For The Turnstiles :Heerlijk die banjo 9,3

8

For the Turnstiles: 7

For the Turnstiles: 9,8
Typisch zo'n nummer dat nergens over lijkt te gaan en toch alles lijkt te zeggen wat er te zeggen is.

9

Nog een grappig weetje, de laatste keer dat Young het nummer speelde was op Bospop, in 2008.

Over de betekenis is Young immer cryptisch (zie ook de liner notes in Decade), Shakey had het volgende te melden:



Meer over Margo St. James: Margo St. James - Wikipedia - en.wikipedia.org

Ik hoop dat jullie er klaar voor zijn, morgen gaan we weer verder.

Een typische Youngiaanse cryptische tekst, waarvan je geen idee hebt waarover het gaat, de voorbeelden in zijn oeuvre zijn legio. Het verhaal van Margot St. James zal slechts een deel van het geheel zijn. Dit nummer heeft een streepje voor bij mij omdat ik het al kende jaren voor ik On The Beach kocht, dankzij het album Decade uiteraard waar het samen met Walk On op staat. Derhalve van mij een 9.3, wat het nummer na 14 stemmen op een 8.49 brengt, goed voor een 36e plek:

34. Comes a Time | 8.51 | 28 stemmen
35. Alabama | 8.51 | 27 stemmen
36. For the Turnstiles | 8.49 | 14 stemmen
37. Harvest Moon | 8.49 | 24 stemmen
38. Rockin' in the Free World | 8.48 | 29 stemmen

In 1974 was dus voor het eerst een (door Young bespeelde) Banjo te horen op een album van Young. Dit verdient echter een kleine kanttekening: in de documentaire ‘Swing in Mit Neil Young’ van Wim van der Linden uit 1971 is Young al liggend op zijn bank banjo aan het spelen’; Out on the Weekend. En uiteraard speelde James Taylor Banjo op Old Man van Harvest.

Out on the Weekend is het openingsnummer van Young’s meest succesvolle (en populaire) album ooit; Harvest en werd opgenomen op 2 april 1971, tijdens de tweede sessie in Nashville voor het album. De sessie bracht verder het titelnummer en Journey Through the Past voort, het laatste nummer verscheen pas in 2009 op Archives Vol. I. Out on the Weekend ontbrak in zijn geheel op Vol. I. Hij zong het ook niet live op Massey Hall, maar wél tijdens het concert bij de BBC. Sterker nog, daar maakte het nummer zijn debuut. Typisch Neil. Meest logische verklaring is dat Young het in de tussenliggende periode heeft geschreven. In de documentaire van Wim van der Linden komt het nummer uitgebreid aan bod.

Waar het nummer ontbrak op Archives Vol. I is het wel opgenomen in Vol. II als onderdeel van de live schijf ‘Tuscaloosa’. Dit concert is een drieklapper (een formule die hij later zou herhalen met Promise of the Real): eerst een paar nummers solo, vervolgens akoestisch materiaal van Harvest met the Stray Gators, waar hij duidelijk niet zo’n zin in leek te hebben, om te eindigen met materiaal van het nog te verschijnen Time Fades Away. Als document interessant, muzikaal iets minder.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus (geen stem noodzakelijk), de live versie bij de BBC:

9

9

Weergaloos nummer, dat heimwee en weemoed (laat het ons maar heimweemoed noemen) uitademt. Heeft voor mij nog een extra factor omdat het door Jan Eelen werd gebruikt in een scène van diens al even weergaloze serie Het Eiland. Of niet soms, Johnny Marr?

10

Out on the Weekend: 7

9,5

Ja, prachtige song! Had ook wel een 9,5 of een 10 mogen krijgen eigenlijk, maar ik hield me wat in. Die scène herinner ik me niet meteen, heb je linkje?

9

9

Turnstiles 8
Out on 9.25

Out on the Weekend: 10

Om nog even terug te komen op Swing in Mit:

Out on the Weekend: 9

Het was eerder een overgang, herinner ik me net. Maar ik vind niet meteen een linkje, dus zal er niets anders opzitten dan de reeks in z'n geheel nog eens te kijken!

Out on the Weekend: Ja schitterend inderdaad. 9,5

Als opener van een legendarisch Neil Young album, misschien wel zijn meest geliefde, is het natuurlijk niet verbazend dat Out on the Weekend zo goed scoort. Van de 12 stemmen tot nu toe is er slechts ééntje onder de 9 en er zijn zelfs twee tienen uitgedeeld. Wat mij betreft onbegrijpelijk dat het nummer in zijn geheel ontbreekt op Archives Vol. I, ook al haalt het nummer het wat mij betreft net niet bij Old Man en de titeltrack, desalniettemin een 9.3. Hiermee komt Out on the Weekend uit op een 9.13 gemiddeld, waarmee het op 5 duizendste punt net achter The Needle & the Damage Done op een voorlopige 7e plaats uitkomt:

5. Don't Let it Bring You Down | 9.14 | 19 stemmen
6. The Needle and the Damage Done | 9.134 | 29 stemmen
7. Out on the Weekend | 9.129 | 12 stemmen
8. Powderfinger | 9.12 | 23 stemmen
9. On the Beach | 9.11 | 21 stemmen

Waar Out on the Weekend ontbrak op Archives Vol. I stond het zoals gezegd wél op Tuscaloosa. Het publiek werd in 1973 tijdens de elektrische set getrakteerd op een keur van nieuwe nummers. Een aantal daarvan stammen van eind 1972, denk aan Come Along and Say You Will, Time Fades Away en Don’t be Denied. Tegen het einde van de tour maakten ook twee nieuwe nummers hun debuut, Sweet Joni en Yonder Stands the Sinner.

De eerste uitvoering van dit nummer beviel kennelijk zo goed dat het uiteindelijk op Time Fades Away kwam. Vandaar ook het commentaar van Crosby: ‘this is gonna be experimental’, waarop Ben Keith reageert: ‘it’s gonna be good though’. Van drummer Kenney Butrey, die op Harvest en Tuscaloosa te horen is, is dan al afscheid genomen. Hij drumde ‘niet hard genoeg’. Ook het lied Yonder Stands the Sinner was geen lang leven beschoren, na 3 april 1973, het laatste concert van de tour, werd het niet meer live gespeeld.





Inof Card op neilyoungarchives.com

Out on the Weekend 9,6
Yonder Stands the Sinner 7,8 (hoewel ik de indruk kreeg dat het weer niet overal even zuiver was )

8,5

7

Yonder Stands the Sinner: 8,2

Yonder Stands the Sinner 7,7

Out On The Weekend : 9.7 Uiterst laidback loodst Neil ons Harvest in . Heerlijke opener .
Yonder Stands The Sinner : 7.3 : Gewoon degelijk nummer , hoewel niet erg toonvast gezongen.

Yonder Stands the Sinner: 6,5