Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
zoeken in:
0
geplaatst: 20 september 2021, 08:32 uur
Changes: 5
Needle of Death: 5
Een waardeloos album waar deze nummers van komen. Eigenlijk zonde van mijn tijd om te herbeluisteren
Needle of Death: 5
Een waardeloos album waar deze nummers van komen. Eigenlijk zonde van mijn tijd om te herbeluisteren

0
geplaatst: 20 september 2021, 09:19 uur
Tja, zéér spijtig dat hij dit album niet in een normale studio heeft opgenomen. Dat had wel een puntje gescheeld in de waardering. Bij mij blijven beide nummers dan ook steken op een 7.5, waarmee Changes na 9 stemmen op een 6.73 uitkomt, goed voor een voorlopige 229e plaats. Needle of Death doet het iets beter met een 6.77 en een 227e plaats.
Tijd om het zitvlees te beproeven!
Geluidskwaliteit staat bij Young hoog in het vaandel. Hij neemt, op een periode van begin jaren 80 tot begin jaren 90 na, alles analoog op. Al zijn muziek is in hi-res (192khz / 24 bit) te beluisteren op zijn site (tegen betaling uiteraard) en als je op zijn website een album koopt op CD of LP, dan krijg je er gratis hi-res FLAC flies bij. Ironisch is het dan dat hij een album als A Letter Home in een deluxe versie uitbrengt, inclusief een ‘audiophile disc’. Kennelijk is Young er veel aangelegen om zoveel mogelijk van de originele opname te behouden na overzetten van analoog naar digitaal, waarbij er in zijn ogen veel verloren gaat.
MP3’s vind hij maar niks. Het zal dan ook met tegenzin zijn geweest dat je als koper van de DVD of Blu-Ray set van Archives Vol. I een download card kreeg om alle nummers in MP3 formaat te downloaden. Op een gegeven moment heeft hij zelfs al zijn muziek van Spotify afgehaald omdat hij niet te spreken was over de kwaliteit. Inmiddels heeft hij zijn besluit gelukkig teruggedraaid. Maar ook recent heeft hij een vergelijkbare actie uitgehaald door al zijn muziek van Todal af te halen omdat hij het niet eens was met de MQA techniek die daar wordt toegepast.
Dit alles bezingt hij in Drifting Back: ‘when you hear my song now, you only get five percent’, refererend naar de bestandsgrootte van een MP3 versus een hi-res FLAC-bestand. Het nummer is quasi-autobiografisch, een snapshot van zijn leven op dat moment, want hij bezingt verder omder andere zijn boek (Waging Heavy Peace). Maar daar gaat het niet om, want dit 27 minuten lange epos gaat vooral om de fantastische Jam met Crazy Horse, die blijkbaar niet te reproduceren was, want live heeft hij het nooit gespeeld.
Tijd om het zitvlees te beproeven!
Geluidskwaliteit staat bij Young hoog in het vaandel. Hij neemt, op een periode van begin jaren 80 tot begin jaren 90 na, alles analoog op. Al zijn muziek is in hi-res (192khz / 24 bit) te beluisteren op zijn site (tegen betaling uiteraard) en als je op zijn website een album koopt op CD of LP, dan krijg je er gratis hi-res FLAC flies bij. Ironisch is het dan dat hij een album als A Letter Home in een deluxe versie uitbrengt, inclusief een ‘audiophile disc’. Kennelijk is Young er veel aangelegen om zoveel mogelijk van de originele opname te behouden na overzetten van analoog naar digitaal, waarbij er in zijn ogen veel verloren gaat.
MP3’s vind hij maar niks. Het zal dan ook met tegenzin zijn geweest dat je als koper van de DVD of Blu-Ray set van Archives Vol. I een download card kreeg om alle nummers in MP3 formaat te downloaden. Op een gegeven moment heeft hij zelfs al zijn muziek van Spotify afgehaald omdat hij niet te spreken was over de kwaliteit. Inmiddels heeft hij zijn besluit gelukkig teruggedraaid. Maar ook recent heeft hij een vergelijkbare actie uitgehaald door al zijn muziek van Todal af te halen omdat hij het niet eens was met de MQA techniek die daar wordt toegepast.
Dit alles bezingt hij in Drifting Back: ‘when you hear my song now, you only get five percent’, refererend naar de bestandsgrootte van een MP3 versus een hi-res FLAC-bestand. Het nummer is quasi-autobiografisch, een snapshot van zijn leven op dat moment, want hij bezingt verder omder andere zijn boek (Waging Heavy Peace). Maar daar gaat het niet om, want dit 27 minuten lange epos gaat vooral om de fantastische Jam met Crazy Horse, die blijkbaar niet te reproduceren was, want live heeft hij het nooit gespeeld.
0
geplaatst: 20 september 2021, 09:48 uur
Driftin'Back : Wel wat lang . Met de helft had het net zoveel zeggingskracht gehad . 7
0
geplaatst: 20 september 2021, 15:50 uur
Dit is overigens het langste nummer uit Young's oeuvre (live versies en Horseback niet meegerekend). Grappig weetje, het album Everybody's Rocking en de EP Eldorado zijn beiden korter, met een speelduur van ca. 25 minuten.
De ironie is natuurlijk dat, gezien de lengte van het nummer, op de LP het over twee plaatkanten verdeeld moest worden.
De ironie is natuurlijk dat, gezien de lengte van het nummer, op de LP het over twee plaatkanten verdeeld moest worden.
1
geplaatst: 21 september 2021, 08:54 uur
Alhoewel de jam geweldig is (deze vliegt voorbij) is de tekst misschien wel één van de minste uit zijn oeuvre, het wringt aan alle kanten (teveel tekst voor de melodie) en van zinnen als I used to dig Picasso / Then the big tech giant came along / And turned him into wallpaper en Don't want my mp3 wordt ik nou niet bepaald vrolijk. Dat en Young gebruikt 'hey now now' vaker dan Kurt Cobain 'Yeah'. Dus dan maar puur wetenschappelijk benaderen, van de 27 minuten worden er misschien 5 gezongen, dus komen we uit op een 8. Daarmee staat het nummer na 9 stemmen met een 7.49 op een heel behoorlijke 149e plaats.
Tijd om GrafGantz eens wakker te schudden!
Neil’s eerste stappen in de digitale wereld waren begin jaren 80, met het album Trans. Nu is er op zich niks mis met digitaal opnemen, maar je moet wel de goede spullen hebben. Op The Nightfly van Donald Fagen is niet veel aan te merken. Sterker nog, ik denk dat er weinig moderne albums zijn die zich daaraan kunnen meten, qua geluidskwaliteit.
Voor de conversie van analoog naar digitaal wordt vaak gebruik gemaakt van een Sample & Hold circuit. Laat Young nou net die woordspeling als titel hebben gebruikt voor een nummer over een vrouw die je naar wens kunt bestellen. Het nummer heeft natuurlijk weinig om het lijf, het is vooral good fun:
Hair, blonde
Eyes, blue
Weight, 1-1-0
Disposition, even
Mood code, rotary adjustable
I need a unit to sample and hold
But not the angry one
A new design, new design
Van het nummer bestaan vele versies. Ten eerste de album versie, zoals op de originele LP, met een lengte van 5:15. Toen Lucky Thirteen in 1993 uitkwam stond daar opeens een bijna 8 minuten durende alternatieve versie op, die bij de heruitgave van de CD ook werd gebruikt. Jammer, want mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de LP versie. Dan is er nog de single versie, van 4:05 én een dance remix van 6:46. Je zou bijna denken dat het één van zijn grootste hits was.
In 1993 speelde hij het nummer zelfs unplugged, maar in tegenstelling tot Transformer Man haalde deze de uitzending niet. Ten slotte is er ook nog een live versie met de Trans Band uit 1982, die op de DVD ‘In Berlin’ staat én een live versie met Crazy Horse van het concert Live in a Rusted Out Garage uit 1986. De laatste twee films zullen onderdeel uitmaken van Archives Vol. III.
De LP versie staat helaas niet op Spotify, dus we moeten het vandaag doen met YouTube:
In de bonus, de unplugged versie, waar de tekst net iets beter naar voren komt (helaas mist wel een klein stukje):
Voor de liefhebber (of masochist), ook nog linkjes naar de:
CD versie
Single versie
Dance Remix
Live versie uit 1982
Live versie uit 1986
Tijd om GrafGantz eens wakker te schudden!
Neil’s eerste stappen in de digitale wereld waren begin jaren 80, met het album Trans. Nu is er op zich niks mis met digitaal opnemen, maar je moet wel de goede spullen hebben. Op The Nightfly van Donald Fagen is niet veel aan te merken. Sterker nog, ik denk dat er weinig moderne albums zijn die zich daaraan kunnen meten, qua geluidskwaliteit.
Voor de conversie van analoog naar digitaal wordt vaak gebruik gemaakt van een Sample & Hold circuit. Laat Young nou net die woordspeling als titel hebben gebruikt voor een nummer over een vrouw die je naar wens kunt bestellen. Het nummer heeft natuurlijk weinig om het lijf, het is vooral good fun:
Hair, blonde
Eyes, blue
Weight, 1-1-0
Disposition, even
Mood code, rotary adjustable
I need a unit to sample and hold
But not the angry one
A new design, new design
Van het nummer bestaan vele versies. Ten eerste de album versie, zoals op de originele LP, met een lengte van 5:15. Toen Lucky Thirteen in 1993 uitkwam stond daar opeens een bijna 8 minuten durende alternatieve versie op, die bij de heruitgave van de CD ook werd gebruikt. Jammer, want mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de LP versie. Dan is er nog de single versie, van 4:05 én een dance remix van 6:46. Je zou bijna denken dat het één van zijn grootste hits was.
In 1993 speelde hij het nummer zelfs unplugged, maar in tegenstelling tot Transformer Man haalde deze de uitzending niet. Ten slotte is er ook nog een live versie met de Trans Band uit 1982, die op de DVD ‘In Berlin’ staat én een live versie met Crazy Horse van het concert Live in a Rusted Out Garage uit 1986. De laatste twee films zullen onderdeel uitmaken van Archives Vol. III.
De LP versie staat helaas niet op Spotify, dus we moeten het vandaag doen met YouTube:
In de bonus, de unplugged versie, waar de tekst net iets beter naar voren komt (helaas mist wel een klein stukje):
Voor de liefhebber (of masochist), ook nog linkjes naar de:
CD versie
Single versie
Dance Remix
Live versie uit 1982
Live versie uit 1986
0
geplaatst: 21 september 2021, 10:54 uur
harm1985 schreef:
Voor de liefhebber (of masochist)
Voor de liefhebber (of masochist)

Het jam-gedeelte van Drifin' Back is erg smakelijk, de tekst nogal zwak.. Maar daar let ik tijdens het luisteren van dit nummer nauwelijks op, dus de balans is zeker positief!
8
Sample and Hold, tja.. Er zal vast wel publiek voor zijn, maar mij doet het helemaal niets.
5
1
geplaatst: 21 september 2021, 12:09 uur
Ik ben er weer even voor gaan zitten 
Opera Star (Live): 7,5
Surfer Joe and Moe the Sleaze (Live): 7,2
Let's Roll: 6,8
She's a Healer: 7,0
Lookin' for a Leader: 7,8
Light a Candle: 7,5
Love and War: 8,2
Changes: 6,3
Needle of Death: 6,5
Driftin' Back: 6,5 (ruim 20 minuten te lang)
Sample and Hold: 5,0

Opera Star (Live): 7,5
Surfer Joe and Moe the Sleaze (Live): 7,2
Let's Roll: 6,8
She's a Healer: 7,0
Lookin' for a Leader: 7,8
Light a Candle: 7,5
Love and War: 8,2
Changes: 6,3
Needle of Death: 6,5
Driftin' Back: 6,5 (ruim 20 minuten te lang)
Sample and Hold: 5,0
1
geplaatst: 21 september 2021, 19:42 uur
Lage cijfers zeg : Sample & Hold blijf ik toch een hele fijne oorwurm vinden. 8.2
Ik ben dan kennelijk dat publiek
Ik ben dan kennelijk dat publiek

0
geplaatst: 21 september 2021, 20:12 uur
Sample and Hold: 6,0
Eigenlijk best aardig, maar niet de Neil die we willen horen.
Eigenlijk best aardig, maar niet de Neil die we willen horen.
0
geplaatst: 21 september 2021, 22:12 uur
Vind het ook wel ok hoor, zang is een beetje irritant. 6,8
0
geplaatst: 22 september 2021, 08:57 uur
Van de 'Trans' nummers op de plaat vind ik deze denk ik de minste, desalniettemin krijgt het nummer van mij een 8, waarmee het na 11 stemmen nét een voldoende haalt; een 6.14 brengt het nummer op een voorlopige 247e plek. Onderste regionen dus...
Sample & Hold was niet het enige nummer dat de uitzending van MTV Unplugged niet haalde, ook War of Man en Dreamin’ Man haalden het niet, evanals Winterlong. Van Winterlong vind ik het erg jammer, maar van de andere twee is het begrijpelijk, er stonden immers ook al drie andere nummers van Harvest Moon op Unplugged. Uiteindelijk hoort Unplugged veel meer te zijn dan schaamteloze promotie van je laatste album.
Dreamin’ Man en War of Man werden eind september 1991 opgenomen, met The Stray Gators. Uiteindelijk zou het nog meer dan een jaar duren, tot november 1992, eer het album zou uitkomen. Eerst ging Young nog op tournee met zijn nieuwe nummers, zoals hij dat ook in 1971 gedaan had. Die tour was voor hemzelf zei Young later, "je kunt toch nooit aan alle verwachtingen van het publiek voldoen".
Gek genoeg lijdt Harvest Moon onder hetzelfde euvel als Harvest; de live versies bevatten net iets meer emotie en overgave dan de studio versies. Vandaar dat ik ook zo blij ben met de live CD Dreamin’ Man, waarop alle nummers van het album staan, weliswaar niet integraal, maar in chronologische volgorde. Neil is thans bezig met een tweede release uit 1992, opgenomen in Deer Creek. We wachten maar weer af.
Vandaag deel 1 van het tweeluik; War of Man.
En in de bonus, de live versie:
Sample & Hold was niet het enige nummer dat de uitzending van MTV Unplugged niet haalde, ook War of Man en Dreamin’ Man haalden het niet, evanals Winterlong. Van Winterlong vind ik het erg jammer, maar van de andere twee is het begrijpelijk, er stonden immers ook al drie andere nummers van Harvest Moon op Unplugged. Uiteindelijk hoort Unplugged veel meer te zijn dan schaamteloze promotie van je laatste album.
Dreamin’ Man en War of Man werden eind september 1991 opgenomen, met The Stray Gators. Uiteindelijk zou het nog meer dan een jaar duren, tot november 1992, eer het album zou uitkomen. Eerst ging Young nog op tournee met zijn nieuwe nummers, zoals hij dat ook in 1971 gedaan had. Die tour was voor hemzelf zei Young later, "je kunt toch nooit aan alle verwachtingen van het publiek voldoen".
Gek genoeg lijdt Harvest Moon onder hetzelfde euvel als Harvest; de live versies bevatten net iets meer emotie en overgave dan de studio versies. Vandaar dat ik ook zo blij ben met de live CD Dreamin’ Man, waarop alle nummers van het album staan, weliswaar niet integraal, maar in chronologische volgorde. Neil is thans bezig met een tweede release uit 1992, opgenomen in Deer Creek. We wachten maar weer af.
Vandaag deel 1 van het tweeluik; War of Man.
En in de bonus, de live versie:
0
geplaatst: 22 september 2021, 11:31 uur
War of Man : Fijn nummer , met wat pit op het toch wat gezapige Harvest Moon 8.5
* denotes required fields.

