Misschien is progicistisch een betere term dan? Of classicistische prog? Of conservative prog?

Ik weet wel dat neoprog nu al zo een oude term is, dat het mij niet meer zo uitmaakt. Je weet wat je kunt verwachten. En daar houd ik erg van. Zo ook van die archaïsche aanduidingen als Canterbury-prog, spacerock, krautrock (wel discutabel wat daar soms bij zit).

Ik vind crossover prog, prog-related, heavy prog en symphonic prog veel lastigere sub-aanduidingen.

Veel favoriete bands van mij binnen het prog-spectrum zijn in ene prog-related. En dat waren (tot mijn schrik) Iron Maiden en Metallica plotseling ook. Eén van de redenen waarom ik ben weggegaan bij Progarchives is dat het einde helemaal zoek was. Bij progrelated kon je echt alles kwijt.

Neoprog was trouwens ooit best overzichtelijk: Marillion, IQ, Pendragon, Twelfth Night, Pallas en wat kleinere bands. Maar toen bestond Arena ook nog niet. Nu zou ik echt niet meer weten wie neoprog is of niet. Ik zou zeggen Flower Kings of Wobbler maar die zijn volgens mij Eclectic prog.

Hokjesgeest, running completely wild....

ja wat is het nou, iets cliché matigs of iets nieuws. Een heropleving zie ik nou weer niet als nieuw. Noem het dan retro ofzo.

En zoals Mssr Renard ook aangeeft, blijft het neoprog dan zo bestaan en krijg je op den duur een neoneoprog stijl?

Ronde 0 - Ladder 39:

23 Pendragon - The Voyager +2
17 Devin Townsend - Earth Day
16 Mastodon - Gobblers of Dregs
13 Alamaailman Vasarat - Mamelukki & Musta Leski +1

Deadline: 01-03-2022 om 19.00

69

Het was even zoeken naar de laatste post met een puntentoewijzing erin tussen alle mijmeringen over subgenres.

Van deze 4 is het nummer van Pendragon voor mij veruit het best, het andere puntje gaat naar het nummer dat makkelijk zou winnen wat betreft originaliteit in deze ladder. De metalnummers deden het vandaag niet voor mij.

Neoclassicisme: heropleving van de klassieke kunst en bouwstijl
Neonazisme: heropleving van het Nazisme
Neoprog: heropleving van klassieke prog

Ik denk dat de nadruk bij neoprog meer op de synthesizer lag en bij retroprog grijpt men volgens mij meer terug naar de mellotron- en orgelsound, in veel gevallen geholpen door digitale audiotechnieken.

Nee, dat is dan weer neon-prog

Neon is toch een soort gas? Gasprog dus, niet te verwarren met dat grote Russische bedrijf...

Ik heb die benamingen altijd vreemd gevonden, net zoals de post- stijlen. Hoewel die voor mij dan weer logischer waren. Post als in na begrijp ik, maar neo als in nieuw terwijl je het eigenlijk opnieuw doet. Ach het zal aan mij liggen.

Als je een discussie wil beginnen over wat er allemaal onlogisch is aan de (Nederlandse) taal dan doe ik graag mee. Maar dan moeten we er misschien een andere plek voor zoeken....

Ronde 0 - Ladder 39:

25 Pendragon - The Voyager +2
17 Devin Townsend - Earth Day
16 Mastodon - Gobblers of Dregs
14 Alamaailman Vasarat - Mamelukki & Musta Leski +1

Deadline: 01-03-2022 om 19.00

Nummer van Alamaailman Vasarat is erg tof, maar helaas voor hen is dit toch wel een van mijn favoriete Pendragon-nummers.

Als dat zo is zou dat juist heel jammer zijn, én misschien des te meer een reden om wél mee te doen. Tis immers een ladder; daar hoort wat strijd bij. Dus: doe een oproep aan genoemde vroegere deelnemers, zou ik zeggen

Ronde 0 - Ladder 39:

27 Pendragon - The Voyager +2
18 Devin Townsend - Earth Day +1
16 Mastodon - Gobblers of Dregs
14 Alamaailman Vasarat - Mamelukki & Musta Leski

Deadline: 01-03-2022 om 19.00

Ik vindt de neo-clichés van zowel Pendragon als Devin Towsend heerlijk origineel!

http://4everstatic.com/bilder/850xX/kunst/film-und-serien/neo,-matrix-182623.jpg
Er is maar één Neo ! The Chosen One !

Een lekkere ladder wat mij betreft zonder slechte nummers, hoewel Mastodon als los nummer me toch niet heel erg pakte. Devin Townsend is voor mij een persoonlijke favoriet en Alamaailman Vasarat heb ik jaren terug zelf ook een keer genomineerd met een ander nummer. Het doet me deugd ze terug te zien. Prog waar ik vrolijk van word, dat is er niet zo veel. Pendragon had daardoor pech, want dit nummer was ook een fijne.

Ronde 0 - Ladder 39:

27 Pendragon - The Voyager
20 Devin Townsend - Earth Day +2
16 Mastodon - Gobblers of Dregs
15 Alamaailman Vasarat - Mamelukki & Musta Leski +1

Deadline: 01-03-2022 om 19.00

78

Ronde 0 - Ladder 40:

Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue
Coldplay - Coloratura
Gong - Flying Teapot
Zero Hour - Demise and Vestige

Deadline woensdag 2 maart 19.00

Ik verheug me nu al op de discussies

Ronde 0 - Ladder 40:

Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue
1 Coldplay - Coloratura
Gong - Flying Teapot
2 Zero Hour - Demise and Vestige

Deadline woensdag 2 maart 19.00

Ronde 0 - Ladder 40:

1 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue +1
1 Coldplay - Coloratura
Gong - Flying Teapot
4 Zero Hour - Demise and Vestige +2

Deadline woensdag 2 maart 19.00.

6

De progmetal klassieker (?) Zero Hour was voor mij onbekend, maar in deze ladder het meest interessant wat mij betreft.

Liquid Tension Experiment is een technisch leuk stukje instrumentale progmetal krachtpatserij a la DT (niet verbazingwekkend natuurlijk gezien de bezetting ), maar als geheel album niet bijzonder beklijvend...

Coloratura is niet verkeerd, maar ik zie dit nummer - samen met hun voorlaatste album Everyday Life - als een onverwachte uitzondering van een band die ik al jaren geleden ben kwijtgeraakt sinds ze steeds meer richting mainstream commerciële poprock opgeschoven zijn.

Gong - Flying Teapot is me te oldskool; wel leuk stukje jammen op het eind trouwens...

Die is begonnen; kom maar op...

Ronde 0 - Ladder 40:

4 Zero Hour - Demise and Vestige 1
3 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue 2
1 Coldplay - Coloratura
Gong - Flying Teapot


Deadline woensdag 2 maart 19.00.

4 Zero Hour - Demise and Vestige
4 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue 1
1 Coldplay - Coloratura
2 Gong - Flying Teapot 2


Deadline woensdag 2 maart 19.00.

Ronde 0 - Ladder 40:

4 Zero Hour - Demise and Vestige
4 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue
4 Gong - Flying Teapot +2
2 Coldplay - Coloratura +1

Deadline woensdag 2 maart 19.00.

Groot liefhebber van LTE, maar hun laatste album viel tegen (de jams van de bonus-CD waren interessanter), en het rock-instrumentarium van deze versie van Rhapsody in blue voegt niet zo veel toe aan het gangbare klassieke arrangement. Gong daarentegen is weer heerlijk, en zoals wel vaker vraag ik me af waarom ik eigenlijk zo weinig platen (2 ) van ze in de kast heb staan.

Ronde 0 - Ladder 40:

5 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue +1
5 Zero Hour - Demise and Vestige (+1 correctie Rudi S)
4 Coldplay - Coloratura +2
4 Gong - Flying Teapot

18

Deadline woensdag 2 maart 19.00 uur

LTE: Veel instrumentair show-off gebeuren, dat is hen niet vreemd, maar het is ook wel mooi gemaakt

Coldplay: Hoogtepuntje op de nieuwe, over het algemeen matige CD, van Coldplay

Deze van Gong vind ik nog veel erger dan die van 2 ladders geleden, vreselijke geluidjesmuziek

Zero Hour: Hier zit wel wat power achter en het is zeker niet slecht, maar ik kies toch voor die andere 2 qua punten.

Ik verheugde me op een ladder met interessante muziek, maar daarvoor was ik vandaag aan het verkeerde adres.

Ronde 0 - Ladder 40:

6 Gong - Flying Teapot +2
6 Zero Hour - Demise and Vestige +1
5 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue
4 Coldplay - Coloratura

Deadline woensdag 2 maart 19.00 uur

21

Coldplay: de vraag wat deze band in een prog ladder te zoeken heeft, laat ik met alle liefde aan anderen over, maar de band heeft een prima debuutalbum en daarna nog een aantal prima nummers op hun naam. Daarna kregen Chris Martin en co het af en toe wat hoog in de bol, met samenwerkingen met Brian Eno en andere uitwassen waar niet op voorhand iets mis mee is, maar die deze band gewoon niet zo passen. En zo hebben we hier tien minuten laid-back gedreutel wat in een prog ladder niet heel erg misstaat, maar in elke ronde verder dan 0 toch wel. Ruim tien minuten bepaald niet laid-back gedreutel wordt door Liquid Tension Experiment geleverd. Zero Hour smaakte evenmin, maar die moest dan toch het troostpunt maar oprapen. De klassieker van Gong smaakt me ook minder dan de Gong van een paar ladders geleden, maar de twee punten moesten ook ergens heen.

Liquid Tension Experiment, als fan van Mike Portnoy (en Petrucci en in mindere maten ook Rudess (DT zit diep hier)) zou ik dit natuurlijk erg moeten kunnen waarderen. Maar de LTE platen hebben mij nooit echt volledig weten te overtuigen. Evenals het meest recente werk, wat ik eerlijk gezegd al vrij snel na de release alweer vergeten ben. Het nummer zelf klinkt erg lekker, is heerlijk strak gespeeld (ik verwacht ook niet anders van ze), afwisselend en weet 13 minuten ook te blijven boeien. Maar het mist uiteindelijk toch bepaalde aantrekkingskracht en het blijft uiteindelijk niet hangen. Helaas.

Nadat we Elbow hebben gehad kan Coldplay natuurlijk niet ontbreken. De band die altijd op de hype en wat op dat moment populair is te springen weet het zelfs in een progladder te schoppen. Waarvoor kudos. Nu kan ik Coldplay stukken beter waarderen dan Elbow, hoewel dat wel de oude Coldplay betreft. Afgezien van een kleine opleving enkele jaren terug zijn ze mij al flink wat jaren geleden kwijt geraakt. Daar gaat dit nummer absoluut geen verandering in brengen. De slowpop ligt prima in het gehoor om zo eens voorbij te horen komen. Maar nog meer dan de voorganger mist het aantrekkingskracht en ben ik de eerste 5 minuten al vergeten als we de laatste 5 minuten ingaan.

Gong leverde 2 ladders geleden al een lekker zweverig nummer af. Dat nummer klonk echter wat moderner dan deze. Deze vliegende teepot is me iets te lang onderweg voordat de groove er lekker inkomt. Maar als die groove er dan eenmaal is, dan is het ook wel direct swingend. Richting de tweede helft maakt de groove wat meer plaats voor zweverige momenten die me doen vermoeden dat er wat bepaalde stoffen/etenswaren/dranken geconsumeerd moeten worden om hier optimaal van te kunnen genieten. Helaas zat er deze avond eventjes geen van dat alles in hier. Met als resultaat dat ik het geheel nuchter moest ondergaan, wat vooral aan het einde voor wat uitdaging zorgde.

Zero Hour levert hier een stevig stukje Progmetal waarbij ik in de eerste minuut al zo gegrepen ben door de ritmes dat dit eigenlijk niet meer tegen kan vallen. Het bevat alles, stevige riffs, venijnig drumwerk, heerlijk verwarrende ritmes en vervolgens loopt het vlekkeloos over in een heerlijk groovend geheel. Daarna wordt , in vergelijking met de opening, echter flink de tijd genomen om vooral wat spanning op te bouwen. Iets wat ze heerlijk doen trouwens. Helaas beginnen ze daarna opnieuw waardoor ze flink aan momentum inleveren. De climax die halverwege het nummer plaatsvind weet dan ook niet te leveren wat aan het begin belooft werd. De afsluiting gaat op diezelfde voet verder en het nummer gaat helaas met een sisser af. Nou klinkt dit een stuk negatiever dan ik bedoel, want ik kan hier goed van genieten en er zitten zeker aardige momenten in. De opening gaf mij echter de verkeerde verwachting waardoor het uiteindelijk toch wat teleurstelt. Ik had meer spierballen powerhouse metal verwacht, maar het blijft toch wat timide. Herbeluistering doet dat echter al snel teniet.

Ronde 0 - Ladder 40:

8 Zero Hour - Demise and Vestige +2
7 Gong - Flying Teapot +1
5 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue
4 Coldplay - Coloratura

Deadline woensdag 2 maart 19.00 uur

Als Allman Brothers mogen, dan mag Coldplay ook. Lang leve genre-overstijgende muziek. Maar tegen Gong kan weinig op, vind ik.

Ronde 0 - Ladder 40:

9 Zero Hour - Demise and Vestige +1
7 Gong - Flying Teapot
6 Coldplay - Coloratura +2
5 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue

Deadline woensdag 2 maart 19.00 uur

Het heeft ook al wat (internet) tongen losgemaakt wat betreft deze discussie ja:

The Progworld - Is Coldplay's Coloratura Prog ?

Did Coldplay just drop a 10 min prog rock song or am i going Crazy ?

Coldplay discover Pink Floyd, share10 minute prog rock single | Louder - loudersound.com

METAL review on Coldplay's Coloratura

Maar goed, wij hebben hier onze eigen meningen en smaken en zijn daar natuurlijk flink van overtuigd. Of dat nou Prog is of niet dat is juist leuk om hier met elkaar over te discussiëren en daar heeft onze smaak ook diep invloed op. Daar hoef je bovenstaande links niet eens voor te bekijken.

LTE: waar ik destijds erg veel plezier beleefde aan hun eerste twee albums, luisterde ik schouderophalend een aantal tracks van hun 'comeback'album. Zoals dit nummer. Geef mij maar een uitvoering van Leonard Bernstein zelf. Dan vond ik dat Pain Of Salvation met 'America' op het album 'Scarsick' op een betere en inventievere manier een hommage gaven aan de bekendste Amerikaanse componist/dirigent.

Kouwe plee: ik had het nummer na de release al eens geluisterd, juist vanwege het vermeende progkarakter. Een garantie is verzekerd: met kouwe plee kom je van een kouwe kermis thuis. Zoals zij eigenhandig door hun enorme mainstreamsucces en het daarmee gepaard gaande invloed alle pit, creativiteit en ballen in álle hits van álle in hun kielzog meegezogen popbandjes in de 21e eeuw de nek hebben omgedraaid (check de hitlijsten maar, en wees onthutst), zo verneuken zij ook de term prog met deze kitcherige new age-bullshit. Het lijkt godverdomme wel de soundtrack van de Celestijnse Belofte voor treehugging zweefteven in de menopauze.
Dit is narcoleptic neuzelpop, geen prog, fok off: Richard Clayderman is ook geen prog. Dus. Nu ik het terugluister vind ik het zo mogelijk nog bloedelozere behangselplakmuzak en word ik bijna net zo agressief opgefokt van deze drekkerige drab als hun 'reguliere' laffe, lusteloze kutquatsch. Kouwe plee houd ik verantwoordelijk voor álles wat er mis is in de mainstream popcultuur van de afgelopen twintig jaar. En niet alleen de smakeloze eenheidsworst van de weinige popmuziek die nog de hitlijsten haalt (om over rock maar helemaal te zwijgen), maar zelfs de algehele pampercultuur van de huidige generatie schuif ik in de schoenen van kouwe plee.
Tot zover mijn ultrabeknopte thesis "kouwe plees halfzachte kutmuziek is de schuld van de definitieve teloorgang van de smaak van de massa, alsmede symptomatisch voor de algehele lichtgeraaktheid en gebrek aan weerstand in de maatschappij." Uitgebreidere epistels over mijn diepgewortelde aversie voor (de invloed van) kouwe plee zal ik jullie besparen.

Zo, klaar.

Hoogste tijd om échte prog te luisteren. Zoals Gong. In hun muziek gebeurt tenminste wat. Echt, ik snap er werkelijk niks van dat mensen in een PROGspelletje punten aan kouwe plee uitdelen en dan Gong links laten liggen. Zelfs al kan je niks met deze muziek, het is zo eindeloos veel inventiever en interessanter.

Zero Hour: ik heb de band ooit eens geïnterviewd en gitarist Jasun Tipton was blijkbaar zo gecharmeerd van mijn oprechte enthousiasme over hun muziek dat hij iets te veel vertelde over de reden waarom ze hun zanger hadden vervangen: hij zat keihard aan de harddrugs. Hij vertelde daar zo bewogen en emotioneel over dat hij, pas een minuut of tien later in het interview, erop terugkwam en mij vriendelijk doch dringend verzocht om dat hele harddrugsverhaal uit het interview te laten. De band was te klein om ruzie met ze te zoeken, dus ik heb braaf woord gehouden.
Mijn enthousiasme destijds was vooral gestoeld op het feit dat zij een van de weinige bands waren die stilistisch te vergelijken was met Psychotic Waltz, lange tijd mijn favoriete progmetalband. Sinds Zero Hour is gestopt en de bandleden zijn doorgegaan als Abnormal Thought Patterns en/of Cynthesis is mijn aandacht voor hun muziek ernstig in het slop geraakt.
Wel gaaf om dit na lange, lánge tijd weer eens terug te luisteren. Tand des tijds is hen redelijk goed gezind gebleven. Tot mijn opluchting.

Ronde 0 - Ladder 40:

11 Zero Hour - Demise and Vestige +2
8 Gong - Flying Teapot +1
6 Coldplay - Coloratura -10
5 Liquid Tension Experiment - Rhapsody in Blue

Deadline woensdag 2 maart 19.00 uur