The Restless Consumer 6.5
Throw Yoir Hatred Down 7
Distant Camera 7.5

Distant Camera 7

Distant Camera :8.4

Distant Camera: 8

Distant Camera: 7

The Restless Consumer: één van de betere van Living with War! 7,5
Throw Your Hatred Down: best aardig, maar ik vind 'm een beetje anoniem: 6,2
Distant Camera: Zoals het meeste werk op Silver & Gold mag ik dit gewoon graag luisteren (en de plaat heeft ook enkele uitschieters!): 7,2

8

Morgen gaan we weer verder. Langzaam maar zeker naderen we het 300e nummer!

Distant Camera: 7,6

teus, volgens mijn boekhouding ben jij If You Got Love en Prisoners of Rock n Roll nog vergeten.

Distant Camera scoort na 9 stemmen een 7.63, van mij krijgt het nummer een 8, daarmee staat het nummer op een voorlopige 157e plek. De verschillen in deze regionen zijn echter klein.

Van de 40 live uitvoeringen van Distant Camera vonden er 35 plaats in 1999. De laatste keer dat hij het voor publiek zong was begin 2019, tijdens een concert met Crazy Horse. In 2020 maakte het onderdeel uit van Fireside Session IV, maar dat was tijdens de lockdown. De nadruk van het concert met Crazy Horse lag op het materiaal van Colorado, toch kwamen er ook enkele oudjes uit de kast, zoals The Losing End (When You’re On).

Het nummer is afkomstig van zijn eerste plaat met Crazy Horse, Everybody Knows This is Nowhere en werd eigenlijk maar relatief weinig gespeeld (zeker in vergelijking met Cinnamon Girl, Down By the River en Cowgirl in the Sand): iets meer dan 80 keer. Vooral de moeite waard is de harmoniezang van Danny Whitten, die naar zeggen van Young zijn andere bandleden, Talbot en Molina ver voor was qua ontwikkeling. Hij heeft een ontegenzeggelijke invloed gehad op Young’s zang en spel.

Niet verwonderlijk dus dat Young het met The Santa Monica Flyers speelde tijdens de Tonight’s the Night Tour van 1973. Een live versie werd in eerste instantie niet opgenomen op Roxy, maar bij de ‘heruitgave’ als onderdeel van Archives Vol. II werd de toegift van 22 september alsnog eraan toegevoegd. Ook met Crazy Horse V2.0 speelde hij het nummer in 1976 in Hammersmith Odeon, maar helaas ontbreekt hiervan ieder spoor op Vol. II. Wél is er een zeldzame akoestische versie van het nummer te vinden op Songs for Judy.






In de bonus, een versie uit 1973 en 1976 (uiteraard geen stem noodzakelijk):

8

The losing end 8.5

De resterendr komen nog,eerst luisteren

Distant Camera 7,3
The Losing End 7,8

The Losing End 8.2

Cryin' Eyes: 6,7
Too Lonely: 6,2
Bandit: 7,1
The Painter: 6,9
There's A World - 8,3
The Restless Customer - 6,4
Throw Your Hatred Down - 7,2
Distant Camera - 7,0
The Losing End (When You're On) - 7,3

The Losing End: 8,5

The losing end: 7

If you got love 7
Prisoners of Rock n Roll 7

Maakt het extra tragisch dat Whitten zo ontspoord is geraakt en wel erg vroegtijdig aan zijn eind kwam. En roept de vraag op waar Neil en Crazy Horse nu zouden staan als Whitten er nog gewoon was geweest.

Dat dit, zoals alles op [i]Everybody Knows This Is Nowhere[/user], een schitterend nummer is, staat buiten kijf voor mij.

9,4

Distant Camera 8
The Losing End 9.5

The songs for Judy versie, onovertroffen

Mondharmonicaatje doet het altijd goed bij mij

The Losing End: 9

Distant Camera: 8
The Losing End: 7,5

8.3

Er is weer enthousiast gestemd, veelal hoge stemmen ook, wat niet gek is gezien het gemiddelde bij het album. Ook van mij krijgt The Losing End een 9, waarmee het na 13 stemmen op een 8.31 staat, goed voor een voorlopige 60e plek.

Met het optreden in 1973 is gelijk het bruggetje geslagen naar Albuquerque, opgenomen tijdens de september sessies van Tonight’s the Night, krap een week voor het eerste concert in The Roxy. Het nummer werd geschreven tijdens de Time Fades Away tour (Neil trad op 3 maart in de stad op). Volgens Young, anno 1973, het enige goede wat er uit die tour is voortgekomen. Maar op het moment van die uitspraak, op 4 november, bij een concert in Bristol, had hij minstens een fles José Cuervo Gold Tequila achter zijn kiezen.

Speciale aandacht voor de pedal steel van Ben Keith, die het nummer een ‘lonesome-prairie feel’ meegeeft. Aldus Nils Lofgren: “All those shades of melancholy that were in us, it’s almost Middle-Eastern, like ‘Ben Keith goes to East Cairo’. Het is in ieder geval één van mijn favorieten van Tonight’s the Night.






Erg onder de indruk was ik van een cover van één van mijn andere favoriete artiesten, Gillian Welch:

Albuquerque 9.75

9,2

Albuquerque 9.4

Dijk van een song. Het slepende in het nummer is tevens de kracht.

Albuquerque: 9,5

9,3

Albuquerque: 10