Met 7,52 gemiddeld staat Little Feat - Spanish Moon op plek 93.

485. Monette Moore - I Just Want a Daddy (1923)




Monette Moore zong niet alleen jazz en blues songs in het echte leven, ze was ook in films te zien waar ze zangeres moest spelen. Onder andere in A Star Is Born met Judy Garland en in The Outsider met Tony Curtis kunnen we Monette kort bewonderen. 

Monette was al begin jaren 20 actief in de muziekindustrie en haar actieve carrière duurde een goede 20 jaar. Soms gebruikte ze haar echte naam, maar een keer of 44 gebruikte ze haar artiestennaam Susie Smith op de singles die ze uitbracht. Monette heeft met veel grote namen samen gespeeld, waaronder Fats Waller en Sidney Bechet, en opende in de jaren 30 ook nog haar eigen succesvolle club in New York waar allerlei bekende en onbekende talentvolle muzikanten kwamen optreden.

In 1961 ging ze in Disneyland werken. Dat is een zin die je niet direct verwacht te lezen op een willekeurige dinsdag. Het 'New Orleans-gedeelte' van het park wilde bezoekers een authentieke beleving geven en huurde daar muzikanten voor in om traditionele Dixieland muziek te spelen. Als onderdeel van Young Men of New Orleans was ze 2 jaar te zien in Disneyland alvorens ze overleed. 

Jullie denken nu misschien dat dit geen al te geweldig einde van een carrière is voor een dame die zo'n 30 jaar eerder een grote mevrouw was. Klopt, maar het is nogal altijd beter dan haar tijd in Los Angeles in de jaren 50 waar ze op een gegeven moment niet meer geboekt werd in clubs om te zingen, maar mocht ze wel in diezelfde clubs toiletjuffrouw zijn. Ja, ik verzin dit niet. 

Snel terug naar haar gloriejaren. 

7

6,5

1923 hifi. Alsof ze vanuit een conservenblik zingt. Hoop surface noise ook nog van de plaat. Je zou dit toch ook flink op moeten kunnen poetsen of gaat er dan authenticiteit verloren? Soort net iets te aanwezige Fats Waller pianist. Ik kan er naar luisteren, maar echt van genieten niet. We geven wat het nog wat extra antieke waarde en dan houden we het op: 6,5

7,5

478. Joni Mitchell - Blue (1971)
De kapitein en Wendy hebben gelijk. In maart 2024 was er nog een GH van Joni Mitchell en ik lees terug wat ik toen schreef in de finale:
"Huh, hebben jullie 'Woodstock' én 'Big Yellow Taxi' er gewoon uitgeknikkerd? Hahaha, stelletje schavuiten zijn jullie.

Ik kwam vorige week trouwens in een kringloop 'For The Roses' tegen. Beetje schade op de voorkant van de (prachtige) dubbele gatefoldhoes (mocht je de blote billen van Joni willen zien: dan is op die binnenhoes je kans), maar verder in prima staat. Ik zie van dit album ook al helemaal geen nummer in de finale staan. Nou nou, het anarchisme om twee van haar bekendste nummers te elimineren vind ik wel een lollige actie, maar een beetje eenkennig zijn jullie ook, zeg. Volgens mij staat zo'n beetje dat hele 'Blue' album in de lijst? En een beetje opgesierd met 'Hejira', 'Court & Spark' en 'The Hissing of Summer Lawns'. Met zo'n finale heb ik nog steeds geen inzicht in het oeuvre en/of de veelzijdigheid van Joni. Ga ik het zelf wel weer doen. Te meer omdat het leukste liedje uitgerekend van geen van vier voornoemde albums afkomstig is. Ben toch meer van haar folky werk (en ik zet 'I Had a King' nog maar eens op: mooier dan die hele 'Blue' plaat bij elkaar)."

Dat mooiste nummer was 'Both Sides, Now'. Toch had ik dit titelnummer van 'Blue' op de 2e plaats gezet, want deze vind ik sfeervol en fraai gedaan.
7,6

479. Albert King - Born Under a Bad Sign (1967)
Good ole blues volgens de klassieke, traditionele leest.
Wendy en ook Koos hebben gelijk: het is wel erg binnen de lijntjes allemaal.
En de uitvinder van de fade-out moet gekielhaald, gevierendeeld en gecastreerd worden: wat een stompzinnige onzin is dat toch. Doe wat met je outro, god damn it! Die hemeltergende gemakzucht om de volumeknop maar simpelweg naar links te draaien is abject en infaam.
Nouja, evenzogoed nog een klein zeventje, want op zich ben ik heus wel van de bluez en het gitaarwerk is erg smaakvol.
6,9

480. Bob Dylan - John Wesley Harding (1967)
Ik ben echter niet van de Ome Bob. Possibly the most overrated artist in the history of mankind.
Ik geloof dan ook geen ene flikker van dat ongelukverhaal: die gozer verzon gewoon een kutsmoes waar je bijstond. Evenwel vermakelijk om te lezen.
Met een andere zanger en een betere mondharmonicaspeler (wat een schel geluid, zeg!) had er misschien nog wel een 7 ingezeten, nu houd ik het op een
6

481. The Larks - Eyesight to the Blind (1951)
Het maakte mij niet uit welke Larks dit zijn, want ik ken ze allemaal niet.
De enige Larks die ik ken, die steken hun tongen in een hartige, heldere gelei.
Maar deze Larks laten hun tongen ook bijzonder smakelijk klinken.
7,5

482. Jackie Brenston and His Delta Cats - Rocket "88" (1951)
Die saxofoon doet 't 'em toch, dus eigenlijk kan ik Sam Phillips het niet kwalijk nemen dat hij op het singletje Jackie Brenston and His Delta Cats liet drukken. Zonder de sax was het toch een heel stuk minder opwindend, zeker die overstuurde (valse?) noot op 1'41" is geweldig. Althans, ik neem aan dat Jackie ook de sax speelde?
8

483. Lucille Hegamin feat. Harris' Blues and Jazz Seven - The Jazz Me Blues (1921)
Ze heeft hetzelfde geboortejaar als Bessie Smith, maar overleefde haar 33 jaar.
Maar wie was dan de eerste recording blues-artieste? Want dat was Bessie dus niet, maar Ma Rainey... ook niet, zie ik nu.
[google my friend]
Ah, dat was dus Mamie Smith met 'Crazy Blues', een jaar voor Lucille. Ga je die ook nog de revue laten passeren, Shaky?
Wendy's pitch-sneer begrijp ik maar al te goed, evenzogoed met wat bonuspunten voor het antiquarische gehalte (en het toch wel opmerkelijk goede geluid) kom ik toch tot een:
7,2

484. Little Feat - Spanish Moon (1974)
Zo hé, wat is dit groooooovvvy voor hun doen!(?)
De band lijkt hier bijna wel een zwarte funkband. En geen onverdienstelijke bovendien. En dat terwijl ik me op voorhand alweer aansloot bij Wendy's opmerkingen over "iets te JJ Calerig" allemaal. Maar dat is dit nummer zeker niet. Misschien hun werk ook maar eens wat beter en nader uitzoeken: er liggen hier namelijk al hun jaren 70-platen, behalve eentje. Juist ja, precies deze.
8

485. Monette Moore - I Just Want a Daddy (1923)
Deze opname klinkt wat minder krachtig en vitaal dan die van Lucille.
Verder haalt alweer Wendy alle woorden uit mijn toetsenbord, ook de woorden waar ik nog niet aan had gedacht, dus houd ik het deze keer lekker kort.
6

484. Little Feat - Spanish Moon (1974) : 7

485. Monette Moore - I Just Want a Daddy (1923) : 7

Monette Moore - I Just Want a Daddy :

Het materiaal waarvan die vroege 78 toeren platen werden gemaakt heet schellak, wat heel toepasselijk is voor hoe het stemgeluid overkomt. 6,3

7

Een 6,72 gemiddeld voor Monette Moore - I Just Want a Daddy. Dat klink toch als best een mooi cijfer, of niet dan? Onze lat ligt echter hoog, en een 6,72 plaatst je op plek 293.

We zitten nog lekker in ons weekje 'super oud vs "super nieuw"'. Gisteren 1923, dus je raadt het al; vandaag een 70s song.

486. Queen - Death on Two Legs (1975)




A Night at the Opera was het eerste nummer 1-album voor Queen. Met You're My Best Friend, Love of My Life en Bohemian Rhapsody staan er de nodige Queen-classics op. Alle leden van Queen schreven minstens een song voor Opera en het nummer waar wij naar gaan luisteren werd geschreven door Freddie Mercury. Het werd tevens geselecteerd als openingstrack voor het album.

Queen had ruzie gekregen met hun oude manager Norman Sheffield. Death on Two Legs gaat over de relatie tussen de band en Norman. Ook al wordt Norman nergens genoemd in de song, hij had snel in de gaten dat het over hem ging en klaagde de band aan. Mercury verklaarde later dat de band erg emotioneel en kwaad was en dat hij het gevoel had dat dit het beste in een song tot uiting kon komen.

Het nummer wordt vooral geprezen om het opvallende drumritme dat Taylor feilloos weet neer te zetten waarbij hij verschillen in maat weet te combineren met de felheid van de boodschap van het nummer.

Dit nummer werd op 28 november 1975 voor het eerst beschikbaar voor de wereld en daarmee past het perfect in onze themaweek. 50 jaar oud, maar toch de nieuwste song tot nu toe in ons topic.

8

5

Queen, geweldige singles (t/m zo ergens rond 1986) maar de LP's nee, vrij mager allemaal. Okay die eerste 2 moet ik dan nog wel eens ooit proberen. Sheer Heart Attack en A Night at the Opera kunnen er nog mee door. Als ik dit nummer hoor begrijp ik ook nog wel waarom. EvilDrSmith zal ook vast blij zijn van deze variatie op de bekende fade-out. Dat gekweel van die Mercury dat kennen we inmiddels wel. Roger Taylor heb ik dan even niet op zitten letten. Ik speel de bas John Deacon zal allemaal wel, maar die gitaar van Brian May heeft hier toch wel de hoofdrol. Maakt het nog niet meteen een ijzersterk nummer maar op z'n minst: 7,6

Queen - Death on Two Legs:

Ben zelf meer van de Hard Rock Queen tot en met Sheer Heart Attack. (hun beste wat mij betreft)
A Night At The Opera vind ik dan ook nog wel ok, maar dan houd het toch ver op.

7,5

486. Queen - Death on Two Legs (1975) : 6

Nog vijf maanden en dan mag hier ook het allerbeste nummer aller tijden geplaatst worden. Kannie'wachte!

Death On Two Legs opent na wat pianogepingel met een übermachtige doommetalriff waar Tony Iommi drijfnat van het angstzweet 's nachts van wakker schrikt. Meer doom dan Sab ooit bij elkaar heeft verzameld. Zó jammer dat deze gruwelijk creepy riff niet meer terugkeert.
Evenzogoed bevat het nummer voldoende oppermachtige, heavy passages die menig hardrockband in hun hele oeuvre niet bij elkaar heeft geschreven. En dat met een bombastische flair van een rockmusical á la 'Tommy' op zijn allerhoogste toppen met ma-gi-straal splijtend gitaarwerk van Brian en de dominante, zelfverzekerde (gedubbelde, getrippelde, ge-infinite sign-de) zang van Freddie: indrukwekkend gedaan in 3,5 minuut.

Het gebrek aan fade-out én de acute overgang naar het vaudeville pianodeuntje 'Lazing on a Sunday Afternoon' is niet minder dan een geweldige vondst.
9,5

Het gemiddelde volgt morgen, ik zit op de kerstviering van het werk....

Hier in het topic gaan we gewoon nog lekker door met ons 'heel oud / heel nieuw' thema.


487. American Quartet - When You Wore a Tulip and I Wore a Big Red Rose (1914)




Deze vocal groep werd opgericht in 1899 en stond beter bekend onder de naam Haydn Quartet. Op hun eerste singles was echter de naam American Quartet te vinden. Het waren niet de enige twee namen die ze gebruikten voor hun zanggroep. Ook The Premier Quartet, The Premier Quartette, The Premier American Quartet en Heindelberg Quintet werden als groepsnaam ingezet.

Jullie vragen je misschien af waarom ze zoveel verschillende namen gebruikten, want je zou denken dat het voor hun naamsbekendheid beter zou zijn om gewoon één naam te kiezen. Klopt, maar op deze manier konden ze in dezelfde samenstelling voor allerlei verschillende labels / opdrachtgevers zingen. Dat is financieel gezien dan weer een goede keuze.

Op een gegeven moment begon de samenstelling van de groep te veranderen. Als dat proces eenmaal begint, dan kan het hard gaan. Zo ook bij dit American Quartet. Er waren nogal wat wisselingen en toen platenmaatschappij Victor in 1925 overstapte op de nieuwe manier van opnemen, besloten de mannen er de brui aan te geven.

Deze classic werd door het Quartet al in 1914 op plaat gezet, en sindsdien is het nummer vaak gecoverd: ruim 130 officiële covers.

7

Daar is het conservenblik weer. Wel heel mooi plaatje op de bladmuziek. Dan kon je het gewoon thuis achter de piano zelf zingen, dan klonk dan meteen beter. Maar voor die tijd vind ik het nog wel een grappig liedje: 7,2

6

487. American Quartet - When You Wore a Tulip and I Wore a Big Red Rose (1914) : 7,5

Queen: 7,0
American Q: 6,0

Death on Two Legs: 7,75
When You Wore a Tulip and I Wore a Big Red Rose: 7,5

De gemiddeldes laat ik nog even voor wat ze zijn. Amper stemmen binnen voor Queen en American Quartet dus dat zou anders een wel heel erg vertekend beeld geven.


488. The Stylistics - Children of the Night (1972)




Linda Creed was al op jonge leeftijd bezig met muziek. Toen ze op de middelbare school zat, schreef ze de nummers voor haar eigen band waarin ze de leadzangeres was. Nadat ze haar school afrondde, vertrok ze naar New York om als secretaresse aan de slag te gaan. Haar liefde voor muziek zette ze op een iets lager pitje, maar ze bleef songs schrijven. Het deed haar echter veel pijn dat de songs die ze schreef, OF niet bij de juiste persoon terechtkwamen OF simpelweg niet succesvol werden. Met de staart tussen de benen keerde ze na een tijdje weer terug naar haar geboorteplaats. 

Linda bleef het echter proberen en in 1970 was het raak. Dusty Springfield pikte een van haar songs op en nam het nummer op. Linda had ondertussen haar krachten gebundeld met Thom Bell en als schrijversduo waren ze onstopbaar. Ze richtten zich op soulmuziek en schreven meerdere hits voor The Spinners en The Stylistics. 

Een van de songs die ze schreven was Children of the Night. Het nummer werd door The Stylistics opgenomen voor hun 2e studioalbum: Round 2. Linda is zelf te horen op het album als achtergrondzangeres. Een rol die ze ook vervulde op onder andere Could It Be I'm Falling in Love van The Spinners.

Linda bleef songs schrijven tot haar veel te vroege dood op 37 jarige leeftijd door borstkanker. Dat ze een vechter was bleek haar hele leven; een van de songs waar ze voor een artiest een nummer 1-hit op de Easy Listening Chart mee scoorde was I'm Coming Home (gezongen door Johnny Mathis). Dat nummer gaat over het in eerste instantie niet doorbreken in New York, waar ik hierboven al over schreef. 

Wij gaan luisteren naar een van de vele songs die ze samen met Bell schreef voor The Stylistics.

Soul die wel heel erg de Barbra Streisand-kant op gaat. Maar ik geef toe dat het wel mooi is. Af en toe een psychedelische invloed, dwarsfluit, gitaarsolo. Niet iets dat ik zelf snel zou uitzoeken, maar ik kan best een mooi cijfer geven: 7,7

487. American Quartet - When You Wore a Tulip and I Wore a Big Red Rose (1914)
Wat een fantastisch geluid voor een opname uit 1914: geen krasje of andere oneffenheid te horen.
Die schellakplaat moet echt in mintstaat geweest zijn en opgenomen/geüpload door iemand met hi-end 78 toeren-apparatuur (al klinkt dat best als een contradictio in terminis).
Desondanks doet het liedje me bar weinig, hoe vaak het verder ook gecoverd mag zijn.
Zelfs met wat bonuspunten voor de historische waarde en de fraaie art nouveau-illustratie kom ik nog niet aan een voldoende.
5

488. The Stylistics - Children of the Night (1972)
Haha, ik lees net Barbra Streisand bij Wendy terwijl ik dit luister.
Ik zag die stem ook even niet aankomen en dacht aan Dionne Warwick, maar Barbra is ook wel treffend.
Maar The Stylistics hebben toch een zanger, een mannelijke? Houdt hij hier dan zijn waffel? Tsja, als het over kinderen gaat, dan geven de mannen weer niet thuis. Het is ook altijd hetzelfde traditionele liedje.
Zie ik nu dat ze wel degelijk een Barbra als zangeres in de gelederen hebben, maar dan ene Barbra Ingram.
Ik hink een beetje op twee gedachtes. Qua sfeer, zeker die semi-instrumentale en soft-psychedelische tweede helft, vind ik ge-wel-dig. Echt werkelijk prachtig: dat zou ik zeker opzoeken. Maar dat eerste Barbra-achtige deel, dat vind ik wel erg zoet, lief en braaf (al heeft dat ook al spannende en interessante arrangementen). Misschien moet ik het nummer wat vaker op me laten inwerken, dus laat ik positief normeren én naar boven afronden.
8

Och djiezus, zie ik dat ik deze lp in mijn collectie heb. Nou, alleen nog even zoeken wáár.

7,5

7.25

American Quartet - When You Wore a Tulip and I Wore a Big Red Rose : 6,2

The Stylistics - Children of the Night :
Eerste deel wel ok, maar vanaf minuut 4.50 als Norman Harris zijn welhaast bedwelmende gitaarsolo inzet wordt het pas echt genieten.
8.

488. The Stylistics - Children of the Night (1972) : 6