Van mij krijgt Love in Mind een 9.5, waarmee het na 9 stemmen op een 8.52 uitkomt, dat betekent een voorlopige 30e plek. The Bridge scoort bij mij net iets hoger; een 9.7. Het gemiddelde na 9 stemmen is een 8.27, goed voor een 55e plek.

Waar The Bridge slechts 4 keer live werd gespeeld, voor het laatst in 1973, werd Love in Mind na 1973 nog wel een stuk of 20 keer gespeeld. Vooruit, het publiek moest er 24 jaar op wachten, maar toch. Ook in de jaren daarna, tijdens soloconcerten in 2014 en 2018 speelde hij het nummer zo nu en dan eens. Tijdens een concert op 1 juli 2018 in Chicago was er nog een andere opvallende toevoeging aan zijn setlist, te weten Peaceful Valley Boulevard, van het album Le Noise.

Waarom is dit opvallend? Vanwege het feit dat Neil de laatste 20 jaar, na het afsluiten van een tour ter promotie van zijn dan meest recent uitgebrachte studioalbum eigenlijk nooit meer nummers speelt van datzelfde album. Nu heeft de beste man natuurlijk nog ruim 30 jaar en 500 nummers om uit te kiezen, maar het valt wel op dat van de 14 ‘recente’ nummers die hij live zo nu en dan nog eens speelt, er 5 van Le Noise zijn.

De reden daarachter is eenvoudig te verklaren; het nummer past in zijn huidige opvattingen ten aanzien van het milieu, de aarde en hoe wij daar als mens mee omspringen. Het is qua tekst een beetje een hybride tussen Ordinary People, Eldorado en Who’s Gonna Stand Up. Neil neemt je mee in een reis door de tijd, van het wilde westen, toen men volop Bisons neerschoot, via de industrialisatie naar de jaren 60, 70 en 80 (oliewinning) en uiteindelijk het heden. Neil beklaagt zich dat er te weinig gedaan wordt om écht een verandering teweeg te brengen, die ene elektrische auto tegen een hele rij die op benzine rijdt, een klimaattop die mislukt, terwijl de ijskappen smelten. De boodschap is duidelijk, de mens gedraagt zich als een nietsontziende parasiet die al honderden jaren roofbouw pleegt op de enige plek die haar kan huisvesten.

Of je het nu eens bent met zijn opvattingen of niet, in Peaceful Valley Boulevard verwoordt hij het verfijnd maar krachtig, waardoor dit nummer een stuk beter te genieten is dan die op Colorado. Tel daarbij op de productie van Lanois, met dat diepe laag, de breekbare stem van Young en de pakkende riff en je hebt één van de beste nummers van het album én van de laatste 20 jaar te pakken.





Info Card op neilyoungarchives.com

Love in Mind: 10 , altijd kippenvel.
The Bridge: 9
Peaceful Valley Boulevard : 8,5

Cinnamon Girl: 9
See The Sky About to Rain: 6,5
Bad Fog Of Loneliness: 6,5
Fool for Your Love: 6
Time Fades Away: 8
Love in Mind: 8
The Bridge: 7,5
Peaceful Valley Boulevard: 8

Love in Mind: 9.75
The Bridge: 9
Peaceful Valley Boulevard : 7.5

Peaceful Valley Boulevard : 8,5

Peaceful Valley Boulevard: 8,6

Peaceful Valley Boulevard :Ik zie dit altijd samen met Natural Beauty . Dat subtiele ingetogen , de manier van voordracht en natuurlijk de boodschap. 8.4

No Vinyl included

De LP versie doet rond de 200 euro op Discogs, de CD versie mag je nog eens 100 euro extra voor neertellen.

Time Fades Away: 7
Love in Mind: 7,5
The Bridge: 7,5
Peaceful Valley Boulevard: 8,5

Love in Mind: 6,7
The Bridge: 7
Peaceful Valley Boulevard: 7,5

Time Fades Away moet nog steeds groeien bij mij. Toevallig zijn deze 2 mijn minst favoriete nummers daar.

Peaceful Valley Boulevard: 7

Peaceful Valley Boulevard: 8,2

Love in Mind: 7,9
The Bridge: 7,9
Peaceful Valley Boulevard: 7,6

Peaceful Valley Boulevard. Mooi! Maar had wel wat korter gemogen. Zoveel tijd om de aarde te redden is er niet meer! 8

Start van inhaalslag

If i could have her tonight 7
Cinnamon girl 9
See the sky about to rain 7,7

Van mij krijgt Peaceful Valley Boulevard een 8.7, daarmee komt het na 13 stemmen uit op een 8.08 gemiddeld, nét niet genoeg om Homefires te verslaan (het scheelt mar 0.003 punt):

69. Don't Cry No Tears | 8.10 | 20 stemmen
70. Homefires | 8.080 | 22 stemmen
71. Peaceful Valley Boulevard | 8.077 | 13 stemmen
72. Four Strong Winds | 8.05 | 31 stemmen
73. Pushed it over the End | 8.05 | 20 stemmen

De focus van Young’s muziek ligt de laatste 5 à 6 jaar nadruk duidelijk op zaken als het milieu en duurzaamheid. Goedbeschouwd is Young al langer bezig met dit thema, denk aan After the Gold Rush, in zekere zin Homegrown en ook Rockin’ in the Free World. Thematisch borduurde Young voort op het zinnetje ‘styrofoam boxes for the ozon layer’ van Rockin’ in the Free World op het nummer Piece of Crap van Sleeps with Angels.

Waar de rest van het album nogal terughoudend klinkt, uniek in Neil’s oeuvre met Crazy Horse (tot Colorado althans), is dit punky nummer precies het tegenovergestelde. Opmerkelijk was dat Young geen interviews wilde geven ter promotie van dit album noch videoclips wilde maken, ook een tournee liet hij buiten optredens op Farm Aid en Bridge School achterwege. Wel nam hij met Jonathan Demme een video op genaamd ‘The Complex Sessions’ op. Maar dat was geen traditionele videoclip, maar ‘het vastleggen van een performance’, aldus Young, immers, hij playbackt niet.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, de versie van de Complex Sessions:

en de rest

Bad Fog Of Loneliness: 7,5
Fool for Your Love: 6,5
Time Fades Away: 6
Love in Mind: 8,5
The Bridge: 7,5
Peaceful Valley Boulevard: 9
Peace of Crap 7,2

Piece of Crap: 7,5

7.5

7

Tja...

4

Piece of Crap , Raggen om het raggen, maar ook tekstueel vond ik dit altijd ver beneden de maat.3,5

6je

Piece of Crap, best leuk voor wat het is. 6,5

En ik dacht daar de zware onvoldoendes achter ons lagen... maar fair enough, zo stompzinnig kan alleen Young ze schrijven

6,5

Sandokan-veld slaat de spijker op zijn kop. Leuk voor wat het is, vooral live. Van mij krijgt het nummer een 7.7, waarmee het na 9 stemmen op een 6.38 uitkomt (vooral vanwege de twee zware onvoldoendes), goed voor een voorlopige 196e plek:

194. Hello Lonely Woman | 6.45 | 20 stemmen
195. I Wonder | 6.42 | 19 stemmen
196. Piece of Crap | 6.38 | 9 stemmen
197. Dead Man No. 5 | 6.36 | 22 stemmen
198. Sweet Joni | 6.34 | 23 stemmen

Persoonlijk denk ik dat een 7 er nog wel in zit, wat zomaar 50 plekken scheelt...

Piece of Crap is het enige ‘punk’ nummer van Sleeps with Angels. Ik beschouw het nummer als het jongere broertje van het vier jaar eerder uitgebrachte F*!#in’ Up, met zijn 2-akkoorden-riff. Ook de tekst heeft, net als Piece of Crap, niet veel om het lijf, maar dat is ook niet erg. Het lijkt te gaan over een blauwtje lopen bij een mooie meid (curves beneath your flowing gown), die niet op zijn intriges in gaat (you must have a heart of steel) en dat verwijt hij zichzelf (why do I keep f*ckin’ up?).

Het nummer werd voor het eerst opgenomen met de band waarmee hij optrad tijdens het Saturday Night Live optreden. Deze versie staat op het compilatiealbum Road of Plenty en had nog een nog wat afwijkende tekst die verdween in de 1990 versie: ‘big succes shot full of holes’. Het zou het laatste wapenfeit blijken van YCS&P. Frank Sampedro, normaliter gitarist, speelt op deze versie volgens de overlevering drums in plaats van Steve Jordan.

De versie van Ragged Glory, uit 1990, was een onderdeel van het herboren Crazy Horse, dat in 1986 en 87 gebukt ging onder het juk van de synths van albums als Landing on Water en Life. Voor Ragged Glory album werd alle opsmuk gestript en ging men back to the basics en met succes. In 1995 speelde hij het nummer ook met Pearl Jam. Het zou de opmaat worden voor het album Mirror Ball, want Young was zwaar onder de indruk hoe snel Pearl Jam F*!#in' Up onder de knie had (of het daadwerkelijk zo’n prestatie is laat ik in het midden). Bij het stemmen van de gitaren merkt hij grappend op: dit nummer betekent heel veel voor ons en we willen dat het zo goed mogelijk klinkt.

Het nummer is een blijvertje gebleken, sowieso speelt hij het met Crazy Horse met enige regelmaat, maar ook in 2008 met The Electric Band en in 2019 met POTR (o.a. in de Ziggo Dome) bracht hij het ten gehore.





Info Card op neilyoungarchives.com

Bonus: de versie met Crazy Horse én Pearl Jam (vanaf 14:00):

9

7