Hmm nee, ik ben nog niet klaar om deze waarheid te aanvaarden

Ik houd bij mijn meter alles bij in Excel, in de rijen alle nummers en in de kolommen alle stemmers (ik heb zelf ook een aantal extra zaken toegevoegd, zoals aantal stemmen, aantal keer een 10, maar ook welk album, jaar, band, etc). Dan kan ik op het eind mooie statistiekjes maken

Bij elke volgende stemronde vul ik gewoon de stem in bij de desbetreffende user. Door de tekstrichting te veranderen houd ik de kolommen smal.

Daarom weet ik ook wie waarop heeft gestemd en voorkom ik dat ik stemmen dubbel tel.

Bij mij zat het in het begin rond de 30, nu 20 a 25 afhankelijk van de populariteit van het nummer.

Niks aan toe te voegen, exact zoals ik het ook bij de Pearl Jam meter heb gedaan en ook nu ga doen.

39 Stemmers voor het eerste nummer van The Doors Meter, gemiddeld ontvangt Not to Touch the Earth een keurige 7,5 gemiddeld.

1 | Not to Touch the Earth (Waiting for the Sun, 1968) | 7,5179 | 39 stemmers

Hoog tijd om het tweede nummer voor de leeuwen te gooien. Ik probeer de meeste nummers van een inleidende tekst te voorzien, al zal dat vast niet altijd even goed lukken. En om mezelf alvast in te dekken; ik ben een groot liefhebber van The Doors, geen alwetende

Een lief klein liefdesliedje van The Doors met 'jazzy' invloeden via Robby Krieger's gitaarspel. Door de titel zou je het idee kunnen krijgen dat het nummer alleen geschikt is voor een lome, warme nazomerdag, maar dat is zeker niet waar. Maar veel zoeter zul je Jim Morrison niet vaak gehoord hebben. Het is overigens het allereerste nummer dat de band ooit opnam voor een demo in 1965, maar ze waren niet tevreden over het resultaat, waardoor het is blijven liggen tot het voor het vijfde album Morrison Hotel in 1970 opnieuw werd opgenomen.

Het nummer is geïnspireerd door een auto-ongeluk in de woestijn waar een vierjarige Jim Morrison getuige van was toen ze onderweg waren naar New Mexico. Hij zag zwaargewonde Indianen langs de weg liggen en heeft later aangegeven dat één of meerdere van de Indianen-zielen zijn lichaam binnendrongen. Een bepalende gebeurtenis in het leven van de jonge Jim en deze gebeurtenis vormt ook de openingsscène van de Oliver Stone film uit 1991. Een film die ik welhaast kan dromen.




The Doors - Indian Summer (Morrison Hotel, 1970)

Van mijn minst geluisterde Doorsplaat (met Jim), maar wat een prachtig nummer is dit niettemin: 8.5

7.7

Prachtig inderdaad.

8,8

8,5

8.3

Niet direct mijn favoriete Doors song, toch fraai.
7.3

7,6

Een van hun mooisten!

8,7

8

Indian summer, oftewel The End light. The Doors doen hier hun eerdere succes nog eens dunnetjes over. Ware het niet dat Indian summer eerder geschreven was. Het is zelfs het eerste opgenomen nummer ooit van de band is, moge we de gitarist Robby Krieger zelve geloven. Volgens mij is hier zelfs nog de demo van te vinden.
Het staat natuurlijk op het steengoede album Morrison Hotel, een van al dan wel niet mijn favoriete Doors plaat.
Prachtig album dit om in zijn geheel te luisteren, waar het nummer als een soort rustpunt in de finale van het album mag schitteren , nog meer tot zijn recht komt .
Ik vermoed dat velen zijn grotere broer The End zullen verkiezen boven deze, en alhoewel ik het er mee eens ben dat dat een weergaloos nummer is, is dit absoluut geen slap aftreksel .

In al zijn eenvoud vind hem nog steeds wonderschoon. Het brengt mij ook altijd terug naar de autoritten vanaf het strand op warme broeierige avonden in het Zuiden van Frankrijk op 19 jarige leeftijd met mijn toenmalig vriendinnetje . Zij is nu mijn vrouw.

7.8 * (er komen nog nummers die ik zelfs nog beter vind dus daar bewaar ik de 9s of 10en voor )

8,3

7,2

De blauwdruk voor The End, zou je dan kunnen stellen?

Ik vind het een mooi, klein, lief liedje, maar de voordracht van Morrison heeft tegelijk iets beklemmends, alsof er meer aan de hand is (en dat is natuurlijk ook zo). Vooral Krieger blinkt hier uit met zijn gitaarspel.

8

8,5

Indian Summer: 8,7

8

7,8

8,6

Indian Summer - 8

Dit zou The End zijn geweest als de heren zich beperkt hadden tot de coupletjes / refreintjes. Jim besloot echter dat er iets aan toegevoegd moest worden en dat zou The End legendarisch maken.
Zonder toevoeging is het lief, maar niet legendarisch.

7.5

Een prachtig, heel klein nummer, dat in de details laat zien hoe goed ze alle vier zijn en hoeveel aandacht er was voor de opnames zelf. Het prachtig drumgeluid, enorm droog, knalt er uit, de Oosters aandoende gitaarpartij en de mooie, korte orgelsolo. Jim Morrison als crooner valt ook heel goed. Alles moet wel in perspectief worden geplaatst, maar Indian Summer is gewoon heel erg mooi.

7,75.

Begint wat gezapig, kom daarna wel op gang, maar er gebeurt voor mij net iets te weinig. Geef mij maar The End

6.5

7

Indian Summer: 8

7.8

8,5