Lekker nummer weer, hoor. Inderdaad een erg goeie band, International Harvesters!

8,5

In het archief zit nog een geweldige Down by the River met de 1985 versie van deze band, met Joe Allen op Bas en Hargus Pig Robbins op Piano. Deze werd overwogen om op A Treasure te zetten, maar dat zou te veel afleiden van waar A Treasure om ging. Hopelijk in Vol III (of IV)...

Op Youtube zwerft het concert van Austin City Limits rond, uit 1984, waar ook DBTR én Powderfinger worden gespeeld.

7,5

7

Vet nummer hoor!

8.5

Ik blijf steken bij een 9.

Zo hoor ik ‘m graag

No Hidden Path: 6
Grey Riders: 7

6,5

Country is niet zo m'n kopje thee.

Dit is toch een vrij stevige variant er van Johnny Marr

Grey Riders: Sterke afsluiter van gewoon een van de betere liveplaten van Neil. 8,2

8.3

8,5

NHP 7,8

Met een 9 van mij komt Grey Riders nét niet aan een 8: een 7,99... voorlopig zesde.

Neil Young trad in 1984 dus op bij Austin City Limits. Eén van de nummers die hij daar speelde was Helpless, wat mij betreft is dit de definitieve versie van dit nummer; hij begint solo, zichzelf begeleidend op gitaar en mondharmonica en halverwege zet de band in. Hemels. Het deed mij dan ook enig verdriet dat Neil ervoor koos om dit nummer niet op A Treasure te zetten.

Een wat meer bekende versie van Helpless staat op The Last Waltz van The Band. Tijdens het bekeken van de geschoten beelden viel al gauw de enorme klop coke op die aan Youngs neus hing. Regisseur Martin Scorsese en Robbie Robertson van the Band wilden het zo laten. Neil’s manager Elliot Roberts protesteerde en dus werd het geretoucheerd tegen niet geringe kosten. De duurste coke die ik ooit heb gekocht, grapte Robertson later.

Neil is zelf niet al te positief over dit optreden, The Band was niet echt bekend met het nummer, tot verbazing van Young; het zijn drie f*cking akkoorden. Er valt niets te kennen. Wat niet meehielp is dat Neil al 48 uur wakker was en zoals genoemd, een flinke lading coke in zijn neus had laten verdwijnen.

Ook de opnames van Helpless ten tijde van Deja Vu waren niet probleemloos. Nu schijnt er volgens de geruchten meer dan 800 uur te zijn gespendeerd aan het opnemen van dit album (met een duur van 36 minuten), aan de take Helpless die op het album terecht is gekomen gingen er minstens 16 aan vooraf. Tegen die tijd waren ze eindelijk moe genoeg om het nummer op het tempo te spelen dat Young voor ogen had.

Een versie met Crazy Horse uit 1969 (ten tijde van Oh Lonesome Me) duurde 8 à 9 minuten, met een lang instrumentaal middenstuk, maar werd helaas niet op band vastgelegd.




Helpless op Spotify

Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus vandaag de live versie van The Last Waltz én die van Autin City Limits.

7,2

8,8

Prachtig nummer, één van mijn favorieten van Neil (al heb ik het dan algauw over een selectie van een vijftiental songs, denk ik ). De studioversie van Déjà Vu vind ik al ontzettend goed, live komt het vaak nóg beter uit de verf. Of hoe je je ziel zo intens in je muziek kan leggen..

10

8.3

Helpless: 8,5

Helpless: 8,3

Blue, blue windows behind the stars
Yellow moon on the rise
Big birds flying across the sky
Throwing shadows on our eyes

, 10 dus.

9

Die Town on North Ontario is trouwens Omemee.

Fijn weekend allen... enneh niet vergeten te stemmen

9

Grey Riders 8,4
Helpless 8,9

7.5

7,5

7

7.8

Helpless: Grappig genoeg het liedje van Neil Young dat ik het langste ken: Déjà Vu is de favoriete plaat van mijn moeder. Pas als volwassene leerde ik de superieure melancholie van dit nummer op waarde te schatten, nu één van mijn favoriete liedjes van de man.

9,5

PS: Je bent inderdaad wel een sukkel als je als profmuzikant dit niet kan meespelen.
PPS: Ik ben er nog steeds van overtuigd dat Bob Dylans 'Knocking on Heaven's Door' een poging was om een eigen versie van 'Helpless' te schrijven.

Typisch is dan wel dat "The Band" muzikaal een uitstekende status had. Als begeleidingsband ( voor Dylan oa. natuurlijk) sloeg de muziekwereld hun hoog aan. Laat staan hoe het was toen ze zelfstandig gingen. Ikzelf vind de versie van Helpless op The Last Waltz best om aan te horen. Ik schiet altijd in de lach als Neil zijn opwachting maakt. Niet van deze wereld.