Ik ga deze maand sowieso niets opsturen naar de dokter.
Groeten uit San Francisco trouwens.

Denkelijk ga ik ‘De oorlog van het einde van de wereld’ eerst herlezen om warm te draaien. Een verloren continent zegt u? Een vergeten continent eerder

misschien is EvilDrSmith bereid een tipje van zijn sluier te lichten...

Queridos niños y niñas!

Ik ben koortsachtig onze marsupilami aan het zoeken en probeer hem te grijpen in zijn grijpstaart, want zoals jullie misschien (niet) weten, woont de marsupilami in Palombië in Zuid-Amerika. En aangezien we daar toch zijn, acht ik nu de kans het grootst hem op te duikelen. Weliswaar is het een fictief land, maar wie weet heeft daar zich onze oorspronkelijke spelleider verstopt?

Enfin, laat ik de boel even ontsluieren, want ik begrijp: het wachten begint inderdaad inmiddels vervelende vormen aan te nemen.
Ik wil er even goed de tijd voor nemen en dat kost me veelal minimaal een dag, maar daarvoor komt er steeds weer wat tussen. Waren het geen werkzaamheden of familiaire verplichtingen, dan zijn het wel meerdaagse festivals, zoals afgelopen week Roadburn en komende dagen Keep It True.

Dus excuus voor het ongevraagde engelengeduld dat jullie moeten opbrengen voor de uitslag, maar no worries: ik ga niet daadwerkelijk de marsupilami achterna. Ik laat jullie enkel tijdelijk achter en alleen met een van mijn favoriete smaakmakers van deze editie, de Peruviaanse folkprog van Flor de Loto. Ik hoop vóór het eerste weekend van mei met de uitslag te komen.

mag ik hieruit concluderen dat u in orde bent dokter?

Jazeker, better than ever zelfs. Net vijf dagen Roadburn + de avond erna nog wat vlammende black metal in Tivoli overleefd en nu mijn spullen inpakken voor een meerdaags festivalletje met ouwelullenmetal met opgewarmde lijken waarvan je nooit had gedacht ze nog eens live te kunnen zien in Zuid-Duitsland: al dit geeft me een en al energie.
Maar dank voor het trekken van de (juiste) conclusie.

veel plezier man en denk aan je gezondheid (met oog op de voortgang van dit voortreffelijk spel natuurlijk )

Ik lees nu in De Groene Amsterdammer dat Mario Vargas Llosa op 13 april is overleden. Dat wist ik niet. Nu ga ik zeker dit voorjaar dat boek herlezen. Was een prachtverhaal, herinner ik mij

Zelfs de gemiddelde ongeletterde voetbalhooligan was er al eerder van op de hoogte

Al die hooligans vroegen zich wel af wanneer Mario Vargas Llosa trainer was geweest in Spanje. En bij welke club dat ook alweer was.

Blijft onverlet dat ik het echt niet wist. Wel heb ik mijn exemplaar gevonden (gedateerd op mei 1994) en ben daar nu na meer dan dertig jaar wederom aan begonnen

Ik vrees een zeer accurate gedachte.

no stress, 2e weekend is ook prima

3e weekend ook

4e bedoel je, 3e is al geweest

Niet iedereen volgt het lichtend pad

https://sanderusmaps.com/assets/WEBP/m24423.webp1578, Gerard de Jode (Nijmegen 1509 - Antwerpen 1591)

⛰️️️⛰️️️⛰️️️⛰️️️⛰️️️⛰️️️⛰️️️⛰️️️

Buenas noches compañeros de viaje en la música,

Wellicht hadden jullie er inmiddels een hard hoofd in en was ik wel erg lang verstopt in het Amazonewoud van Palombië, voor een laatste speurtocht naar onze verdwenen spelleider Marsupilami, maar inmiddels is elke vierkante boomwortel vergeefs uitgekamd en boomblad vruchteloos omgedraaid naar een spoor of een lichtend pad naar zijn verblijf, dus gaan we dan tóch eindelijk verder met onze wereldmuziekreis. Eindelijk!

Geheugensteuntje: we waren met zijn elven beland in Bolivia, Paraguay, Peru en Uruguay, wetenjullienogwel? Bij deze dank aan (het engelengeduld van) Apollo, EttaJamesBrown, herman, hoi123, Lying Mouth, Poek, remcodulac, Superbitch, wendyvortex en de onvolprezen zaaf.

Goed, over naar de gebruikelijke statistieken.
Bolivia, Paraguay, Peru en Uruguay zijn gezamenlijk goed voor een kleine drie miljoen vierkante kilometers en er wonen een slordige 57 miljoen mensen. Ruim drie keer zo veel als in Nederland, maar toch was het voor de meesten best lastig om met een persoonlijke Top 20 te komen. Voor mij ook.
Het heeft uiteindelijk voor een behoorlijk diverse lijst gezorgd, met veel artiesten die maar met één album zijn vertegenwoordigd. Er is maar een artiest met vijf verschillende albums vertegenwoordigd en dat is nota bene een metalband. Daarna zijn er twee zangeressen die met ieder drie albums zijn genomineerd. En nee, dat is niet eens Yma Sumac.

Hoeveel nominaties: 162
Hoeveel unieke releases: 99
Hoeveel unieke artiesten: 80
30 releases zijn minimaal twee keer genoemd.
14 releases zijn minimaal drie keer genoemd.
9 releases zijn minimaal vier keer genoemd.
5 releases zijn minimaal vijf keer genoemd.
Het winnende album is acht keer genomineerd.

Land van herkomst:
Bolivia: 33x (unieke releases: 16x)
Paraguay: 16x (11x)
Peru: 80x (45x)
Uruguay: 33x (27x)
Zoals verwacht is Peru hofleverancier, maar haalt nét niet de absolute meerderheid (80 van de 162 nominaties en 45 van de 99 unieke releases). Paraguay is het obscure buitenbeentje.

Oudste release: 1950.
Nieuwste release: 24 januari 2025.

50s-60s: = 24x (unieke releases: 9x)
70s = 27x (18x)
80s = 24x (14x)
90s = 15x (8x)
00s = 25x (19x)
10s = 28x (20x)
20s = 18x (11x)
Opvallend is het lage aantal albums uit de 90s. Zeker het eerste deel van dat decennium, want van het tijdvak 1990-1994 is geen enkel album afkomstig.

Verdeling genres (inclusief dubbele genrevermeldingen):
Wereld: 65
Folk: 48
Rock: 36
Pop: 20
Electronic: 17
Metal: 15
Dance: 7
Punk: 5
Hip-Hop: 3
Neoklassiek: 3
Funk: 1
Jazz: 1
Ska: 1
Niet aanwezig in MuMe: een gigantische berg van 39 vermeldingen (wel verwerkt in de genres).
Ik vermoed voor het eerst ook twee albums die door meerdere mensen zijn genomineerd, maar nog absent zijn in het MuMe-archief.

Die twee albums zijn ten eerste 'Iconoclast' (2023) van White Death, een Finse blackmetalband, maar waarvan de zanger in 2022 is verkast naar Uruguay, dus ja: dan mag je de band ook Uruguayaans noemen. Een beetje. Die plaat eindigde op de 25e plek.

Die andere plaat die nog niet in MuMe staat is 'Concierto en Los Andes de Bolivia' (1976) van Grupo Aymara. Die eindigde op de lulligste plek denkbaar: de 21e plek. Bolivia had sowieso pech, want drie Boliviaanse albums eindigden precies achter elkaar onder de 20e plek. Grupo Aymara staat trouwens wel vermeld als artiest op MuMe, dus helemaal onbekend zijn de archivarissen van onze database er toch niet mee. Onduidelijkheid over het releasejaar is er wel. RYM en Wiki beweren 1974, maar de verschillende releases op Discogs staan op 1976. De site van de bandleider rept zelfs over 1972 en dat is vrij curieus, aangezien er wel consensus lijkt te zijn over het conceptiejaar van de band: 1973. Ik houd toch 1976 aan, omdat dat op de labels staat van de Japanse persing en Boliviaanse stereopersing op Discogs. En al verwacht je het misschien niet van deze traditionele bamboefluitklanken van dit gezelschap: ook die originele Boliviaanse (mono)persing is op het majorlabel RCA Victor verschenen.

De plaat klinkt dan ook als een klok en heel wat ingenieuzer en rijker dan een willekeurig Peruviaans pansfluitstraatbandje dat je in de jaren 90 overal in de grote steden tot vervelends toe zag spelen. Ik hoor af en toe zelfs een... harp-achtig (?) instrument. De band scheen dan ook wereldwijde waardering te hebben gegeneerd voor hun iets minder traditionele bewerkingen van traditioneel werk uit de pre-Spaanse tijd en hedendaagse muziek uit de Andes, met name die van de Aymara- en Quechua-sprekende bevolking van Bolivia.

Die stoere megafluit op de albumhoes is, mits ik het goed heb uitgezocht, de moseño: een bamboefluit die de Aymara-bevolking wel vaker als instrument gebruikt. Maar hier met een verlengd ijzeren mondstuk, dat herken ik dan weer niet van de plaatjes op Google. Anyway, een cool Boliviaans equivalent van de didgeridoo en de fujaro uit Slowakije.

https://ih1.redbubble.net/image.3684938465.1534/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
Alfredo Zitarrosa - Guitarra Negra (1978) (Uruguay) (Folk / Wereld: Nueva canción latinoamericana, Milonga)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/412000/412238.jpg
Punten: 36
Aantal stemmen: 2 (Poek, Superbitch)
Hoogste positie: 6 (Poek)

Alfredo Zitarrosa (1936-1989) was niet alleen een Uruguayaanse zanger, dichter, radiopresentator en zelfs af en toe acteur, maar ook journalist. Dus dan weet je het al: dan krijg je al snel stront aan de knikker, ook in Uruguay. Hij trad in de 70s toe tot het Frente Amplio van links Uruguay en sloot zich daarbij aan, wat hem tijdens de jaren van dictatuur uitsluiting en uiteindelijk ballingschap opleverde. Zijn liederen werden verboden in Argentinië, Chili en Uruguay tijdens de dictatoriale regimes die deze landen regeerden. Hij woonde vervolgens achtereenvolgens in Argentinië, Spanje en van 1976 in Mexico. Nadat het verbod op zijn muziek werd opgeheven, net als dat van zovelen in Argentinië na de Falklandoorlog, vestigde hij zich opnieuw in Buenos Aires.

Een van zijn belangrijkste werken is het lange, lánge titelnummer van dit album. Het nummer én het album verscheen ook al in 1977 (in Spanje), maar een jaar later verscheen er in Mexico deze opnieuw opgenomen versie (maar wel onder dezelfde albumtitel), die nog iets langer duurt, en waarbij het nummer is vergezeld met andere songs op de andere LP-zijde. In 1985, toen hij inmiddels weer zijn snoet in Uruguay mocht laten zien, nam hij een derde versie op. Ook dat album kwam met dezelfde titel 'Guitarra Negra' in de lp-bakken terecht, deze keer met het bijna evenzo lange 'Hoy Desde Aquí' in de andere groef.

Het is feitelijk een lang dichtwerk, begeleid met gitaar, vioolwerk en incidenteel achtergrondzang. Een stukje van de tekst (vertaald naar het Engels): "Today death was browsing the noises of the telephone, different under index fingers, photographs, the thermometer, the dead and the living, the pale ghosts inhabiting me, their multiple hands and feet, their eyes and their teeth, on suspicion of subversion... And did not find anything... Unable to find Batlle, or my father or my mother, neither Marx nor Arístides, or Lenin, or the Prince Kropotkin, or the Uruguay nor anyone... Nor to the latest dead Fernandez … it found neither me... I had taken a bus to Cerro and was sitting next to life..."

https://ih1.redbubble.net/image.3684938465.1534/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
Traffic Sound - Virgin (1969) (Peru) (Rock)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/78000/78525.jpg
Punten: 36
Aantal stemmen: 2 (Poek, herman)
Hoogste positie: 3 (Poek)

Op een gedeelde 19e plek hebben we hier het tweede album van de Peruviaanse psychedelische rockband Traffic Light. Hun debuutalbum was nog gevuld met covers, maar op dit album gooien ze er hun eigen schrijverskwaliteiten tegenaan. Naast de Afro-Latijnse en Andes-invloeden zorgt saxofonist Jean Pierre Magnet (die later redelijk succesvol opduikt in de jazzwereld) voor een extra scheutje originaliteit in hun sound. Met het heerlijke 'Meshkalina' weet de band zelfs een psychedelisch undergroundhitje te scoren. De band viel net buiten mijn Top 20, maar nu ik het weer luister heb ik toch een beetje spijt dat ik niet ergens een gaatje kon vinden om ze erin te wurmen.

https://ih1.redbubble.net/image.3689470181.0207/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
Santi & Tuğçe - Terminal Caribe (2019) (Paraguay) (Electronic / Folk)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/796000/796235.jpg?cb=1600932899
Punten: 40
Aantal stemmen: 2 (remcodulac, Poek)
Hoogste positie: 2 (remcodulac)

Paraguay is dus het zwarte schaap van dit deel van muzikaal Zuid-Amerika, maar het is toch vertegenwoordigd in de Top 20. Al heeft het wel hulp nodig uit Turkije, want zanger/gitarist Santiago Ferreira (alias Santi) uit Asunción doet het hier samen met zangeres Tuğçe Kurtiş uit Istanbul. Daarbij resideert het duo in Berlijn, dus de Paraguayaanse wortels hoor je hooguit terug in de ritmes en het percussiewerk van de muziek. Geen stemmen op onze site, welgeteld drie op RYM, acht mensen op Discogs die beweren het alleen als digitale file beschikbare album (EP?) te bezitten, maar hier dankzij remcodulac en Poek gewoon in de Top 20 geloodst. Geen obscuriteit zo duister, of wij achterhalen het wel.

Dit is trouwens het derde van de inmiddels vier albums van het duo en ik ben behoorlijk positief gestemd over het gebodene, verrast zelfs. Dat schrijf ik toch niet vaak in combinatie met electronic, laat staan afkomstig vanuit Paraguay. Bijzonder sfeervol. Goed speurwerk, Holmes en Watson!

Drie albums, drie keer een nominatie van Poek: hij gaat weer als een malle.

wtf dit topic heeft een opleving

https://ih1.redbubble.net/image.3689502244.0987/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
Dengue Dengue Dengue - Zenit & Nadir (2019) (Peru) (Electronic / Wereld)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/763000/763863.jpg?cb=1569987484
Punten: 41
Aantal stemmen: 2 (Poek, remcodulac)
Hoogste positie: 5 (Poek)

Ja hoor, weer eentje van Poek. Blijft dat zo? Deze keer uit het danslandschap van Lima, Peru, alwaar het elektronische duo Rafael Pereira [aka Makumba] en Felipe Salmon [aka Zufu] inmiddels drie albums heeft gemaakt met [en ik copypaste nu even wat hokjesgeesttermen] digital cumbia, Latin electronic, minimal drum and bass en neoperreo. Neo-watte? Dat schijnt een subgenre van reggaetón te zijn met de nadruk op ritmes en invloeden uit clubscene, oorspronkelijk ontstaan tijdens de party's van de Chileense artieste Tomasa del Real, een jaar of tien geleden.

Volgens het duo is "de voortdurende verkenning van het omvangrijke en rijke muzikale erfgoed van de afstammelingen van de voormalige Afrikaanse slaven in Peru de belangrijkste focus van dit album."
Waarvan acte. Ik vind de soms behoorlijk repetitieve, experimenteel klinkende klanken in ieder geval ver, héél ver afstaan van dat kleine kutbeetje dat ik ken van reggaetón, alwaar ik een enorme schurfthekel aan heb. En dat bedoel ik voor dit album dus als een groot compliment.

Ik lees trouwens nu dat ik het toch goed heb gehoord, want bij dit specifieke album staat ook geen neoperreo meer, maar in plaats daarvan dub (makes sense) en gqom. Gqom...
Ik durf te wedden dat Wordfeud dit woord niet zal accepteren. Ik lees dat dit subgenre geëvolueerd is vanuit Zuid-Afrikaanse house, specifiek kwaito; vaak omschreven als een meer minimalistische en rauwe versie, uitgekleed tot alleen de beat. Het belangrijkste verschil is het gesyncopeerde ritme van gqom in plaats van de 4/4-maatsoort van kwaito. Nou, voor zover ik snap wat ik (over)schrijf hoor ik dat daadwerkelijk wel een beetje terug in de muziek.

Vooral de track 'Coimú Gqoimú' vond ik bezwerend, vervreemdend verslavend, maar dit album heeft zowaar wat stemmen op onze site verzameld en het openingsnummer 'Ágni' krijgt de meeste voorkeursstemmen. Daar is ook een (live)clipje van gemaakt.

https://ih1.redbubble.net/image.3694866875.9766/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
Immortal Technique - Revolutionary Volume 2 (2003) (Peru) (Hip-Hop)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/359.jpg?cb=1505501627
Punten: 41
Aantal stemmen: 2 (zaaf, EvilDrSmith)
Hoogste positie: 1 (zaaf)

En de eerste nummer 1-nominatie is hier. Sowieso staan bijna alle nummer 1-nominaties in de Top 20, op eentje na. Wie o wie is de loser? Zaaf dus niet, al had hij wel hulp nodig van nota bene ondergetekende. In zaafs jarenlang lopende 'Album van het jaar Top 15'-spel wist ik, op Death Grips na, geen enkele keer een hiphopplaat in mijn Top 15 te krijgen, maar voor dit spelletje dus wel. Maar ook dankzij weer een ander spelletje op dit forum, anders was deze band uit Peru mij nooit ter ore gekomen.

Nouja, band? Uit Peru? Immortal Technique is het alter ego van Felipe Andres Coronel en al is hij in (een militair hospitaal in) Lima geboren, hij was nauwelijks twee toen zijn familie de Peruviaanse burgeroorlog ontvluchtte en terechtkwam in Harlem, New York. Hiphop, Latino en Harlem: je raadt het waarschijnlijk al. Die combinatie zorgt voor een avontuurlijke adolescentie en hij mocht een jaar brommen. Daar trainde hij meer aan zijn rap-skills dan aan zijn spiermassa.

In 2001 bracht hij Revolutionary Vol. 1 in eigen beheer uit, twee jaar later gevolgd door dit tweede deel, een album vol met hyperaanstekelijke samples en ramvol politieke ideologieën, die meteen al aanvangen met een intro gesproken door Mumia Abu-Jamal, een journalist en politiek activist die op dat moment in een dodencel zat, het resultaat van een geruchtmakende rechtszaak waarin hij schuldig werd bevonden aan een moord op een politieagent in 1981. Pas in 2011, dus acht jaar ná dit album, werd zijn doodstraf omgezet in levenslang. Hij zit nog steeds vast.

Ik leerde Immortal Technique kennen met 'Peruvian Cocaine', die in het jaarlijks terugkerende spel MuMeLadder 2025 [De Top 2000 van MusicMeter] helaas afgelopen woensdag is uitgeschakeld. Daarom nog maar eens een van mijn favoriete hiphoptracks, met dank aan de sample 'Bolivia' van Giorgio Moroder uit de film 'Scarface'. Een of andere grappenmakende uploader heeft zelfs een tien uur durende loop van 'Bolivia' op YouTube gezet, maar hoe gruwelijk aanstekelijk het melodietje ook is, dat is zelfs mij te lang.

Peruvian Cocaine

Wat is die Tugce een lekker ding trouwens, of niet dan EvilDrSmith? But then again, ze is Turks, dus dat zit meestal wel snor. Lekker nummer ook, ik slinger zo meteen het album maar eens aan!

Ik zet een kwartje in op mijzelf

Rectificatie:
Immortal Technique - Revolutionary Volume 2 (2003) (Peru) (Hip-Hop)
Punten: 45 (geen 41)


https://ih1.redbubble.net/image.3699004470.8434/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
La Lá - "Zamba Puta" (2017) (Peru) (Pop / Wereld)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/682000/682038.jpg
Punten: 47
Aantal stemmen: 3 (remcodulac, Superbitch, hoi123)
Hoogste positie: 8 (remcodulac)

Op een gedeelde 14e plek staat het tweede album van Giovanna Núñez Trisollini alias La Lá. Nouja album? De negen jazzy bossa nova-liedjes duren bij elkaar nog geen 25 minuten. In de Braziliaanse editie had zij ongetwijfeld ook ogen gegooid. Of ze hoog genoeg zouden zijn, dat laat ik in het midden. Maar een sfeervol intiem plaatje is het zeker. Ze heeft nog geen Engelstalige wiki, maar de Spaanstalige weet haar goed te verkopen: "Ze heeft verschillende albums uitgebracht die zowel in Peru als internationaal lovende kritieken hebben ontvangen. Haar muziek behandelt sociale en persoonlijke thema's en onderscheidt zich door originaliteit en gevoeligheid."

Een jaar na dit album waagde La Lá zich aan de kinderliteratuur met het geïllustreerde boek '¡Apagón!' (Verduistering!), dat ze samen met haar vader, kunstenaar Alonso Núñez, maakte. Het boek heb ik niet kunnen achterhalen op Goodreads.

https://ih1.redbubble.net/image.3699004470.8434/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
Mortem - De Natura Daemonum (2005) (Peru) (Metal)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/820000/820554.jpg?cb=1622851452
Punten: 47
Aantal stemmen: 2 (Apollo, EvilDrSmith)
Hoogste positie: 1 (Apollo)

Op dezelfde 14e plek staat een band die helemaal aan de andere kant van het muziekspectrum zit dan La Lá. Mortem blaast een niets ontziend braaksel van zwartgeblakerd, thrashy deathly death fokking metal door de speakers dat zelfs veel te veel undergroundmettol is voor de talloze zwakke hartjes onder menig metalliefhebber. De band put hun inspiratie uit o.a vroege Morbid Angel, Possessed, Pentagram (Chile) en het Colombiaanse Masacre. De band is al bijna veertig jaar actief en de vijf albums die ze tussen 1995 en 2016 hebben uitgebracht zijn opvallend consistent. Toch geven zowel Apollo als ik de voorkeur aan dit album, wat mij betreft omdat de sound net even wat gevarieerder en "levendiger" klinkt en wat meer duistere thrashinvloeden laat horen.

Dankzij dit spelletje heb ik de band weer herontdekt en er staan inmiddels al drie lp's van hen in de kast. Voor zover bekend bestaat de band nog steeds, maar ze mogen dan wel weer eens met nieuw werk komen. Dit nummer heeft een creepy horrorintermezzo dat het doodse metaal prettig naargeestig breekt.

Over Mortem gesproken: gisteren ‘De oorlog van het einde van de wereld’ uitgelezen. Alle dertigduizend dood. Wel mooi dat dit allemaal samenvalt.

Benieuwd wat er post mortem komt.

https://ih1.redbubble.net/image.3699033368.9161/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
Berta Rojas - Intimate Barrios (1998) (Paraguay) (Wereld / Neoklassiek)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/921000/921163.jpg?cb=1741245747
Punten: 50
Aantal stemmen: 3 (herman, Superbitch, EttaJamesBrown)
Hoogste positie: 2 (herman)

Jaja, toch nog een tweede Paraguayaan in de Top 20. De voor een Nederlandse veeteeltboer nogal herkenbare voornaam opgezadelde madame Rojas (1966) speelt klassiek Latin gitaar en heeft daar al een berg prijzen voor gewonnen: Bij de Latin Grammy Awards was het door de jaren heen Best Classical Album hier, Best Instrumental Album daar, Best Contemporary Classical Contemporary Composition zus, Best Tango Album (nominatie) zo. Ja, ze boert lekker aan de weg. Gek genoeg voor dit derde studioalbum niet, terwijl dit het enige album is die de MuMe-archieven heeft bereikt. Sowieso is haar werk nogal incompleet gearchiveerd, ook op RYM en zelfs op Discogs ontbreken diverse albums van haar die toch op cd zijn verschenen. Paraguay is ver weg.
Maar de klassiek-akoestische composities (veelal van Agustín Barrios) op haar gitaar klinken fijn sereen, rustgevend en zalvend.

https://ih1.redbubble.net/image.3709355907.0028/raf,360x360,075,t,fafafa:ca443f4786.jpg
Susana Baca - Eco de Sombras (2000) (Peru) (Wereld: Música criolla peruana)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/73000/73094.jpg
Punten: 52
Aantal stemmen: 3 (EttaJamesBrown, Lying Mouth, remcodulac)
Hoogste positie: 2 (EttaJamesBrown)

Susana Esther Baca de la Colina (1944) is een Peruviaanse leraar, volksverhalenverteller, etnomusicoloog en oja, ook nog een singer-songwriter. Op onze site meldt iemand dat ze als de Perviaanse tegenhanger van Mercedes Sosa mag worden beschouwd.

Op RYM staat zowaar eens een zeldzame recensie in het Nederlands en die ook nog eens mooi hout snijdt: "Voor bloedmooie, meeslepende Afro-Peruaanse droommuziek moet je absoluut bij Susana Baca zijn. Haar sensuele stem gedrapeerd over zachte ritmes, dromerige gitaar en een jazzy bas zorgt af en toe voor kippenvelmomenten. Dit is zeker geen dansmuziek, maar eerder (zoals de titel 'Echo van schaduwen' doet vermoeden) een verzameling tot zacht wiegen uitnodigende songs met als grote gemene deler de zee als onderwerp. Die zee klinkt niet te onstuimig in haar muziek, maar wel kalmerend en allesomvattend. Een prachtig album dat voor sommigen misschien wel iets te snel gaat vervelen wegens té rustig." Misschien voor mij verstandig dat ik het bij vier nummers heb gehouden, maar op basis daarvan begrijp ik het enthousiasme van met name EJB wel.