Walk With Me: 7.3

8,2

6,5

6

Walk with Me: 6,5 (versie met PJ vind ik beter)

Sterke opener van een toch wat onderschat album. Ik vind die samenwerking tussen Young en Lanois reuze interessant!

8,5

8

Walk with me is na Hitchhiker, Peaceful Valley Boulevard en Love & War als 4e populaire nummer aangeduid bij Le Noise, dat zelf ook nog een heel behoorlijk gemiddelde heeft van boven de 3.5*. Toch had ik er iets meer van verwacht; een 8.3 van mijn kant helpt het nummer na 18 stemmen naar een 7.04.

We hebben inmiddels een top 40:

1 - Cortez the Killer - 9.28
2 - Old Man - 9.11
3 - Heart of Gold - 9.02
4 - Southern Man - 8.98
5 - Only Love Can Break Your Heart - 8.90
6 - Helpless - 8.84
7 - Ohio - 8.84
8 - Harvest - 8.72
9 - Thrasher - 8.57
10 - Hey Hey, My My (into the Black) - 8.48

11 - Rockin' in the Free World - 8.40
12 - Revolution Blues - 8.30
13 - Motion Pictures - 8.26
14 - A Man Needs a Maid - 8.20
15 - Long May You Run - 8.18
16 - Don't be Denied - 8.08
17 - Four Strong Winds - 8.05
18 - Grey Riders - 7.98
19 - Already One - 7.94
20 - Ramada Inn - 7.91

21 - Nowadays Clancy Can't Even Sing - 7.86
22 - Vacancy - 7.75
23 - Hitchhiker - 7.72
24 - Berlin - 7.64
25 - Like a Hurricane (Unplugged) - 7.60
26 - Hitchhiker (Le Noise) - 7.59
27 - Cocaine Eyes - 7.56
28 - No Hidden Path - 7.54
29 - Standing in the Light of Love - 7.13
30 - Amber Jean - 7.08

31 - Walk with Me - 7.04
32 - Inca Queen - 7.02
33 - Hippie Dream - 6.99
34 - This Note's for You - 6.98
35 - Sleeps with Angels - 6.70
36 - Like an Inca - 6.66
37 - Transformer Man - 6.60
38 - I Got a Problem - 6.53
39 - Get Gone - 6.45
40 - American Dream - 5.97

Walk With Me wist ook indruk te maken op Pearl Jam, gezien het feit dat ze het opnamen in hun repertoire. Onder andere tijdens het Bridge School Benefit Concert van 2010 werd het gespeeld en ook op PJ20 staat het nummer.

De relatie tussen Neil Young en Pearl Jam stamt al uit 1993. Sowieso speelde Pearl Jam al regelmatig het nummer Rockin’ in the Free World, tijdens de MTV Awards van dat jaar deden ze het samen. In januari 1995 werd Neil Young geïnduceerd in the Rock ‘n’ Roll Hall of fame door Eddy Vedder. Tijdens de ceremonie speelde Neil Young samen met Crazy Horse een nieuw nummer, Act of Love, met Pearl Jam speelde hij F*ckin’ Up.

Het zou een voorteken blijken voor wat zou komen. Tijdens oefensessies met Crazy Horse wilde het allemaal niet erg lukken, dit keer kreeg Billy Talbot met de toorn van Young te maken. ‘Ease into the song’, in plaats van er meteen vol in te knallen; het maakt niet uit hoe lang het lied is, ze gaan het toch nooit op de radio draaien. Tijdens het ‘Vote for Change’ concert werd het nummer Act of Love tweemaal gespeeld; één keer met Crazy Horse en één keer met Pearl Jam.

Na het concert volgden een periode van besluiteloosheid, wilde Young en album opnemen met de overgebleven leden van Nirvana, of Phil Spector, misschien wel Led Zeppelin, of toch…

Uiteindelijk toog Young nar Seattle, waar op 26 en 27 januari een sessie met Pearl Jam gepland stond. Het zou een productieve sessie blijken waar naast Act of Love ook Song X, Downtown, Big Green Country en Peace and Love opgenomen zouden worden. Zonder David Briggs, tot diens grote teleurstelling. Op 7 en 10 Februari werden de rest van de nummers opgenomen voor het album Mirror Ball, dat uiteindelijk op 7 augustus uit zou komen. Naast de 9 nummers met Pearl Jam staan er nog twee nummers op waar Young zichzelf solo begeleid op pomp-orgel.

Het was ook de bedoeling dat er twee door Eddie Vedder geschreven en gezongen nummers op de plaat zouden komen. Daar stak de platenmaatschappij van Pearl Jam echter een stokje voor. Sterker nog, zelfs de naam Pearl Jam mocht niet op de hoes. De twee nummers (I’ve Got Id en Long Road) werden uiteindelijk uitgebracht als EP; Merkin Ball.

Het nummer Act of Love gaat over de tegenstrijdigheid van abortus. Over idealisme en realiteit. Neil gaf aan zelf Pro-Choice te zijn, maar dat het lied dat niet is, een soort commentaar op het verschil tussen de peace-and-love generatie van de jaren 60 en de cynische jeugd van de jaren 90.





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus het optreden met Crazy Horse bij The Hall of Fame:

7,5

6

7,5

Act of Love: 7,5

Lekker rocknummer.

7

Prima song

7,5

8.5

Niks aan.
5,5

7,8

Heerlijke rocker.

Heerlijk ongenuanceerd je mening geven

Voor de gelegenheid Mirror Ball beluisterd en ondanks dat de individuele nummers zoals Act of Love, Scenery, Throw Your Hatered Down en I'm the Ocean echt heel sterk zijn, valt het album me als geheel toch tegen. Het geluid van Young's gitaar is vrij dominant waardoor Pearl Jam eigenlijk niet veel anders klinkt dan Crazy Horse, hij had meer meer de sound van de band kunnen doen. Vedder doet overigens maar op een nummer mee, Peace and Love.

Niettemin kijk ik erg uit naar het concert in Dublin, dat in 1995 gegeven is en op CD en DVD moet gaan verschijnen. Het hart van Mirror Ball, Rockin in the Free World, Hurricane, Cortez en Powderfinger!

7

Rockt lekker, maar als song niet echt heel indrukwekkend.

7.0

Ik weet redelijk zeker dat Vedder in ieder geval ook backing vocals doet in 'Song X', even uit mijn hoofd. Of bedoel je alleen lead vocals?

Act of Love rockt lekker weg, maar het blijft eigenlijk vijf minuten op hetzelfde idee doorgaan. Ik mis een ingrediënt om het echt op smaak te brengen. 7

Nope, ik ben nog even de info cards op NYA nagelopen maar het is echt maar één song. En de EP Merkinball natuurlijk.

Hitchhiker: Ac: 7
Hitchhiker: Elec: 7
Walk with Me: 6,5
Act of Love: 6,5

Van mij krijgt het Act of Love een 8.1, zoals ik al zei 'doet' Young wat te weinig met Pearl Jam, al moet ik zeggen dat de versie van Mirror Ball een stuk beter klinkt dan de live versie met Crazy Horse. na 14 stemmen staat het nummer op een 7.17.

Neil Young werd in 1995 voor het eerst geïnduceerd in de Rock ‘n’ Roll Hall of Fame. In 1997 volgde een inductie met Buffalo Springfield. Maatje Stephen Stills werd die avond zelfs twee keer geïnduceerd, naast Buffalo Springfield ook voor zijn werk met Crosby, Stills & Nash.

Het samenspel tussen Stills & Young leverde al vroeg vuurwerk op tussen de heren. Eén van de voornaamste voorbeelden is het nummer Mr. Soul. Op 9 januari dook de band de studio in met hun vaste producers Green en Stone. En een roodharige engineer genaamd Bruce Tergesen. In tegenstelling tot de normale gang van zaken werd het nummer live opgenomen, de enige overdub was een twelve-string gitaar, achterstevoren. De zaak werd ter plekke afgemixt en klaar is kees zou je denken.

Young dacht daar anders over. Hij nam de mastertapes meer naar LA en ging er daar aan zitten sleutelen, verving het gitaarwerk van Stills voor dat van zichzelf en stond erop dat deze versie op het album terecht kwam. Toen Stills de nieuwe versie hoorde zei hij simpelweg; ik vond de vorige versie beter. Dat bleef toch aan Neil knagen, in de jaren 80 gaf hij de instructie om de originele versie van het nummer op te zoeken; helaas resteerde alleen een bekraste acetate. Bij het horen ervan belde hij Stills op: je had toch gelijk. De les die Young hier leerde? Wat je als eerste doet is vaak het beste; een principe dat hij tot de dag van vandaag hanteert, slechts zelden doet hij meer dan 3 takes. Een betere versie van het nummer zou nooit gevonden worden, vandaar dat het, ondanks de matige geluidskwaliteit, opgenomen werd in Archives Vol. I.

Tijdens de sessie op 9 januari zouden zich nog een aantal andere opmerkelijk zaken voordoen. Ten eerste kregen Stephen Stills en Charlie Greene slaande ruzie. Het was meteen de laatste sessie voor producers Greene en Stone. Daarnaast zou niemand minder dan Otis Redding aanwezig zijn geweest. Die was zo onder de indruk van het nummer, niet in de laatste plaats vanwege de gelijkenis met Satisfaction van de Stones, waarvan hij recent een cover had opgenomen, dat hij ook dit nummer wilde coveren. Neil weigerde; ik neem het nummer zelf al op.

Mr. Soul zou overigens voorlopig de laatste keer zijn dat Bruce Palmer onderdeel uitmaakte van Buffalo Springfield. Hij werd wegens drugbezit naar Canada gedeporteerd. Nadat gebruik was gemaakt van diverse sessie-muzikanten keerde hij in juni terug, op A Child’s Claim to Fame.

Bruce Palmer zou in 1982 weer onderdeel uitmaken van de Trans Band tijdens de Europese tour. Alhoewel Neil inmiddels niets dan goeds over hem spreekt was hij destijds minder positief, zie daarvoor ook mijn eerder betoog bij het nummer Berlin. Op het album Trans is alleen Young te horen op het nummer Mr. Soul, die naast backward guitar, ook bas en synclavier bespeelt. De stem wordt vervormd door een vocoder.

We beoordelen vandaag dus twee versie van dit nummer. De Buffalo Springfield versie en de Trans Versie.





Info Card op neilyoungarchives.com





Info Card op neilyoungarchives.com

In de bonus de single versie én de acetate versie:

8.2

We stemmen vandaag op beide versies, de Buffalo Springfield versie én de Trans versie, ik neem aan dat deze stem geldt voor de Buffalo Springfield versie, of voor beide?

Voor Buffalo. De trans versie moet ik straks nog beluisteren

Act of Love: 6,3
Mr. Soul: 8,3
Mr. Soul: 6,9

Mr. Soul
Buffelo Springfield..7.5
Trans..6

Unplugged ('93)..8.5
Gewoon de mooiste versie