himmel op drums. Een sterrenensemble binnen het oeuvre van Young.
Waar de eerste versie van Old Ways afgewezen werd wegens ‘too country’ en de uiteindelijk versie uit 1985 zo glad geproduceerd was dat het totaal niet uit de verf kwam, kwam deze band live tot leven. Al vele jaren zwierf het optreden bij Austin City Limits rond, maar in 2011 was daar eindelijk ‘A Treasure’, een live compilatie meet veel niet eerder uitgebrachte muziek. Eén van die nummers was Grey Riders, country meets rock. In 1985 was er al het plan was om een live EP uit te brengen ten bate van Farm Aid, met onder andere Grey Riders, Interstate en Nothing is Perfect. Geffen hield dit echter om onduidelijke redenen tegen. Gelukkig kreeg het nummer 26 jaar later alsnog het podium dat het verdiende, met op gitaar en harmoniezang Anthony Crawford.
Grappig weetje; voor het beeldmateriaal op de Blu-Ray die bij het album zat maakte Neil Young gretig gebruik van bootlegs. Het beeldmateriaal voor Grey Riders is afkomstig van een concert in Toronto, op 17 augustus 1985. Hij ging daar zo op in zijn gitaarsolo, dat hij simpelweg vergat een couplet te zingen. Dit optreden staat ook op YouTube en heb ik als bonus toegevoegd (vanaf ca. 56:30).
Grey Riders op Spotify
Info Card op neilyoungarchives.com
Grey Riders begint ca 56:30:
* denotes required fields.