Muziek / Muziekgames / Neil Young Meter
0
geplaatst: 13 november 2020, 19:51 uur
Heb tussen de bedrijven door alvast de omlijsting van de volgende nummers voorbereid. Dit weekend geen nieuwe nummers, kan een aantal gebruikers de tijd nemen om aan te haken of alsnog te stemmen op een eerder nummer.
1
geplaatst: 16 november 2020, 09:19 uur
Ikzelf heb een 8 voor dit nummer over; Standing in the Light of Love komt voorlopig uit op een mooie 7.16.
Op naar de volgende!
Tijdens de Europese tour van 2001 wist Neil zich ondersteund door halfzus Astrid en vrouw Pegi. Astrid was al aanwezig bij de tour met Booker T in 1993 en is ook te horen op onder andere Unplugged en Road Rock (Friends & Relatives).
Pegi zagen we voor het eerst op het podium als Pinkette in 1983. Neil Young had na het afronden van zijn Solo Trans tour, begin 1983, het album Old Ways aangeboden aan zijn platenmaatschappij Geffen. Geffen, die eerder al Island in the Sun had afgewezen en daarna werd opgezadeld met Trans, was vrij kort in zijn bewoording ’too country’, maak maar iets dat rockt (op de plaat stonden ook covers van That’s All Right Mama en Mystery Train).
Dat raakte te gevoelige snaar bij Neil Young. Jij wil een rock ‘n’ roll album? Dan krijg je een f*cking rock ‘n’ roll album! Dus toog hij naar zijn Broken Arrow studio met Ben Keith (gitaar), Karl Himmel (drums) en Tim Drummond (bas), met Anthony Crawford, Larry Byrom en Rick Palombi op achtergrondzang. Ben Keith speelde niet al te best gitaar, maar dat was geen belemmering; Neil was expliciet op zoek naar een gitarist die klonk alsof hij geen gitaar kon spelen.
Binnen no time stonden er 10 nummers op de band. Nou ja, band. Dit was het eerste album opgenomen met de ‘Digitube’ methode, ofwel een $180.000 kostende machine, aangesloten op een buizenconsole van $39,95. Het resultaat laat zich raden. Geen ruis, maar ook geen 'sound'. Karl Himmel was tot tranen geroerd toen hij de opnames voor de eerste keer hoorde (alsof je een natte doek tegen een muur aangooit). Voeg daarbij een bak digitale reverb en echo toe (om het Sun Sound geluid te emuleren) en je hebt de slechtst klinkende Neil Young plaat te pakken.
Naar de mening van Neil Young was het album nog niet af; maar Geffen weigerde hem toe te laten tot een opname studio toen hij in New York was. Ondertussen vervolgde hij zijn tour, maar met een verrassing in petto voor zijn publiek; hij nam zijn band, inmiddels tot The Shocking Pinks omgedoopt mee… als toegift. De tour, waarvan een optreden in Dayton werd vastgelegd op Laserdisc (Solo Trans) werd omlijst door een gigantisch tv-scherm (Trans Tour TV) waarop de fans beelden uit Neil’s rijke carrière werden voorgeschoteld, maar ook enkele interviews door ene Dan Clear met ‘groupies’ genaamd de Pinkettes die maar bleven reppen over The Shockin’ Pinks.
Tijdens de toegift kwamen uiteraard nummers aan bod van het album Everybody’s Rockin’ (dat op dat moment nog niet was uitgebracht), maar ook de nummers die hij niet op mocht nemen van Geffen; Get Gone en Don’t Take Your Love Away From me. Bij woorden van Neil Young had dit veel meer diepgang aan the Shockin’ Pinks gegeven, maar het mocht niet zo zijn. Dus bleef het bij 10 nummers en werd op 27 juli 1983 (dus nadat de tour begonnen was) Everybody’s Rocking uitgebracht met een speelduur van slechts 25 minuten. Get Gone en Don’t Take Your Love verschenen uiteindelijk in 1993 pas op CD; op de compilatie Lucky Thirteen, beiden afkomstig van het live concert in Dayton.
Get Gone op Spotify
Info Card op neilyoungarchives.com
Op naar de volgende!
Tijdens de Europese tour van 2001 wist Neil zich ondersteund door halfzus Astrid en vrouw Pegi. Astrid was al aanwezig bij de tour met Booker T in 1993 en is ook te horen op onder andere Unplugged en Road Rock (Friends & Relatives).
Pegi zagen we voor het eerst op het podium als Pinkette in 1983. Neil Young had na het afronden van zijn Solo Trans tour, begin 1983, het album Old Ways aangeboden aan zijn platenmaatschappij Geffen. Geffen, die eerder al Island in the Sun had afgewezen en daarna werd opgezadeld met Trans, was vrij kort in zijn bewoording ’too country’, maak maar iets dat rockt (op de plaat stonden ook covers van That’s All Right Mama en Mystery Train).
Dat raakte te gevoelige snaar bij Neil Young. Jij wil een rock ‘n’ roll album? Dan krijg je een f*cking rock ‘n’ roll album! Dus toog hij naar zijn Broken Arrow studio met Ben Keith (gitaar), Karl Himmel (drums) en Tim Drummond (bas), met Anthony Crawford, Larry Byrom en Rick Palombi op achtergrondzang. Ben Keith speelde niet al te best gitaar, maar dat was geen belemmering; Neil was expliciet op zoek naar een gitarist die klonk alsof hij geen gitaar kon spelen.
Binnen no time stonden er 10 nummers op de band. Nou ja, band. Dit was het eerste album opgenomen met de ‘Digitube’ methode, ofwel een $180.000 kostende machine, aangesloten op een buizenconsole van $39,95. Het resultaat laat zich raden. Geen ruis, maar ook geen 'sound'. Karl Himmel was tot tranen geroerd toen hij de opnames voor de eerste keer hoorde (alsof je een natte doek tegen een muur aangooit). Voeg daarbij een bak digitale reverb en echo toe (om het Sun Sound geluid te emuleren) en je hebt de slechtst klinkende Neil Young plaat te pakken.
Naar de mening van Neil Young was het album nog niet af; maar Geffen weigerde hem toe te laten tot een opname studio toen hij in New York was. Ondertussen vervolgde hij zijn tour, maar met een verrassing in petto voor zijn publiek; hij nam zijn band, inmiddels tot The Shocking Pinks omgedoopt mee… als toegift. De tour, waarvan een optreden in Dayton werd vastgelegd op Laserdisc (Solo Trans) werd omlijst door een gigantisch tv-scherm (Trans Tour TV) waarop de fans beelden uit Neil’s rijke carrière werden voorgeschoteld, maar ook enkele interviews door ene Dan Clear met ‘groupies’ genaamd de Pinkettes die maar bleven reppen over The Shockin’ Pinks.
Tijdens de toegift kwamen uiteraard nummers aan bod van het album Everybody’s Rockin’ (dat op dat moment nog niet was uitgebracht), maar ook de nummers die hij niet op mocht nemen van Geffen; Get Gone en Don’t Take Your Love Away From me. Bij woorden van Neil Young had dit veel meer diepgang aan the Shockin’ Pinks gegeven, maar het mocht niet zo zijn. Dus bleef het bij 10 nummers en werd op 27 juli 1983 (dus nadat de tour begonnen was) Everybody’s Rocking uitgebracht met een speelduur van slechts 25 minuten. Get Gone en Don’t Take Your Love verschenen uiteindelijk in 1993 pas op CD; op de compilatie Lucky Thirteen, beiden afkomstig van het live concert in Dayton.
Get Gone op Spotify
Info Card op neilyoungarchives.com
0
geplaatst: 16 november 2020, 11:29 uur
Zoals wel vaker maakt het gitaarwerk er nog een krappe voldoende van, verder echt niet mijn ding.
6
6
0
geplaatst: 16 november 2020, 11:50 uur
Door de Bo Diddley beat moet ik steeds aan I want Candy denken. Dat is ook wel het leukste aan het nummer.
6,5
6,5
0
geplaatst: 16 november 2020, 18:33 uur
Lucky Thirteen heb ik al een jaar of twintig in huis. En al een jaar of twintig niet beluisterd. Tsja.
Get Gone: 5
Get Gone: 5
* denotes required fields.