8,0

De snellere versie zou ook bij mij hoger scoren.

570. Chuck Berry - Memphis Tennessee (1959) : 7,5

Dijk van een song, maar ik hoor 'm toch liever in de uitvoering van anderen (zoals eigenlijk meestal wat betreft het werk van Chuck Berry)

8

558. Euson - Angelina (1972) 6,8
559. The Blues Busters - Soon You Will Be Gone (1964) 7,1
560. Shoshana Damari - Kalaniyot (1948) 6
561. Billy Cafaro - Marcianita (1959) 5,7
562. Luambo Makiadi et Orchestre T.P. OK-Jazz – Assitu (1973) 4,8
563. Kyu Sakamoto - MiageteGoran Yoru no Hoshi o (1963) 5
564. Shirley Bassey - As Long as He Needs Me (1960) 6,8
565. Joe Hill Louis - Boogie in the Park (1950) 8
566. The Archies - Love Light (1968) 7,2
567. Charles Mingus - Fables of Faubus (1959) 6,2
568. Delaney & Bonnie - Move Em Out (1971) 7
569. Bernard Herrmann - Psycho Theme Song (1960) 5
570. Chuck Berry - Memphis Tennessee (1959) 7,6

De 50e plek in ons klassement is voor Chuck Berry - Memphis Tennessee met een gemiddelde van 7,87.


571. Patato & Totico - Ingrato Corazón (1967)




Percussionist Carlos 'Patato' Valdés en de zanger/percussionist Eugenio 'Totico' Arango groeiden beide op in Havana en kwamen al vroeg in aanraking met traditionele rumba uit de volkswijken. Eind jaren 60 sloegen ze de handen ineen en hun samenwerking resulteerde in een van de meest invloedrijke rumba en Afro-Cubaanse jazzalbums.

Naast hun werk samen, hebben beide mannen een imposante carrière in de muziek gehad. Totico verhuisde naar de VS en werkte daar samen met onder andere Eric Dolphy en Max Roach. Patato ontwikkelde de moderne stembare conga en werkte samen met onder andere Tito Puente en Herbie Mann. 

Hun album Patato y Totico is volledig  gebaseerd op straat-rumba uit Havana; niet te veel muzikanten (maar de gastartiesten moesten van wereldkwaliteit zijn), geen opsmuk, guaguancó met call-and-response zang, maar wel een toevoeging van een vleugje jazz. Het album groeide uit tot klassieker en staat te boek als het ultieme traditionele rumba album. Daarnaast wordt het album, dat opgenomen werd in New York, geprezen als document omdat het toont hoe deze muziek zich in de Cubaanse diaspora (vooral in New York) verder ontwikkelde.

5

Soort Mini & Maxi zo te zien. Ik ben normaal niet zo heel erg van de Cubaanse muziek, maar dit klinkt wel lekker wild: 7,9

7

Samengewerkt met Tito Puente en Herbie Mann.
Die vindt ik dus wel een stuk interessanter.
6.8

6.75

7,9

Patato & Totico - Ingrato Corazón:
Hou wel van dit soort intensieve latijns-amerikaanse percussiewerk. De zang vind ik dan weer iets minder. 7,8
(Staat ook 'n interessante versie van Mas Que Nada op dit album.)

571. Patato & Totico - Ingrato Corazón (1967) : 5

7

Patato & Totico : 7.0

Het gemiddelde van onze Cubaanse vrienden volgt morgen.

572. Wim Sonneveld - Zo heerlijk rustig (1962)




Nou... zo heerlijk rustig was Wim niet altijd hoor. De man was enorm perfectionistisch. In het theater stond hij zelf bekend als obsessief perfectionistisch. Als een sketch of liedje één keer minder werkte bij het publiek, kon hij diezelfde avond nog urenlang herschrijven of schrappen. Soms werd een scène vlak vóór de voorstelling nog veranderd. Collega’s vertelden dat technici soms zenuwachtig werden omdat het scenario vlak voor de première nog veranderde.

Ook op zakelijk gebied was hij allesbehalve 'heerlijk rustig'. Op het podium was hij gevoelig en melancholisch, maar zakelijk kon hij keihard onderhandelen.Hij had meerdere eigen BV’s en controleerde zijn inkomsten zeer nauwkeurig. Collega’s noemden hem daarom ook wel een “pitbull in zaken”.

Het is zondag, laten we lekker kalm aan doen en luisteren naar zo heerlijk rustig.

Ik ben af en toe wel voor een beetje rust aan de kop, maar dit liedje vind ik toch wel een beetje erg kabbelend. En dan dat stomme ja ja er iedere keer bij. De muziek zelf kabbelt wel lekker. Maar geen klassieker deze: 6,5

7

5

7,5

Enorme klassieker deze. Een van zijn bekendste / grootste songs. Of je er wat aan vindt, is een ander verhaal....

...zo vind ik er zelf ook niet veel aan , maar dat het een klassieker is valt niet te ontkennen.

Denk niet dat er een nummer is dat ik niet ken van Wim Sonneveld.
Pure nostalgie.
10

6,5

Wim Sonneveld - Zo heerlijk rustig:
Nostalgische gevoelens bij dit toch wel sfeervolle nummer, dat ik honderd jaar geleden voor de laatste keer hoorde. 7

564. Shirley Bassey - As Long as He Needs Me (1960)
Deze doet mij aan Ma Flodder denken en wel hierom.. De Welshe dame krijgt een:
7,1

565. Joe Hill Louis - Boogie in the Park (1950)Een van mijn klassiekers.
9,0

566. The Archies - Love Light (1968)
Sugar vind ik geweldig. Er zit dan ook heel wat suiker in een marsepeinboom. Love light is heel anders zintuigelijk lekker:
7,7

567. Charles Mingus - Fables of Faubus (1959)
Ik zal proberen een (legitieme) stem uit te brengen. Echt genieten doe ik niet en deze ken ik al heel lang.
6,0

568. Delaney & Bonnie - Move Em Out (1971)
Net iets te glad dit. I’m afraid that I move em out the top 100.
6,9

569. Bernard Herrmann - Psycho Theme Song (1960)
Deze muziek scoorde 50 jaar geleden bij mij een 3.
Ik heb het omgekeerde. Ik deed een keer mee met een pop quiz en toen vroegen ze heel veel film muziek. Toch nog vierde geworden, net buiten de prijzen.
Het is deze week op de radio 4 de top 400 van de filmmuziek. Dus ik zal mijn kennis bijspijkeren. Psycho staat dit jaar nr. 237 en zakt flink in die top 400.
Maar het zit bij mij net als mijn filmmuziekkennis in de lift en het cijfer biedt mogelijkheden in de toekomst voor meer.
6,0

570. Chuck Berry - Memphis Tennessee (1959)
Wij hadden destijds thuis de uitvoeringen van Pat Boone en Bernd Spier. Dan ga ik toch voor Chuck:
8,0

571. Patato & Totico - Ingrato Corazón (1967)
Wat gebruiken ze in Cuba veel corazón. De enige keer dat ik het in Spaanstalige landen heb gebruikt was als ik bij de slager een lekkernij voor de hond kocht.
Dit is wat rommelige muziek en ietwat vals gezongen. Maar recht uit het:
7,0

572. Wim Sonneveld - Zo heerlijk rustig (1962)
Een laag cijfer hiervoor is voor mij onmogelijk. Mijn vader had weinig met muziek, maar dit vond hij zo heerlijk. Rust in vrede, pa.
7,0

572. Wim Sonneveld - Zo heerlijk rustig (1962) : 7

6,75

De gemiddeldes van het afgelopen weekend:
Patato & Totico - Ingrato Corazón: 6,83 = plek 331
Wim Sonneveld - Zo heerlijk rustig: 7,02 = plek 274


Een nieuwe werkweek: een nieuwe themaweek. We gaan voor de 8e keer een songwriter in het zonnetje zetten. Deze week de onlangs overleden Neil Sedaka.





573. The Chiffons - Teach Me How (1968) 




Neil Sedaka was er al vroeg bij wat betreft songwriting. Op de middelbare school schreef hij al samen liedjes met zijn beste vriend Howard Greenfield. Als tieners zetten de jongens bijvoorbeeld al de wereld hit Stupid Cupid op papier. Connie Francis maakte het nummer onsterfelijk. Neil en Howard pakten het professioneel aan en hadden een afspraak: Neil schreef de muziek en Howard de teksten. Dat duo-model hielden ze meer dan tien jaar vol. Toch was het schrijven van popliedjes niet helemaal wat er van Neil verwacht werd; hij was vrij streng Joods opgevoed en hij hoorde zich niet met dit soort dingen bezig te houden. 

Neil schreef twee nummers voor The Chiffons: It Hurts to Be Sixteen, voor hun laatste studioalbum My Secret Love en dit Teach Me How dat als B-kantje voor hun single Just for Tonight diende. Het was niet vaak dat zo'n roemrijk schrijversduo gebruikt werd voor "slechts" een B-kantje, en of het uiteindelijk de juiste zet was om de A- en B-kant niet om te draaien is de vraag. Just for Tonight flopte in de hitlijsten. Na dit singletje was het ook wel voorbij met The Chiffons. Het zou 7 jaar duren voordat ze een nieuwe single uitbrachten, maar ook die flopte. 

We trappen de Sedaka-week af met deze obscure song die enkel de fans van The Chiffons zullen kennen. 

7

7