Oh, Lonesome Me: 6,5

Everybody Knows This is Nowhere 8,8
Last Trip to Tulsa 8,3
Monday Morning 7,6
Last Dance 8,5
Unknown Legend 9,4
I believe in You 8,7
Oh, Lonesome Me 7,7

Oh, Lonesome Me: 8,5

Mooie versie van Young, veel triester klinkend dan Gibson's versie.

8,6 (en, voor wat het waard is: een 8 voor die van Gibson)

Ja, Young heeft het arrangement radicaal omgegooid. Vraag me af wat Don Gibson er zelf van vond.

7,2

8,5

Dit weekend overigens vrijaf, maandag weer een nieuwe. Zit nog een beetje te dubben over welke versie.

Wederom hoge cijfers voor een track van Gold Rush, wat gezien het cijfer van het album niet mag verbazen; van mij krijgt het nummer een 9.3, waarmee het na 13 stemmen op een 8.22 uitkomt, goed voor een voorlopige 64e plek:

62. Powderfinger (acoustic) | 8.24 | 23 stemmen
63. Change Your Mind | 8.23 | 19 stemmen
64. Oh, Lonesome Me | 8.22 | 13 stemmen
65. Come on Baby Let's Go Downtown | 8.22 | 20 stemmen
66. Interstate | 8.21 | 19 stemmen

De sessie met Crazy Horse in de Sunset Sound studio, eind 1969, leverde naast de twee voorgaande nummers ook een vroege versie van Birds, Wonderin’ en Everybody’s Alone op. Toen Young met The Santa Monica Flyers in 1973 wederom naar Holywood toog, ditmaal voor de opnames van wat Tonight’s the Night zou worden, wilde het daar niet lukken. Men verkaste naar Studio Instrument Rentals (S.I.R.) aan de overkant van de straat, sloegen er een gat in de muur voor de recording truck en zetten de opnames aldaar voort.

Op de meest productieve dag leverde Young 8 nummers af, waaronder een nieuwe poging tot Everybody’s Alone. Een nummer dat hij zogezegd al eens eerder had opgenomen met Crazy Horse in 1969, maar ook met CSNY. Beide versies ontberen echter harmoniezang, de Crazy Horse versie heeft bovendien (in mijn oren) nog de scrach vocal; de zang van Young klinkt wat dun, waardoor de lyrics niet de aandacht krijgen die ze verdienen.

In 1973 lukte dat wel, maar wel in de categorie, ragged but right. Recentelijk kreeg het verhaal nog een extra dimensie met het online komen van de drie concerten die Young gaf op 16 oktober 1969 in The Canterbury House. Daar speelde hij het nummer namelijk akoestisch. Mogelijk verschijnen delen van dit concert later alsnog op CD/LP. Toch blijft het jammer van die studioversie uit 1969. Young vertelt honderduit over de opnames van zijn nieuwe album, waaronder dit nummer (dat uiteraard niet gebruikt werd); " This song is about everybody". De ware betekenis is wat onduidelijk, maar het zou me niet verbazen als het over de gespannen relatie met zijn eerste vrouw Susan gaat:

People talking to me
Someone saying
That I'm not the same
That's not so easy to be
But when I'll learn to be free
I wonder if I'll miss the pain

Na zeer lang dubben wordt het denk ik tóch een akoestische solo versie die Young opnam bij een optreden voor het radiostation KQED, in 1970, ondanks de iets mindere geluidskwaliteit:



De versie met Santa Monica Flyers is in de bonus (geen stem noodzakelijk):



Grappig bonus weetje; in 2003 coverde de Zweedse zangeres Cajsalisa Ejemyr het nummer voor haar album Either Way, dat is dus zo'n 6 jaar vóór het 'origineel' zijn eerste officiële release kende.

8,5

Geen geweldige geluidskwaliteit inderdaad, maar wel duidelijk een erg fraai liedje.

8,4

Het is jammer dat ik niet op legale wijze het optreden van Canterbury House 1969 kan delen, waar Young bij elk van de drie sets het nummer speelde. Daarmee neemt hij overigens meteen de helft van het totale aantal optredens voor zijn rekening, aangezien dit nummer nog twee keer is gespeeld in 1970 en één keer in 1997.

Typisch Young; drie pogingen ondernemen om een nummer op band te zetten om het vervolgens live (bijna) nooit meer te spelen.

Everybody's Alone 9.1 Heel fraai

Everybody's Alone 7.5

Everybody's Alone
Goed liedje ja. 8,2

Oh Lonesome Me: 9,1
Everybody's Alone: 7,9

Everybody's Alone 7,8

Everybody's Alone 7

Wat mij betreft één van de betere 'vergeten' liedjes van Young, zoals gezegd slechts 6 keer live gespeeld, maar wel 3 keer opgenomen in de studio. Er was onder fans enige hoop dat de CSNY versie (tezamen met de studioversie van Sea of Madness) op de 50th Anniversary Edition van Déjà Vu terecht zou komen, maar Young besliste anders. Niet goed genoeg. Dus Young kennende zal het nummer wel op zijn website terecht komen. Enfin, van mij krijgt het nummer een 9, waarmee het voorlopig uitkomt op een 8.13 na 8 stemmen, goed voor een voorlopige 77e plek (de verschillen zijn echter klein):

75. Campaigner | 8.142 | 24 stemmen
76. Razor Love | 8.135 | 20 stemmen
77. Everybody's Alone | 8.125 | 8 stemmen
78. Country Home | 8.124 | 21 stemmen
79. Last Dance | 8.121 | 14 stemmen

Na 1973 werd ook in 1988 S.I.R. aangedaan voor opnames van een Neil Young album; This Note’s for You. Tijdens deze sessies werd ook ‘auditie’ gehouden voor een nieuwe bassist en drummer omdat Ralph Molina en Billy Talbot niet meer voldeden. Een bassist was zo gevonden, ene Rick Rosas, die Young nog kende zijn optreden van het Bridge School Benefit 1986, waar Rosas in de band van Joe Walsh zat.

De drummer, Chad Cromwell, kwam pas later. Uiteindelijk hebben de heren samen twee à drie nummers opnieuw van bas en drum voorzien, omdat Young niet bepaald tevreden was met het werk van Molina en Talbot. Twilight, opgenomen op 5 december 1987, was één van die nummers. Live kwam de band veel beter uit de verf, vandaar dat we vandaag ook op de live versie van Twilight stemmen, deze is iets langer, maar geniet sterk de voorkeur. En wat is nou 8 minuten op een mensenleven?

(of ja, feitelijk 2 minuten extra)





Info Card op neilyoungarchives.com

PS: Morgen geen nieuw nummer, dat geeft inhalers de tijd om nog een stem uit te brengen op Everybody's Alone.

7,5

Twilight 8.2

Twilight 8

Twilight: 7,5

Twilight: kan er niet heel erg wild van worden eerlijk gezegd. 7

Everybody's Alone: 7
Twilight: 7,5

7,2

7

Oh, Lonesome Me: 7,5
Everybody's Alone: 8,2
Twilight: 7,8

Twilight: 6

Twilight vind ik juist één van de betere nummers van This Note's for You, al klinkt de studioversie wat vlak ten opzichte van de live versie. Dark & Brooding, zoals de Engelstaligen dat zo mooi kunnen zeggen, van mij krijgt het dus een 9. Na 11 stemmen staat Twilight op een 7.52 gemiddeld, goed voor een voorlopige 142e plek:

140. Hitchhiker (Le Noise) | 7.55 | 24 stemmen
141. Barefoot Floors | 7.53 | 18 stemmen
142. Twilight | 7.52 | 11 stemmen
143. Yonder Stands the Sinner | 7.51 | 17 stemmen
144. Sixty to Zero | 7.50 | 20 stemmen

Om mensen duidelijk te maken waarom drummer Ralph Molina vervangen was, liet Young een ongemoeide studio-opname van I’m Going als B-kant persen van de single 10 Men Working. Volgens de overlevering moest een roadie Molina de shuffle leren die op het nummer gespeeld werd. Het mocht niet baten, een gefrustreerde Neil stuurde Molina de laan uit, Chad Cromwell was zoals gezegd zijn vervanger. Evengoed is het studio-album niet je dat; live kwam de band véél beter uit de verf, wat goed te horen is op Bluenote Café.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus, de studio versie, die vanuit historisch oogpunt het beluisteren waard is. Normaal gesproken valt slecht drumwerk mij niet zo op (of het moet Philosophy of the World zijn), maar hier kan ik er niet omheen:




Uiteraard geen stem noodzakelijk.