7

Net als GrafGantz heb ik toch wel een zwak voor Young's debuutalbum. Uniek qua sound in zijn oeuvre, erg ambitieus ook en feitelijk de missing link tussen zijn werk in Buffalo Springfield en zijn solo albums. Van mij krijgt het nummer dan ook een 8.3, waarmee het na 11 stemmen op een 7.32 staat.

Young ontmoette zijn eerste vrouw, Susan Acevedo, in december 1968 en trouwde niet veel later met haar. Het huwelijk was geen lang leven beschoren, in oktober 1970 gingen ze uit elkaar. Niet lang daarna betrok hij Broken Arrow Ranch (to live alone in paradise). Tijdens hun korte huwelijk schreef hij al snel Cinnamon Girl. Het nummer werd, zoals bekend, geschreven gelijktijdig met Down by the River en Cowgirl in the Sand, na een koortsdroom. Het gaat overigens niet over Acevedo, iets wat hij droogjes opmerkt in de liner notes van verzamelaar Decade uit 1977: “I wrote this song for a city girl on peeling pavement coming at me through Phil Ochs' eyes playing finger cymbals. It was hard to explain to my wife."

De dame in kwestie betrof folkzangeres Jean Ray. Het zal ongetwijfeld de eerste bron van frustratie (en jaloezie) zijn geweest voor Susan. Louie Perez van Los Lobos was er juist van overtuigd dat het een Mexicaanse dame betrof. Weer anderen denken dat hij zong over de vrouw van Jim Morrison, Pamela Courson, die ook in Topanga woonde, net als Young, en roodbruin haar had dat op de kleur van kaneel leek. Young heeft dit echter altijd ontkend.

Het nummer is opgenomen op 20 maart 1969 in de studio van Wally Heider. De album versie verschilt drastisch van de single-versie die begin 2021 ineens opdook op de website van Neil Young; op de album versie zingt Young lead, op de single versie doet Danny Whitten dat. Live maakte het nummer zijn debuut ergens in februari van 1969. Het is ook gespeeld tijdens de concerten in Fillmore East in maart van 1970, maar deze versie werd niet goed genoeg gevonden voor het gelijknamige live album. Wél verscheen deze versie op (digitale) single. Inmiddels zijn we ruim 800 gedocumenteerde uitvoeringen verder, het is daarmee na Heart of Gold zijn meest gespeelde nummer. Zo staat het onder andere op Live Rust en Weld, maar ook op Live at the Cellar Door, waar hij het nummer op piano speelt.





Info Card op neilyoungarchives.com

Twee varianten in de bonus vandaag (geen stem noodzakelijk), de piano versie van Cellar Door en de Live Rust versie:

If I Could Have her Tonight: 7
Cinnamon Girl: 9

8

Cinnamon Girl: 9

Niet het sterkste wat EKTIN te bieden heeft, maar gewoon heel erg goed nummer!

If I Could Have her Tonight: 7
Cinnamon Girl: 8

Cinnamon Girl: 9

8,5

If I Could Have her Tonight: 6
Cinnamon Girl: 7,5

Morgen eentje van dezelfde categorie.

Cinnamon Girl: 9.5

9

Cinnamon Girl 9.8 :
Geweldige opener van EKTIN . De power die het nummer uitstraalt tovert altijd een glimlach op mijn gezicht.
Ik gebruik de Weld versie altijd om ff wat stoom af te blazen.

8

Cinnamon Girl: 8,5

Cinnamon Girl: 7,5

Misschien nét niet het niveau van Down by the River en Cowgirl in the Sand, maar toch écht een onvervalste klassieker in Young's Oeuvre. Voor de vorm een 9.9 van mijn kant, waarmee Cinnamon Girl uitkomt op een 8.66 gemiddeld en verkeert daarbij in goed gezelschap:

20: Harvest | 8.68 | 30 stemmen
21: Down by the River (Acoustic) | 8.66 | 25 stemmen
22: Cinnamon Girl | 8.66 | 14 stemmen
23: New Mama | 8.61 | 19 stemmen
24: Thrasher | 8.58 | 29 stemmen

Na de scheiding van Susan brak een eenzame periode aan, gevolgd door een zeer gelukkige. Het resultaat was het album Harvest, maar tegen de tijd dat de meeste nummers op band werden vastgelegd hadden ze wel wat van de magie verloren. Dat werd niet alleen bevestigd met het uitkomen van Live at Massey Hall, maar ook door Live at the Cellar Door. Op 30 november 1970, dus nog geen twee maanden na het vertrek van Susan, begon hij daar zijn solo tour met meteen drie nieuwe nummers, allen te vatten in het thema eenzaamheid; Old Man, Bad Fog of Loneliness en See the Sky About to Rain.

Het zou echter nog tot 1974 duren voordat Young een poging ondernam om het nummer in de studio op te nemen. Uiteindelijk nam hij nummer op 29 maart op, met Levon Helm van The Band op drums, Tim Drummond op bas en Ben Keith op steel. Neil heeft op deze versie zijn piano vervangen voor een Wurlitzer. Waar Jimmy McDonough (de auteur van Young’s biografie Shakey) bij hoog en laag volhoudt dat de magie verloren is gegaan in de studio ben ik het daar niet helemaal mee eens. De versie op On the Beach blijft de meest bekende versie, het ontbreken ervan op Archives Vol. II verbaast me dan ook enigszins. Maar ja, het blijft Neil Young… altijd onnavolgbaar.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, de Cellar Door versie (bepalen jullie zelf maar of McDonough gelijk had):

Prachtig, hartverscheurend liedje. De Wurlitzer geeft het wat extra glans, de harmonica aan het eind maakt het af.

10

9

9

8,7

See The Sky About To Rain : zo hartverscheurend gezongen en melancholisch. Deze mag op mijn uitvaart.10

Zo hoog zit Harm niet met dit nummer

If I Could Have Her Tonight: 7
Cinnamon Girl: 9,7
See The Sky About to Rain: 10

Die moet je even uitleggen Henk?

Meende dat eerder gelezen te hebben dat het geen favoriet van je was

Het is niet mijn favoriete nummer van de plaat, in eerste instantie wilde ik ook jullie laten stemmen op de Cellar Door versie, in de overtuiging dat dat inderdaad de superieure versie was. Maar de studioversie is zo iconisch dat dat gewoon niet kan. En na herbeluistering klikte het gewoon opeens.

Wat me verder opvalt is dat de plaat On the Beach als geheel het ontzettend goed doet bij mijn generatiegenoten (dus in de categorie 25 - 45). Wat zou daar de reden van zijn?

Oeps weg uit mijn updates, nog iets in te halen dus

If I Could Have Her Tonight: 8
Cinnamon Girl: 9
See The Sky About to Rain: 10

Weet niet hoe lang al, maar je mist 50 stemmen

Voornaamste daarvan is Expecting to Fly.

Neil Young Meter

Ik ga wel teruglezen