8

7,5

7.8

7

5

Tekstueel misschien niet zijn meest hoogstaande nummer, maar melodisch en instrumentaal is het een verdomde aanstekelijk, lief nummer. Ik geef het nummer een 8,5. Nog maar 14 stemmen voor Amber Jean, hopelijk volgen er in de loop van de dag nog wat meer. Voorlopig komen we uit op een 7,41.

Het jaar 1984 was niet de enige keer dat Neil Young op Austin City Limits zou optreden. In 2012 keerde hij terug, dit keer met Crazy Horse, ter promotie van het album Psychedelic Pill. Nadat hij eerder dat jaar zijn fans al had geteased met een 37 minuten durende jam-sessie genaamd Horseback bracht hij eerst het album Americana uit om opgewarmd te raken. Americana stond vol met covers van traditionals en werd wisselend ontvangen.

Veel beter ontvangen werd Psychedelic Pill. Alhoewel sommige teksten op het album wat dubieus zijn (met name op de 27 minuten durende opener Drifting Back, waarop hij klaagt over de geluidskwaliteit van MP3’s) is het gitaarspel van Neil & the Horse van ouderwets hoog niveau (nou ja, voor Crazy Horse begrippen dan). Na een tour door de VS volgde Europa in 2013. Ik had echter net de pech (of geluk, afhankelijk van hoe je het bekijkt) dat mijn vrouw op de datum van het concert uitgerekend was, dus helaas moest ik verstek laten gaan.

Eén van mijn persoonlijke favorieten van Psychedelic Pill is Ramada Inn, naast een goede groove heeft dit nummer ook een goede tekst, die doet denken aan de Neil van eind jaren 70. Het gaat over een ouder stel dat terugkijkt op hun (liefdes)leven en wat er over is van hun relatie nu de kinderen de deur uit zijn. Liefst 67 keer zou hij het live spelen. Na 2013 verdween het helaas van de setlist, ik acht de kans klein dat ik het dus ooit nog live in concert ga horen.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus vandaag een akoestische versie tijdens het Bridge School Benefit van 2012

Amber Jean - 5

6

Had hoger kunnen zijn als Neil de kritiek van Davina Michelle en Glen Faria niet had genegeerd.

Akoestisch vind ik eigg weer de mooiste
Toch voor beide uitvoeringen van Ramada Inn een 8

Ramada Inn: eigenlijk het enige nummer dat ik van Young heb ontdekt van ná 2010 dat een toplijstje zou halen. Tragisch, verhalend nummer over verval en alcoholisme dat wat tijd en aandacht vraagt, maar me elke keer helemaal weet in te pakken.

9

8

Amber Jean: 6,5
Ramada Inn: 7,5 (maar de helft korter had ook gemogen)

7,5

Vacancy: 7,5
Already One: 7,7
Amber Jean: 7,1
Ramada Inn: 7,5 Had idd wel wat korter gemogen, maar het is wel een lekker nummer.

Zo zitten we inmiddels alweer op 17 stemmen voor Amber Jean. En te lang, tja Drifting Back duurt 27 minuten... misschien dat ik het wat beter trek doordat ik ook veel Grateful Dead luister, Dark Star, The Other One en Playing in the Band duren ook vaak een haalf uur. Nu kun je beargumenteren dat de jams van Grateful Dead wat avontuurlijker zijn dan die van Young, maar toch.

Verder nog een gewetensvraag. Met 300 nummers op de long list en 4 a 5 nummers per week zijn we ruim een jaar bezig. Nu heb ik een aantal two-for-ones en zelfs een aantal three-for-ones, omdat het verhaal soms over meerdere nummers gaat, maar dat laatste is wat te veel van het goede denk ik. Ik denk dat ik in dat geval het verhaal in één keer post en de nummers als drieluik op achtereenvolgende dagen plaats.

Voorbeeld: de eerste 3 nummers van Broken Arrow duren bijna een half uur samen en heb ik gebundeld maar het is misschien wat veelgevraagd om zoveel van jullie tijd te claimen.

Beetje te lang.

7,6

Eigenlijk nog iets te kort, maar toch nog een 9.

Toch weer heel kenmerkend Neil & Crazy Horse. Blijft goud wat mij betreft.
Inderdaad wat korter had geen kwaad gekund.

Maar een 7.5 is het mij wel waard.

7.3

Ik vind het prima! Ik was een beetje Neil Young moe de laatste tijd, maar met deze meter ben ik daar weer helemaal van af!!

Ruim een jaar met deze meter bezig zijn: akkoord.
Soms een half uur achter elkaar Neil Young om te kunnen stemmen: akkoord.

Thanks Rogyros! Ik herontdek juist weer nummers die ik al heel lang niet meer beluisterd heb en rakel verhalen op dit ik haast vergeten was. Het boek Shakey is een trouwe kompaan in dezen.

Heb tussendoor ook een hoop dubbele nummers geschrapt als ze qua uitvoering te dicht op elkaar lagen. Enige wat achteraf niet handig was, was Transformer Man unplugged niet apart mee te nemen, maar misschien herstel ik dat nog.

Kijk nu al uit naar de definitieve lijst. Maak denk ik twee versies voor Spotify, een countdown versie en één die bij de nummer 1 begint. Misschien maak ik ook nog een bubbling under lijst.

Ik wil wel voor het einde van het jaar klaar zijn. Voor 2022 staat een Grateful Dead meter in de planning. Een Dark Star meter kan ook, maar dat doe ik jullie niet aan

Het nummer is erg lang, maar ik heb me niet verveeld. Best een goed nummer

7,8

7,5 voor Ramada Inn
En een 10 voor Harm!

8 voor Ramada Inn
En een 10 voor Harm


Bijna eens met voorgaande schrijver dus

9

Amber Jean is een tof liedje, gaat er altijd wel in: 7
Ramada Inn is mijn favoriet van Psychedelic Pill. Erg lang, maar dat stoort me nergens. Er wordt geweldig gemusiceerd en het verhaal is pakkend, zoals Sandokan-veld reeds schrijft: 9,2

Dank heren, voor de complimenten! Bij herbeluistering van Ramada Inn doet me de manier van schrijven ook wel wat denken aan Greendale, verhalend, maar niet zo abstract als sommige vroege teksten. Ikzelf heb een 9 over voor dit nummer, waarmee het nummer na 16 stemmen op een 7,89 staat.

De tour van 2013 was de laatste keer dat de klassieke line-up van Crazy Horse (met Frank Sampedro op gitaar, Billy Talbot op Bas en Ralph Molina op drums) op het podium stond. Tegen het eind van de Europese tour verloor gitarist Sampedro zijn evenwicht en brak een paar vingers. Daarmee was de tour direct ten einde. Niet lang daarna zou Talbot getroffen worden door een beroerte en voor de tour van 2014 tijdelijk vervangen worden door Rick Rosas (die we o.a. kennen van The Restless en the Bluenotes).

Neil had nog een andere verrassing in petto voor 2014; de setlist werd dramatisch omgegooid ten opzichte van het jaar daarvoor; nummers van Everybody Knows en Rust Never Sleeps ontbraken in het geheel, tot frustratie van Sampedro, want de nieuwe line-up had door alle malheur slechts een paar dagen om bekend te raken met de setlist. Suggesties van Sampedro om wat oude nummers als Hey Hey, My My of Mr. Soul te spelen wuifde Neil weg; 'die band zijn we niet'. Aan het einde van de tour besloot Sampedro dat hij er voorlopig even genoeg van had, eventueel wilde hij nog wel een afscheidstournee overwegen met de originele line-up, maar daar is het nooit van gekomen. Sinds 2018 neemt Nils Lofgren zijn plaats in.

De eerste opname van de ‘klassieke’ line-up van Crazy Horse (feitelijk versie 2.0, immers Sampedro verving Danny Whitten) is Changing Highways op 4 december 1974. De band wist zich echter aangevuld met Ben Keith, het nummer zou in het archief blijven tot 2020. In 1996 werd het wel opnieuw opgenomen voor het album Broken Arrow, een eerbetoon aan David Briggs, die vlak daarvoor overleden was en wiens hand node gemist werd. De eerste volwaardige opnames van Crazy Horse 2.0 vonden plaats in 1975; vanaf mei verschansten de heren Neil Young & Crazy Horse zich met David Briggs een maand lang in Point Dume.

Een keur aan nieuwe nummers werden er opgenomen, waarvan er uiteindelijk 6 op het album Zuma terecht zouden komen. Van deze sessie bleef alleen Sedan Delivery op de plank liggen wegens ‘niet goed genoeg’. Deze outtake verschijnt binnenkort in het online archief van Young. De overige nummers, waaronder een elektrische versies van Ride My Llama, Kansas en Hawaii en een vroege versie van Powderfinger belandden op Dume, als onderdeel van Archives Vol. II. De sessies in Point Dume waren niet zonder problemen, tijdens Cortez the Killer viel de stroom uit, waardoor het laatste couplet niet op band stond. “Geen probleem”, aldus Young; “ik vond dat couplet toch al niks”. En zo eindigt Cortez dus met een fade-out; het laatste couplet werd ook live nooit gespeeld.

Cortez werd al snel een ‘Live Staple’, het nummer is te vinden op o.a. Odeon-Budokan, Live Rust (compleet met ‘Inca accent’) en Weld. Deze versies blijven allen onder de 10 minuten, in latere jaren zijn versies van 20+ minuten geen uitzondering.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus vandaag de twee bekendste live versies, van Live Rust en Weld:

Een prachtig nummer, waarvan ik de tekst nog eens nader onder de loep zou moeten nemen. Neil zingt dit erg bevlogen en geëngageerd, lijkt het wel; het komt zeer authentiek en intens over. Ook het gitaarwerk is memorabel, natuurlijk.

9,8

8,5

8,7