Monday Morning 7
Last Dance 7
Unknown Legend 8
I believe in You 7,5
Oh, Lonesome Me 7,5
Everybody's Alone: 6,5
Twilight 9
I'm goin' 6,5

7

6,8

Geen al te geweldig nummer, vind ik.

Everybody's Alone - 6,4
Twilight - 6,3
I'm Goin' - 6,7

Ik vind I'm Goin' beter dan Twilight.

Ja, het drumwerk van Molina zal vast niet de enige reden zijn waarom het niet op het album stond. Zit toevallig een live concert van the Bluenotes te luisteren waar I'm Going wordt gevolgd door Married Man; die twee lijken wel heel erg op elkaar.

6,5

saaiiiii

I'm Goin' 7

6.5

I'm Goin' 7

I'm goin': 5,5

I'm Goin'. Niet voor niks een B-side geworden . 4

I'm goin': 6

Tja, deze was in mijn herinnering toch iets beter. Gisteren kwam Hey Hey voorbij, toen ik een concert uit 1988 aan het luisteren was en dat nummer is eigenlijk een stuk leuker (en ironisch genoeg haalde dat de long list niet, wijze les: bij twijfel altijd even luisteren). Derhalve van mij ook een 7, waarmee het na 12 stemmen op een magere 6.38 uitkomt en het in de onderste regionen staat:

221. Hello Lonely Woman | 6.45 | 20 stemmen
222. I Wonder | 6.42 | 19 stemmen
223. I'm Goin | 6.38 | 12 stemmen
224. Dead Man No. 5 | 6.36 | 22 stemmen
225. Sweet Joni | 6.34 | 23 stemmen

Lage cijfers ten spijt, ik blijf bij het standpunt dat The Bluenotes, naast the International Harvesters een zeer ondergewaardeerde band is. Bluenote Café was dus net als A Treasure één van de live albums waar ik rijkhalsend naar uitkeek.

We eindigen de week met een dubbelaar (waarbij ik op voorhand alvast mijn verontschuldigen aanbied aan Johnny Marr).

De jaren 80 brachten misschien niet veel goeds op qua studioalbums (Everybody’s Rockin’, Old Ways, Landing on Water), live was er niet veel op Young aan te merken. Gelukkig ontsluit Young gestaag zijn archieven, waardoor we nu een aantal live albums uit deze periode hebben, waaronder ook A Treasure.

Op dit live album staan naast een aantal classics, zoals Are You Ready for the Country? en Flying on the Ground is Wrong, ook een aantal nieuwe nummers uit deze periode die niet eerder het daglicht zagen én een aantal nummers van Old Ways, maar dan met veel meer vuur gespeeld. We mogen blij zijn dat Young zo ongeveer elke scheet op heeft genomen sinds midden jaren 70, zodat we eindelijk Old Ways in de kast kunnen laten staan ten faveure van het superieure A Treasure.

Twee nummers van Old Ways die op A Treasure staan zijn Bound for Glory en Get Back to the Country. Beiden werden voor Old Ways opgenomen in The Castle in Nashville met de band waarmee hij anno 1985 op tournee was. Op de live versies van A Treasure, opgenomen in 1984, is in de basis dezelfde band te horen, alleen met Tim Drummond op bas en Spooner Oldham op Piano (in plaats van Joe Allen en Pig Robbins die op het album speelden).

Nog een leuk weetje, op de video van Get Back to the Country zie je Anthony Crawford mandoline spelen, je hoort echter een banjo; ze hebben het beeld van een ander optreden (uit 1985 dus) gecombineerd met het geluid van 1984. Je ziet dus ook Joe Allen, terwijl je Drummond hoort en idem dito voor Pig Robbins en Spooner Oldham. Omdat het nummer in 1984 ook nog eens veel vlotter werd gespeeld is ook nog eens het beeld versneld. Snapt u het nog? Young had er zelf in ieder geval de grootse lol in toen hij A Treasure aankondigde.

Enfin, we stemmen dus vandaag op de live versies van Bound for Glory en Get Back to the Country.




Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

Bound for Glory 8
Get Back to the Country 7

2 x een 8 omdat het van a treasure is. Van old ways was het 1,5 punt lager geweest

Bound for Glory 7,5
Get Back to the Country 6,5

Bound For Glory 8.2
Get Back To The Country 8

Prima tracks

Bound for Glory: 6
Get Back to the Country: 6

Bound for Glory: 8
Get Back to the Country: 8,3

Bound for Glory: 8
Get Back to the Country: 7,5

Nog een hele dag om te stemmen voor we verder gaan.

Bound for Glory: 8
Get Back to the Country: 7,5 (die video is best grappig inderdaad )

Twee fijne live-songs!

Een lang weekend stemmen levert 9 stemmen op voor beide nummers. Gezien het feit dat ik al meerdere malen de loftrompet heb geschald voor A Treasure en The International Harvesters, zal het jullie niet verbazen dat ook deze twee nummers, met name vanwege de uitvoering een hoog cijfer krijgen. Bound for Glory krijgt van mij een 9, Get back to the Country een 8.7. Daarmee komen de nummers uit op een 7.86 en een 7.50, goed voor een voorlopige 106e, respectievelijk 145e plek.

We blijven even op de Country tour. Het had niet veel gescheeld of Old Ways had al in 1983, in een heel andere vorm uitgekomen. Van dit album zijn uiteindelijk alleen Are There Anymore Real Cowboys en My Boy op het uiteindelijke album uit 1985 gekomen (wel met wat overdubs). Daarnaast stond er een andere versie van Old Ways op (op banjo), Wonderin’, Cry Cry, Cry en That’s Alright Mama.

Geffen vond het echter té country. Of hij maar iets ‘rockender’ op wilde nemen. Dus nam hij een aantal nummers die op het album stonden opnieuw op met The Shocking Pinks voor wat uiteindelijk Everybody’s Rocking werd. Zou Geffen spijt hebben gehad? Eerst al Trans in plaats van Island in the Sun en nu dit.

Wat had kunnen zijn hoorde we in 1993, toen Lucky Thirteen uitkwam, met daarom Depression Blues. Inderdaad, tamelijk country, maar met de andere nummers uit deze sessie, met afstand beter dan de nummers uit 1985. Als het goed is moet het album uit 1983 als Special Release het daglicht gaan zien. Een deel van de het eerste couplet van Depression Blues is overigens later opnieuw gebruikt in Life in the City van This Note’s for You. My Boy is dan weer een eerbetoon aan zoon Zeke: ‘Why are you growing up so fast, my boy?’

We stemmen vandaag op Depression Blues, morgen volgt deel twee van dit tweeluik; My Boy.





Info Card op neilyoungarchives.com

Depression Blues: 8
Bound for Glory: 7,5
Get Back to the Country: 7,5

Depression Blues: 8

8.5

Mooi nummertje.

7,2

Depression Blues 8.3

Depression Blues: 6

Depression blues 7,9