Teunnis schreef:
Math rock, ik weet nog steeds niet goed wat ik er mee moet. Laat ik allereerst heel duidelijk zijn dat John L een fantastisch nummer is, zoals wel meer nummers van black midi. Maar ik blijf altijd een beetje ongemak ervaren bij math rock. Is vast ook de bedoeling, maar ja, ik heb daardoor nooit math rock bovenaan mijn jaarlijstje staan o.i.d. Ook dit weer. Het klinkt fantastisch. Het is fantastisch. Maar als puntje bij paaltje komt, delft het toch het onderspit tegen de absolute top. Waarom? Nog steeds geen idee. Wel is dit het beste wat ik gehoord heb van black midi en misschien ook wel het beste math rocknummer wat ik ooit gehoord heb*.

* RYM classificeert Slints Spiderland als math rock, maar zelf schaar ik dat daar niet onder.

123poetertjes schreef:
black midi miste de memo van januari maar maakt dit nu wel ruimschoots goed; ik beeld me maar even in dat ze die twee extra maandjes hebben gebruikt op hun nummer nog een tikje boven dat finalegeweld van destijds te tillen en het heeft z’n vruchten afgeworpen: beste houtjetouwtjepostrocknummer van dit jaar tot dusver, heerlijke georkestreerde chaos.

aerobag schreef:
Begin jaren ’70 sloegen een aantal uit Europa afkomstige bandjes de verongelijkte handjes in een en richtte onder toeziend oog van Henry Cow de muziekstroming Rock In Opposition op. De artiesten hadden een aantal zaken gemeen: Het waren technisch begaafde componisten en instrumentaliërs die in opstand kwamen tegen clichématige rockstructuren als mede tegen de muziekindustrie die maar niet warm leek te draaien voor hun radicale jazz/rock/klassiek escapades. Diezelfde vooruitstrevende energie die ik in de muziek uit deze stroming hoor, hoor ik nu ook terug bij Black Midi. Alleen lijkt men er tegenwoordig veel meer warm voor te lopen, al baseer ik mij nu enkel op het warme ontvangst van de singles op RYM en reacties op youtube. En dat zijn natuurlijk allemaal nerds daaro.
Debuut vond ik al heerlijk, maar John L is precies de doorontwikkeling van hun sound waar ik op hoopte. Ondanks de chaos zo prachtig gecoördineerd en kundig gespeeld, het is haast rock opera-achtig. Kijk ze hier es gaan, live bij KEXP. Stukje vakmanschap, zoals iemand in de comments al schrijft: ‘Watch this to instantly decrease your confidence as a musician’. Don Cappuccino, begin je al te zweten van het drumwerk van Morgan Simpson? Ik wel in ieder geval. En dan heb je ook weer zo’n markante frontman met vocalen die met vlagen doet denken aan Pere Ubu’s David Thomas. Voer me af hoor.

AOVV schreef:
Is maniakelgekkighedenspuiendevanspookachtigechoëndeklankenenfreejazzgebroddelvoorzienelichtelijkgeniale britten een woord?

Coma Cat schreef:
De mannen van Black Midi combineren technische hoogstandjes met het schrijven van puntige en pakkende songs. Op John L gaat het los maar altijd met volledige beheersing. Samen met bijvoorbeeld BC,NR en Squid maken ze precies de rockmuziek waar ik op zit te wachten: eclectische post punk/math rock met jazz-invloeden, en ook nog met lekkere melodieën.

Snoeperd schreef:
Ik kan niet wachten op het concert in Brussel in oktober. Ik heb nog een kaartje over, dus mochten er nog Belgen zijn hier hoor ik graag wie met me mee wil 30 oktober. Tegendraadsheid waarbij je een eerste luisterbeurt van een nummer niet weet waar je moet zoeken. De drumritmes zijn duizelingwekkend en voor een ritmeloos persoon als ik is het af en toe niet te volgen. Maar daar zit ook de sterkte in, het blijft groeien (volgens mij schat ik hun debuut pas sindskort echt op waarde).

Koenr schreef:
Jullie grapten al dat de boys van black midi in januari de memo hadden gemist, en 2 maanden later alsnog aan komen kakken met John L. Wéér van die luie studenten die hun huiswerk niet op tijd af hebben. Maar in werkelijkheid is het natuurlijk precies andersom; de jongens van black midi klopten hier al jaren aan de deur en er werden meerdere verwoede pogingen gedaan om bij jullie in de smaak te vallen, maar bmbmbm, Crow's Perch, Ducter en 953 moesten allemaal, 1 voor 1, vroegtijdig het veld ruimen. De kunstkritici van musicmeter haalden hun neus op: "niet hip genoeg" - tot ongeloof van enkelen onder jullie.

Voor John L - en de rest van Cavalcade, dat later deze maand verschijnt - hebben de heren enkele kleine, maar belangrijke aanpassingen in hun sound aangebracht. Als gevolg daarvan gingen er toch wat oren hier, waaronder die van mij, net iets gespitster staan. Na de overduidelijke Slint-invloeden, waar het debuut nog een beetje in verdronk, horen we ditmaal meer Jazzy invloeden en Rock in Opposition-structuren. De sound is voller en speelser. En het werkt, want dit is wellicht hun beste nummer tot nu toe. Ik ben dan ook behoorlijk benieuwd naar de plaat die straks uitkomt.

Het 2e aspect dat meteen opvalt is het rijkere instrumentarium. Waar het debuut vooral uit een basispalet van drums, gitaar en bas bestond, zijn er nu onder meer een portie blazers en een piano aan het geluid toegevoegd. Het levert een vollere sound op, waar meer met contrast en structuur gespeeld wordt, en minder met improvisatie. Zelf verklaarden de heren dat het grote verschil vooral zit in het feit dat ze voor dit album niet meer echt bezig waren met de vraag hoe ze het live zouden uitvoeren, want dat limiteerde hun mogelijkheden in de studio te veel. Daarnaast kwam COVID de heren eigenlijk wel goed uit, als ik de interviews zo een beetje doorscan. Hun veel te drukke tour-schema begon zijn tol te eisen en kwam de creativiteit niet ten goede.

Tenslotte is er nog de swagger van frontman Greep. De overtuiging waarmee hij zijn cryptische, verhalende teksten brengt, vol onheilspellende en profetische frases als

The first-time anteaters lose themselves in the wings / with vigour they scratch red spots, overwhelmed by their king

of

A man is his country, your country is you / all bad is forewarned, all good will come true

..is het laatste belangrijke element van de sound van black midi. John L wordt daarnaast ook nog vergezeld door een behoorlijk toffe clip met een creepy en onheilspellende cult-achtige setting. Een eigenzinnige mix van humor en creativiteit dus, in alle opzichten. Laat dat album maar komen.

She flies to Paris, France, I come down in her childhood bed
She tries to fuck me, I pretend that I’m asleep instead
She loves pop culture, she has "thank u, next" stuck in her head
The cursed vultures give me sourdough, my daily bread

I told you I loved you in front of black midi

niels94 schreef:
Ik kan me niet voorstellen hoe Isaac Wood zich moet hebben gevoeld toen hij besloot te stoppen als zanger van Black Country, New Road. De druk om door te gaan - de band ging als een komeet - gecombineerd met de mentale problemen die hem desondanks noopten te stoppen. Dat moet voelen alsof je brein in een bankschroef zit. Ik weet niet hoe het nu met Isaac gaat, maar hopelijk kan hij met enige tevredenheid toekijken nu blijkt dat de band nog gewoon maandfinales kan winnen. En hoe.

De (nu zeskoppige) band heeft ervoor gekozen niet één nieuwe frontman of -vrouw aan te wijzen, maar laat meerdere bandleden om de beurt achter de microfoon plaatsnemen: bassist Tyler Hyde, saxofonist en fluitist Lewis Evans én pianist en keyboardspeler May Kershaw. Het eerste wapenfeit van de band zonder Isaac is concertfilm Live At Bush Hall. Hier te zien, voor de liefhebber.

De film en het bijbehorende live-album, waarop ook Tubines/Pigs te horen is, zijn samengesteld uit drie optredens in Londen. Elk concert was voorzien van een ander thema, vooral tot uiting gebracht in het decor en de kostuums. Eén van de avonden stond in het teken van een soort boerenbijeenkomst, een tweede ging over (ja, heus) een pizzachef die een klopgeest ontmoet en de derde gaat over een schoolgala in de jaren tachtig.

Turbines/Pigs begint haast kamermuziekachtig, verstild en wonderschoon, om uit te monden in een zinderende BCNW-climax. Het is, net als de rest van de muziek, puur geschreven om live te worden opgevoerd, zo begrijp ik. Reken er dus niet op dat dit materiaal weldra op een regulier album verschijnt. Niet erg, zo vindt het SvhJ-publiek, gezien deze uitslag. We blijven hier gewoon houden van Black Country, New Road.

123poetertjes schreef:
May de pianiste de vocalen op zich nemen

123poetertjes schreef:
Als een speels jeugdig hertje dartelen de openingsdrums van Science Fair over de nieuwe weg in het zwarte achterland dat de Malpie heet, mij nog eventjes in de veronderstelling latend dat er zometeen géén enorm muzikaal bloedbad volgt. Maar ik probeer daar niet in te trappen en ben al helemaal op m’n hoede. En vanaf deze hoede spot ik een blikje Freeway cola die iemand om een tak heen heeft gebonden. Wtf. Fokking Freeway ook, gadverdamme. Nee, naar hoef je bij de mannen en vrouwen van BCNR ook niet bij aan te komen, die blieven geen second best Coca Cola tribute act maar gaan in hun tweede finaledeelname gewoon voor de real deal. Science Fair is op z’n eigen manier bijna net zo geniaal en citeerbaar als Sunglasses en in tegenstelling tot z’n voorganger ook niet verneukt op het album terechtgekomen. Bonus. Ik pak het blikje en laat het waar ook al die namaakselbandjes thuishoren: in de prullenbak. De spot waar ik van plan ben zometeen te gaan zitten zie ik al, maar ik pak nog even een extra rondje mee. Ik weet welke kant ik op ga, het is Black Country out there. Black Country, Unpaved Road welteverstaan en mijn fiets begint langzaam te shaken, eerst intiem, dan steeds harder. En dan is er geen houden maar aan. Met plakkerige handen banjer ik door het bos maar ik heb het gevoel dat ik sneller moet IT’S BLACK COUNTRY OUT THERE. Isaac is losgeslagen wild en geeft me slaag na slaag, hij is extremely loud and incredibly close. Toch weet ik te ontkomen en slaak ik een zucht van verlichting wanneer mijn spot weer terug in het vizier komt. Tijd om eventjes te eten en te lezen. En even bij te komen, goeie genade zeg.

123poetertjes schreef:


Arno: Ben ik de enige die de albumversie van Sunglasses beter vindt?
Isaac Wood: Jaa sure, dat is ook precies waarom ik m herschreven heb, puur en alleen voor jou. Kom in mijn armen mijn liefste. Lifelong bromance ensues

123poetertjes schreef:
12 oktober Paradiso!!!!!

123poetertjes schreef:


Ik gebruik deze post even als placeholder om de uitslag nog even te typen en jullie te bedanken, maar ik zal allereerst alvast dynamo d aan het werk zetten voor de Greatest Hits of Jean Michel Jarre. Thanks voor je geduld bro, en maak er iets moois van.

Niet vergeten straks en masse These Creatures met Julia Holter te nomineren he? kusjes

vigil schreef:
Zo, daar is ineens mijn grote Franse synthheld!

Niets van Rendez-Vous in de startlijst? Het vierde deel is toch wel een (commercieel) klassiekertje

dynamo d schreef:


Had inderdaad wel gekund maar hij heeft ook zoveel gemaakt. Ik zal het goedmaken door deze zelf ook te nomineren.