Voorzichtig met vakanties naar Thailand EvilDrSmith, hebben ze een adamsappel of een derde been dan moet je ff kijken wat je doet.

Vooruit, Russell Thompkins Jr. kan hoog zingen in zijn falsetto, maar dit is toch echt geen vrouw.

Children of the Night:
Bijzonder nummer, mooi rustig opgebouwd met inderdaad een totaal ander 2e deel dan 1e deel. Ik zet het nummer niet snel op, maar als het voorbijkomt wordt deze absoluut niet geskipt.

7,75

7

8,0

Lucille Hegamin feat. Harris' Blues and Jazz Seven : 8.0
Little Feat: 8.5
Monette Moore: 7.5

7,29 voor Queen - Death on Two Legs (plek 153)
6,55 voor American Quartet - When You Wore a Tulip and I Wore a Big Red Rose (plek 327)
7,46 voor The Stylistics - Children of the Night (plek 110)



489. Leo Reisman & His Orchestra - I've Had My Moments (1934)




Leo was violist en in 1919 vormde hij zijn eigen band waar hij jarenlang zeer succesvol bandleider van was. Hij is vooral bekend, bij mensen die zijn muziek niet direct kennen, omdat hij maar liefst meer dan 80 hits scoorde in zijn carrière. Dat zal ik even herhalen: ruim 80 hits!

Dat was niet alleen goed nieuws voor hem en zijn orkest, maar ook voor zijn platenmaatschappij. Waar veel artiesten geregeld van maatschappij wisselde, was Leo enorm trouw. Zo bleef hij onder contract bij Columbia van 1923 tot en met 1929, zonder ook maar uitstapjes naar concurrenten te maken om singles, al dan niet onder een andere naam, op te nemen (iets wat wel veel voorkwam in die tijd). Daarna stond hij vier jaar lang bij Victor onder contract, vier jaar bij Brunswick en in 1937 keerde hij weer terug bij Victor.

Gedurende zijn carrière heeft Leo heel wat zangers en zangeressen helpen doorbreken door ze te laten stralen op zijn singles. George Beuler was een van zijn vaste zangers, en hij is ook de stem die we horen op de song van vandaag. Beuler heeft zelf ook singles opgenomen als hoofdartiest, maar dan noemde hij zich meestal George Beuchler. 

Misschien dat je denkt, verrek... ik herken dit nummer I've Had My Moments. Dat zou goed kunnen want het is heel vaak gecoverd. Onder andere Peggy Lee en Frank Sinatra namen een versie van deze Reisman original op.

6,5

Jaren dertig, de opnamekwaliteit stijgt meteen, maar dat nogal geaffecteerde zingen maakt het net weer wat weinig overtuigend. Ik ga mee met de bovenbuurman: 6,5

Vanaf morgen worden de songs op onvoorspelbaardere momenten gepost: Shaky is in Ecuador.

489. Leo Reisman & His Orchestra - I've Had My Moments (1934) : 6

6

American Quartet: 6.5
The Stylistics: 7.5
Leo Reisman & His Orchestra: 6.5
Queen: 8.5

Queen: 7.8
American Q: 6
The Stylistics: 8
Leo Reisman: 6.3

Leo Reisman & His Orchestra - I've Had My Moments :

Opmerkelijk: 'n intro van ruim anderhalve minuut bij 'n nummer van 3 minuten.
Verder doe ik mee met de zesjestrend : 6,6

490. Rory Gallagher - A Million Miles Away (1973)




1973 wordt bestempeld als het meest succesvolle jaar in Rory’s carrière waarbij hij op de top van zijn kunnen presteerde. Naast twee dijken van eigen albums werkte hij dat jaar ook als sessiemuzikant voor Jerry Lee Lewis op diens album The London Sessions.

Zijn grootste klassieker bij het grote publiek is hoogstwaarschijnlijk A Million Miles Away, een song die gaat over emotionele afstand, isolement en verlangen. Rory voelt zich alleen en volledig afgezonderd van anderen zelfs in "a hotel bar full of people". Het nummer combineert blues met een meer melodische melodielijn en wist aansluiting te vinden bij fans van het eerste uur, nieuwe fans, en muziekliefhebbers die het normaal gesproken in een andere hoek zoeken.

Over het ontstaan van het nummer vertelde broer Dónal het volgende:

Rory en zijn broer Dónal liepen over de cliffs bij Ballycotton, iets wat Rory graag deed om zijn hoofd leeg te maken. Dónal vond er niets relaxed aan en liep er altijd met samengeknepen billetjes. De twee verloren elkaar uit het oog en Dónal raakte in paniek. Rory reageerde niet op het schreeuwen van zijn broer en Dónal wilde de kustwacht inschakelen. Plots riep Rory terug, en de twee werden herenigd. Rory was druk bezig met het schrijven van lyrics en wilde pas antwoorden op zijn broer toen hij de tekst volledig af had. Het is nooit 100% zeker geweest om welke song het gaat, maar volgens Dónal betreft het A Million Miles Away.

489. Leo Reisman & His Orchestra - I've Had My Moments (1934)
Niet op dit moment.
4

490. Rory Gallagher - A Million Miles Away (1973)
One of Rory's finest moments.
Liveversie op Irish Tour krijgt een dikke 10 met een platina-omrande griffel. Eigenlijk een 11 waard.
9,5

490. Rory Gallagher - A Million Miles Away (1973) : 6,5

7,5

I've Had My Moments: 6,75
A Million Miles Away: 10 (EvilDrSmith, dat de live versie een 11 verdient, betekent natuurlijk niet dat de studioversie onder de 10 moet eindigen, sjonge jonge... waar is die 10 man??!)

Die liggen bij de (liveversies van) ' Walk on Hot Coals' en 'Moonchild' en de studioversie van 'Daughter Of The Everglades'.

De live versie is i.d.d. beter.
8.5

Zelfs ik heb vrienden/kennissen die helemaal into Rory Gallagher zijn. Het valt een beetje buiten mijn comfortzone (gitaristen blues). Maar dit klinkt wel als iets waar hij nieuwe fans mee kan krijgen. Klinkt als iets dat goed in de Top 2000 zou kunnen staan. Beetje een soort Cuby+Blizzards achtig ook wel. De pianist en de toeters op het einde hadden van mij dan weer niet zo gehoeven, maar Rory overtuigd me hier wel redelijk mee: 7,7

8

7,7

7.75

9
Steengoed natuurlijk!

491. Tommy Spurlin & The Southern Boys - Hang Loose (I've Gotta Rock) (1956)





Het eerste singletje dat Spurlin samen met zijn Southern Boys uitbracht was het conservatieve, traditionele countrynummer Danger!, in 1955. Hij deed dit voor het label Perfect, een klein label uit Miami dat actief was in de jaren 50.


Als dit label je helemaal niks zegt, dan is dat echt niet gek. Harold Doane richtte dit label in 1955 op en fungeerde als sublabel voor Art Records. Dat Art Records was ook een kleine speler en maakte vooral opnames van livemuziek in lounges, hotels en clubs in de Miami omgeving. Harold wilde graag de mogelijkheid om countrymuziek op plaat te kunnen zetten en startte daarom Perfect. Nog geen jaar later, in 1956, stapte Perfect over op rockabilly en eind 1956 werd het label al opgeheven. Wesley Hardin en Mike Shaw namen een paar singles op voor Perfect, maar braken niet door.


Tommy Spurlin was sinds het begin bij Perfect betrokken en toen Perfect in ’56 overstapte van country naar rockabilly, volgde Tommy dat pad. Hij nam toen Hang Loose op, en die single gaan wij vandaag beoordelen.

Rory Gallagher - A Million Miles Away (1973):

1974 was mijn tweede Pinkpop en ik viel gelijk met mijn neus in de boter want Rory Gallagher had net zijn Irish Tour achter de rug en was in topvorm.
Kan me echter niet herinneren dat deze toen ook op de playlist stond.
Wel prima natuurlijk. 8,2

Tommy Spurlin & The Southern Boys - Hang Loose (I've Gotta Rock): 7,5

491. Tommy Spurlin & The Southern Boys - Hang Loose (I've Gotta Rock) (1956) : 8

7

7,5