9

9

9,8

6 Ray Of Light. Doodvermoeiend nummer naar mijn mening. Komt ook geen einde aan.

7 voor Drowned World/Substitute For Love.

6.5 Nooit een geweldig nummer gevonden terwijl ik het titelnummer en Frozen wel erg goed vind

10

9

10

8

Niets ten nadele van het mooie Frozen, maar ik snap dat wel: Borderline heeft me toch een groove, dat nummer loopt toch lekker en klinkt toch fijn!

Drowned World/Substitute For Love: 8,8

6

Ray Of Light

8

Drowned World/Substitute For Love

9

6,3

Ray of Light - 8,5
Heerlijk.

Drowned World/Substitute of Love - 9
Potverdorie, wat was ze goed in deze periode van haar lange carrière!

Met Deeper and Deeper en Bedtime Story een van haar 3 beste 90's singles wat mij betreft.

9

Precies dit!

Ik stoor me er waar het Madonna betreft altijd zo aan dat mensen eerder geneigd zijn de mensen met wie ze werkte credits te geven dan de dame zelf. Terwijl wanneer een Michael Jackson scoorde mensen hem de eer gaven en niet de mensen met wie hij werkte. Want laten we eerlijk zijn, waar was MJ geweest zonder Quincy Jones?
Madonna heeft niet voor niets zo'n lange, glansrijke carrière opgebouwd... dat valt echt niet alleen te danken aan de mensen met wie ze werkte.

Dat jij nou gelooft in de zogenaamde grootheid van Quincy Jones. Dat deed hij zelf vooral en bazuinde dat ook overal rond. Overigens heeft Quincy Jones ook wel aardige muziek gemaakt en kon prima produceren, maar wat jij over de glansrijke carriere van Madonna schrijft, geldt natuurlijk net zo goed voor Michael Jackson.

Nu verdraai jij wat ik zeg. Ik geloof niet in de zogenaamde grootheid van Quincy, net zoals ik ook niet geloof in zogenaamde grootheid van William Orbit, maar beiden waar respectievelijk verantwoordelijk voor hitalbums Thriller en Ray ofLight, maar waar men bij Madonna altijd de producers eert, eren ze bij MJ meestal de artiest zelf. Dat is wat mij stoort, ik noem nergens Jones een grootheid.

Ik vrees vooral dat het Michael Jackson-y (en George Michael-y, en Whitney Houston-ish) gaat worden in dat er nu meestal nog wat lacherig en neerbuigend over haar geschreven wordt, en dat pas na haar dood het algemene publieke discours gaat worden dat ze briljant was in wat ze deed. En dat vind ik jammer. Een van de beweegredenen waarom ik dit topic begonnen ben, wellicht, hoewel het op Musicmeter natuurlijk best meevalt met deze misvatting, laat staan in dit topic.

Hier heerst enkel de misvatting dat haar jaren '80-werk ver verheven is boven wat ze daarna maakte

Ik baseerde dat op deze zin van jou: "Want laten we eerlijk zijn, waar was MJ geweest zonder Quincy Jones?" In die zin maak je Quincy Jones veel en veel te groot.
Michael Jackson was trouwens al een grootheid met al zijn hits en albums met de Jackson 5 / The Jacksons en Quincy Jones had mazzel dat 'ie met hem aan zijn soloalbums mocht werken.

Ik heb Madonna als puber groot zien worden en ikzelf en iedereen om mij heen hebben haar altijd als een groot artiest gezien. In de jaren '80 waren dat o.a. Prince, Michael Jackson en Madonna. Met welke producers deze artiesten ook werkten, zij waren niet voor niets de grote sterren. Met ook een lange succesvolle carriere. Dus wat dat betreft zie ik geen verschil in behandeling van Michael Jackson en Madonna.

Valt wel mee toch? Er zijn er maar weinig hier (en ook daar) die dit een matige periode van haar vinden en dat zal dadelijk rond Confessions ook weer zo zijn denk ik.

Madonna is altijd al een grote ster geweest met zeer veel grote hits en een aantal goede en nog meer succesvolle albums. Ze is toch één van de grote voorbeelden van een succesvolle carriere van een vrouw in de popmuziek. Ze plaveide de weg zelfs voor anderen. Ik ken weinig mensen die lacherig doen over (de carriere van) Madonna en anders is het toch echt hun probleem lijkt mij.

En je ziet het inderdaad zelfs terug op Musicmeter bij dit topic. Ik ben aangenaam verrast: goed dat je dit bent gestart. En vooral: leuk ook!

Drowned World / Substitute for Love: 9.0

Hmm wanneer Madonna de laatste jaren in het nieuws komt, is de toon toch voornamelijk lacherig, vind ik. Beetje vergelijkbaar met Whitney destijds, meewarig lachen met een ouder wordende popdiva van voorheen en wat die in de herfst van haar leven nog zoal meemaakt/uitspookt. Dat kleurt dan hoe er naar die jarenlange carrière gekeken wordt door mensen die het allemaal niet bewust hebben meegemaakt. En dan sterft ze en draait alles plots weer om de muziek en de nalatenschap en wordt alles weer in het juiste perspectief geplaatst, maar het respect komt dan te laat. Wellicht niet voor jou en je generatiegenoten die met haar zijn opgegroeid, maar wel voor de generaties daarna.

Een paar weken terug zat ik bijvoorbeeld met leeftijdsgenoten (dus allemaal late twintigers en vroege dertigers) op café te vertellen dat ik iedere dag op een website stukjes schrijf over de singles van Madonna, en toen heb ik echt een minuut of tien moeten uitleggen waarom ik dat de moeite waard vind, waarom haar muziek nog steeds zo goed is en haar pioniersrol zo belangrijk was, enz. Ze hadden er allemaal nog nooit zo naar gekeken.

Zijn overigens mensen van mijn toneelvereniging dus echt geen culturele nitwits ofzo. Maar het verzuipt allemaal in de berichtgeving over Madonna het rare, irrelevante-maar-ze-weet-het-zelf-nog-niet vrouwtje en dat kleurt de perceptie van mensen die er verder weinig mee bezig zijn. Een jaar of tien geleden moest ik over Prince ooit eens een gelijkaardig discours houden trouwens. Sinds zijn dood hoeft dat niet meer. Vandaar dat ik denk dat bij Madonna wel eens hetzelfde kan gebeuren.

Maar goed, een heel verhaal om mijn standpunt te verduidelijken, zoals jij net iets bondiger hebt weten te doen in je eigen bericht. Ben in ieder geval blij om te vernemen dat ze bij de jaren '80- '90-generatie wel nog in het gepaste daglicht staat!

Hehe, was meer een kwinkslag rond de reacties die er gisteren waren over dat Frozen in extremis nog onder Borderline gesukkeld is. Op het einde van de rit zullen we wel zien hoe gelijk of ongelijk de decennia verdeeld zijn, nu ziet het er idd best ok uit in de top 10.

Wat Arthur zegt. Ik moest gewoon aan meerdere mensen uitleggen waarom ik in December naar haar concert ga omdat iedereen maar blijft refereren aan "het songfestival" (en dan moet ik weer uitleggen dat verkeerde afgestelde apparatuur de grote boosdoener daarin was)

Maar goed, over naar de orde van de dag. Drowned World/Substitute For Love wordt de hoogste Ray Of Light-afgevaardigde tot nu toe, en de jojo van Frozen bleek nog niet helemaal gestopt, nu komt ie weer boven RoL terecht.

1. Like A Prayer (25 stemmen 9,03 )
2. Live To Tell (26 stemmen 8,728846154 )
3. Vogue (26 stemmen 8,726923077 )
4. Borderline (28 stemmen 8,641071429 )
5. Into The Groove (30 stemmen 8,631666667 )
6. Drowned World/Substitute For Love (27 stemmen 8,574074074 )
7. Frozen (27 stemmen 8,553703704 )
8. Ray Of Light (28 stemmen 8,442857143 )
9. Justify My Love (26 stemmen 8,419230769 )
10. La Isla Bonita (27 stemmen 8,275925926 )

11. Papa Don't Preach (26 stemmen 8,267307692 )

#53: The Power Of Good-bye (1998, Ray Of Light)




Voordat Madonna bij William Orbit uitkwam als producer voor Ray Of Light, werkte ze zoals reeds gezegd ook even samen met Rick Nowels. Nowels was toen al een grote meneer in de bizz, na samenwerkingen met onder andere Belinda Carlisle (hij schreef mee aan o.a. Heaven Is A Place On Earth en Leave A Light On), Stevie Nicks (op haar album Rock A Little) en Celine Dion (Falling Into You). Met Madonna schreef hij negen nummers, waarvan er drie op Ray Of Light belandden: To Have And Not To Hold, Little Star, en deze The Power Of Good-bye, welke in het najaar van 1998 op single werd gezet.

Hoewel het nummer er al was voordat Orbit in the picture kwam, werd het wel gewoon door hem geproduceerd, net als de rest van de plaat. Die arme Orbit kreeg nog even de heilige schrik dat hij ontslagen zou worden, nadat (redelijk in het begin van hun samenwerking) een productiefout op de mastertape van The Power Of Good-bye ervoor zorgde dat hij een week extra studiotijd nodig had om het nummer te redden.

Hij wist het gelukkig klaar te spelen, want voor veel mensen is dit nummer een stand-out op Ray Of Light, met één van Madonna’s beste teksten (over de kunst van het loslaten). Zo is het na Frozen de grootste hit van de plaat geweest in Nederland.

Rick Nowels is overigens nog steeds een grote meneer achter de schermen van de Amerikaanse popwereld. Na zijn samenwerking met Madonna ging de beste man nog met Dido in zee (en is zo coauteur van onder meer White Flag), en recenter ook met Lana Del Rey (haar vaste schrijfpartner van Born To Die tot en met Lust For Life) en Lykke Li (I Follow Rivers). Hij is ook co-auteur van You Get What You Give van New Radicals en Lost In Your Light van Dua Lipa. Iemand die onopgemerkt door het grote publiek heel erg zijn stempel gedrukt heeft op de wereld van de popmuziek, dus.

Over zijn samenwerking met Madonna heeft hij overigens niks dan lof: “When she's on and at her best she's on a par with Joni Mitchell or Paul Simon" liet hij ooit optekenen.

9,5

8,5

Ik vergeet altijd een beetje hoe goed ik deze vind.