Het mag geen verrassing zijn dat dit nummer ook van mij een 10 krijgt. Hoe goed de Massey Hall versie ook is (vooral de vurige zang), het mist voor mij de warme van de studio versie. Maar goed, dat is een beetje als vragen van welk kind je het meest houdt... enfin, na 10 stemmen staat Don't Let it Bring You Down op een 1e plaats met en 9,51.

Kleine kanttekening; waar in het begin nog door zo'n 25 man gestemd werd (met uitschieters naar 30) zitten we nu op 15 a 20 stemmers, waarvan je zou kunnen zeggen dat ze toch een bepaalde voorliefde hebben voor 's mans werk, dus een nummer als After the Gold Rush heeft wat dat betreft toch wat meer 'universal acclaim', lijkt het, omdat het onder een veel bredere groep stemmers een hoog punt haalt. Ik verwacht dus dat Don't Let it Bring You Down nog wel een paar plekken zakt.

Maar dat mag de pret niet drukken. Er zijn nog een aantal vaste stemmers met vakantie en het tempo ligt hier ook wel erg hoog. Desondanks toch even een paar mansen taggen:

Bonk, bonothecat, Brunniepoo, Poeha, wizard, Dirruk, Simon77, Rogyros, 50tracks; is Don't let it Bring You Down écht beter dan Southern Man en After the Gold Rush?

En oh ja, de voorlopige top 5 is nu dus:
1. Don't Let it Bring You Down | 9.51 | 10 stemmen
2. After the Gold Rush | 9.38 | 28 stemmen
3. Cortez the Killer | 9.24 | 27 stemmen
4. Down by the River | 9.22 | 26 stemmen
5. Cowgirl in the Sand | 9.17 | 29 stemmen

Sommige albums heb je zo vaak gehoord dat als het ene nummer afgelopen is je direct een volgend nummer van de plaat verwacht, ook als je het uit zijn context hoort, zo verwacht ik na Deep Forbidden Lake altijd Like a Hurricane te horen en na Don’t Let it Bring You Down het nummer Birds.

De versie van Birds die op After the Gold Rush staat is opgenomen op 30 juni 1970, in Sound City te Hollywood. Neil Young begeleidt zichzelf op piano, Ralph Molina en Danny Whitten verzorgen harmoniezang. Deze samenstelling is kenmerkend voor het album After the Gold Rush, dat een soort patchwork is van diverse sessies tussen augustus 1969 en juni 1970. Birds is daarvan overigens de laatste.

Tijdens de eerste sessie waarvan nummers gebruikt werden op Gold Rush, in 1969, werd het nummer ook al opgenomen (net als Oh Lonesome Me en I Believe in You). Op deze versie van Birds wordt Young begeleid door Crazy Horse. Toch is dit niet de vroegste versie van Birds, die nam hij namelijk al op in 1968, op 28 augustus in Los Angeles, tijdens sessies voor zijn eerste album. De versie uit 68 en die uit 69 verschenen in 2009 op Neil Young Archives Vol. I. Volgens Neil was het een slechte beslissing om het nummer van zijn debuut af te laten. Ben het daar niet helemaal mee eens, want dan hadden we de versie van Gold Rush niet gehad en dat is toch mijn favoriete versie. Short but Sweet.





Info Card op neilyoungarchives.com

En ter vergelijking, de versies uit 1968 en 1969 (geen stem noodzakelijk):

8.8

9,5

Birds: 9,5

F*!#In' Up: 7
Scenery: 7.5
Don't Let It Bring You Down 8
Birds 7

Don't Let It Bring You Down - 10+
Birds - 8

Johnny Marr snapt dingen, zijn 10 is vooralsnog voldoende om DLIBYD terug aan de leiding te brengen.

Ik heb nog een flinke inhaalronde op het programma staan. Maar op deze vraag wil ik direct antwoorden. Absoluut!

Alvast een stem voor Dont Let it Bring You Down: 10

Don't Let It Bring You Down: 7,7
Birds: 7,3

Birds: 8

Birds: 9, wel voor de Gold Rush-versie inderdaad.

Birds: 8.5

Er zijn veel nummers beter dan After the Gold Rush...

Ik ben op vakantie geweest, haal mijn achterstand deze week in.

Birds : Zo Mooi 9.2

Neil Young doet de laatste tijd behoorlijk aan revisionisme, met claims dat hij bepaalde uitvoeringen achteraf tóch beter vindt dan de versie die geselecteerd is voor een album. De mans wegen blijven onnavolgbaar, want deze versie van Birds is voor mij toch wel de ultieme. Net geen 10, maar toch een dikke 9.7, waarmee het na 11 stemmen uitkomt op een 8.59, goed voor een voorlopige 26e plek:

24. Down by the River (Acoustic) | 8.66 | 25 stemmen
25. New Mama | 8.63 | 20 stemmen
26. Birds | 8.59 | 11 stemmen
27. Thrasher | 8.58 | 29 stemmen
28. Words | 8.56 | 27 stemmen

Het zou een thema blijven in de carrière van Young; nummers meerdere keren opnemen tot er een versie op band stond die naar de tevredenheid was van zijn grootste criticus; hijzelf. De voorbeelden zijn legio, naast Birds onder andere Human Highway, Love/Art Blues en Silver & Gold. Met het verschijnen van de Archives boxsets krijgen wij dit soort nummers dan eindelijk te horen. Een bijzonder geval is L.A. Girls & Ocean Boys, welke zoals eerder vermeld werd verwerkt in Danger Bird van Zuma. Of er ook een ‘geïsoleerde’ versie van Danger Bird bestaat is niet bekend, maar met het uitkomen van Archives Vol. II kregen we wel eindelijk L.A. Girls & Ocean Boys.

Het nummer is geschreven voorafgaand aan de CSNY-reünie tour en werd opgenomen in juni 1974. Het gaat over zijn tripje naar Hawaii en vormt een tweeluik met Hawaiian Sunrise. Hawaiian Sunrise werd waarschijnlijk geschreven voor zijn vertrek, met goede hoop zijn gebroken relatie nog te kunnen lijmen:

Pretty Maui Mama
Lying over the water
With my moon in your eyes
From my hotel window in the clouds
I love you right out loud
Oh Hawaiian sunrise
And in the morning when you rise
Will you look in my son's eyes?
I know you do

Eenmaal aangekomen op Hawaii bleek Carrie hem te hebben bedrogen en daarmee was voor Young het eigenlijk wel klaar, deze gebeurtenis werd weinig vleiend verwoord in L.A. Girls:

We used to be so calm
Now I think of you all night long
'Cause you've been with another man
There you are and here I am

And I know we should be free
But freedom's a prison to me
Cause I lied to keep it kind
When I left you far behind

Daar breekt je hart toch van?





Info Card op neilyoungarchives.com

Bad Fog Of Loneliness 8
Fool for Your Love 7,5
Time Fades Away 7,5
Love in Mind 8
The Bridge 8
Peaceful Valley Boulevard  8,5
Peace of Crap 7
Fucking Up 8
Scenery 8,5
Don't Let It Bring You Down 9,3
Birds 8,5
L.A. Girls & Ocean Boys 7,5

La girls and ocean boys 7,5

Birds 9.75
LA 8

Morgen slaan we een dagje over, dan ga ik naar de Bassie en Adriaan tentoonstelling in Vlaardingen.

L.A. Girls & Ocean Boys 7

L.A. Girls & Ocean Boys: 7

L.A. Girls & Ocean Boys : 8.2

L.A. Girls & Ocean Boys: 8,5

Birds: soberheid in al zijn pracht! 9,6
L.A. Girls and Ocean Boys: 8

Dat is uit nood geboren, de studio in Young's appartement in Topanga was zo klein daar ze er maar net met z'n vieren in konden of zo.

Gelukkig maar, Harm, denk ik dan. Want de versie die op After the Gold Rush staat, vind ik ook met voorsprong de mooiste!

LA Cats and Ocean Boys: 7,6

Allemamaggies! Nog iets meer dan een halve dag om te stemmen op L.A. Girls and Ocean Boys.

Van mij krijgt L.A. Girls (dus niet Cats) en Ocean Boys een 9, waarmee het na 10 stemmen op een 7.83 staat. Goed voor een voorlopige 96e plek, vlak achter F*!#in' Up maar net vóó'r Schock and Awe.

Toen Homegrown in 2020 eindelijk uitkwam ging daar al jaren van speculatie over de tracklist aan vooraf. Zo’n 20 nummers werden genoemd als kandidaat, waarvan er uiteindelijk 12 op Homegrown stonden, met enkele opmerkelijke keuzes, zoals We Don’t Smoke It en Vacancy. De overige nummers verschenen later dat jaar op Archives Vol. II. Meneer Young vond één nummer niet goed genoeg, Barefoot Floors, welke dan ook ontbrak.

Nu is er al veel discussie gevoerd over hoe Archives vormgegeven moet worden, welke tracks wel en welke niet. Sommige fans zijn van mening dat er alleen outtakes op moeten staan, als aanvulling op de studio albums, anderen vinden de huidige vorm weer prima, een mix van outtakes en tracks van studio albums. De oorspronkelijke ‘visie’ van Young is wat nu zijn website is, met een archiefkast, waarvan de mappen naast de muziek zelf soms filmpjes, foto’s en andere memorabilia bevatten. Op Young’s site is veel meer ruime om ‘alles’ uit te brengen, ook datgene wat van mindere kwaliteit is en wat je normaliter niet op een fysieke release zou zetten omdat dat de flow van het album zou verstoren.

Over het algemeen moet ik Young gelijk geven in zijn keuzes. Barefoot Floors had echter niet mogen ontbreken op Vol. II. Young’s excuus is dat er een nóg betere versie, met band, op Vol. III zal komen. Helemaal onbekend is het nummer overigens niet. Het frappante is dat Nicolette Larson dit nummer heeft gecoverd voor haar album ‘Sleep Baby Sleep’ uit 1994. ‘Quiet Songs For Quiet Times’ is de ondertitel van het album, dat bedoeld is voor ouders én hun kinderen en waar ook Graham Nash en David Crosby een vocale bijdrage aan leverden. Het zou haar laatste album worden, in 1997 overleed Larson, die overigens getrouwd was met CSNY-drummer Russ Kunkel, aan een hersenoedeem.

De Larson-versie bevat een aantal subtiele tekstuele wijzigingen, waardoor het nummer niet langer verwijtend, maar juist liefdevol klinkt;

Talk, baby talk
Sweet talk is all it's made of

Vs.

Dream, baby dream,
Sweet dreams are all it’s made of

En:

Turn on the light and find the pen,
Turn the page and start again
Forget remember when

Vs.

Find the light surrounding you
Sleep the night until morning's dew
I will be here for you

Zijn daarbij de meest in het oog springende veranderingen. Het laatste couplet is komen te vervallen in de Larson-versie.




In de bonus, de Larson versie: