Author & Punisher: lange, wat slepende track, maar op een melancholisch klinkende manier die me wel bevalt. In ieder geval benieuwd naar meer! 7,5
Ibaraki: Zet meteen groots in, en ontwikkelt zich goed door. Toffe bijdrage ook van Ihsahn, trouwens. 7,5

Ik liep ook wat achter.

Misschien leuk om te lezen wat ik van het optreden van Author & Punisher vond toen ik hem in 2017 op Roadburn zag optraden? Zo niet, dan sla je deze woordendiarree lekker over.
Man versus machine.
Gooi Ministry, Nine Inch Nails, Skinny Puppy en Godflesh in een blender, voeg er een zooi ijzerschroot, spijkerbommen en nitroglycerine aan toe en laat het een vol uur op de hoogste stand rondrazen. Et viola… Author & Punisher. Zijn naam kwam ik tegen vanwege de opvallend getitelde 'Melk En Honing’ (2015). Opvallend, want Shone is een volbloed Amerikaan met, voor zover ik weet, geen Nederlandse connectie. Wat deze eenmansband van Tristan Shone allemaal voor auditief geweld kan produceren, grenst aan het ongelooflijke. Om loeiharde industrial metalnoise te produceren heb je helemaal geen band nodig, dat kan je net zo makkelijk in je uppie.

Nouja, makkelijk? Dat is wat te simplistisch gezegd, want Tristan is wel als een malle in de weer om vanachter een stellage met een eindeloze hoeveelheid stekkers, snoertjes, toetsen en knopjes een tonale variant van Merzbow te produceren. Hij knutselt alles ook zelf in elkaar, maar dat is deze neurowetenschapper die werkzaam is met elektronenmicroscopen wel toevertrouwd. Aparte techniek heeft hij ontwikkeld om de loeiharde drums die als donderslagen door de Green Room denderen: dat gaat middels een schuif die Shone met zijn rechterhand bediend alsof het een kwartslag gedraaide versnellingsbak is van een automaat. Met zijn linkerhand bedient hij dan weer een hendel waarmee hij deze donderende drumslagen kan vervormen. Of zijn eigen stem, waarmee hij vol overgave spuwt en schreeuwt in een joekel van een microfoon die driekwart van zijn gezicht bedekt. Toch mis ik na een half uur koud industrieel geweld iets dat in mijn hoofd blijft plakken: een thema, een melodie, een riff. Om de dreiging van eentonigheid en verveling voor te zijn, besluit ik mijn biezen te pakken en richting een andere lawaaiband te gaan: Sumac.
Dit nieuwe nummer vind ik echter sfeervoller en vooral minder extreem dan dat optreden, en Dons verhaal had niet accurater kunnen zijn.
7,8

Ibaraki: bombastisch, pompeus en vurig bravoure. De erg melodieuze clean vocals (Ihsahn blijkbaar) geven een mooi contrast én de nodige lucht aan het nummer. Dit bevalt me (tegenwoordig) beter dan Heafy's eigenlijke band. Al vind ik zijn eigen schreeuwerige 'zang' (een grunt is het niet) wel de zwakste schakel. Maar waarom Ibaraki? Een provincie in Japan ten noordoosten van Tokio?
7,5

Daar was ik ook, hele vette show! Ook daarna Sumac trouwens.

Misschien komen we elkaar dan ook op de komende Roadburn tegen?

Helaas niet, maar aangezien we toch best wel een overlap hebben qua muzieksmaak is die kans er bij andere concerten zeker aanwezig.

Jammer man, ik lees je recensies hier al een jaar of tien (?), dus die overlap was me al wat langer opgevallen. Komt idd vast wel een keer een andere mogelijkheid.

8 points for Ibaraki. Fijne sound. Trek het aanzienlijk beter dan de laatste Trivium albums.

7,5

6

Cleane zangstukken verpesten het een beetje voor mij.

Cleane zang redt het eenvormige geschreeuw van een een meh.
7.5

7,5

6,5

Ik vind het niet heel bijzonder. Vooral het geschreeuw van Heafy trek ik vrij slecht. En muzikaal blijft er dan te weinig over om echt warm van te worden.

Voor dit project werd de metalluisteraar al jarenlang warm gemaakt. Het is sowieso geen geheim dat Matt Heafy een groot blackmetalfan is. In 2005 schreef hij al een blackmetalknaller in de vorm van Dawn of a Golden Age voor het Roadrunner United-project, met Dani Filth van Cradle of Filth op zang. Een aanrader om eens te luisteren, want een nog behoorlijk jonge Heafy schreef een ijzersterke veelzijdige blackmetaltrack die anno 2022 nog steeds als een huis staat.

Dit is toch dan weer een hele andere blackmetalkant dan die track, die wat meer een symfonische sound heeft. Deze track lijkt meer inspiratie uit de latere meer progressieve platen van Emperor te putten, al hoor ik ook nog genoeg van de metalcore-elementen van Trivium doorsijpelen. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Het melancholische knallende begin vond ik veelbelovend en ook Heafy's schreeuwen vind ik erg lekker, die liggen trouwens ook erg dichtbij de stijl van Ihsahn, die later in het nummer een heerlijke solo neerlegt. Het is alleen in de balans tussen de blackmetalstukken en de meer melodieuze stukken dat ik merk dat ik het allemaal niet zo lekker vind matchen. Vooral wanneer Heafy zijn cleane vocalen inzet begint een beetje een rommeltje te worden. Gemengde gevoelens over deze, het nummer duurt me ook wat te lang. Toch genoeg potentie om een volledige plaat in de gaten te houden.

6,5

Oh, de clean vocals zijn van Heafy zelf? Dan mag-ie dat juist wel vaker doen.
Maar weet je het zeker? Als ik naar dit nummer van Ihsahn luister, dan lijken die clean vocals best wel op elkaar. Ihsahn - Spectre At The Feast (Visualiser) - YouTube

Volgens mij zijn de cleane vocalen van Heafy, het enige dat Ihsahn aan deze track lijkt bij te dragen is de gitaarsolo. Dat haal ik uit wat ik hoor en de credits op RateYourMusic waar featured, solo staat.

Het is nochtans nog wat povere info, maar het is in ieder geval iéts.
Ik zie nu wel op RYM het antwoord op mijn vraag waarom er voor deze bandnaam is gekozen: Matt is geboren in (een ander deel van) Japan.

6,8

Zet zwak in, maar herneemt zichzelf met een veel beter einde.
6.6

Author & Punisher - 7,3
Ibaraki - 5,7

01/02: Agathodaimon - Ain't Death Grand (B.Robertson / 13 / 6,85)
03/02: Author & Punisher - Drone Carrying Dread (Don Cappuccino / 9 / 7,37)
05/02: Ibaraki - Tamashii No Houkai (Dieter / 12 / 6,97)
07/02: Venom Prison - Judges of the Underworld (Don Cappuccino)

6

6,5

7

De muziek sluit perfect aan op de omgeving waar de videoclip zich afspeelt: kaal, klinisch, koud, methodisch.
Als in een mortuarium.

Pas na drie minuten tijdens de solo's lijkt de rigor mortis even voorbij en gloort er hoop, maar het blijkt te laat voor een geslaagde reanimatie.

6

Author & Punisher - Drone Carrying Dread - 7
Ibaraki - Tamashii No Houkai - 6
Venom Prison - Judges of the Underworld - 7

6

8

Op het album staan betere wat mij betreft.

Venom Prison vond ik altijd een redelijke band, interessante ideeën maar een vlakke uitvoering. Op de nieuweling Erebos is dat helemaal anders, wat een heerlijke karaktervolle, energie en dynamische mix van metalcore en (melodieuze) deathmetal. Deze track doet me bijvoorbeeld denken aan Chimaira ten tijde van The Impossibility of Reason en de self-titled, als die het deathmetalgehalte aanzienlijk hadden opgeschroefd. Een track waar veel terrein verkend wordt in korte tijd, maar alles ontzettend vloeiend in elkaar loopt, en waar melodieuze refreinen en dikke breakdowns elkaar erg lekker afwisselen.

8,3

7,5

Beetje standaard.

6,6