5,5

Dus in de Top 40 stond op een gegeven moment hardrocknummers op nummer 1 én 2?
(en op #37 ook nog Iron Maiden, zie ik nu)
Geen wonder dat ik als 13-jarige de hardrock werd ingezogen en dat de 80s-hitlijsten ontegenzeggelijk veel beter en gevarieerder waren dan de kinderachtige bullshit waar het nu voor 95% mee gevuld is.

De remake is beter en vetter geproduceerd dan het ook al erg lekkere origineel.
Wat betreft dat origineel: we need more cowbell!
Mede door koekenbakker Johnny Marr al in de tweede ronde onterecht en nipt eruit gewipt door Bob Marley's 'Get Up Stand Up' in Shaky's spelletje 500 songs that shaped rock and roll.

Iconisch en niet te overschatten samensmelting van twee ogenschijnlijk tegengestelde subculturen van hardrock/metal en hiphop. Alleen al voor dit nummer verdient Rubin een Nobelprijs. Ook al was hij niet de eerste, want dat was in 1984 een valse rapmetalnoveltystart van een andere metalproducericoon: wijlen Jon Zazula. Foutje, kan gebeuren. Gewoon smakelijk om lachen.
9 (met bonuspunten voor de invloed op rap metal, nu metal, UDS, RATM etc.)

7,5

4,5

5.2

5,5 Stranglers - Always The Sun
7,0 Bon Jovi - Living On A Prayer
6,5 Run DMC / Aerosmith - Walk This Way

Toevallig laatst de hele top 40 van 1986 doorgeluisterd. Mooi jaar toch wel, al vind ik dit drietal niet zo opzienbarend. Wel een leuke Bon Jovi, wellicht dat Keep The Faith nog hoger scoren, maar dat is het dan ook wel. Stranglers zou iets voor mij moeten zijn, maar op een enkel nummer na nooit een echte klik meegevonden.

Is dat keyboardriedeltje van The Final Countdown dan geen kinderachtige bullshit?

Wat elektrische gitaren maken muziek nog niet volwassen.

Meer puberaal, toch een paar jaar rijper dan kindermuziek.
Daarbij ligt dat riedeltje qua wereldwijde impact eerder in het verlengde van de openingsakkoorden van 'Toccata en Fuga in d-moll' van Bach, de 5e van Beethoven en 'Smoke On The Water'.
Daarvoor stonden The Stranglers (naast Maiden) in de 80s in de Top 40. Dat zullen de Hugh Cornwells (en het gitaartrio van Maiden) van anno nu ook niet meer voor elkaar krijgen: past niet in het bekrompen gestapoformat van de Top 40.

Bon Jovi: 6
Run DMC / Aerosmith: 7

6,5

8,5

10!

The Stranglers - Always The Sun : 7,5

Bon Jovi - Livin' On A Prayer : 7

Run DMC - Walk This Way : 6

# 2476 Run DMC - Walk This Way: 7,5

De samenwerking tussen Run-D.M.C. en Aerosmith met Walk This Way in 1986 is van een niet te onderschatten betekenis. Het was het moment dat rap en rock bij elkaar kwamen en op dezelfde radiozenders gedraaid konden worden. Daarkwam hiphop onder de aandacht bij een breder mainstream- en rockpubliek en ontstond een model voor latere crossovers tussen beide genres. Wij vinden het best een aardige track die we belonen met een 7,37.



Vandaag begint de Greatest Hits of #7 Oscars - winnaars en nominaties door motel matches. In 1986 ging de Academy Award voor Best Original Song naar Take My Breathe Away van Berlin. Daar hadden we eerder al een 7,21 voor over. Een van de andere genomineerde was dat jaar Glory Of Love van voormalig Chicago zanger Peter Cetera voor de film The Karate Kid Part II.

Glory Of Love werd geschreven door Peter Cetera, zijn toenmalige vrouw Diane Nini en producent David Foster. Oorspronkelijk schreven ze het nummer voor de film Rocky IV. Sylvester Stallone koos echter voor het nummer Hearts On Fire. De makers van The Karate Kid Part II het nummer wel perfect passen bij hun film.

David Foster heeft een recordaantal van 16 Grammy Awards op zijn naam maar hij heeft nog nooit een Oscar gewonnen. Hij is wel drie keer genomineerd voor de Academy Award voor Best Original Song. Naast Glory Of Love was dat in 1993 voor I Have Nothing uit de film The Bodyguard gezongen door Whitney Houston en in 1999 voor The Prayer uit de film Quest For Camelot gezongen door Celine Dion en Andrea Bocelli. David Foster was getrouwd met het Nederlands model Yolanda Hadid.

Peter Cetera heeft in interviews aangegeven dat hij zich nooit echt verbonden voelde met de jazz- en bluesnummers van zijn band Chicago. Hij zag het als werk en gaf hem zekerheid. Hij wilde vooral melodische poprock maken met een duidelijke nadruk op zang en toegankelijke arrangementen. Zijn voorkeur ging uit naar radiovriendelijke popballads en softrock, zoals If You Leave Me Now. Cetera verliet Chicago in 1985, kort na het album Chicago 17. Zijn eerste soloalbum en - single, Livin’ In The Limelight, had hij al in 1981uitgebracht terwijl hij lid was van Chicago. Zijn eerste grote solosucces kwam met Glory Of Love.

Glory Of Love bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100 en de derde plaats in Engeland. In de Top 40 kwam het in zeven weken tot de 21e plaats. In Amerika zou ook follow up single The Next Time I Fall, samen met Amy Grant, de top 3 halen. Daarna kwam hij nooit meer bij de hoogste 50. In Nederland was Glory Of Love zijn enige solohit. Wel zou hij in 1997 de Top 40 nog halen als featured artiest op de cover van Hard To Say I'm Sorry door Az Yet.

# 2477 Peter Cetera - Glory Of Love (Theme From The Karate Kid Part II)

7,5

6