9.5

Ja, Spoelworm, dit is een gave versie. Zie hoe Robbie kijkt naar Jim. Wat gaat hij doen? en wanneer?, maar Jim houdt het voorspelbaar. "Alright", om daarna zijn improvisatie te stoppen en weer naar Back Door Man terug te keren.

Back Door Man: 8

Back Door Man: 8,3

BDM 9

Net geen negen gemiddeld voorlopig voor Back Door Man, maar wel gewoon via de voordeur de top tien binnen geknald.

04 | Waiting for the Sun (Morrison Hotel, 1970) | 9,2385 | 26 stemmers
05 | Break on Through (To the Other Side) (The Doors, 1967) | 9,1828 | 29 stemmers
06 | Back Door Man (The Doors, 1967) | 8,9867 | 15 stemmers
07 | Peace Frog (Morrison Hotel, 1970) | 8,9788 | 26 stemmers
08 | Love Me Two Times (Strange Days, 1967) | 8,9426 | 27 stemmers

Als ik (nog) meer tijd en energie in The Doors Meter had kunnen en willen steken, had het mij leuk geleken om nummers waar mogelijk aan bepaalde data en gebeurtenissen te koppelen, maar wat een klus! Maar als ik dan per ongeluk op een interessante datum stuit, maak ik er graag gebruik van. Het is vandaag namelijk exact 350 jaar geleden dat de Italiaanse componist Tomaso Albinoni werd geboren. Het trieste aan deze Albinoni is dat zijn bekendste werk 'Adagio in G minor' helemaal niet van zijn hand is. De Italiaanse musicoloog en Albinoni-biograaf Remo Giazotto publiceerde dit werk in 1958 uit, zo beweerde hij, fragmenten die hij had gevonden tussen de overblijfselen van de Saksische Staatsbibliotheek die bij het bombardement op Dresden verwoest werd. Veertig jaar later bekende hij, vlak voor zijn dood, dat hij de compositie zelf had geschreven.

De uitvoering van Albinoni's Adagio in G minor door The Doors, werd opgenomen tijdens de opnamesessies voor Waiting for the Sun en verscheen veertig jaar later als bonustrack op de 40th Anniversary editie van het album, maar je zou de muziek ook kunnen (her)kennen van het slotstuk van An American Prayer, getiteld A Feast of Friends (vaak ook The Severed Garden genoemd). En sinds in het in 1991 hoorde in de Oliver Stone film, bezorgd dit nummer me altijd kippenvel.
Vanochtend in de auto naar mijn werk beide nummers achterelkaar gedraaid en ik was bijna tot tranen geroerd, tot ik in mijn spiegel zwaailichten zag opdoemen en ruimte moest maken voor een brandweerauto met haast (moodkiller!).



The Doors - Albinoni's Adagio in G Minor (Bonustrack, Waiting for the Sun 40th Ann., 2008)



Jim Morrison & The Doors - A Feast of Friends (An American Prayer, 1978)

Vandaag dus graag twee beoordelingen van jullie.

Twee nummers die hoog op de nominatie staan van wat mijn allerlaatste afspeellijst zou moeten worden. Al hoop ik dat het nog vele jaren zal duren, voordat die zal worden afgespeeld. Afsluiten met A Feast of Friends gevolgd door Adagio in G minor, ik zie het wel voor me.

Adagio in G minor: 9
A Feast of Friends: 10

Adagio in G minor: 7
A Feast of Friends: 8

Beide 10 !

Back Door Man 8.2
A Feast of Friends 7
Albinoni's Adagio in G Minor 6

Back Door Man 9
A Feast of Friends 6
Albinoni's Adagio in G Minor 4

Het wordt dus geen Hoogste tijd van Dré?


Ik ga ten zeerste mee met je keuze van vandaag, deze (twee) nummer (s) heb ik altijd heel apart gevonden. Waarom?

Nou zeg zelf, het lijken toch geen nummer te zijn van dezelfde band? Is dit the Doors?

We spreken wederom van een "cover" en geen origineel Doors nummer, maar het laat toch maar -wederom trouwens- eens uitkomen wat een getalenteerde jongens dit waren.
Een nummer zo ver uit de comfortzone met een dergelijke hoogstaande kwaliteit ten uitvoer brengen heet muzikaliteit . Andere benamingen zijn lef en diversiteit.
Alhoewel uit de comfortzone misschien niet de juiste benaming is gezien meerdere klassieke stukken in hun nummers verwerkt waren (Alabama song is een voorbeeld). Dit vind ik wel weer een opstap naar een ander niveau. Pure pracht ,en het doet me afvragen wat voor moois er nog meer in had gezeten.

Ik geef 9.6 aan beide nummers en een extra punt voor Simon77 zijn emoties, en vooral het delen ervan

Adagio in G minor: 6
A Feast of Friends: 6

Dit doet mij niets, veel te zalverig.

Adagio in g klein - 7,5
A Feast of Friends - 8

Adagio: 6.5

Feast: 6.7

Tja, mijn eerste vraag was direct: wat bezielt een rock band om dit te gaan spelen samen? Het antwoord moet wel zijn: lol in het maken van muziek. Uit eerdere nummers is al gebleken dan Ray Manzarek zijn inspiratie haalde uit klassieke stukken, bijvoorbeeld van Bach. Dat ze in de studio tijd nemen om zich eens echt aan een klassiek stuk te wijden, is dan al iets minder raar. Jim was waarschijnlijk even afwezig/te laat. De andere drie nemen de gelegenheid te baat. Het resultaat is indrukwekkend, want deze muziek raakt direct.

Overigens, ben ik de enige die bij de eerste noten moest denken aan 'Het Gebeurde In Het Westen'? Die Sergio Leone/Ennio Morricone sfeer zit er heel erg in.

Adagio in G Minor: 9,25

Het is bijna vloeiend stem en muziek. Hier is het alsof het zo altijd de bedoeling is geweest. De combinatie is altijd voorbestemd geweest lijkt het wel.

Dit is een van de stukken van 'An American Prayer' waar ik wel naar kon luisteren, maar heb me altijd afgevraagd waar die muziek vandaan kwam. Nu blijkt dat The Doors hier al eerder mee hadden gespeeld. Dank voor die informatie Simon77. Dat krijg je ervan als je niet alle heruitgaves koopt. Daar blijf ik wel bij overigens.

Ik probeer me 'Waiting For The Sun' nu voor te stellen met dit werk erop. Zouden rockfans en -critici dat gepikt hebben in 1968? De vraag stellen is hem beantwoorden. De band heeft het zelf ook gedaan natuurlijk. Toch hebben we daardoor echt iets gemist. Ook al zou het pas met terugwerkende kracht zijn erkend.

A Feast Of Friends: 9,5

Back Door Man 7
Albinoni's Adagio in G Minor 7,5
A Feast of Friends 8,5

7.25

voor beide?

Albinoni's Adagio in G Minor: 8,5

A Feast of Friends en Albinoni's Adagio in G minor doen weinig voor elkaar onder en komen met een 7,8 gemiddeld net buiten de voorlopige Top 40 te staan.

40 | Tell All the People (The Soft Parade, 1969) | 7,8500 | 25 stemmers
41 | A Feast of Friends (An American Prayer, 1978) | 7,8455 | 11 stemmers
42 | Who Do You Love (Live) (Absolutely Live, 1970) | 7,8217 | 23 stemmers
43 | Albinoni's Adagio in G Minor (Bonustrack, Waiting for the Sun 40th Ann., 2008) | 7,8208 | 12 stemmers
44 | Wild Child (The Soft Parade, 1969) | 7,7818 | 22 stemmers

Wishful Sinful werd geschreven door Robby Krieger en werd in maart 1969 uitgebracht als de tweede single van het album The Soft Parade. De tekst van Robby oogt wat simpel en volgens de verhalen was Jim er ook niet zo'n fan van. Robby heeft zelf over de tekst gezegd dat hij probeerde in het onderbewustzijn te komen met de tekst van Wishful Sinful. Of dat gelukt is waag ik te betwijfelen, volgens Ray Manzarek gaat het nummer gewoon over liefde en sex. Weinig onderbewusts aan




The Doors - Wishful Sinful (The Soft Parade, 1969)

Gisteren het hele album precies 2 maal in de auto afgespeeld.
9.0

The Soft Parade is niet het beste album maar zeker niet zo slecht als beweert.
Dat heb ik eerder geroepen. Wel ik begin soms aan mijn eigen stelling te twijfelen want alhoewel ik dit album grijs heb gedraaid in mijn jeugd bleef er bij een latere luisterbeurt iets minder enthousiasme over. Gelukkig staan een aantal nummers nog als een huis. De titeltrack, Shaman's blues, in iets mindere mate tell all the people en dan deze.
Jim Morrison mag denken wat hij wil,en het zal misschien gezien worden als een minder nummer wegens gebrek aan rock n roll solo's etc maar dit vind ik gewoon een heerlijk nummer . Heb ik altijd gevonden en dat zal altijd zo blijven.
9.7

Ja, ik sluit me aan bij Spoelworm. Pracht nummer. Ook deze is van het Philips C-60 bandje uit 1975/76. Sec genomen is dit natuurlijk geen The Doors nummer. De rol van Manzarek is volledig overgenomen door een orkest. Wie verzint het? Nu, Paul Rothchild neem ik aan en de band is hem daarin gevolgd. Het is gewoon iets totaal anders dan voorheen en dat zal toch het uitgangspunt zijn geweest bij de opnamen.

Ik vind het volkomen geslaagd. Het orkest weet wendingen die normaal gesproken op de gitaar worden genomen, het orgel is toch vaak meer een volger van het nummer, Krieger gooit het nog wel eens op zijn kop, volledig voor zijn rekening te nemen. Het stukje op de fagot?, piccolo?, jachthoorn?, wie zal het zeggen, is echt heel mooi. De zwierige violen zijn zo gejat uit Boudewijn de Groots Prikkebeen', maar net niet zo goed. Conclusie, ook dit kunnen The Doors prima.

WIshful Sinful: 9

WIshful Sinful: 7,1

Adagio in G minor: 6,3
A Feast of Friends: 6

Wishful Sinful: 9
Voor mij één van de hoogtepunten van Soft Parade

Wishful Sinful: 7

The Doors - Wishful Sinful 8.9
Adagio in G minor: 6
A Feast of Friends: 8

Wishful Sinful - 8