En Masimo: Ik ben voor. Voor de 27e dus tips naar jou?

Yessum, nog even een tagronde om dat ieder duidelijk te maken: hoi123, Misterfool, kobe bryant fan, AOVV, chartsmaster. Tips aan anderen voor 27e uitzoeken, bespreek evt al met de user aan wie je het album tipt (om te controleren of diegene 'm al kent of niet).

Bij deze zijn al mijn tips verzonden!

De mijne ook!

Iedereen nu, volgens mij? Let the game begin! Veel zin in, mooie tips ontvangen.

Ik heb mijn tips ook naar iedereen gestuurd en al veel gave tips ontvangen.

Ik moet nog wat kiezen voor hoi123, na goedkeuring en het ontvangen van alle tips (nog niet alles binnen) zal ik het overzicht plaatsen. Maar ieder kan natuurlijk al beginnen met luisteren.

Ik heb ook al m'n tips verstuurd!

Bij dezen alle tips op een rijtje. Laten we afspreken dat we over twee maanden (+ een paar dagen, ik til 'm over kerst heen) op de 27e van december klaar zijn met beoordelen. Na een maand zal ik een herinneringstagronde houden, zorg dat je dan in ieder geval op weg bent. We hebben een reputatie te verbeteren!

Overzicht:

AOVV
Colin Stetson - All This I Do For Glory [kobe bryant fan]
Lustmord - Heresy (1990) [Misterfool]
Frank Ocean - channel ORANGE [hoi123]
Dälek - Absence (2004) [niels94]
Simon Joyner - Out into the Snow (2009) [Masimo]
the Rave-Ups - The Book of Your Regrets (1987) [chartsmaster]

chartsmaster
Jandek - Ready For The House [kobe bryant fan]
Archive - You All Look the Same to Me (2002) [Misterfool]
Johnny Flynn - Been Listening [hoi123]
Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008) [niels94]
Richard Buckner - Bloomed (1994) [Masimo]
Johnny Cash - Bitter Tears (1964) [AOVV]

hoi123
Chastity Belt: I Used To Spend So Much Time Alone [kobe bryant fan]
B12 - Electro-Soma (1993) [Misterfool]
Aesop Rock – Labor Days (2001) [niels94]
Tuk - Shallow Water Blackout (2007) [Masimo]
Kommil Foo - Liefde Zonder Meer (2017) [AOVV]
Talk Talk - Spirit of Eden (1988) [chartsmaster]

kobe bryant fan
Michael Hoenig - Departure from the Northern Wasteland (1978) [Misterfool]
Mirrorring - Foreign Body [hoi123]
Alias - The Other Side of the Looking Glass (2002) [niels94]
Flower-Corsano Duo - The Four Aims (2009) [Masimo]
Harmonium - Si on Avait Besoin D'une Cinquième Saison (1975) [AOVV]
Japan - Exorcising Ghosts (1984) [chartsmaster]

Masimo
Trash Kit - Confidence [kobe bryant fan]
Jan Dukes de Grey - Mice and Rats in the Loft (1970) [Misterfool]
Bark Psychosis - Hex [hoi123]
Peste Noire - L'Ordure à l'État Pur (2011) [niels94]
Dissection - The Somberlain (1993) [AOVV]
the Tragically Hip - Fully Completely (1992) [chartsmaster]

Misterfool
Akira Sakata, Jim O' Rourke, Merzbow - Flying Basket [kobe bryant fan]
Adult Jazz - Gist Is [hoi123]
Agalloch - Ashes Against the Grain (2006) [niels94]
Ian William Craig - A Turn of Breath (2014) [Masimo]
Mats Gustafsson, Paal Nilssen-Love & Mesele Asmamaw - Baro 101 (2012) [AOVV]
the The - Dusk (1993) [chartsmaster]

niels94
Keiji Haino, Jozef Dumoulin, Teun Verbruggen - The Miracles Of Only One Thing [kobe bryant fan]
Charlemagne Palestine - Strumming Music (1974) [Misterfool]
Juana Molina - Un Dia [hoi123]
Alan Vega - IT (2017) [Masimo]
Lee Morgan - The Sidewinder (1964) [AOVV]
the Family Stand - Moon in Scorpio (1991) [chartsmaster]

---

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - chartsmaster
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - chartsmaster
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

Deadline 27/12 (neem dit mee in post)

Ik vlieg er meteen in met de tip van chartsmaster!

Tijd voor de eerste tip!

Chastity Belt - I Used To Spend So Much Time Alone, tip van kobe bryant fan, krijgt een 3,7.

Fijne rockplaat: aan het begin van het album komen deze dames melodieus heel erg sterk uit de hoek, met opener Different Now, die belegd is met een heerlijk tapijtje van hoge gitaarmelodietjes. Later wordt bewezen dat riffjes ze ook goed afgaan: de gitaren van Caught in a Lie en het wat rustigere What the Hell hebben een grote kans om de hele dag in je hoofd te blijven hangen. De zangeres heeft bovendien een fijne zeurderige stem die zich perfect leent voor het nonchalante geluid. Jammer genoeg werkt die nonchalance net iets te veel door in de wisselende teksten, wat vooral duidelijk wordt in de liedjes die niet op de beste zanglijn kunnen leunen, zoals Complain: I've had a drink and ate some stuff/Now I'm already bored/A couple of bros said some shit I'm choosing to ignore. Bovendien is het middenstuk, hoewel prettig, net wat te midtempo om me er vaak naar te laten teruggrijpen. Gelukkig gaat het er op het einde van de plaat weer wat bezielder aan toe: in de laatste minuten van de absolute topper 5am laten ze zich op hun best horen in een schurende gitaarlijn die wat mij betreft nog een paar minuten langer door had mogen gaan. Mede door dat nummer nét onder de 4 sterren.

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - chartsmaster
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - chartsmaster
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

Deadline 27/12 (neem dit mee in post)

Ik heb gehoord dat degene die als eerste al zijn tips gerecenseerd heeft een tip van GrafGantz wint!

Toch wel een leuk topic zo. Volgende keer ben ik ook van de partij!

Ik ben bij deze ook op schema voor de GrafGantz-recensietip...

Voorafgaand aan mijn allereerste tiprecensie even dit:
Ik ben me er van bewust dat ik behoorlijk uitgesproken kan zijn in mijn oordeel. Ik hoop dat dat niet negatief overkomt richting de tipgever; muziek is nu eenmaal een kwestie van smaak. Wat de een geweldig vindt, vindt een ander wellicht vreselijk en omgekeerd. En dat is maar goed ook, anders zou het een saaie boel worden in muziekland...

Dat gezegd hebbende: hoi123 tipte mij het album "Been Listening" van Johnny Flynn uit 2010. Flynn is een momenteel 34-jarige zanger en acteur die geboren is in Zuid-Afrika en opgegroeid in Engeland. Zowel op het zang- als op het acteervlak had ik nog nooit eerder van hem gehoord. Zijn belangrijkste prestatie op het witte doek is tot nu toe de hoofdrol in de filmversie van "Kruistocht In Spijkerbroek" in 2006. In de muziek begeeft hij zich met zijn groep the Sussex Wit voornamelijk op het folk-vlak en ook daar is hij nog geen million seller.

Flynn ontpopt zich op "Been Listening" als een volleerd multi-instrumentalist; op het album speelt hij electrische en akoestische gitaar, banjo, mandoline, ukelele, viool, fiddle, trompet en orgel. Een hapje folk op z'n tijd vind ik prima verteerbaar, dus ik was benieuwd naar het album.

Flynn opent het album goed met Kentucky Pill, waarin hij meteen zijn (ongebruikelijk in het folk-genre) trompet mengt met de akoestische gitaar. Prima nummer. Daarna volgt Lost And Found, een nummer dat er minder uitspringt en waarin mij de zeer beschaafde articulatie van Flynn begint op te vallen. Beschaafd is ook een typering die voor het hele album mag gelden. Het is aardige muziek, goed in het gehoor liggend, makkelijk verteerbaar, zonder dat het uit de band springt, rauw of ongemakkelijk wordt, maar/dus ook zonder dat het echt spannend wordt; een beetje braafjes dus.

Tekstueel kent "Been Listening" soms leuke vondsten. In Churlish May speelt Flynn met de betekenissen van het werkwoord 'take' ("I met Helen on March's back; She took my coat and she stole my hat") en in The Water zingt hij "The water can't drown me, I'm done with my dying".

Vanaf het titelnummer slaat wat mij betreft de eenvormigheid helaas iets teveel toe en krijg ik een beetje de kriebels van de voordragende manier waarop Flynn z'n teksten brengt. De nummers klinken alsof het getrouwe kopieën zijn van folkclassics; het had ook een album uit de folk-hoogtijdagen van de jaren '70 kunnen zijn. Toch zijn het allemaal originals van Flynn; het lijkt dus meer een pastiche-album, waarop hij een studie maakt van folk-voorbeelden.

Op The Water is Laura Marling als gastzangeres te horen. Flynn deed voor haar al eens het voorprogramma in een tour. Marling weet de suffige driekwartsmaat helaas niet op te tillen. Gelukkig volgt daarna Howl, wat mij betreft het beste nummer van het album. Tom Waits had er met zijn kenmerkende stem een classic van gemaakt; met de nette zang van Flynn blijft het gewoon een goed nummer.

Kortom: "Been Listening" is niet een album dat ik zomaar zou afzetten, maar aan de andere kant ook een album dat bij mij niet echt blijft hangen. Twee nummers (Kentucky Pill en Howl) kan ik in mijn 'lekkere track'-afspeellijst zetten, maar op een totaal van 11 nummers is dat toch wat mager. Ik geef het album een 3,4.

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - chartsmaster
3,40* - 03,4 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
3,40* - 03,4 / 01 / 05 - chartsmaster
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

Deadline 27/12

Ik wil ook wel meedoen voor de Micha-bokaal, maar ik hoop eigenlijk dat die tip van Masimo me nog wel íets beter gaat bevallen dan nu.

Michael Hoenig - Departure from the Northern Wasteland (1978)

-- Getipt door Misterfool --

Zoals ik al vreesde voor ik hieraan begon werd het zeker geen klik tussen "Departure From The Northern Wasteland", en mij dit is simpel te stellen doordat ik alles wat zich in en rond de befaamde "Berlin School" muziek bevindt afzweer.
Niet dat ik het nooit geprobeerd heb, ik heb mij zelfs vorig jaar door een vriend laten meesleuren naar zo'n 'Berlin School event', maar niks baat.
Het is mij allemaal te spacy, kil, misschien zelfs te wiskundig. Dit klinkt in mijn oren wanneer wiskunde en technologie domineert boven muzikaliteit en spelplezier.

Niet dat ik niet begrijp waarom Luke mij dit tipt, ik gok dat ook de top 10 notering van Holden hier voor iets tussenzit? Het ligt ook niet aan de muziek of althans de kwaliteiten van Hoenig, dit zal best wel technisch in orde zijn en voor de space/sequence liefhebbers zelfs een genotzalige ervaring zijn.
Maar mij klinkt het allemaal te voorspelbaar en te weinig onderscheidend, compositiegewijs is hier bijvoorbeeld weinig spannends aan. We horen de alombekende sound in verschillende arpeggiators, wederom heb ik niks tegen het gebruiken van zo'n motief. Componisten zoals Glass gebruiken dit ook continu en hiervoor loop ik dan wel erg warm. Ik denk dat dit komt door de ziel die erachter zit, zoals ik al aanhaalde klinkt dit soort muziek mij te veel als de synth die zijn eigen leven en wil leidt ipv dat de toetsen duidelijk ondergeschikt zijn aan de speler.


Toch zou het onterecht zijn om hier een enorm lage score aan te geven omdat dit verder voor de liefhebbers zeker goed inelkaar zal zitten, maar ik moet eerlijk zijn het is gewoon niks voor mij.
Vandaar ga ik voor een 2,3*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - chartsmaster
3,40* - 03,4 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
3,40* - 03,4 / 01 / 05 - chartsmaster
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

Deadline 27/12

Ik vind het wel hard hoor, zo zonder disclaimer.

Ik neem bij deze even een voorsprong in de GrafGantz-bokaal, maar wil vooral mijn enthousiasme delen over het volgende album. AOVV tipte mij het conceptalbum "Bitter Tears: Ballads of the American Indian" van Johnny Cash uit 1964. Ik had bij die naam een beetje mijn reserves, want hoewel Cash natuurlijk een icoon is, bewoog hij zich wel in het pure country-idioom, en daar moet je wel tegen kunnen. Maar wat is dit een fan-tas-tisch album!

1964 is het jaar waarin the Beatles zongen over I Want To Hold Your Hand en de onlangs weggevallen Gert Timmerman een hit scoorde met Een Moederhart Een Gouden Hart. Tegenover die tekstuele niemendalletjes had Johnny Cash het lef om te komen met "Bitter Tears": een aanklacht tegen de behandeling van de native Americans (toen dus nog: American Indians) door de import-Amerikanen. Gedurfd, gewaagd, controversieel en getuigend van veel lef. Cash veronderstelde dat hij zelf gedeeltelijk afstamde van de Cherokee-stam (iets wat later overigens onjuist bleek) en wilde een standpunt innemen tegen de onderdrukking en discriminatie van de oorspronkelijke stammen door de blanke medebewoners van het continent. Hij en medecomponist Peter La Farge schreven acht nummers die een regelrechte aanklacht waren tegen de behandeling van 'Indianen' door de blanken. Dat Cash daarmee een gedeelte van zijn fanbase en radiostations tegen zich in het harnas joeg, dat deerde hem niet. Toen veel radiostations de single The Ballad of Ira Hayes weigerden te draaien, plaatste Cash zelfs een paginagrote advertentie in Billboard waarin hij de boycottende dj's uitmaakte voorlafaards zonder ruggengraat. Wat de track overigens wel een top 3-notering in de Country Top 100 opleverde.

Maar nu even over het album. Muzikaal is het erg basic: de sonore, donkere stem van 'The man in black', begeleid door akoestische gitaar, soms aangevuld met een eenvoudig bas- of drumlijntje. De koortjes werden gedaan door iconen uit de folkwereld, the Carter Family. De eenvoud van de muziek vestigt de aandacht alleen nog maar meer op waar het echt om gaat: de vlammende teksten. Cash ontpopt zich op "Bitter Tears" als een echte storyteller. Op de opener As Long As The Grass Shall Grow worden de Indianenrechten meteen al geschonden wanneer de blanken een overeenkomst verbreken en een dam gaan bouwen, waardoor ze een belangrijke rivier door het reservaat van de Senecas afsnijden. Het sarcasme druipt er vanaf. Op Apache Tears vloeit het onschuldige bloed van de Mascalero-stam. Op Custer wordt volledig de vloer aangeveegd met de gelijknamige generaal die de Indianen-opstanden halverwege de 19e eeuw neersloeg, maar vervolgens zelf in de pan werd gehakt.

Daartegenover staat The Talking Leaves; een prachtige vertelling over Sequoia, de man die de taal van de Cherokee op schrift zette, waarna de geletterdheid van die stam al snel voorliep op die van hun blanke streekgenoten. Of het droevige relaas van Ira Hayes, die eerst uitgroeide tot een icoon omdat hij een van de soldaten is die op de foto is gezet wanneer hij in de Tweede Wereldoorlog de Amerikaanse vlag plaatst op het Japanse eiland IwoJima. Bij thuiskomst kreeg Ira Hayes echter te maken met discriminatie en desintresse, waarna hij in de alcohol verviel en berooid stierf.

Drums en White Girl gaat over de wrijving tussen het 'blanke' en 'rode' ras in de samenleving. Drums verhaalt over een Indiaanse jongen die zichzelf op school ziet veramerikaniseren; hij moet zijn naam veranderen en zijn haren knippen om op school te mogen blijven. White Girl is een ongelukkige liefdesgeschiedenis waarin een Indiaanse jongen omgaat met een blank meisje. Wanneer hij haar een aanzoek doet wijst ze hem echter af vanwege zijn afkomst, waarna hij zich vernederd voelt tot knuffel-Indiaantje. "Bitter Tears" sluit af met The Vanishing Race, waarin Cash de teloorgang van de Navajo-indianen beschrijft.

"Bitter Tears" is dus een album met een boodschap. Een manifest van Cash en Peter La Farge (die vijf van de acht nummers schreef en wat mij betreft net zo belangrijk was voor het album) om de geschiedenis recht te zetten. Een vlammend betoog om misstanden aan de kaak te stellen. In de jaren daaropvolgend bleef Cash zich inzetten voor de rechten van native Americans. Met La Farge liep het minder goed af: de folkzanger overleed al in 1965 aan een overdosis slaappillen (die hem door Cash waren aanbevolen...)

Ik prijs me gelukkig dat ik "Bitter Tears" eindelijk heb leren kennen. De teksten trekken mij keer op keer het nummer in. Ik wil weten wat er gebeurt in het nummer, wat de achtergrond is, ik wil meer lezen en te weten komen. Knap dat Cash dat acht nummers lang kan doen. Ook dit is muziek zoals muziek bedoeld is: het overleveren van verhalen, het vertellen van geschiedenis. Bij zo'n plaat past maar één beoordeling; 5.0.

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
5,00* - 05,0 / 01 / 05 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - chartsmaster
3,40* - 03,4 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - chartsmaster
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

Deadline 27/12

The The - Dusk (1993), Tip van chartsmaster

Goed, dan bespreken we de eerste tip. Ik was dan ook niet geheel onbekend met de zielspinsels van Matt Johson. Ik hoef mijn comfort zone dus nog even niet te verlaten. De getormenteerde melancholie van Uncertain Smile is me vooral erg bijgebleven, dus ik verwachte iets in dezelfde trant.

De ontboezemingen van deze plaat dateren echter van een decennium later. Deze plaat is rustiger. Niet een heftige schreeuw- nou ja, op enkele uitbarstingen na- maar eerder een kleine verzuchting voor het slapengaan. Verlichting wordt meer in een soort zelfspot gezocht. Dat blijkt alleen al uit het openingsnummer; een soort parodie op een stand-up comedian. Een mooi, akoestisch nummer dat je gelijk het album intrekt. Op Dusk of Love horen we vervolgens heerlijke mondharmonica-partijen die mij ver weg aan Suicide Blonde van INXS doen denken. Instrumentaal steekt dit album dan ook heerlijk in elkaar!

Lung Shadows is mijn lievelingsnummer op dit album. Dat heerlijk dolende, nachtgevoel vol met blauw, zweterig nachtbraken. De saxofoon rijst op uit de mistige tonen als een neonlicht in een donkere stad. Hier is het nog een fluistering, maar op Bluer than Midnight wordt het leed dan toch echt volledig uitgesproken. De ondraaglijke depressiviteit van een leeg bed. Een drang om angst te verruilen voor liefde. Deze twee nummers vormen het hoogtepunt op een consistent sterk album.

Ik heb het album drie maal met plezier beluisterd. Heerlijke nachtmuziek die het goed doet met een borreltje. De prettige klanken en cynische, introspectieve teksten zijn op zulk moment een goede bonus.

4.1*

"If you can't change the world, change yourself"

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
5,00* - 05,0 / 01 / 05 - AOVV
4,10* - 04,1/ 01 / 05 - chartsmaster
3,40* - 03,4 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - chartsmaster
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

Deadline 27/12

Ik heb ook m'n eerste bespreking klaar:

The Rave-Ups is een vijfkoppige band uit de Verenigde Staten, die in het tweede deel van de jaren ’80 en 1990 een aantal albums uitbrachten. De muziek klinkt enorm Amerikaans, met vooral Bruce Springsteen als grote inspiratiebron, zo lijkt het mij.

The Book of Your Regrets is de tweede worp van dit gezelschap, en in goed 40 minuten word je als luisteraar meegenomen op een tocht door de VS, met teksten die verhalen over gewone mensen, en de sleur die niet zelden in hun leven is terug te vinden. Opener Freedom Bound zet meteen een aanstekelijke toon, Sue & Sonny gaat over een jong koppel dat gaat trouwen, en langzaam verzandt in die reeds eerder aangehaalde sleur van het leven.

Please Take Her (She’s Mine) klinkt wat zachtgekookt; het eerste echt goede nummer vind ik Mickey of Alphabet City, met een mooi banjoriedeltje van Terry Wilson, de multi-instrumentalist van de bende, aan het eind. De tekst spreekt me ook wel aan, hoewel ik de gehele tekst niet heb gevonden, dus zal het (voorlopig) bij flarden blijven. Maar het is vooral de sfeer die wordt gecreëerd die de song veel geloofwaardigheid en kracht gunnen. Da ’s een mooie prestatie.

If Fun Was Not gaat dan weer de andere kant van het spectrum op, en klinkt vooral als een wat middle of the road-popsong die ook in een cabaretvoorstelling als zoethoudertje niet had misstaan. Niet slecht dus, maar het doet me niet al te veel. Knockin’ at Your Door duurt nog geen twee minuten, en haalt het tempo naar beneden. Toch vind ik het niet zo erg, dat er wat gas wordt teruggenomen, want vooral in de meer uptempo-songs stoort het drumwerk me geregeld. Zolang het spaarzaam blijft, hoor je me hier niet klagen, maar als de drummer wat meer van zich laat horen op de voorgrond, voegt het een dof, dreinerig geluid toe aan de songs, wat ten koste gaat van de inherente kwaliteit die de meeste songs volgens mij wel hebben. When the End Comes Before is daar wat mij betreft een goed voorbeeld van. Een prima popsong, maar het drumwerk stoort me toch wel behoorlijk. Hoe dat precies komt, kan ik niet haarfijn uitleggen, het is meer een gevoel.

De volgende vier songs zijn degelijke nummers, maar blijven me niet echt bij. Het sobere, afsluitende nummer Blue Carrot kwam als verrassend konijn uit de hoge hoed, en is echt een positieve verrassing. Eerst en vooral treedt de drummer niet al te nadrukkelijk op de voorgrond, maar beperkt hij zich tot een sobere rol in de marge. Maar vooral is dit een heel goeie song die me pas voor het eerst op dit album helemaal weet te grijpen.

The Book of Your Regrets mag er wezen, maar steekt z’n kop niet bepaald boven het maaiveld uit. Het verhaal van de band is ook symbolisch voor heel veel vergelijkbare bands: in het begin niet al te serieus, een paar keer van bezetting veranderen (sterke man Podrasky bleef wel tot het eind aan het roer), een aantal degelijke platen uitbrengen die helaas niet het nodige succes oogsten, een occasioneel hitje op de Amerikaanse radio, en daarna langzaam richting split en vergetelheid. De bands die een soortgelijk parcours hebben afgelegd, wil ik niet de kost geven. Maar ik heb deze tip gekregen van chartsmaster, en ben daar wel dankbaar voor. Het is zeker geen topplaat, maar ook geen zwak album; een voldoende kan er dus zeer zeker van af!

3,2 sterren (op de albumpagina afgerond naar 3 sterren)

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
5,00* - 05,0 / 01 / 05 - AOVV
3,65* - 07,3/ 02 / 04 - chartsmaster
3,40* - 03,4 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - AOVV
4,20* - 08,4 / 02 / 04 - chartsmaster
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

Deadline 27/12

Alan Vega - IT (2017), getipt door Masimo.

Even een stukje achtergrond. Alan Vega is de frontman van Suicide, wiens debuut uit ‘77 geldt als behoorlijk klassieke cultklassieker. Voor wie Suicide niet kent: mensen noemen het protopunk of no-wave. Dus dan weet je nog niks. Het is zijn elektronische loops waar Vega himself overheen wauwelt, zingt of, zoals in het geval van Frankie Teardrop, gilt over allerhande gezellige zaken.

Alan Vega, vorig jaar jammer genoeg overleden, wilde zijn carrière knallend afsluiten en nam tussen 2010 en 2016, als zeventigplusser, IT op, samen met zijn vrouw. Nu weten we allemaal: als je een dagje ouder wordt, ga je het als artiest wat rustiger aan doen, dus voor Vega geldt dat echt totaal niet.

Ik zou deze plaat als volgt beschrijven: een soort kruising tussen Mark E. Smith en de latere Lou Reed die zijn gal spuwt over nietsontziende, industriële loops die doordrammen en doordrammen tot je er ramgek van wordt of, zoals in mijn geval, opgeslokt wordt door de repetitieve, stampende woede.

Want man, Alan Vega was ook in de jaren voor zijn dood geen vrolijke. Het album trapt al lekker af met ‘DTM’ – wat staat voor Dead To Me – en Vega brengt daarna weinig meer dan misère, verderf en oorlog. Gelukkig passen zulke teksten perfect bij de furieuze spoken-word voordracht (nou ja, grommen, tieren, roepen). Want deze man klinkt boos. Maar echt, pislink. De geldingsdrang en overtuiging spatten van deze plaat af.




Mocht je je trouwens afvragen waar de albumtitel vandaan komt: Vega was ook fotograaf en maakte een foto van een EXIT-bord, waarvan de eerste twee letters op de achterkant en de laatste twee op de voorkant van de hoes terecht kwamen. Zodoende.

Maar goed, ik ben dus positief. Alleen de afsluiter Stars vind ik iets minder door de wel erg lege instrumentatie, al is de man zelf daar meer dan prima in vorm. Prijsnummer is naar mijn mening ‘Screamin Jesus’, afgetrapt met een fijne gorgelschreeuw, waarin Vega dingen roept als ‘The red, white and blue, it’s destroyed! Destroyed! There’s no more! Just war! American war!’ over razend geratel en iets dat klinkt als een manische sample van een elektrische gitaar.

3,8 (En ja, daarmee vind ik het dus beter dan dat befaamde debuut waar ik nooit lyrisch over ben geweest)

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

5,00* - 05,0 / 01 / 05 - AOVV
3,80* - 00,0 / 01 / 05 - Masimo
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
3,65* - 07,3/ 02 / 04 - chartsmaster
3,40* - 03,4 / 01 / 05 - hoi123
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - chartsmaster
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Misterfool
3,80* - 03,8 / 01 / 05 - niels94
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - AOVV
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo

Deadline 27/12

Leuke bespreking en erg mooie tip uiteraard!

Juana Molina - Un Día (2008), getipt door hoi123.

Sorry hoor Roeland, maar waarom de @!%& doe je me dit áán??

Met pijn en moeite heb ik een selectie gemaakt van artiesten die ik wil zien op festival Le Guess Who?, over een aantal dagen. Door de geweldige line-up en het overlappen van vele interessante artiesten was dat vreselijk moeilijk. En dan kom jij doodleuk een nieuwe artiest toevoegen die ik niet zou willen missen.

Want dit album is geweldig.

De voornaamste ingrediënten: subtiele electronica, af en toe een rustig akoestisch gitaartje en de warme stem van mevrouw Molina zelf, al dan niet geloopt tot in het oneindige, want de prominente vocalen worden ingezet als instrument en nauwelijks om teksten mee over te brengen (die ik toch niet zou verstaan, trouwens, want Molina is Argentijns). Ik kan mij voorstellen dat een Julia Holter hier inspiratie uit heeft geput, maar ik ken verder niets dat hier op lijkt.

Het knappe is dat de sound uit duizenden herkenbaar is, en toch zet elk nummer een andere sfeer neer. Zo komt ‘Quien?’ uit elfjessprookjesland, is ‘Un Dia’ net niet vermoeiend druk en neurotisch (maar wel een van de prijsnummers), is ‘Vive Solo’ juist kalm en rustgevend, wordt ‘No Llama’, na een kalm folkgitaarintro, regelrecht trippy en is het mysterieuze ‘Lo Dejamos’ behoorlijk dreigend.

Ik ga aankijken hoe tof het ‘ecstatic music of Alice Coltrane’-gebeuren is, volgende week zondag. Als het niet volslagen briljant is, loop ik zonder twijfel een zaaltje verder om Molina aan het werk te zien.

4,2*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

5,00* - 05,0 / 01 / 05 - AOVV
3,80* - 00,0 / 01 / 05 - Masimo
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
3,65* - 07,3/ 02 / 04 - chartsmaster
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - chartsmaster
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Misterfool
4,00* - 08,0 / 02 / 04 - niels94
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - AOVV
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo

Deadline 27/12

Is ook mijn strijdplan

Idem dito

Speelt Juana óók al op Le Guess Who?? Helemaal niet meegekregen, wat een belachelijk goede line-up haha. Moet echt nog maar even een kaartje scoren de komende dagen.

En fijn dat je hem goed vindt!

Geinig, ik dacht dat dat deels de reden was dat je Niels die plaat tipte - ik adviseer jullie maar niet de nieuwe plaat van Jessica Moss te beluisteren, om de Coltrane-keuzestress niet nóg erger te maken.

Talk Talk - Spirit of Eden, tip van chartsmaster, krijgt een 4,2.

Eindelijk in aanraking gekomen met deze band - ik was er altijd wat sceptisch over dat deze jongens volgens sommigen nou de grondleggers van postrock konden zijn, vooral na beluistering van hun bekendste nummers. Nu Spirit of Eden goed tot me doorgedrongen is, is dat gevoel compleet verdwenen. Vooral op prijsnummer Eden kan je soms goed horen waar Sigur Rós tien jaar later hun inspiratie vandaan haalde: Talk Talk laat hier meesterlijk zien hoe ze door middel van een golvende opbouw en een interessant scala aan instrumenten zo'n mooie, weidse sfeer kunnen bouwen. Nog sterker is hun ongelooflijke gevoel voor melodie. Je zal me nooit kunnen uitleggen hoe het logisch is dat de overgang van het coole coupletje naar het dissonante refrein in de opener zo vloeiend klinkt, maar ik geniet er desalniettemin al te meer van. De variatie is op dit album bovendien ruimschoots aanwezig: van de eerdergenoemde nummers tot de ingetogen ballad met een vervreemdende twist I Believe in You en de heuze cowbellrocker Desire, nergens laten ze horen een one-trick pony te zijn. De reden dat dit album geen 4,5* krijgt is alleen maar te wijten aan dat de afsluiter en in mindere mate Inheritance lekker wegluisteren, maar iets minder mijn interesse grijpen. Alsnog een erg goede tip wel dus, bedankt!

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

5,00* - 05,0 / 01 / 05 - AOVV
3,83* - 11,5 / 03 / 03 - chartsmaster
3,80* - 00,0 / 01 / 05 - Masimo
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - kobe bryant fan
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - Misterfool
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - chartsmaster
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Misterfool
4,00* - 08,0 / 02 / 04 - niels94
3,95* - 07,9 / 02 / 04 - hoi123
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - AOVV
2,30* - 02,3 / 01 / 05 - kobe bryant fan
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Masimo

Deadline 27/12

Denk dat opvolger Laughing Stock jou nog beter zal bevallen. Die is nog net wat rauwer.

Ze worden sowieso vaak in één adem genoemd en het is ietwat vreemd dat hier op MuMe er zo'n groot verschil zit in stemmenaantal (en Top 250-positie, maar het een heeft natuurlijk te maken met het ander).