Wonderin': 6,5
Kinda Fonda Wanda: 5
Payola Blues: 6
Cry, Cry, Cry: 5



Zijn fun, niet de mijne

Na 12 stemmen staat Payola Blues als enige op een voldoende: 5.61. De andere twee staan op de laatste en voorlaatste plek...

Gelukkig hebben jullie nog een hele dag om te genieten van dit trio

Morgen weer twee nieuwe (maar heel verschillende) nummers.

Ik heb Everybody's Rockin' tot nu toe altijd weten te vermijden. Deze drie nummers overtuigen me niet de rest van het album te luisteren, maar als geinig tussendoortje zie ik de lol er wel van in.

Wat doet bij mij toch het vermoeden rijzen dat dit exact Neil's bedoeling was? Afijn, ik zie er de humor ook wel van in, eigenlijk.

Ken deze plaat totaal niet, maar de albumhoes alleen is al zo fout als maar kan zijn. Al wil dat niet per definitie zeggen dat de muziek slecht is, en die mening ben ik best toegedaan. Geen meesterwerkjes, uiteraard, maar Payola Blues is gewoon tof!

Kinda Fonda Wanda: 5,8
Payola Blues: 7,2
Cry, Cry, Cry: 6,5

Twee nieuwe hekkensluiters en één nummer met slechts een krappe voldoende, in de lijn de verwachtingen. Ook al vind ik dit de drie meest genietbare nummers (live komt Payola Blues iets beter uit de verf overigens), het blijft een gimmick. Van mij krijgt Kinda Fonda Wanda een 6.3, Payola Blues een 7.3 en Cry Cry Cry een 6.7. Daarmee komen de nummers uit op een 5.17, 5.75 en een 5.30.

Op Everybody’s Rockin’ staat ook een cover van Mystery Train, geschreven door Blues artiest Junior Parker. Het meest bekend is de rockabilly versie van Elvis, wiens uitvoering ook Young inspireerde. Young had wel wat met Elvis, zo noemde hij zijn hond King (voor wie hij in 1992 het nummer Old King opnam, nadat de hond was overleden).

Op zijn album Prairie Wind nam hij zelfs een ode aan Elvis op, genaamd He Was the King. Het nummer is ook opgenomen ten behoeve van de concertfilm Heart of Gold, maar is uiteindelijk slechts als bonus-feature toegevoegd aan de DVD.

Het nummer begint met wat gebabbel over welke toonsoort aangehouden moet worden, maar gaandeweg neemt het nummer in rijkdom toe, achtergrond vocalen van Pegi Young en Diana de Witt, blazers en natuurlijk de dobro van Ben Keith. Op driekwart van het nummer doet Young een Elvis-imitatie (Thank You Very Much) waarbij Keith alle moeite moet doen om niet in lachen uit te barsten en bijna stopte met spelen. Ofwel, vooral niet te serieus nemen dit nummer.

Dit weekend dus een dubbelaar (vandaar de rustdag gisteren): Old King en He Was the King:





Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

Old King: koddig. 6

He Was the King: Erg leuk liedje, lekker losjes opgenomen ook. Deze toonsoort is misschien niet de meest passende voor Youngs stem, misschien toch beter de 'D' gekozen? 7,9

Old King: 7
He Was the King: 7,5

Old King :Geinig up tempo nummertje om Harvest Moon niet geheel gezapig te laten lijken. 7

He Was The King : Niemendalletje , kleurt wel wat bij als de insrrumentatie rijker gaat worden, maar blazers bij Neil Young blijft vaak wringen. 6.1

Flying On The Ground Is Wrong: 7
Come On Baby Let's Go Downtown: 7
Wonderin': 7.5
Kinda Fonda Wanda: 6
Payola Blues: 6
Cry Cry Cry: 5.5
Old King 8.5
He Was The King 8

Old King: 6
He Was the King: 7

Old king; 6,4
He was the king 7

Old King: 6,1
He Was the King: 5,9

Wonderin': 7.2
Kinda Fonda Wanda: 5
Payola Blues: 5.3
Cry Cry Cry: 5
Old King 8.1
He Was The King 7.7

Old King is het minste nummer van Harvest Moon, maar ik vind het stiekem gewoon een erg tof liedje van Neil over zijn hond. 8

He Was the King is vooral een geinige ode; geen hoogvlieger, maar bonuspuntjes voor het duidelijke spelplezier. 7,5

Old King: 7
He Was The King: 7
Zonder blazers, en twee minuten korter had He Was The King een hoger cijfer gekregen.

Old King was ik bijna vergeten op te nemen in de stemlijst, dus maar even tussendoor gepropt Desondanks krijgt het van mij een 8. He Was the King had iets korter gekund inderdaad. De blazers zijn wellicht wat overdadig, maar het werkt; 7.7. Daarmee komt Old King uit op een 7.10 na 11 stemmen en He Was the King op een 7.21.

He was the King ontbrak dus in de concertfilm Heart of Gold, die geregisseerd werd door de inmiddels overleden Jonathan Demme. Het zou het eerste deel van een trilogie worden, Trunk Show (die nog steeds niet op DVD of Blu-Ray verschenen is) is deel 2, Journeys deel 3. Heart of Gold speelt zich af in The Grand Old Opry in Nashville. De setlist bestaat buiten het gros van zijn destijds meest recente album Prairie Wind uit nummers die hij in Nashville opgenomen heeft. Zo komen er dus tal van nummers voorbij van Harvest en Comes a Time.

Neil speelt wel een klein beetje vals, want in plaats van nummers van Old Ways (dat ook grotendeels opgenomen is in Nashville) sneakt hij er een paar nummers van Harvest Moon én het nummer I Am a Child in de setlist. Dat laatste nummer is afkomstig van Last Time Around, het laatste album van Buffalo Springfield, maar toen was Neil al eigenlijk geen volwaardig lid meer van de band. De song credits zijn hier het voornaamste bewijs van; ten eerste heeft hij het nummer zelf geproduceerd, op bas horen we ene Gary Marker en het enige andere Springfield lid is Dewey Martin op Drums. Naast I am a Child is Young te horen op 4 andere nummers van Last Time Around, waarvan er slechts één van zijn hand is, On the Way Home, dat op het album overigens door Richie Furay gezongen wordt. Beide nummers staan op zijn live album Live at Massey Hall (waar hij On the Way Home wél zelf zingt), maar I am a Child is vooral bekend door de uitvoering van Live Rust. Voornaamste verschil tussen de versie van Live at Massey Hall en Live Rust is het ontbreken van mondharmonica (die overigens ook te horen is op de album versie).

Het was een duivels dilemma, maar mijn favoriete versie van dit nummer is toch de Massey Hall versie:




Info Card op neilyoungarchives.com

Ik wilde jullie de studio versie niet onthouden (geen stem noodzakelijk):

What is the color, when black is burned?

8,5

I Am A Child~Massey Hall...8.5

7

Mooie, sobere versie!

8,2

Old King: 7
He Was the King: 6
I Am A Child: 9

Old King: 7
He Was the King: 6
I Am A Child: 7,5

I Am A Child 8.5

I Am A Child: 7

I Am A Child: 9

I am a Child 7,5

Van mij krijgt I Am A Child een dikke 9.3, klein liedje uit zijn begintijd, dat ik leerde kennen via Decade maar dankzij Live Rust pas echt tot me doordrong. Deze versie koester ik dan ook zeer, maar overall vind ik de Massey Hall versie dus toch net iets beter. na 11 stemmen staat I Am A Child op een mooie 8.18.

Young's bijdrage op Last Time Around was dus miniem. Hij had Buffalo Springfield al eens eerder verlaten, midden 1967. Zo miste hij dus het Monterey Pop Festival. Zijn plaats werd ingenomen door ene David Crosby, tot chagrijn van diens band The Byrds, die Buffalo Springfield als grote rivalen zagen. Ongetwijfeld werd hier het zaadje geplant voor Crosby, Stills & Nash; krap een jaar later kwamen Crosby & Stills samen om als ‘the Frozen Nozes’ hun eerste demo’s op te nemen.

Neil Young zat ondertussen niet stil. Niet alleen werkte hij in deze periode aan het nummer Broken Arrow, ook zette hij het instrumentale Slowly Burning op band (dat later de basis zou vormen voor Letter from ‘Nam en Long Walk Home), was hij betrokken bij de opnames van String Quartet for Whiskey Boot Hill (dat op zijn debuutplaat zou komen) én nam hij het door Sgt. Pepper geïnspireerde nummer Expecting to Fly op. Bij terugkeer bij Buffalo Spingfield gaf hij ze Broken Arrow en Expecting to Fly cadeau voor Buffalo Springfield Again, maar het had niet veel gescheeld of ze hadden op zijn eerste solo album gestaan.

Waar hij op Broken Arrow nog toestond dat Stills en Furay nog wat overdubs toevoegden bleef Expecting to Fly onberoerd. Het is dus feitelijk een Neil Young nummer. Het complexe nummer werd in eerste instantie maar mondjesmaat gespeeld. Toch zijn er uit deze periode vier live registraties waar het nummer op staat; Canterbury House 1968, Riverboat 1969, Cellar Door 1970 én het nog uit te komen Carnegie Hall 1970. De studioversie blijft echter onovertroffen:





Info Card op neilyoungarchives.com

9.5

Expecting to Fly: 9,5