Lieve of Crap: 4
Fucking Up: 5

8

F*!#In' Up: 8,5

8,5

Waar Piece Of Crap zijn naam eer aan doet, voor mij althans , mag ik Fuckin ' Up altijd graag horen. Kan niet uitleggen waar het verschil nu precies in zit . Beide songs gaan nergens naar toe, maar FU raakt bij mij meer de snaar . 8

Lekker, energiek nummer. Past ook perfect binnen de context van Ragged Glory, en live zal het zeker erg goed dijen!

8,5

8,5

Fuckin' Up: 7,9

8.5 lijkt de modus te zijn voor F*!#In' Up, ikzelf waardeer het nummer nét iets hoger met een 8.7. Na 11 stemmen komt het nummer net tekort voor een 8: 7.96, goed voor een voorlopige 83e plek:

81. Give me Strength | 7.99 | 21 stemmen
82. Lotta Love | 7.99 | 27 stemmen
83. F*!#in' Up | 7.96 | 11 stemmen
84. Goin' Home | 7.92 | 20 stemmen
85. Already One | 7.91 | 26 stemmen

Zoals gezegd was het optreden bij het Hall of Fame concert in 1995 de opmaat voor Mirror Ball. Achteraf moet je wel medelijden hebben met Crazy Horse; het podium moeten delen met de band die je gaat vervangen. Het formele live-debuut van Neil Young & Pearl Jam vond plaats op 7 juni, 1995. Op dat moment was Mirror Ball al opgenomen. Op het podium ook Eddie Vedder, voor een one-off performance. Ruim 2 weken later zou Young nogmaals met Pearl Jam op het podium staan, ditmaal ter vervanging van de zieke Vedder. Eén van de zeven nummers die hun debuut maakten op 7 juni was Scenery, behorend tot de hoogtepunten van het album.

Het publiek was bij het eerste concert niet bepaald ontvankelijk voor de nummers van Mirror Ball. Bij de korte tour door Europa, zonder Vedder, was dat wel anders. Als herboren speelde Young avond na avond de sterren van de hemel, Scenery ontbrak uiteraard niet in de setlist. Een concert in Dublin is gefilmd en zal binnenkort uitkomen; een paar clipjes zijn al geteased in The Hearse Theater op Neil’s site. De bulk van Mirror Ball werd gespeeld, daarnaast ook onder andere Rockin’ in the Free World, Like a Hurricane, Powderfinger én Cortez the Killer. Tamelijk essentiële kost.





Info Card op neilyoungarchives.com

Nog één toevoeging; Scenery is slechts 12 keer gespeeld. Allen in 1995. En dat terwijl de tekst eigenlijk tijdloos is, feitelijk zeer actueel zelfs. Misschien ooit nog eens met Promise of the Real?

Piece of Crap: 5,5
F!#*in Up: 7,5
Scenery: 8,5

Ja, toch wel een erg goed nummer, zonder twijfel bij de betere (misschien wel de beste) van Mirrorball! Sterke tekst, lekker gitaarwerk.

8,8

Gwn heerlijk raggen, gwn gaan. Heel goed nummer!

8,5

Scenery: 7

8,5

Scenery: Mirror ball is echt zo'n 'dit moet ik eigenlijk vaker draaien'-plaat. 8,8

Scenery: 8,7

Scenery : 8.4 Ik draai Mirrorball te weinig. Prima plaat die voor mij altijd een beetje wegvalt in zijn oeuvre . Dat is geheel mijn manco en niet die van Ome Nelis.

Ook ik maak me schuldig aan het feit dat ik Mirrorball te weinig draai. Nu is het album wel enigszins de nek omgedraaid omdat Epic niet wilde dat de naam van Pearl Jam op de hoes kwam én twee door Eddie Vedder geschreven nummers er niet op mochten. Hoe dan ook, van mij krijgt het nummer een 9, waarmee het na 9 stemmen op een 8.47 staat, ruim boven I'm the Ocean en Act of Love:

33. Rockin' in the Free World | 8.48 | 29 stemmen
34. When You Dance, I Can Really Love | 8.48 | 25 stemmen
35. Scenery | 8.47 | 9 stemmen
36. Sugar Mountain | 8.47 | 26 stemmen
37. On the Way Home | 8.46 | 22 stemmen

Neil Young nam niet de moeite om een poging te doen om Crazy Horse Scenery te leren, waardoor Scenery voor het laatst werd gespeeld op 27 augustus 1995 op het Reading Festival. Hij heeft dit nummer dus alleen met Pearl Jam Live gespeeld. Het concert had halverwege een akoestisch blokje, standaard geopend door The Needle and the Damage Done, meestal gevolgd door My My, Hey Hey (Out of the Blue), en in vier gevallen Don’t Let it Bring You Down.

Don’t let it Bring You Down is één van mijn persoonlijke favorieten, zozeer zelfs dat toen mijn vrouw een jaar of 12 geleden schilderij voor me maakte van Neil Young ze de tekst van het nummer erin verwerkt heeft. Andere elementen zijn de hoes van Trans, Landing on Water en een portret van Neil zelf.

Het nummer kenmerkt zich door de warme, volle piano, bespeeld door Nils Lofgren en de funky bas van de nog piepjonge Greg Reeves. Het is opgenomen in zijn thuis studio in Topanga, die amper groot genoeg was om de heren te huisvesten, op 17 maart 1970. Het is afkomstig van het album After the Gold Rush, maar staat bijvoorbeeld ook op 4 Way Street (this song will bring you right down). Of zoals Shakey het omschrijft: Hope in the face of total despair, which somehow doesn’t sound like hope at all. Op Neil Young archives Vol. I staat trouwens een iets andere mix dan op het album After the Gold Rush.





Info Card op neilyoungarchives.com

9

Don't Let It Bring You Down: 9,9

Don't Let It Bring You Down: 9,7
De soloversie van Massey Hall had een 10 gekregen.

Heb soms weinig luistertijd, maar dan loop je hier zo een mijl achter, die Harm heeft er wel de vaart in.....de snelste spelleider van MM !

Love in Mind: 7.5
The Bridge: 7,5
Peaceful Valley Boulevard: 8
Peace of Crap: 6
F*!#In' Up: 8
Scenery: 7.5
Don't Let It Bring You Down: 9.5

Beter de snelste dan de slechtste

In de komende weken zal het tempo wel iets lager liggen. Zomervakantie.

Don't Let It Bring You Down : 9.8: Magistraal nummer , wat voor mij zijn ultieme uitvoering kent op de bootleg Amsterdam 89 (Stopera)
Ook grappig : ook aan mijn muur is Neil vereeuwigd op canvas . Ook dit was een cadeau van mijn wederhelft.

ook zomervakantie. Zal over twee weken de schade weer inhalen.

Don't Let It Bring You Down: 8,5

Scenery 8
Dont 9

Dit dus. 9,7

10