8

Zeker niet het meest zuiver gezongen nummer; de invloed van Tequila is duidelijk hoorbaar, maar het nummer heeft wel meer energie dan wat er op Tuscaloosa staat bijvoorbeeld.

Nog één dagje om te stemmen. Donderdag gaan we weer verder!

For the Turnstiles: 7,2
Out on the Weekend: 8,7
Yonder Stands the Sinner: 6,5

Out on the Weekend: 9
Yonder Stands the Sinner: 7

Inhaalslag:
Love and only love 8,5
Western hero 6
Train of love 6,6
World on a string 7,5
Mellow my mind 6,2
For the turnstiles 6,7
Out of the weekend 8,5
Yonder stands the sinner 6,4

Yonder Stands the Sinner: 8

Inhaalslag:
Love and only love 7
Western hero 7,4
Train of love 6,5
World on a string 8
Mellow my mind 9,2
For the turnstiles 8,2
Out of the weekend 10
Yonder stands the sinner 8,4

Yonder Stands the Sinner valt duidelijk een stuk minder goed in de smaak dan Out on the Weekend of de nummers van Tonight's the Night. Meest logische verklaring is dat Time Fades Away een stuk minder bekend is door de slechte verkrijgbaarheid. Van mij krijgt het nummer een 9; het haalt het wat mij betreft niet bij de titeltrack en Don't be Denied. Na 14 stemmen komt het nummer uit op een 7.59, goed voor een voorlopige 128e plek, 0.001 punt bóven de Unplugged versie van Like a Hurricane:

126. I'm the Ocean | 7.66 | 18 stemmen
127. Here We Are in the Years | 7.61 | 21 stemmen
128. Yonder Stands the Sinner | 7.593 | 14 stemmen
129. Like a Hurricane (Unplugged) | 7.592 | 26 stemmen
130. Cocaine Eyes |7.587 | 23 stemmen

Het laatste optreden van de Time Fades Away Tour was in Salt Lake City. De eerstvolgende keer dat Young deze stad aandeed was in 1991; dit keer met Crazy Horse voor de Smell the Horse Tour, vastgelegd op het album Weld.

De setlist voor deze tour was vrij statisch, wellicht juist omdat hij er een live album van wilde maken. In 1978 had de setlist ook weinig variatie, het resulterende live album, Live Rust, is één van zijn beste gebleken. Weld doet daar niet veel voor onder, het is een mooie mix tussen klassiekers van Rust Never Sleeps en zijn toen meest recente album Ragged Glory. Dus naast Love to Burn, Love & Only Love en Powderfinger ook Mansion on the Hill.

De studio versie van Mansion on the Hill werd opgenomen op 24 april 1990 en ook als single uitgebracht, met op de B-kant een outtake van de Ragged Glory sessies, Don’t Spook the Horse. Het nummer werd zelfs voorzien van een videoclip, als onderdeel van een VHS en Laserdics met 5 nummers van Ragged Glory, geregisseerd door Rusty Cundieff en Julien Temple. Naast Mansion on the Hill twee versies van F*ckin’ Up, Over & Over en Farmer John.

Over één ding kunnen we het eens zijn, playbacken is niet Neil Young's ding





Info Card op neilyoungarchives.com

poeh, lang niet gehoord die studioversie, maar die valt toch wel in het niet bij de véél betere versie op Weld

7

Heerlijk nummer: 8,5

Lang geleden dat ik die clip gezien had
Wat vind ik fade-out toch een ongelofelijk lelijke manier om een nummer te beëindigen, maar dat terzijde.
Voor het nummer

8,3

Yonder Stands the Sinner 6,8
Mansion On The Hill 7,1 - geef mij toch maar Bruce

Peaceful Valley Boulevard: 7
Piece of Crap: 5
F*!#in’ Up: 7,5
Scenery: 6
Don't Let It Bring You Down: 8
Birds: 6,5
L.A. Girls & Ocean Boys: 6,5
Barefoot Floors: 7
Fontainbleau: 6,5
Ride My Llama (Crazy Horse): 6,5
Ride My Llama (Rust Never Sleeps): 7
Born To Run: 7
Hawaii: 7
Love and Only Love: 6
Western Hero: 6,5
Train of Love: 7
World on a String: 7,5
Mellow My Mind: 8
For the Turnstiles: 8
Out on the Weekend: 7
Yonder Stands the Sinner: 7
Mansion On The Hill: 7

Mansion On The Hill : 9.2 Doet wat lullig aan , zeker met die clip , maar gewoon lekker.

Mansion On The Hill : 8

Mansion On The Hill: 8,5

Mansion on the Hill: 9

Ik heb om een of andere reden niet zoveel met Ragged Glory, dit duurt in ieder geval niet te lang.

Mansion on the Hill 7,5

Ik kan me vinden in wat Twinpeaks zegt, ikzelf vind het hippie nostalgia gehalte ook aan de hoge kant. Desalniettemin krijgt het nummer van mij een 8.7. Daarmee staat Mansion on the Hill (geen Bruce Springsteen cover overigens) op een 80e plek na 11 stemmen met een 8.07 gemiddeld.

78. Homefires | 8.08 | 22 stemmen
79. Peaceful Valley Boulevard | 8.08 | 19 stemmen
80. Mansion on the Hill | 8.07 | 11 stemmen
81. World on a String | 8.05 | 18 stemmen
82. Four Strong Winds | 8.05 | 31 stemmen

De eerste keer dat Young samen met Crazy Horse Mansion on the Hill speelde was op 26 oktober 1990, tijdens het Bridge School Benefit van dat jaar. Naast enkele andere nummers van Ragged Glory stond ook een nummer van zijn eerste album met de band op de setlist: Everybody Knows this is Nowhere.

Het is één van de Crazy Horse klassiekers, samen met Cinnamon Girl, waarop de band laat horen dat ze niet alleen lang uitgesponnen jams konden spelen, maar ook korte venijnige country-rockers. De eerste versie van dit nummer nam Neil al op in augustus 1968 en had zomaar op zijn debuut kunnen staan, maar gelukkig besloot hij anders; de Crazy Horse versie overtreft de soloversie ruimschoots. Als je wilt horen welke transformatie Young doormaakte eind 69, begin 69, dan hoef je alleen maar deze twee nummers back to back te luisteren.

Een live versie van het nummer, dat hij inmiddels al ruim 300 keer gespeeld heeft, is onder andere te horen op Live at Fillmore East 1970 en op Red Rocks Live uit 2000. Ook in de Ahoy in 2009 trakteerde hij ons op het nummer.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus (geen stem noodzakelijk) de versie uit 1968:

Mansion on the hill 7,5
Everybody knows this is nowhere 7,3

Everybody knows this is nowhere 7.5

Mansion on the Hill: 8 (fijn refrein!)
Everybody Knows This Is Nowhere: 9,5 (kort van stof, maar o zo prachtig)

Everybody Knows This Is Nowhere : Erg fijn nummer . Lekker meelallen en toch een heerlijk venijnig gitaartje erin. 9.4

10 , echt heerlijk

Everybody Knows This Is Nowhere: 10

8.5

9

Everybody knows this is nowhere: 7,5

9.5

8