Tja, teus, dan had ik 3 versies van dit nummer in de lijst moeten opnemen (en dan had ik ook meteen de Crazy Horse versie van Year of the Horse moeten toevoegen). Een lijst blijft altijd een compromis, zeker in het geval van Neil Young die van het gros van zijn nummers sowieso een akoestische en elektrische versie heeft, solo en met band.

In een grijs verleden heb ik eens een Like a Hurricane Compilatie gemaakt, met een Like a Hurricane uit elk jaar: Blown Away: Like a Hurricane Live 1975 - 2008

Dat gezegd hebbende, misshien doe ik op het eind nog een bonus ronde met 'vergeten' tracks of verzoeknummers. Wie weet wat Young nog allemaal uit zijn archief trekt dit jaar.

Mr. Soul, Buffalo - 6,6
Mr. Soul, Trans - 3,4

Mr. Soul, Buffalo - 8
Mr. Soul, Trans - 6,5

En vergeet deze versie niet! Lekker kort ook

Mr. Soul, Buffalo - 7,7
Mr. Soul, Trans - 5

Mr. Soul, Buffalo - 7,0
Mr. Soul, Trans - 6,0

Mr. Soul Buffalo - 8.0
Mr. Soul Trans - 5.3

De Transversie is erg klinisch en gedateerd. Geen vleugje soul te bespeuren.

Mr. Soul, Buffalo - 8
Mr. Soul, Trans - 5,5

Het zou me zeer verbazen als de Mr. Soul van Trans de top 250 haalt op deze manier. Zonde van de gitaar solo in het midden.

Een sterke voorkeur voor de Buffalo Springfield-versie. Die krijgt van mij een 8.
De Trans-versie doet me niet erg veel. Die krijgt een 5.

Mr. Soul, Buffalo - 6
Mr. Soul, Trans - 4,5

Misschien dat de versie met Crazy Horse uit 86 wel de handen op elkaar krijgt? (We stemmen nog steeds op de Trans versie hoor)

Act of Love 7,9
Mr. Soul (BS) 7,7 (maar de unplugged versie scoort inderdaad nog wel een stukje hoger)
Mr. Soul (Trans) 6,0

Mr Soul is me in de loop der jaren toch wel erg dierbaar geworden: 8,5
Die versie van Trans trek ik niet echt, al is de gitaarsolo inderdaad wel ok: 5,5

Springfield versie 8.5
Trans versie 7.1 (ik mag dat gefuck met die vocoder graag horen) Fijne solo ook.

Mr. Soul, Buffalo - 7.5
Mr. Soul, Trans - 6

Het lijkt erop dat we een nieuwe hekkensluiter gaan krijgen met de Trans versie van Mr. Soul, ik geef het nog even en dan post ik het volgende nummer.

Zelf heb ik een 8 over voor de Trans versie van Mr. Soul, waardoor deze na 13 stemmen op een 5.9 uitkomt. Stijf onderaan dus. Voor de Buffalo Springfield versie heb ik een 9 over. Deze komt na 14 stemmen uit op een 7.86, ex aequo met Nowadays Clancy Can't Even Sing. Weinig stemmen voor de laatste paar nummers, hopelijk meer animo voor de volgende.

Mr. Soul was vaste prik tijdens live concerten van Buffalo Springfield. In 68 en 69 speelde hij het ook zo nu en dan solo en met Stephen Stills zong hij het nummer op Woodstock, zij het in een geheel ander arrangement. Voor zover bekend is het nummer 479 keer gespeeld; het is onder andere te horen op de Live-albums Sugar Mountain (1968), Songs for Judy (1976), Unplugged (1993) én Year of the Horse (1996).

Met Crazy Horse speelde hij het nummer veelvuldig in 1986 en 1987, sterker nog, tot en met de Europese tour van 87 opende hij elke avond met het nummer. Opvallend is het dus dat het nummer ontbreekt op de setlist van de tour van 1991, ter promotie van Ragged Glory. Met Ragged Glory ging Crazy Horse weer terug naar de basis, alle opsmuk van de jaren 80 werd gestript en de hart van het album, Love and only Love en Love to Burn, twee lange, minimalistische jams lieten het beste gitaarwerk van Young in jaren horen. Met Love to Burn leek hij ook af te rekenen met spoken uit het verleden: Where you takin’ my kid, Why’d you ruin my life?

Ragged Glory was een invloedrijk album, veel jonge artiesten zouden hem erom prijzen of de sound (deels) imiteren, denk aan Dinosaur Jr., Smashing Pumpkins, Red Hot Chili Pepers, Black Crows, etc. Eén van deze adepten, Sonic Youth, zou uiteindelijk in het voorprogramma staan van Neil Young & Crazy Horse tijdens de Smell the Horse Tour van 1991. Het was Thurston Moore die Neil wist te overtuigen Arc samen te stellen, een compilatie van feedback; Neil’s eigen Metal Machine Music.

Het album Weld werd samengesteld uit opnames van deze tour. De eerste mix van het album, die uiteindelijk gebruikt zou worden voor de VHS en de Laserdisc werd gedaan door David Briggs. Toen sloeg de twijfel toe bij Young, samen met Bily Talbot maakte hij nog een paar andere mixen, onderwijl zijn gehoor permanent beschadigend. De mix die op het album staat is duidelijk minder ‘hard’, veel gladder dan de VHS, tot de teleurstelling van Briggs. Ook ik geef duidelijk de voorkeur aan de Briggs mix, deze heeft veel meer power en overtuiging, de cd-versie van Weld lijkt gewoon iets te veel op het studio album Ragged Glory. Hopelijk herstelt Neil deze inschattingsfout en krijgen we op korte termijn eindelijk een Blu-Ray van Weld.





Info Card op neilyoungarchives.com

Als bonus de Live versie van Weld:

Ragged Glory vind ik het mooiste stevige album met Crazy Horse...GarageRock sfeertje
Favo's ....White Line..Love and Only Love...en..... Love To Burn
8.5

Mr. Soul, Buffalo - 7.5
Mr. Soul, Trans - 6,5
Love to Burn 8

Mr. Soul, Buffalo - 7.5
Mr. Soul, Trans - 5,5
Love to Burn - 8,5

Love To Burn heeft dat heerlijke logge , lompe zompige gitaargeluid waarvoor ik altijd val. Ragged Glory is sowieso een plaat die ik altijd en overal kan horen . Ik denk ook dat het mijn meeste gedraaide Spotify album onderweg is .Voor Love To Burn heb ik een 8.6 over .

Geweldig nummer. Fijn dat Neil het in 2016 speelde in de Ziggo Dome.

9

Mr. Soul, Buffalo - 6,5
Mr. Soul, Trans - 5,5
Love to Burn - 7,5

8,7

Mr Soul (BS): 7,8
Love to Burn: 7,1

7,4

8,5

Bij dat concert was ik ook
Was toen Love To Burn soms het openings nr?
Of mss toch een ander ziggo concert

Nee, Neil begon toen solo met After the Gold Rush: Neil Young + Promise of the Real Concert Setlist at Ziggo Dome, Amsterdam on July 9, 2016 | setlist.fm
In 2013 was Love and Only Love het eerst (echte) nummer: Neil Young & Crazy Horse Concert Setlist at Ziggo Dome, Amsterdam on June 5, 2013 | setlist.fm