Muziek / Muziekgames / Ooit in de top 40 - meter #5
1
geplaatst: afgelopen dinsdag om 19:59 uur
Bij Muziek > Muziekgames > Ooit in de top 40 - meter #4:
Drum Theatre - Eldorado - 5
Het is muziek zonder heart and soul. En dat sha la li, sha la la helpt ook al niet.
Drum Theatre - Eldorado - 5
Het is muziek zonder heart and soul. En dat sha la li, sha la la helpt ook al niet.
0
DjFrankie (moderator)
geplaatst: afgelopen dinsdag om 20:30 uur
Vervolg van Ooit in de top 40 - meter #4
50tracks schreef:
Modern Talking noemen we vanaf nu in een adem met Hellhammer, Blasphemy, Samael en Cannibal Corpse. Nog niet iedereen is om met dit goed in het gehoor liggende Atlantis Is Calling (S.O.S. For Love) en dus geven meer dan de helft van de stemmers een onvoldoende. Dat levert voor nu een score van: 5,18.
(embed)
Drum Theatre werd duidelijk goed gepromoot. Eldorado werd veel gedraaid op de radio kwam in de eerste week van 1986 binnen in de V15, het werd die week ook direct ook Alarmschijf bij Veronica op Radio 3 om daarna ook de Top 40 te halen. In zeven weken notering kwam Drum Theatre tot de 13 plaats. In hun thuisland, het Verenigd Koninkrijk, werd slechts een bescheiden 44e plek behaalde. De grootste sensatie was de band echter in Italië, waar ze de 2e plaats in de hitlijsten bestormden.
Ben Liebrand maakte een speciale mix die de track populair maakte in de Nederlandse discotheken. Liebrand heeft de structuur in zijn Nijmeegse studio volledig strakgetrokken (gequantized schijnt dat te heten) om het dansbaar te maken voor de Nederlandse clubs.
Drum Theatre begon als een visuele act waarbij een groep drummers de basis vormde voor hun live-optredens. De bandnaam was dan ook een bewuste keuze omdat hun concerten meer leken op een modern theaterstuk dan op een regulier optreden. Platenlabel Epic (onderdeel van CBS) investeerde destijds een fortuin in Drum Theatre. Ze geloofden dat dit de "nieuwe grote stadion-act" zou worden, vergelijkbaar met de impact die bands als The Blue Nile of Simple Minds hadden. Er werd enorm veel geld uitgegeven aan de productie van het album Everyman. Toen de opvolgers van Eldorado flopten, trok het label de stekker er zo snel uit dat de bandleden verbijsterd achterbleven met een enorme schuld aan de studio.
De videoclip van Eldorado suggereert een exotische, mythische locatie, maar werd grotendeels gefilmd in een vrij kille studio in Londen met een flinke dosis rookmachines en slimme belichting. De "rituele" drumsessies in de clip waren strak gechoreografeerd; de drummers waren in werkelijkheid deels ingehuurde acteurs en modellen die moesten synchroon-drummen op de studiomix van Gari Tarn.
Zanger Gari Tarn was toen al meer een visueel kunstenaar dan een popster. Tijdens de opnames van Eldorado hield hij zich al obsessief bezig met de montage van de clips. Het is dan ook niet zo vreemd dat hij na het uiteenvallen van de band een veelgeprezen documentairemaker werd. In 2005 won hij een BAFTA Award voor zijn documentaire Black Sun. In 2011 was er veel wardering voor The Prophet, gebaseerd op het boek van Kahlil Gibran. Zijn muzikale achtergrond schijn je terug te kunnen zien in de ritmische montage van zijn documentaires.
# 2473 Drum Theatre - Eldorado
Modern Talking noemen we vanaf nu in een adem met Hellhammer, Blasphemy, Samael en Cannibal Corpse. Nog niet iedereen is om met dit goed in het gehoor liggende Atlantis Is Calling (S.O.S. For Love) en dus geven meer dan de helft van de stemmers een onvoldoende. Dat levert voor nu een score van: 5,18.
(embed)
Drum Theatre werd duidelijk goed gepromoot. Eldorado werd veel gedraaid op de radio kwam in de eerste week van 1986 binnen in de V15, het werd die week ook direct ook Alarmschijf bij Veronica op Radio 3 om daarna ook de Top 40 te halen. In zeven weken notering kwam Drum Theatre tot de 13 plaats. In hun thuisland, het Verenigd Koninkrijk, werd slechts een bescheiden 44e plek behaalde. De grootste sensatie was de band echter in Italië, waar ze de 2e plaats in de hitlijsten bestormden.
Ben Liebrand maakte een speciale mix die de track populair maakte in de Nederlandse discotheken. Liebrand heeft de structuur in zijn Nijmeegse studio volledig strakgetrokken (gequantized schijnt dat te heten) om het dansbaar te maken voor de Nederlandse clubs.
Drum Theatre begon als een visuele act waarbij een groep drummers de basis vormde voor hun live-optredens. De bandnaam was dan ook een bewuste keuze omdat hun concerten meer leken op een modern theaterstuk dan op een regulier optreden. Platenlabel Epic (onderdeel van CBS) investeerde destijds een fortuin in Drum Theatre. Ze geloofden dat dit de "nieuwe grote stadion-act" zou worden, vergelijkbaar met de impact die bands als The Blue Nile of Simple Minds hadden. Er werd enorm veel geld uitgegeven aan de productie van het album Everyman. Toen de opvolgers van Eldorado flopten, trok het label de stekker er zo snel uit dat de bandleden verbijsterd achterbleven met een enorme schuld aan de studio.
De videoclip van Eldorado suggereert een exotische, mythische locatie, maar werd grotendeels gefilmd in een vrij kille studio in Londen met een flinke dosis rookmachines en slimme belichting. De "rituele" drumsessies in de clip waren strak gechoreografeerd; de drummers waren in werkelijkheid deels ingehuurde acteurs en modellen die moesten synchroon-drummen op de studiomix van Gari Tarn.
Zanger Gari Tarn was toen al meer een visueel kunstenaar dan een popster. Tijdens de opnames van Eldorado hield hij zich al obsessief bezig met de montage van de clips. Het is dan ook niet zo vreemd dat hij na het uiteenvallen van de band een veelgeprezen documentairemaker werd. In 2005 won hij een BAFTA Award voor zijn documentaire Black Sun. In 2011 was er veel wardering voor The Prophet, gebaseerd op het boek van Kahlil Gibran. Zijn muzikale achtergrond schijn je terug te kunnen zien in de ritmische montage van zijn documentaires.
# 2473 Drum Theatre - Eldorado
0
geplaatst: afgelopen woensdag om 02:08 uur
Modern Talking - Atlantis Is Calling (S.O.S. For Love) : 5
Drum Theatre - Eldorado : 4,5
Drum Theatre - Eldorado : 4,5
0
geplaatst: afgelopen woensdag om 06:43 uur
Zo zijn we, met dank aan DjFrankie, in een keer meer dan 2 .000 pagina's verder en zijn we bij Ooit in de top 40 - meter #5 aangeland. Sjabadi Sjabada.
Nog niet het ware Eldorado voor iedereen. Een 6,69 voor de enige hit van Drum Theatre.
Always The Sun is de tweede single van Dreamtime, het negende studioalbum van The Stranglers. Het nummer werd opgenomen in de ICP Studios in Brussel en geproduceerd door de band zelf in samenwerking met Mike Kemp. De tekst is geschreven door zanger en gitarist Hugh Cornwell.
De tekst is een mix van scepticisme en berusting over de onvoorspelbaarheid van het leven. De tekst stelt vragen bij wie de macht heeft ("Who gets the job of pushing the knob?") en bekritiseert de oppervlakkige schuldvraag in de media ("How many times have you seen the papers apportion the blame?"). De zon staat in dit nummer niet voor geluk, maar voor onverschilligheid. Wat er ook gebeurt op aarde, oorlog, armoede of politieke onrust, de zon blijft schijnen, ongeacht het menselijk lijden.
Zanger Hugh Cornwell was ervan overtuigd dat hij met Always The Sun een wereldhit in handen had, vergelijkbaar met hun eerdere succes Golden Brown. Groot was de teleurstelling toen het nummer bij de eerste release in 1986 niet verder kwam dan de 30e plaats in de Britse hitlijsten. Cornwell weet dit later aan een gebrek aan inzet van hun platenlabel CBS, die volgens hem niet begreep hoe ze een "volwassen" en filosofisch Stranglers-geluid moesten vermarkten. In 1990 besloot het label, vlak nadat Hugh Cornwell de band onverwacht had verlaten, om het nummer opnieuw uit te brengen in de zogenaamde "Sunny Side Up" remix. De heruitgave presteerde vrijwel identiek presteerde als het origineel: het haalde dit keer de 29e plaats in de UK, precies één plek hoger dan vier jaar daarvoor.
In Nederland was het een stevige Verrukkelijk 15 hit met een tweede plaats. In de Top 40 kwam het alleen in 1986 in de lijst maar in drie weken notering kwam het niet verder dan de 35e plaats.
# 2474 The Stranglers - Always The Sun,
Nog niet het ware Eldorado voor iedereen. Een 6,69 voor de enige hit van Drum Theatre.
Always The Sun is de tweede single van Dreamtime, het negende studioalbum van The Stranglers. Het nummer werd opgenomen in de ICP Studios in Brussel en geproduceerd door de band zelf in samenwerking met Mike Kemp. De tekst is geschreven door zanger en gitarist Hugh Cornwell.
De tekst is een mix van scepticisme en berusting over de onvoorspelbaarheid van het leven. De tekst stelt vragen bij wie de macht heeft ("Who gets the job of pushing the knob?") en bekritiseert de oppervlakkige schuldvraag in de media ("How many times have you seen the papers apportion the blame?"). De zon staat in dit nummer niet voor geluk, maar voor onverschilligheid. Wat er ook gebeurt op aarde, oorlog, armoede of politieke onrust, de zon blijft schijnen, ongeacht het menselijk lijden.
Zanger Hugh Cornwell was ervan overtuigd dat hij met Always The Sun een wereldhit in handen had, vergelijkbaar met hun eerdere succes Golden Brown. Groot was de teleurstelling toen het nummer bij de eerste release in 1986 niet verder kwam dan de 30e plaats in de Britse hitlijsten. Cornwell weet dit later aan een gebrek aan inzet van hun platenlabel CBS, die volgens hem niet begreep hoe ze een "volwassen" en filosofisch Stranglers-geluid moesten vermarkten. In 1990 besloot het label, vlak nadat Hugh Cornwell de band onverwacht had verlaten, om het nummer opnieuw uit te brengen in de zogenaamde "Sunny Side Up" remix. De heruitgave presteerde vrijwel identiek presteerde als het origineel: het haalde dit keer de 29e plaats in de UK, precies één plek hoger dan vier jaar daarvoor.
In Nederland was het een stevige Verrukkelijk 15 hit met een tweede plaats. In de Top 40 kwam het alleen in 1986 in de lijst maar in drie weken notering kwam het niet verder dan de 35e plaats.
# 2474 The Stranglers - Always The Sun,
0
geplaatst: afgelopen woensdag om 08:30 uur
Geweldige popsong van The Stranglers, ik snap Hugh wel!
9,5
9,5
0
geplaatst: afgelopen woensdag om 18:17 uur
Ik dacht in eerste instantie hier geen actieve herinnering aan te hebben. Een liedje als dit is dan ook veel te volwassen voor een 13-jarig pubertje. Maar het refrein klinkt me dan wel bekend in de oren, maar ik vermoed dat dit pas later is veroorzaakt.
Evenzogoed heeft Hugh destijds wrs een zonnesteek opgelopen en het nogal hoog in de bol gehad, want van enige wereldhitpotentie is hier natuurlijk geen enkele sprake. Misschien 35 jaar later met een Timbaland-productie, de zang van Chris Martin en het arrangement van Max Martin.
Een niemendallerig nikserigheidje.
Een 6je voor de moeite en het refrein.
Evenzogoed heeft Hugh destijds wrs een zonnesteek opgelopen en het nogal hoog in de bol gehad, want van enige wereldhitpotentie is hier natuurlijk geen enkele sprake. Misschien 35 jaar later met een Timbaland-productie, de zang van Chris Martin en het arrangement van Max Martin.
Een niemendallerig nikserigheidje.
Een 6je voor de moeite en het refrein.
* denotes required fields.