Het waren rumoerige weken in de gangen van de SvhJ-faculteit van MuMe, waar de aspirant-kunstcritici letterlijk over elkaar heen tuimelden om hun meningen te verkondigen over de nieuwste kunststukjes in competitie. Nou is maart wel vaker een drukke maand in onze lokalen, maar dit keer leken jullie onhoudbaar in het delen van commentaar, complimenten en kritische noten. Sommigen waanden zich zelfs al docent. Het zal de opgepropte testosteron zijn die het maanden binnen zitten & het gebrek aan fysieke activiteiten bij ons heeft veroorzaakt.

De 12 finalisten van vandaag trokken zich overigens niks aan van de kritieken die ze hier en daar opvingen - zij hadden hun tickets voor de finale immers al verzilverd en konden tevreden achterover leunen. Een eeuwige vermelding in de Gretz-archieven en toegang tot alle afterparty's die Johnny Marr op BeatSense organiseert, kwamen hen toe. Een enkeling kreeg wel een blos op de wangen van de verschillende complimenten waar mee werd gestrooid de afgelopen dagen.

Steward Arno was ondertussen achter de schermen druk bezig zijn aanbod uit te breiden met tickets naar Botswana, Niger en Mexico. Jullie hadden nog de mogelijkheid een gratis ticket naar Pakistan te ontgrendelen, maar dat wordt wellicht voor een volgende maand. Geert, heb je al een vlag uit Niger in je collectie? De gesigneerde exemplaren komen waarschijnlijk volgende week bij je aan.

Met andere woorden: jullie hebben je best gedaan deze maand. Rest er voor mij niks anders dan ze nog even op volgorde te zetten en enkele blijde verhaaltjes en wat overbodige danwel oninteressante achtergrond info met jullie delen, het bekritiseren of ophemelen van alle nummers hebben jullie zelf immers al gedaan. Ik heb geen taglijst bij de hand, maar alvast een klein bedankje aan de 35 critici in spe die deze maand braaf hun huiswerk inleverden. Jullie weten wie jullie zijn.

12. Freddie Gibbs - Big Boss Rabbit (23 punten, 10 keer genoemd)
(genomineerd door niels94, nummer 1 van: Mausie)



Down the Big Boss Rabbit Hole

De rode lantaarn is deze maand voor Dhr. Gibbs, geboren in 1982. Hij is uiteraard geen onbekende in dit topic: in 2020 meldde hij zich nog met Tom Misch & Yussef Days in de finale (waar ze een 8ste plek noteerden) en een jaar eerder was er dubbel succes aan de zijde van Madlib. Zowel - het inmiddels toch wel iconische - Crime Pays (een 9de plek) als Education (een 2de plek) deden hier mee om de prijzen.

Dope and ibuprofen in my bowl, I got them recipes - dropt hij in de eerste verse. JM, Mausie en Niels hebben hun dosis dope backstage al in ontvangst genomen als bedankje voor het pushen van dit nummer, de ibuprofen was gereserveerd voor Teun. Hij probeerde zijn kritiek eerder deze week nog snel te verzachten en even wat streetcreds te scoren door te pronken met zijn early adapter status, maar Gibbs wuifde het vrolijk weg, die zit inmiddels in een andere fase van zijn leven.

Big Boss Rabbit barst aan alle kanten uit elkaar van het zelfvertrouwen; het is een typische single van iemand die zich precies bevindt waar hij wil zijn, en terug kan kijken op een succesvolle periode in zijn leven. Het konijn in dit sprookje van Gibbs kan op verschillende wijzen geïnterpreteerd worden, maar het is in ieder geval een referentie naar de Vice Lords. En zoals het de meeste konijnen betaamt, ging dit nummer in eerste instantie ook als een speer van start. In de eerste ronde hoefde het enkel de kalme wateren van Natalia voor zich te duiden. Het momentum kwam in de halve finale echter al een kleine beetje tot stilstand en in de finale wist Gibbs het tij niet meer te keren. Uiteindelijk eindigt het nummer dus, deels dankzij het allerlaatste finalelijstje van Choconas, helemaal onderaan.

Maar het zal Gibbs verder worst wezen, dit nummer is een ware victory lap voor hem. Op 4 april 2021 - 2 dagen na de release van deze single - lanceerde Gibbs bovendien een eigen kledinglijn genaamd Cokane Rabbit 99 voor het kledingmerk Carrots in L.A. En als hij allang is uitgerapt speelt er op het eind van Big Boss Rabbit nog een lil' violin na voor iedereen die dit nummer niet kan waarderen.

Of zoals Tyson aan het begin van het nummer al verkondigt: "There's never any doubts in my mind"

11. Bokani Dyer - Ke Nako (23 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door Choconas, nummer 1 van: Choconas)



Vorige maand stond de Zuid-Afrikaanse iPhupho L'ka Biko bovenaan ons podium te shinen, deze maand komt pianist en composer Bokani Dyer (1986) ons verblijden met Afrikaanse zomervibes, gebracht door een quintet + 2 achtergrondvocalisten. Precies op tijd om de warme dagen in te luiden. Het nummer is te vinden op dezelfde Brownsood verzamelaar die begin dit jaar is uitgekomen en er is vast iemand onder jullie die nu zijn kans schoon ziet om volgende maand opnieuw te scoren met een van de overige nummers.

Dyer komt uit een muzikaal nest. Zijn vader Steve Dyer is een gerenommeerde saxofoonspeler in de Zuid-Afrikaanse scene, dus ik kan me zo voorstellen dat Bokani van jongs af aan veel van hem heeft meegekregen. Een andere grote inspiratie voor Dyer is de pianist Dollar Brand, van wie ik enkele maanden geleden voor het eerst een plaat heb beluisterd. Wellicht een aanrader voor de fans van dit nummer. Zelf omschrijft Dyer zijn albums als een onderhandeling tussen de 'Africanness' en de 'jazzness' van de muziek, maar na ruim 10 jaar componeren weet hij nog steeds niet aan welke kant van de grens hij het liefste staat, het lijkt juist enkel lastiger te worden.

Nominator Choconas maakte overigens van deze gelegenheid gebruik om zijn 4 studioalbums aan de site toevoegen. Ze hebben allemaal nog geen stem, dus het huiswerk voor de users die dit nummer een warm hart toedragen, is om de komende maand op zijn minst 1 van deze platen van een stem te voorzien.

Waar Abaphezulu een wat spirituele en ongrijpbare boodschap had, verkondigt Ke Nako deze maand een meer aardse boodschap. De titel valt te vertalen als 'Now’s the time' en het was de slogan die gebruikt werd om burgers naar het stemlokaal te krijgen tijdens Zuid-Afrika's eerste post-apartheid verkiezingen. Het nummer is een herinnering aan de immer doorwerkende ongelijkheid en sporen die het verleden heeft achtergelaten, en tegelijkertijd een oproep om te werken aan een meer gelijkwaardige samenleving.

Kritische muziek met positive noten dus - daar houden wij als zelfbenoemde kunstkenners wel van. Toch scoorde dit nummer de afgelopen dagen een stuk minder punten dan iPhupho vorige maand, maar ik durf dat wel te wijten aan het feit dat concurrentie zo moordend was. Op basis van #4-noteringen weet Dyer uiteindelijk net aan de laatste plek te ontlopen, maar meer dan plekje 11 zat er niet in.

Te laat, maar for what it's worth...

1. Armand Hammer & The Alchemist feat. Earl Sweatshirt - Falling Out the Sky
2. Karoline Wallace - Plis Rosalin
3. Lushlife feat. Dälek - Dépaysement
4. BROCKHAMPTON feat. Danny Brown - BUZZCUT
5. Lost Girls - Love, Lovers

6. Black Midi - John L
7. Floating Points, Pharoah Sanders & The London Symphony Orchestra - Movement 6

10. Natalia Lafourcade - Alfonsina y El Mar (24 punten, 9 keer genoemd)
(automatisch genomineerd)



Natalia Lafourcade (1984) timmert al een behoorlijke tijd aan de weg. Ze begon haar carrière als een soort Spaanstalige Lily Allen, met schattige popbops zoals Azul, Ella es bonita en Cursis melodias, maar ergens rond 2015 ging het roer om en omarmde ze steeds meer elementen van de rijke muzikale tradities die zowel Mexico als vele andere landen in Zuid-Amerika te bieden hebben. Deze shift van pop naar folk(lore) werd onderstreept met de release van Musas en dat was het begin van 3 prachtplaten op rij. Ik heb een vrij warm vermoeden dat we daar later dit jaar een vierde aan toe kunnen voegen. In 2020 werden jullie dan ook eindelijk wakker en mocht ze met Veracruz voor het eerst meedoen voor de maandprijzen. Echt potten kon ze in die finale niet breken, ze moest genoegen nemen met een nette 10e plek. Vandaag is het niet anders: ze strandt opnieuw, met de hakken over de sloot, op dezelfde plek.

Alfosina y el Mar is een cover van een nummer dat in Zuid-Amerika behoorlijk bekend is. Het is oorspronkelijk geschreven door de Argentijnse pianist Ariel Ramírez (van wie tot voor kort nog geen enkele plaat op de site was te vinden, dat onrecht heb ik ook maar even rechtgezet de afgelopen week: Misa Criolla), maar eindeloos gecovered in de jaren die volgde. Een korte check op MuMe bevestigt dat er maar liefst 51 albums op de site staan die een versie van Alfonsina y el Mar bevatten. Het is onder andere opgenomen door Ane Brun, Avishai Cohen, Jari Sillanpää, Les Brünettes en Maurane. Een rijkweidte ver buiten de Spaanstalige landen dus. De bekendste versie - tot nu - was ongetwijfeld die van Mercedes Sosa, een vrouw die ook buiten Zuid-Amerika populair genoeg was om het onder andere tot de CD en Cassette-collectie van mijn ouders te schoppen in de jaren '80 en '90.

En zoals het een goede cover betaamt - in mijn bescheiden mening - wijkt Natalia's versie genoeg af van eerdere versies om bestaansrecht te verwerven. Dat valt al meteen te zien aan de lengte, want waar het nummer in de bekende versie van Mercedes Sosa nog geen 5 minuten duurt, rekt Natalia het nummer uit naar maar liefst 9 minuten. Dat betaalt zich meteen uit in de uitgesponnen intro, waarin we de golven langzaam weg horen trekken, voor Lafourcade na een minuut begint met zingen. Niet iedereen nam dat haar in dank af, maar het merendeel van jullie ging maar al te graag kopje onder om de zalvende klanken over zich heen te laten spoelen.

Je gaat weg, Alfonsina, samen met je eenzaamheid / naar wat voor nieuwe gedichten ga je op zoek? zingt ze aan het begin. Zeven en een halve minuut later neuriet Natalia Alfonsina en al die haar herinneren gemoedelijk naar bed toe, terwijl ze zelf ook met de laatste noten in de zee verdwijnt.

09. Armand Hammer & The Alchemist feat. Earl Sweatshirt - Falling Out the Sky (39 punten, 14 keer genoemd)
(genomineerd door Johnny Marr, nummer 1 van: Coma Cat, Johnny Marr)



We maken een flinke sprong in punten om bij de volgende notering aan te komen. Op #9 vinden we de collab tussen de heren van Armand Hammer en The Alchemist, met als bonus een verse van Earl Sweatshirt. Een flinke all-star cast dus, dan is het makkelijk scoren hier. The Alchemist probeerde het toevallig vorig jaar nog met Gibbs, die we net nog solo een rondje hebben zien maken. Het was een blij weerzien tussen de 2 heren de afgelopen week, ik denk dat er alweer een nieuwe samenwerking in het vat zit.

Billy Woods is voor SvhJ-begrippen waarschijnlijk de grootste ster hier. In 2019 dropte hij de gelauwerde samenwerking met Kenny Segal en in 2020 was er zowel een Armand Hammer plaat als de onverwachte samenwerking met Moor Mother, en dit jaar is er dus opnieuw een Armand Hammer plaat. Al deze combinaties waren goed voor hoge noteringen in dit topic, met als hoogtepunt de 2e plek van Checkpoints in 2019. Verder was er een 6e plek voor Red Dust, een 9e positie voor Dead Cars en een 5e plek voor Giraffe Hunts. Die laatste werd overigens ook geproduceerd door The Alchemist, dus dat maakt de cirkel op Falling Out the Sky helemaal rond.

Elucid heeft wat minder noteringen op zijn CV staan: zijn enige deelname zonder Billy Woods aan zijn zijde was een feature op een milo track in 2015 die kansloos op een 8ste plek strandde in de halve finale. Hij zal tevreden zijn met zijn plekje in de finale vandaag, maar ook met gemengde gevoelens beseffen dat jullie waardering voor Armand Hammer een stuk groter is dan voor zijn solo-werk.

En dan is er nog Earl, die stond al een flinke tijd droog qua successen hier, want zijn laatste finalenotering stamt uit 2013, in de vorm van een feature op Tyler, the Creator's Rusty; destijds goed voor een 11e plek. Voor zijn enige solo-succes moeten we nog een jaartje verder terug, Chum noteerde een fraaie 3e plek in 2012. Daarna zag hij al zijn deelnames echter vroegtijdig stranden.

Dit nummer vond ik na de eerste luisterbeurt eigenlijk niet direct opvallen, noch hier noch in albumcontext, maar enkele losse luisterbeurten over de koptelefoon loonden de moeite. De productie is opvallend gedetailleerd en meeslepend, vol met intrigerende elementen. Het begint allemaal met die lome, zomerse beat die klinkt alsof je cocktails zit te drinken ergens op een strand in het Miami van een jaren '80 film. Als vervolgens de zwoele achtergrondvocalen in de mix komen en het geluid af en toe begint weg te ebben, klinkt het nummer bijna vaporwave-esque. Als we even later ook nog een David Lynch sample krijgen is het plaatje voor mij helemaal af, dit is ongetwijfeld een hoogtepuntje in The Alchemist zijn oeuvre. Gooi daar nog 3 geslaagde en gelaagde verses overheen en je hebt niet alleen een topnummer, maar ook een typische MuMe-Approved hip-hop plaat.

08. Black Midi - John L (39 punten, 12 keer genoemd)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van: AOVV, aerobag, curufin)



Jullie grapten al dat de boys van black midi in januari de memo hadden gemist, en 2 maanden later alsnog aan komen kakken met John L. Wéér van die luie studenten die hun huiswerk niet op tijd af hebben. Maar in werkelijkheid is het natuurlijk precies andersom; de jongens van black midi klopten hier al jaren aan de deur en er werden meerdere verwoede pogingen gedaan om bij jullie in de smaak te vallen, maar bmbmbm, Crow's Perch, Ducter en 953 moesten allemaal, 1 voor 1, vroegtijdig het veld ruimen. De kunstkritici van musicmeter haalden hun neus op: "niet hip genoeg" - tot ongeloof van enkelen onder jullie.

Voor John L - en de rest van Cavalcade, dat later deze maand verschijnt - hebben de heren enkele kleine, maar belangrijke aanpassingen in hun sound aangebracht. Als gevolg daarvan gingen er toch wat oren hier, waaronder die van mij, net iets gespitster staan. Na de overduidelijke Slint-invloeden, waar het debuut nog een beetje in verdronk, horen we ditmaal meer Jazzy invloeden en Rock in Opposition-structuren. De sound is voller en speelser. En het werkt, want dit is wellicht hun beste nummer tot nu toe. Ik ben dan ook behoorlijk benieuwd naar de plaat die straks uitkomt.

Het 2e aspect dat meteen opvalt is het rijkere instrumentarium. Waar het debuut vooral uit een basispalet van drums, gitaar en bas bestond, zijn er nu onder meer een portie blazers en een piano aan het geluid toegevoegd. Het levert een vollere sound op, waar meer met contrast en structuur gespeeld wordt, en minder met improvisatie. Zelf verklaarden de heren dat het grote verschil vooral zit in het feit dat ze voor dit album niet meer echt bezig waren met de vraag hoe ze het live zouden uitvoeren, want dat limiteerde hun mogelijkheden in de studio te veel. Daarnaast kwam COVID de heren eigenlijk wel goed uit, als ik de interviews zo een beetje doorscan. Hun veel te drukke tour-schema begon zijn tol te eisen en kwam de creativiteit niet ten goede.

Tenslotte is er nog de swagger van frontman Greep. De overtuiging waarmee hij zijn cryptische, verhalende teksten brengt, vol onheilspellende en profetische frases als

The first-time anteaters lose themselves in the wings / with vigour they scratch red spots, overwhelmed by their king

of

A man is his country, your country is you / all bad is forewarned, all good will come true

..is het laatste belangrijke element van de sound van black midi. John L wordt daarnaast ook nog vergezeld door een behoorlijk toffe clip met een creepy en onheilspellende cult-achtige setting. Een eigenzinnige mix van humor en creativiteit dus, in alle opzichten. Laat dat album maar komen.

07. Arab Strap - Fable of the Urban Fox (45 punten, 13 keer genoemd)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van: Gretz, stardust_be)



Op plekje 7 vinden we 2 oudgedienden. Aidan Moffat & Malcolm Middleton vormden Arab Strap in de jaren 90, om er na een vrij succesvol decennium aan platen weer de stekker uit te trekken. Alles leek wel gezegd. Dit jaar verscheen echter de onverwachte comeback plaat, met daarop deze vossenfabel; een behoorlijk a-typisch nummer voor onze Schotse lethargen.

De tekst lijkt in eerste instantie een behoorlijk effectieve vorm van beeldspraak om de situatie rondom vluchtelingen invoelbaar te maken. Maar, zo vertelde Moffat onlangs in een interview, de inspiratie kwam in eerste instantie daadwerkelijk van een nest vosjes naast zijn flat. Geïnspireerd door de schattige jonge diertjes begon hij het boek Foxes Unearthed te lezen, waarin ook enkele hoofdstukken gewijd worden aan hoe veel vossen uiteindelijk in steden terecht komen in Engeland. Die arme beesten probeerden uiteraard enkel te overleven.

Nou heb ik zelf ooit een docu gezien over de strijd - waar sommige mensen blijkbaar hun leven aan wijden - om de traditionele, oranje-bruine, Europese eekhoorn te beschermen en te zorgen dat de grond-eekhoorn, die uit de VS is overgekomen, niet zijn leefgebied overneemt. De manier waarop mensen daarover spraken was behoorlijk eng, vergelijkbaar met de manier waarop racisten praten en hun visie verdedigen. Ik kan me zo voorstellen dat de anti-vossen lobby er gelijkaardige ideeën op na houdt.

Anyway, de grote realisatie voor Moffat was dat de kranten op exact dezelfde manier over vossen schreven als over migratie en vluchtelingen, en dat leidde uiteindelijk tot dit nummer. Het nummer gaat daarmee eigenlijk nog meer over hoe de pers met de situatie omgaat, dan over vluchtelingen zelf. Overigens vind Moffat het nummer zelf niet per se politiek: "It's about human decency". En gelukkig maar, want anders had het liedje hier niet mee mogen doen volgens de MuMe-regelementen.

Dit alles maakt het een behoorlijke outlier in Arab Strap's oeuvre, er komt immers een keertje geen drank, vrouwen of lust aan te pas, maar dan wel een hele fraaie. Nou gaat een flinke portie strijkers er bij jullie sowieso wel goed in, zeker in combinatie met dat Schotse accent, dus dan maakt de rest van het nummer eigenlijk ook niet zo veel meer uit. En los van de intentie of exacte inspiratie achter de teksten, zijn ze ook nog eens heel erg fraai opgebouwd en geschreven. Zinnen als So the dog fox and his vixen / vowed to flee their savage fields / to a land of hope and glory / and a future it could yield bekken gewoon behoorlijk lekker. Het zal de 20 jaar aan ervaring zijn.

06. BROCKHAMPTON feat. Danny Brown - BUZZCUT (45 punten, 15 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van: ArthurDZ, Edgar18 en jordidj1)



De introverte incels van onze favoriete boyband zijn terug. Waar het de heren van black midi - de andere boyband in deze finale - de afgelopen jaren behoorlijk moeizaam verging, hadden de boys van Brockhampton jullie harten natuurlijk allang gestolen. De posters hebben we inmiddels allemaal boven ons bed hangen, en sommigen van jullie schijnen zelfs een knuffelcollectie van de heren te bezitten.

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat de boys uit het niets 8 singles dropten en SvhJ tijdelijk overnamen. Van de broekies van destijds zijn ze uitgegroeid tot ware SvhJ-veteranen, want Buzzcut is alweer hun 5e finalist in 5 jaar tijd, met als hoogtepunt de maandwinst van No Halo in augustus 2019. Prima stats dus. En na een minder jaar - van hun 2020 singles waren jullie niet onder de indruk, niemand nam de moeite om er ook maar 1 te nomineren - zijn de heren dus weer terug zoals we ze kennen, want met Buzzcut hebben ze weer een ekte, ouderwetse banger geleverd. De eerste plek van 2019 wordt hier niet geëvenaard, maar een 6e plek hadden ze nog niet in hun bezit en die zullen ze tevreden mee naar huis nemen. Het doel is om uiteindelijk net zo veel finaleplaatsen te verzamelen als het aantal leden waar ze uit bestaan.

Buzzcut wordt vergezeld door een clip die eruit ziet alsof je een kapotte, vergeten jaren '90 game die nog in je Dreamcast of PS1 vastzat, opstart. Er gebeurt van alles dat je niet eens onder woorden moet willen brengen, maar een duidelijk hoogtepunt wordt gevormd door de priceless blikken van de Brockchamptonbois op het moment dat Danny ten tonele verschijnt om zijn lines te droppen.

En met rede: want Danny geeft de heren even een masterclass en dropt de hardste verse in deze finale, waarin referenties naar Nas, The Beatles en internet-cultuur elkaar moeiteloos afwisselen, tot zijn aanrijding de slotminuut van het nummer inleidt: een outro die wonderwel past, zowel binnen het nummer als binnen de traditie van Brockhampton. Het contrast tussen Merlyn's agressie en Joba's gevoelige boybandkant in dit slotstuk, met op de achtergrond een soort Rafferty-saxje, gaf jullie deze maand collectief kippenvel. Fijn dat de heren dit nog in zich hebben.

Heel erg fijne presentatie Koen, keep it up! En ik verbaas me nog maar eens over het hoge niveau

05. Karoline Wallace - Plis Rosalin (51 punten, 15 keer genoemd)
(genomineerd door Koenr, nummer 1 van: Cervantes, Masimo, niels94, pauljojo, 123poetertjes en Koenr)



Er is iets speciaals aan tuinen. Vorig jaar rond deze tijd schreef ik bij Roman Flügel nog "Vorige maand hadden we Garden Song, deze maand Garden Party. Wat zal er zich volgende maand in de MuMe-tuinen afspelen?" Een jaar later speelt zich blijkbaar een heel groente-avontuur af in de tuin van een Noorse oma.

Het is eigenlijk nog niet zo lang geleden dat ik ontdekte hoe ontzettend veel ik eigenlijk van vocal jazz hou, en dan met name van de meer experimentele soort. Matana Roberts en Amirtha Kidambi triggerde die liefde, en vorig jaar voegde zich daar 2 nieuwe hoogtepunten bij: het debuut van Sélène Saint-Aimé en het grootse werkstuk van Kaja Draksler. Dit jaar ontdekte ik onder meer de prachtige platen van Jeanne Lee en de ontzettend intense en ontroerende bijdrages van Linda Sharrock aan het werk van haar man.

Vocalist en componist Karoline Wallace is in 2021 de nieuwste liefde die zich bij dit rijtje kan voegen, want wat vindt ze een heerlijke balans tussen speels, kleurrijk en intens. Wallace omringt zich al jaren met de beste muzikanten uit de Noorse (en bredere Europese) folk en jazz-scene, want voor ze begon met verdwalen in haar oma's tuin, was ze onder meer leider van het 6-koppige Molecules en maakte ze deel uit van het quartet Silent Fires en het trio Lekerkommet. In 2019 bracht ze de eerste plaat onder haar eigen naam uit, waar ze maar liefst 8 muzikanten voor wist te strikken.

Plis Rosalin vormt het middenpunt van haar 2e 'solo' plaat, en daarmee lukt Karoline nu wat Elder Ones onder leiding van Amirtha Kidambi 2 jaar geleden ook lukte: de finale halen met een intense vocale jazz trip. In Plis Rosalin schetst Wallace in enkele coupletten het sombere lot van Linda. Het nummer is meer een sfeerimpressie die het aan de luisteraar overlaat om er zelf een coherent verhaal van te maken, maar dat het niet goed met Linda is afgelopen, is meer dan duidelijk. Rotten potatoes floated in rain water opent ze na 15 seconden bedeesd. 8 minuten later sluit ze af met:

The banker would not reconsider
The butcher waited at his end
The cows got their last caress

Linda? vraagt u zich af? Maar wie is Rosalin dan? Ik weet het niet 100% zeker, maar in mijn interpretatie is Rosalin 1 van Linda's koeien.

Dit is muziek die mij soms tot tranen toe kan ontroeren en tegelijkertijd een glimlach op mijn gezicht weet te toveren, en ik ben blij dat ik deze maand niet de enige was die er zo over dacht.

04. Lost Girls - Love, Lovers (52 punten, 16 keer genoemd)
(genomineerd door hoi123, nummer 1 van: stoepkrijt, Snoeperd, Teunnis, wibro en Dance Lover)



Tussen alle namen deze maand had ik niet verwacht dat juist Jenny Hval een van de debutantes zou zijn op het hoogste podium, maar het is de 40-jarige Hval na al die jaren dan toch eindelijk gelukt om toe treden tot de SvhJ-alumni. Nadat ze vrijwel al haar eerdere pogingen - in 2019, 2018, 2017, 2016 en 2014 - in de halve finale zag strandden, besloot ze uit frustratie een 'band' op te richten en het onder een andere naam te proberen. Ze had intussen ook de memo ontvangen dat wij nu eenmaal een sucker zijn voor beats, al helemaal in combinatie met vrouwenvocalen, en daarmee heeft Hval hier dan ook eindelijk de succesformule gekraakt. Love is really there.. hoor ik haar nog mompelen. Jullie houden nou eenmaal meer van introspectieve dans dan van arty conceptplaten rondom vampieren, menstruatie en jaren '70 horror.

Dat Hval onder meer over dat laatste zingt, is overigens niet zo vreemd, want ze begon haar carrière in de jaren '90 in de gothic metal band Shellyz Raven, toen nog onder haar artiestennaam Rockettothesky. Kanshebber voor Song van het Jaar 2000? Oordeel zelf. Daarnaast deed ze ook de vocalen in de Australische bands iPanic en Folding for Air, voor de completisten onder ons. De echte fans kunnen dan ook direct door haar literaire werk opzoeken, want Hval heeft ook nog 3 boeken op haar naam staan: Perlebryggeriet (Paradise Rot: A Novel, 2009), Inn i ansiktet (Into the Face, 2012) en Å hate Gud (To Hate God, 2018). Wellicht heeft onze kenner madmadder ze gelezen?

Terug naar het nummer: wat begint als een introspectieve stream of thought over een vrij ingetogen en speelse beat, wordt langzaam maar zeker uitbundiger en euforischer. Na 3 minuten worden de bpm al merkbaar opgevoerd en na 4 minuten begint het feestje pas echt: met belletjes op de achtergrond die me een beetje aan Pantha du Prince doen denken. Als Hval vervolgens na 6 minuten in een soort van Love, lovers...-loop vast komt te zitten en het nummer steeds meer verschillende kanten op begint de bewegen, is het duidelijk dat we hier met een blijvertje te maken hebben. Vervolgens wordt er - op haar dooie gemak - naar een euforisch slot toegewerkt. Meeslepend en warm zijn de woorden die het eerst in me opkomen bij deze track.

Gezien het succes van Love, Lovers denk dat we voorlopig nog niet van de beat-georiënteerde kant van Jenny af zijn. Ze eindigt uiteindelijk op 1 puntje meer dan haar Noorse collega in de finale, en zo staan ze gezusterlijk samen naast het podium. We zullen zien wat Hval in de toekomst voor ons in petto heeft, ik zag haar gisteren in de wandelgangen namelijk met een glinstering in haar ogen met Karoline smoezen over een mogelijke toekomstige samenwerking..

03. Mdou Moctar - Afrique Victime (54 punten, 18 keer genoemd)
(genomineerd door Arno, nummer 1 van: dumb_helicopter, AstroStart, Arno, Poek)



Muzikant worden stond wellicht in de sterren geschreven voor Mdou Moctar, geboren te Tchin-Tabaradene in 1986, maar het stond absoluut niet in het draaiboek dat zijn religieuze ouders voor hem hadden bedacht. En dus moest hij als tiener in het geheim oefenen, op een bij elkaar geraapte gitaar van hout, met snaren gemaakt van de remkabels van een oude fiets - laat ze het daar in de Italiaanse bergen maar niet horen. Moctar begon zijn carrière vervolgens voorzichtig als zanger op bruiloften, liedjes zingend in het lokale Tamasheq, en die liedjes deelde hij dan vervolgens via bluetooth met vrienden en andere geïnteresseerden. En hij was niet de enige die dat deed, want zijn doorbraak is deels te danken aan deze verzamelaar uit 2011, een compilatie nummers gevonden op de memory cards van oude mobieltjes in de Sahara - een heel diy schaduwnetwerk aan muziek.

Ik denk niet dat Moctar destijds had verwacht dat in 2021 zijn nieuwste plaat door Matador uitgebracht zou worden en hij een felbegeerde SvhJ-finale plaats zou scoren ergens in een klein koud landje in Europa, laat staan dat hij op het podium zou eindigen. Ook had hij vast niet durven dromen van een rol in een Sahara-Remake van Purple Rain, genaamd Rain the Colour of Blue With a Little Red in It, maar het leven loopt soms anders dan je verwacht.

Mdou maakt Tishoumaren, of Tuareg blues. Dat is een genre dat vooral door Tinariwen op de kaart is gezet, maar Mdou gooit er een flinke laag psychedelische invloeden overheen om tot een eigen sound te komen, en dat wordt door jullie blijkbaar in dank afgenomen. Jullie sloten hem in 2019 al in de armen, toen Wiwasharnine een 11e plaats wist te noteren. Ibitlan en Chismiten strandden in 2020 beiden in hun halve finales, maar Chismiten won door het jaar heen behoorlijk aan momentum - wellicht deels in aanloop naar het nieuwe album - en noteerde uiteindelijk een fraaie 31ste plek in de eindlijst. Dat is een stuk beter dan de uiteindelijke 159e positie die Wiwasharnine noteerde in 2019.

Dat momentum wordt nu dus doorgezet met Afrique Victime, titelnummer van de plaat die de 21ste van deze maand verschijnt. Beide ladders werden de afgelopen weken al vol overtuiging gewonnen, tweemaal werd er een indrukwekkende score boven de 60 neergezet. Op zijn bandcamp noemt hij o.a. Van Halen, Black Flag en Black Uhuru als inspiratiebronnen voor de nieuwste plaat en geeft hij aan het album gevuld is met "poetic meditations on love, religion, women's rights, inequality, and Western Africa’s exploitation at the hands of colonial powers". Laat maar komen, het lijkt me heerlijk om die plaat ergens in een park uit de speakers te laten schallen deze zomer.

Meerdere users gaven overigens aan dat Mdou al getopt heeft met Chismiten, maar we zullen over een jaar zien of Afrique Victime genoeg momentum weet op te bouwen om dat resultaat te verbeteren. Deze podiumplek is in ieder geval alvast veelbelovend en de bronzen plak zal trots meegaan op de eerstvolgende tour. Luister allemaal overigens ook even naar het ontzettend aanstekelijke Maheyega Assouf Igan uit 2013. Moctar heeft absoluut geen hi-fi productie nodig om feestnummers neer te zetten.

En tot slot - het was behoorlijk close - de ontknoping:

02. Floating Points, Pharoah Sanders & The London Symphony Orchestra - Movement 6 (64 punten, 20 keer genoemd)
(automatisch genomineerd via populaire releases, nummer 1 van: hoi123, Gyzzz. jassn, The Eraser)

"

In 2017 zag ik Pharoah Sanders optreden in Utrecht, en die ervaring was eigenlijk typerend voor zijn optreden op deze plaat. De man zat achterin op een stoeltje, te genieten van de overige muzikanten, en wanneer hij de tijd rijp achtte stond hij op, schuifelde hij langzaam naar voren, en had hij iedereens aandacht al opgeëist voor zijn saxofoon zijn lippen bereikte. En kleine 10 minuten later deed hij zijn ogen weer open, haalde het instrument van zijn lippen, en schuifelde hij terug naar zijn stoel om het podium weer aan de rest te laten. Het was tevens het sein voor iedereen in de zaal om weer gewoon adem te halen. Ook op Promises laat Pharoah de rest graag spelen, terwijl hij toekijkt van de zijlijn. Hij weet exact wanneer hij moet spelen, en nog beter wanneer hij weer moet stoppen.

Blijkbaar luisterde Sanders in 2015 naar Elaenia, was hij behoorlijk onder de indruk en stelde hij enige tijd later tijdens een lunch met Shephard voor dat ze een keer samen moesten werken. Shephard ging vervolgens aan de slag, kwam op de proppen met enkele schetsen en in 2019 werd het merendeel van Promises opgenomen in een studio in L.A. in 2020 namen aan de andere kant van de grote plas een stel kunstschoolalumni een boel strings op om het plaatje af te maken. Het middelpunt van het resultaat hoort u momenteel in de finale.

Zelf vind ik het hoogtepunt op Promises eigenlijk Movement 4, waar Sanders vrije vocalen me onverwachts behoorlijk weten te raken, voor hij aan zijn sax toekomst. De plaat haalt absoluut een deel van zijn kracht uit het contrast tussen de grootse strings aan de ene kant en de ingetogen, doorvoelde performance van Pharoah aan de andere.

Dit zijn verder wel by far the grootste namen in de finale deze maand, en het is een klein wonder dat we ze hebben kunnen strikken voor een optreden hier; de getalenteerde Sam Shepherd, levende legende Pharoah Sanders én The London Symphony Orchestra. Krijg die maar eens coronaproof in een klaslokaal gepropt.

De verwachting bij sommigen van jullie was wellicht dat ze deze finale met twee vingers in de neus zouden winnen, waar het meer experimentele deel van het veld zich op elkaar stuk zou bijten. Lang leken ze ook op koers te liggen, maar een eindsprintje van die andere combinatie van (oké iets minder) gevestigde namen gooide vlak voor de finish alsnog roet in het eten. Ik denk overigens niet dat Sanders & Co er wakker van liggen, de zilveren plak is enkel een leuk extraatje in een toch al overvolle prijzenkast.


///


01. Lushlife feat. Dälek - Dépaysement (66 punten, 24 keer genoemd)
(automatisch genomineerd via Maak Kennis Met, nummer 1 van: panjoe, Titmeister, VladTheImpaler, yeahyeahyeah)



Dépaysement:
The feeling of not being at home, in a foreign or different place, whether a good or bad feeling; A Change of scenery.

Lushlife - geboren als Raj Haldar in 1981 - studeerde 12 jaar lang klassieke piano en speelde hip-hop en jazz op de straten van New York. Hij debuteerde in 2005 met een Kanye West/Beach Boys mashup album genaamd West Sounds (een voorproefje: Diamonds), maar hij citeert vooral Gang Starr, Pete Rock & C.L. Smooth en deze plaat van Das EFX als grote invloeden op zijn muzikale ontwikkeling.

Teun vroeg zich eerder deze week af wie we op de drums horen hier; dat is niemand minder dan Tcheser Holmes. Verder horen we Luke Stewart, Aquiles Navarro en Keir Neuringen - voor de kenner is dit quartet beter bekend als de kompanen van Moor Mother in Irreversible Entanglements, die vorig jaar nog een gooi deden naar een finaleplekje met No Más, en nu alsnog hun portie gerechtigheid krijgen. Én hoe!

Voor zijn recente EP wist Haldar niet enkel deze moderne jazz-giganten giganten te strikken, maar dus ook een van mijn persoonlijke hip-hop helden Dälek, die verantwoordelijk was voor een aantal van de beste hip-hop platen van deze eeuw. Op Dépaysement horen we Lushlife en Dälek lines uitwisselen over verschillende misstanden en hardships in het leven. I'm better of dreaming, better off spitting all these raps is één van de conclusies die ze trekken, voordat zang en dissonante saxpartijen het geluidspalet overnemen. Een onverwachte samenwerking met een geweldig resultaat.

Raj's creatieve uitspattingen beperken zich overigens niet tot de mic en de productietafels. Hij heeft het script voor een horrorfilm geschreven (geïnspireerd door o.a. recente hits Get Out en Parasite) en hij is co-auteur van "P Is for Pterodactyl: The Worst Alphabet Book Ever" samen met Chris Carpenter. Van dat boek ontvingen Panjoe, Titmeister, Vlad en 3xyeah vlak voor de stemlijnen sloten nog 2 gesigneerde exemplaren in hun postvakje. Het levert Lushlife vandaag de eindoverwinning op, en daar kan ik prima mee leven.

https://floodmagazine.com/wp-content/uploads/2021/02/P-Is-for-Pterodactyl-805x622.jpg

Wat een gaaf verhaal. Ik ga morgen gelijk het album proberen.

Wij hebben wel een hoop dezelfde optredens gezien . Je beschrijft het mooi, het steeds heen en weer schuifellen van voor naar achter. Heel tof om Pharoah een keer live bezig te hebben gezien.

Dank voor de fijne presentatie Koen. Ondanks het weggemaaide gras heb je er iets moois van gemaakt!

Hahaha, dat boekje ook. Deze stond niet eens in mijn top 5, en tóch een heel mooie winnaar (ik had inderdaad verwacht dat Floating Points en co de buit binnen zouden slepen). Sowieso wordt het rijtje maandwinnaars wel echt indrukwekkend, als het zo doorgaat. Echt een heel erg gaaf nummer waar ik nog zeker vaker op zal teruggrijpen. Iemand de hele EP eigenlijk al gecheckt? De moeite waard?

Ik heb je presentatie met plezier gelezen Koen, het voegt toch altijd veel toe, na zo'n maandje gezellig samen stemmen

En inderdaad, was er ook bij in Utrecht, toen Pharaoh Sanders optrad. Zijn geschuifel van en naar de stoel, ik meen in felwitte kleding gestoken, staat me nog zo helder voor de geest. Grappig hoe dat zo indrukwekkend kan zijn op de een of andere manier.

ik heb de EP nog niet gecheckt, maar de leden van Irreversible Entanglements zijn ook op andere nummers te horen. Blijkbaar hebben ze in 2019 een hele sessie voor hem ingespeeld in de studio waar Lushlife vervolgens lekker mee is gaan puzzelen. Ik ben ook wel benieuwd nu.

Prachtige winnaar

Erg mooie presentatie Koenr!

Zeer terechte winnaar, combineert al het goede van de toppers uit deze finale. Die drums, die sax, die flow, echt een nummer met een enorme urgentie. Dank Koenr!

Inderdaad wel heel leuk dat het nummer met hiphop én jazz wint.

En de cirkel gaat een tweede keer rond met de link tussen Moor Mother, Irreversible Entanglements en deze winnaar

Dank je wel voor de bazenpresentatie van deze uitstekende maandfinale, Koenr! Erg amusant om te lezen en ik heb weer het nodige opgestoken. De winnaar is uitstekend, maar dat kon ook haast niet anders met al die toppers in de finale.

Heerlijk gepresenteerd, thanks Koen! Mooie winnaar ook.

Ja, damn, van alles was het niveau hoog deze maand. De muziek, de presentatie, het enthousiasme van de deelnemers... laat april maar komen, Ik...ik...ik durf bijna niet meer te nomineren.

Fijn, Koen, dat je die andere amateur-scribenten even hebt laten zien hoe het moet

Verder erg content met de uitslag; de top 3 is ijzersterk. Ook al de derde maand op rij dat mijn nummer 1 de algehele nummer 1 in de finale wordt, mainstream-boy die ik ben

Wat een toppresentatie weer. Well done, Koenr! En met deze winnaar kan ik ook zeker leven. Een van de betere ontdekkingen deze maand. De podiumplek voor Mdou maakt het feestje compleet.

Wat een fantastische presentatie, Koenr. Ik dacht dat Mdou Moctar het makkelijk zou halen, maar uiteindelijk toch nog wel een verrassing met Dépaysement op 1.

Top gedaan Koen!

Toffe presentatie Koenr! Fijne uitslag ook.

Mooie analogie, Koen. Ik was er die novemberavond in 2017 gelukkig ook bij, niet bepaald iets om snel te vergeten. Daarna nog eenmaal gezien op het Dekmantel Festival in het Muziekgebouw aan 't IJ. Wat een levende legende! Gelukkig hebben we de foto's nog.
https://i.postimg.cc/763zd7kn/pharoah1.jpg
https://i.postimg.cc/T3KDGBxw/pharoah2.jpg