Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
3
geplaatst: 10 december 2020, 08:58 uur
Van mij krijgt dit nummer een dikke 10, daarmee komt Revolution Blues uit op een 8.38 na 24 stemmen, goed voor een voorlopige 5e plaats.
Op 16 mei 1974 kwam Neil Young na een concert van Ry Cooder in the Bottom Line Club ineens het podium op lopen om vervolgens een groot deel van het nog niet uitgebrachte album On The Beach te spelen. Daarnaast speelde hij ook o.a. Pardon My Heart (van Zuma) en Long May You Run voor het eerst. Pardon My Heart zou hij daarna nog maar één keer spelen, Long May You Run werd een blijvertje; nadat het in eerste instantie veelvuldig gespeeld werd met CSNY in 1974 belandde het uiteindelijk in 1976 op het gelijknamige album van de Stills-Young Band. Long May You Run is een ode aan een lijkwagen, genaamd Mort, waar Neil met zijn eerste band The Squires in rondtourde.,
Halverwege de opnames van het album kwamen ook Crosby & Nash langs in de studio, er werd een halfslachtige poging gedaan om van Long May You Run een CSNY album te maken en er werden diverse nummers van harmoniezang voorzien door Crosby & Nash. Toen de heren echter onder druk van hun platenmaatschappij verder moesten werken aan wat uiteindelijk het album Whistling Down the Wire zou worden (nadat Neil Young een paar keer verstek had laten gaan), werd het controversiële besluit genomen om de vocalen van Crosby & Nash van de masters te wissen, want er zat een tour aan te komen.
Nash was not amused. Toen Neil om toestemming vroeg om Pushed it Over the End, opgenomen in Chicago 1974, te gebruiken voor Decade, weigerde deze. Het nummer zag pas het licht op Archives Vol. II, bijna 45 jaar later. Uiteindelijk legden Crosby, Stills & Nash het een jaar later bij, met het album CSN tot gevolg.
Maar eerst gingen Stills & Young nog op tournee. Later verklaarde Young zich nooit echt deel van de band te hebben gevoeld, het was de band van Stills en Neil kwam en deed zijn ding. Hoe langer de tour onderweg was, hoe meer het gedrag van Stills uit de hand liep. In Charlotte, op 18 juli beklaagde hij zich openlijk, ten overstaan van een volle zaal over de mix van engineer Tim Mulligan. De maat was daarmee vol voor Young die spijt begon te krijgen dat hij Crazy Horse had laten barsten ten faveure van Stills.
De heren waren die avond, elk in hun eigen tourbus, onderweg naar het volgende concert, toen Stills, meer dan aangeschoten, over de radio eiste om Young te spreken. Neil zei niks en vroeg om een routekaart, instrueerde zijn chauffeur om naar Memphis, Tennessee te rijden alwaar hij een vlucht naar huis boekte. Aan Stills stuurde hij het volgende telegram: ‘Dear Stephen, funny how some things that start spontaneously end that way. Eat a peach, Neil’.
De CSNY versie van Long May You Run zou in 1977 overigens wel op Decade verschijnen. Andere nummers met harmoniezang van Crosby & Nash eindigden op de verzamelbox van Nash (Taken at All), Stills (Black Coral) en Archives Vol II (Ocean Girl, Midnight on the Bay en Human Highway). Persoonlijk geef ik voor Long May You Run de voorkeur aan de Stills-Young versie. In het Archief zit overigens nog een versie opgenomen met o.a. Ben Keith, Tim Drummond en Karl Himmel, opgenomen op 4 januari 1975 (Homegrown/ Old Homestead Outtake).
Long May You Run op Spotify
Info Card op neilyoungarchives.com
Als bonus, de eerste live-uitvoering van dit nummer ooit, in The Bottom Line Club:
Op 16 mei 1974 kwam Neil Young na een concert van Ry Cooder in the Bottom Line Club ineens het podium op lopen om vervolgens een groot deel van het nog niet uitgebrachte album On The Beach te spelen. Daarnaast speelde hij ook o.a. Pardon My Heart (van Zuma) en Long May You Run voor het eerst. Pardon My Heart zou hij daarna nog maar één keer spelen, Long May You Run werd een blijvertje; nadat het in eerste instantie veelvuldig gespeeld werd met CSNY in 1974 belandde het uiteindelijk in 1976 op het gelijknamige album van de Stills-Young Band. Long May You Run is een ode aan een lijkwagen, genaamd Mort, waar Neil met zijn eerste band The Squires in rondtourde.,
Halverwege de opnames van het album kwamen ook Crosby & Nash langs in de studio, er werd een halfslachtige poging gedaan om van Long May You Run een CSNY album te maken en er werden diverse nummers van harmoniezang voorzien door Crosby & Nash. Toen de heren echter onder druk van hun platenmaatschappij verder moesten werken aan wat uiteindelijk het album Whistling Down the Wire zou worden (nadat Neil Young een paar keer verstek had laten gaan), werd het controversiële besluit genomen om de vocalen van Crosby & Nash van de masters te wissen, want er zat een tour aan te komen.
Nash was not amused. Toen Neil om toestemming vroeg om Pushed it Over the End, opgenomen in Chicago 1974, te gebruiken voor Decade, weigerde deze. Het nummer zag pas het licht op Archives Vol. II, bijna 45 jaar later. Uiteindelijk legden Crosby, Stills & Nash het een jaar later bij, met het album CSN tot gevolg.
Maar eerst gingen Stills & Young nog op tournee. Later verklaarde Young zich nooit echt deel van de band te hebben gevoeld, het was de band van Stills en Neil kwam en deed zijn ding. Hoe langer de tour onderweg was, hoe meer het gedrag van Stills uit de hand liep. In Charlotte, op 18 juli beklaagde hij zich openlijk, ten overstaan van een volle zaal over de mix van engineer Tim Mulligan. De maat was daarmee vol voor Young die spijt begon te krijgen dat hij Crazy Horse had laten barsten ten faveure van Stills.
De heren waren die avond, elk in hun eigen tourbus, onderweg naar het volgende concert, toen Stills, meer dan aangeschoten, over de radio eiste om Young te spreken. Neil zei niks en vroeg om een routekaart, instrueerde zijn chauffeur om naar Memphis, Tennessee te rijden alwaar hij een vlucht naar huis boekte. Aan Stills stuurde hij het volgende telegram: ‘Dear Stephen, funny how some things that start spontaneously end that way. Eat a peach, Neil’.
De CSNY versie van Long May You Run zou in 1977 overigens wel op Decade verschijnen. Andere nummers met harmoniezang van Crosby & Nash eindigden op de verzamelbox van Nash (Taken at All), Stills (Black Coral) en Archives Vol II (Ocean Girl, Midnight on the Bay en Human Highway). Persoonlijk geef ik voor Long May You Run de voorkeur aan de Stills-Young versie. In het Archief zit overigens nog een versie opgenomen met o.a. Ben Keith, Tim Drummond en Karl Himmel, opgenomen op 4 januari 1975 (Homegrown/ Old Homestead Outtake).
Long May You Run op Spotify
Info Card op neilyoungarchives.com
Als bonus, de eerste live-uitvoering van dit nummer ooit, in The Bottom Line Club:
0
geplaatst: 10 december 2020, 14:06 uur
Gaat wel, een beetje zalverig nummer. Op Unplugged vind ik de uitvoering wel aardig.
7,5
7,5
0
geplaatst: 10 december 2020, 19:15 uur
De versie die Young speelde bij de sluitingsceremonie van de olympische spelen in Toronto 2010 toont trouwens aan dat het nummer multi interpretabel is:
1
geplaatst: 11 december 2020, 09:27 uur
Long May You Run is een typisch voorbeeld van een topnummer dat verstopt zit op een album dat je verder niet vaak luistert, ook Like a Hurricane is zo'n lot beschoren. De ironie wel dat beide nummers nu op Look Out for My Love in Archives Vol. II zit. Ik heb deze nummers tot nu toe het vaakst gehoord als ik Decade draaide. Hoe dan ook kom ik uit uit op een 8,7. Daarmee staat Long May You Run na 21 stemmen op een 8.11, nipt achter Don't Be Denied en Four Strong Winds.
We sluiten de week af met Buffalo Springfield!
Neil Young en Stephen Stills kennen elkaar al sinds midden jaren 60. Steker nog, in 1965 Neil Young en Bruce Palmer waren onderweg naar Californië op zoek naar Stephen Stills, omdat Neil hem een jaar daarvoor met The Au Go-Go Singers had gezien. Het verhaal is inmiddels bekend; Neil en Bruce reden in hun lijkwagen aan de ene kant van de weg toen Stills en Richie Furay hen passeerden aan de andere kant en Furay toevallig die kant op keek. Hij instrueerde Stills om te draaien en niet lang daarna werd de band Buffalo Springfield gevormd met Stephen, Neil en Richie op gitaar en zang, Bruce Palmer op Bas en Dewey Martin op drums.
Neil had in de tijd tussen The Squires en Buffalo Springfield al kort met Palmer en Rick James de band The Manah Birds gevormd (waar abrupt een einde aan kwam toen James werd opgepakt wegens het ontduiken van de dienstplicht). Maar ook solo timmerde hij aardig aan de weg; een demo sessie bij Elktra leverde echter niet het gewenste platencontract op.
Naast Sugar Mountain leverde deze demo tape nog één ander nummer op dat een blijvertje was; Nowadays Clancy Can’t even Sing. Neil was echter nog niet zo zelfverzekerd wat betreft zijn zangkwaliteiten; zoals hij zelf later zei: ten eerste ben ik songwriter, ten tweede zanger en pas als derde gitarist. Toen hij met The Squires voor het eerst een nummer zong werd hem al gauw toegeworpen: ‘stick to instrumentals’. Zo kwam het ook dat niet Neil, maar Richie Furay het nummer zong op de debuut LP van Buffalo Springfield, met Stills en Young op harmonie.
De vroegste live opname waar Neil het nummer zelf zingt stamt uit 1968, op het album Sugar Mountain, Live at Canterbury House. Het nummer is één van de eerste die Neil’s kenmerkende stijl weergeeft, tegengestelde werkelijkheden en surrealisme door elkaar lopend. Aan de ene kant gaat Clancy over Ross Smith, een klasgenoot in Winnipeg, die MS had, op de fiets naar school kwam, zong in de gang van school en daarom bespot werd. Met zo’n misfit identificeerde Neil zich graag. Uiteindelijk ging het pesten zo ver dat hij ophield met zingen, een deel van hem was doodgemaakt. Aan de andere kant gaat Clancy over een vriendinnetje dat Neil had rond dezelfde tijd.
De beste versie van het nummer zong Neil op 10 November 1968, een opname die hij lang voor zichzelf hield wegens ‘te goed’. Pas in 2009 kregen zijn fans deze opname eindelijk te horen, op Archives Vol. I.
Info Card op neilyoungarchives.com
En de solo live-versie:
Info Card op neilyoungarchives.com
We sluiten de week af met Buffalo Springfield!
Neil Young en Stephen Stills kennen elkaar al sinds midden jaren 60. Steker nog, in 1965 Neil Young en Bruce Palmer waren onderweg naar Californië op zoek naar Stephen Stills, omdat Neil hem een jaar daarvoor met The Au Go-Go Singers had gezien. Het verhaal is inmiddels bekend; Neil en Bruce reden in hun lijkwagen aan de ene kant van de weg toen Stills en Richie Furay hen passeerden aan de andere kant en Furay toevallig die kant op keek. Hij instrueerde Stills om te draaien en niet lang daarna werd de band Buffalo Springfield gevormd met Stephen, Neil en Richie op gitaar en zang, Bruce Palmer op Bas en Dewey Martin op drums.
Neil had in de tijd tussen The Squires en Buffalo Springfield al kort met Palmer en Rick James de band The Manah Birds gevormd (waar abrupt een einde aan kwam toen James werd opgepakt wegens het ontduiken van de dienstplicht). Maar ook solo timmerde hij aardig aan de weg; een demo sessie bij Elktra leverde echter niet het gewenste platencontract op.
Naast Sugar Mountain leverde deze demo tape nog één ander nummer op dat een blijvertje was; Nowadays Clancy Can’t even Sing. Neil was echter nog niet zo zelfverzekerd wat betreft zijn zangkwaliteiten; zoals hij zelf later zei: ten eerste ben ik songwriter, ten tweede zanger en pas als derde gitarist. Toen hij met The Squires voor het eerst een nummer zong werd hem al gauw toegeworpen: ‘stick to instrumentals’. Zo kwam het ook dat niet Neil, maar Richie Furay het nummer zong op de debuut LP van Buffalo Springfield, met Stills en Young op harmonie.
De vroegste live opname waar Neil het nummer zelf zingt stamt uit 1968, op het album Sugar Mountain, Live at Canterbury House. Het nummer is één van de eerste die Neil’s kenmerkende stijl weergeeft, tegengestelde werkelijkheden en surrealisme door elkaar lopend. Aan de ene kant gaat Clancy over Ross Smith, een klasgenoot in Winnipeg, die MS had, op de fiets naar school kwam, zong in de gang van school en daarom bespot werd. Met zo’n misfit identificeerde Neil zich graag. Uiteindelijk ging het pesten zo ver dat hij ophield met zingen, een deel van hem was doodgemaakt. Aan de andere kant gaat Clancy over een vriendinnetje dat Neil had rond dezelfde tijd.
De beste versie van het nummer zong Neil op 10 November 1968, een opname die hij lang voor zichzelf hield wegens ‘te goed’. Pas in 2009 kregen zijn fans deze opname eindelijk te horen, op Archives Vol. I.
Info Card op neilyoungarchives.com
En de solo live-versie:
Info Card op neilyoungarchives.com
* denotes required fields.