Zo staat het ook op de binnenhoes, waar de credits staan:
https://insheepsclothinghifi.com/wordpress/wp-content/uploads/2020/07/Neil-Young-inner-2.jpg

Maar alleen daar. En niet op: Neil Young Archives - neilyoungarchives.com

9.5

8,5

7

Motion Pictures: 7,6

7,5

7,8

8

Kant B van On the Beach benadert de perfectie voor mij, voor mij is die kant ook de 'echte' on the Beach. Ik geef Motion Pictures dan ook een 10. Na 21 stemmen komt Motion Pictures uit op een 8.28.

De breuk met Carrie zou één van Neil’s creatiefste en productiefste periodes inluiden. In feite is het album Homegrown een stille getuige van zijn verdriet. Toen het in 2020 na ruim 45 jaar op de plank te hebben gelegen uitkwam zei Neil zelf dat het album misschien wel iets té persoonlijk was voor hem destijds. Qua thematiek wisselen de nummers uit deze periode verdriet en woede elkaar af; waar Seperate Ways en Try berouwvol klinken, klinken nummers als L.A. Girls & Ocean Boys en Vacancy juist verwijtend. Het is moeilijk om naar The Old Homestead (disc 6 van Archives Vol. II) te luisteren zonder ook een beetje hartezeer te krijgen.

Vacancy bleef lang in de kluis, zelfs live speelde hij het nooit. L.A. Girls dook op zijn minst nog gedeeltelijk op als onderdeel van Danger Bird, Try speelde hij veelvuldig tijdens de Europese tour van 2008, evenals Mexico. Pardon My Heart kwam op Zuma (met overdubs). Seperate Ways zong hij veelvuldig in 1993. Maar Vacancy dus niet.

Niet verwonderlijk, want de teksten zijn weinig vlijend:

I look in your eyes and I don't know what's there
You poison me with that long, vacant stare
You dress like her and she walks in your words
You frown at me and then you smile at her

Naast de versie die op Homegrown staat, met band, staat er ook nog een solo-versie op Archives Vol. II. Deze vind ik misschien nog net iets beter, maar staat helaas nog niet op Spotify.





Info Card op neilyoungarchives.com

7

8,5

7

8

7.5

7

7,2

Onbekend maakt onbemind? Ik vind dit juist één van de beter nummers van Homegrown, mede dankzij de funky Wurlitzer.

8.5

Verrassend goed eigenlijk.

8.2

Vacancy: Ik ben tot mijn schaamte nog niet echt toegekomen aan Homegrown, eerste indruk valt niet tegen inderdaad.

8

Florida is wat lastig door te komen, maar klopt binnen de context en in combinatie met Kansas. We Don't Smoke It had er voor mij niet op gehoeven en de titeltrack heeft ie later beter gedaan met Crazy Horse.

Hij had het album ook niet kunnen uitbrengen destijds, te persoonlijk en ook ten opzichte van Carrie gaat het gewoon behoorlijk ver.

Sowieso, in oktober 1973 kwam Time Fades Away uit, Tonight's the Night was toen al af, dat had dan begin 1974 moeten uitkomen, in mei gevolgd door On the Beach, begin 1975 Homegrown, in augustus Zuma en eind 1976 Chrome Dreams. 6 albums in 3 jaar. Talk about flooding the market. En dan hadden Homefires en Hitchhiker en een aantal nummers van Dume alsnog op de plank blijven liggen. Gelukkig is er nu Archives Vol. II.

Vacancy: 7,8

7,6

7.4

Nog slechts 12 stemmen op Vacancy. Ik geef het nog een uurtje en dan is het tijd voor het volgende nummer (al kan er daarna altijd nog gestemd worden op Vacancy).

7

Vacancy: 7,3

8,5

Ikzelf heb een 9 over voor dit nummer, de solo versie is al erg goed, maar deze versie met band is, met name door de funky Wurlitzer ook niet te versmaden. Dit zijn de nummers waar je op zit te wachten als het archief open gaat en ook één van mijn favorieten van Homegrown. Na 16 stemmen komt het nummer uit op een 7.78.

We ronden het hoofdstuk Carrie af met de zoon die Neil en zij samen kregen: Zeke. Net als zijn jongere halfbroertje Ben heeft Zeke Cerebrale Parese, maar in veel mindere mate. De enige beperking die Zeke heeft is dat hij een beetje moeilijk loopt. De aandoening zorgde er echter voor dat Carrie zich extreem over hem bemoederde. Ondertussen deed ze in Time haar beklag over Young dat hij zich weinig over zijn zoon bekommerde en klaagde hem aan omdat ze vond dat hij te weinig alimentatie betaalde. Het maakte haar niet populairder.

De relatie bleef gespannen tussen de twee toen ze jaren later, in 1977 ineens opdook in Florida, waar hij was voor de opnames van het album Oceanside/Countryside. Dit album zou later hevig ge-overdubbed worden, op advies van Mo Ostin van Warner Brothers, en uitkomen als Comes a Time. Comes a Time zou het meest succesvolle album worden van Young sinds Harvest.

Op Comes a Time staat ook het nummer Already One, over Zeke, maar ook de verzuurde relatie met Carrie komt aan bod:

I can't forget how love let me down
And when we meet it still gets in my way

But we're already one
Already one
Now only time can come between us
'Cause we're already one
Our little son won't let us forget

Your laughing eyes, your crazy smile
Every time I look in his face
I can't believe how love lasts a while
And looks like "forever" in the first place
…
In my new life, I'm travelin' light
Eyes wide open for the next move
I can't go wrong 'til I get right
But I'm not fallin' back in the same groove

De harmoniezang is overigens van Nicolette Larsson. Nog een grappig weetje; Already One werd bij elk concert van de Rust Never Sleeps Tour van 1978 gespeeld. Het ontbreekt echter op zowel Live Rust als de concertfilm. Come On Baby Let's Go Downtown is overigens een zelfde lot beschoren.





Info Card op neilyoungarchives.com