Fijn dat je mijn stukjes leest.

Fijn dat je mijn stukjes leest.

Taylor maar 2,5 ster 123poetertjes, zeg er eens wat van. En drop even wat recensies, ofzo.

Uitgerekend de laatste drie weken waren de drukste uit mijn leven dus ja, sorry dat t iets later wordt. Vanavond ofzo x

Otim Alpha - Gulu City Anthems (2017), getipt door Masimo – 3,5

Van Tomas kreeg ik een Afrikaans muziekfestijn als tip. Onze beide stemmenlijsten bestuderend zit er iig een overlap als het gaat om muziek uit Midden- en Oost-Afrika. Leuk dat Tomas dat aangegrepen heeft om mij een tip te geven. Hij had kunnen kiezen voor een veilige weg; maar heeft dit niet gedaan. In eerdere conversatie had ik al eens geschreven dat sommige tracks van “Shangaan Electro” me té elektronisch waren. Dit album van Otim Alpha is behoorlijk elektronisch. Maar…. Daar verzand het niet in. Het is onwijs swingend; een gekkenhuis en bijzonder intrigerend, alhoewel het album richting het einde steeds meer conventionele pop muziek bevat. Vooral het eerste deel van dit album is voor mij zeer genietbaar.

Gulu City Anthems is een verwijzing naar de stad Gulu waar Otim Alpha vandaan komt en waar hij tussen 2004 en 2015 deze 11 songs heeft opgenomen. Otim Alpha heeft een elektronische versie van het traditionele “Larakaraka” bruiloftsmuziek gecreëerd. Deze bruiloftsmuziek werd en word nog steeds gemaakt door het volk Acoli. Otim heeft de traditionele folk melodieën versmeed tot stampende uptempo, elektronische drum polyritmes. Het werkt hypnotiserend. Dat er iets te vieren valt wordt op het tweede nummer al snel duidelijk door vrouwen die hoge keelgeluiden maken.

Halverwege het album wordt het me steeds toch iets te veel. Gelukkig komen er dan met “Coo Omoro” en “Agiki Ne Tye” twee meer conventionelere tracks voorbij, die overigens nog steeds prima in elkaar zitten. Het hoogtepunt zijn voor mij de eerste 4 nummers (zou ik alleen die beoordelen, dan zou dat 4* zijn). Tomas, een leuke tip – bedankt!

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,66* - 18,3 / 05 / 02 - Masimo
3,50* - 14,0 / 04 / 03 - Manfield
3,48* - 17,4 / 05 / 02 - ArthurDZ
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,07* - 18,4 / 06 / 01 - 123poetertjes


De gebruikerbeoordeling:

3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,53* - 21,2 / 06 / 01 - Manfield
3,50* - 24,5 / 07 / 00 - Masimo
3,46* - 24,2 / 07 / 00 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

toch bijna gelukt

Oke laatste tip, sorry voor de vertraging:

Inspiral Carpets - Revenge of the Goldfish, tip van Manfield, krijgt een 2,2.

De reden dat ik wat later ben met het beoordelen van deze tip is dat ik wel zeker wilde weten dat het album echt niks voor mij was en het daardoor nog een paar keer heb gedraaid. Het heeft een beetje geholpen, maar jammer genoeg is dit nog steeds echt niet mijn ding.

Maar goed, laten we beginnen met het positieve: de opener Generations, Dragging me Down en de afsluiter Irresistible Force zijn toffe liedjes. De eerste twee worden allebei gekenmerkt door een lekker jaren ‘90 orgeltje en toffe melodieën (en, in het geval van Dragging Me Down, een leuke twist in het refrein). De laatstgenoemde is nog wat energieker, en eigenlijk het eerste moment dat de band een beetje vies durft te spelen. Jammer dat dat dus pas gebeurt op het laatste nummer van het album: de rest is jammer genoeg toch echt te niks-van-iets om me te boeien. Het probleem ligt voor een groot deel bij de zanger: die zingt vrij plechtig (veel vibrato ook), wat de beoogde energie en vooral de spontaniteit van de nummers ondermijnt. In een nummer als Dragging Me Down is die wat te technische zang erg opvallend in het couplet, en vet zonde naar mijn mening - het laat het allemaal zo veel minder fris klinken. Dit valt extra op omdat het drumwerk vrij energiek is, waardoor je een ongemakkelijke mix krijgt van verschillende elementen binnen de band die wel andere muziek lijken te maken.

Ook de songwriting houdt de vlakheid van de nummers in stand: de coupletten van Smoking Her Clothes bijvoorbeeld zijn gebouwd op een vrij kapotgebruikte combinatie van drie akkoorden. Dat hoeft niet per se erg te zijn, maar de aankleding eromheen is vrij kaal, waardoor de aandacht echt komt te liggen op deze akkoorden. En die zang dus.

Ik hoor dus veel uptempo-nummers, maar ze missen de energie of opgewektheid die ze nodig hebben om mij als luisteraar te grijpen. Na een aantal luisterbeurten heb ik dan ook nog steeds vrij veel moeite om de nummers uit elkaar te halen, of mee mee te zingen, wat me toch wel de bedoeling lijkt van een Britpopalbum. Waarschijnlijk door de productie waarin de drums erg naar voren worden geplaatst, klinkt het geluid van dit album erg alsof het live gespeeld wordt. Alleen is het dan wel een optreden waar ik voorbij zou lopen.

Sorry Manfield, ik hoop in ieder geval dat ik wel redelijk heb kunnen uitleggen waarom dit m’n muziek niet is. Alsnog bedankt wel - ik hoop dat je me in de toekomst nog andere dingen wil tippen, want volgens mij hebben we verder genoeg muzikale overlap.

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,66* - 18,3 / 05 / 02 - Masimo
3,48* - 17,4 / 05 / 02 - ArthurDZ
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - Manfield
3,07* - 18,4 / 06 / 01 - 123poetertjes


De gebruikerbeoordeling:

3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,53* - 21,2 / 06 / 01 - Manfield
3,50* - 24,5 / 07 / 00 - Masimo
3,46* - 24,2 / 07 / 00 - niels94
3,23* - 22,6 / 07 / 00 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Teunnis en 123poetertjes, wanneer gaat het voor jullie lukken?

hoi123, mooi geschreven stuk. Blijkbaar ervaren wij dit muziekstuk op een geheel unieke wijze. Wat natuurlijk alleen maar mooi is . Er zit voldoende overlap in onze muzieksmaak, dus dat wederzijdse tippen gaat vast nog wel goed komen.

Mijn beoordeling van de laatste tip van Teunnis komt na dit weekend.

Ik schrijf me alvast in voor de volgende editie. Vind dit te leuk.

Vrijdag en zaterdag weer tijd. Moet nog wel een DS-album uitkiezen en beluisteren

rip

Niets mis met Dire Straits! chevy93, zeg er eens wat van.

En welk Amenra-album ga jij doen 123poetertjes

Nu Chev door Jordi's tag toch aanwezig is in dit topic: kan jij het album tippen?

Dan tip ik deze: Mark Knopfler - Privateering (2012)
De deluxe-uitvoering van bijna 2 uur.

Is dat een serieuze tip of wil je me gewoon pesten met 2 uur Knopfler?

Kan het niet beide zijn?

De afgelopen week kon ik dus helemaal niks schrijven dus we doen gewoon maar even alsof die week nooit is voorgevallen. Dat houdt in dat ik nu nog tot morgen de tijd heb om alles af te ronden, nietwaar? Hihi. Sorry voor mijn Gretzmodus, maar ze komen eraan. Bij deze bijt ik het spits af:


“Oké, zeven albums luisteren in vier maanden tijd, dat zal toch niet zo moeilijk zijn?” De aanvankelijke gedachte is niet altijd de juiste, zo blijkt. Het artiestenalfabet had namelijk besloten dat ik moest aanvangen met Angel Olsen. Het was een verrassend moeilijk album. Uren aan luisterbeurten heeft t me gekost om deze recensie überhaupt te kunnen schrijven. Aan het eind van de rit kom ik tot de volgende conclusie: Burn Your Fire For No Witness is slaapverwekkend. En ja: dat is in dit geval weldegelijk een compliment.

Beginnen bij het begin. Angel Olsen is voor mij geen onbekende dus voor mij geen ‘hé, waar de f heeft ze haar piano gelaten en wat is ze plots hees… OOOH dit is geen Agnes Obel?’ voor mij. Sowieso komen de gelijkenissen tussen beide artiesten eigenlijk ook niet verder dan die alliteratie. Agnes’ nummers zijn kraakhelder en sprookjesachtig, voor Angel mag het allemaal wat groezeliger en minder eutopisch. Dat is een keuze die erg mooi uit kan pakken. Sister bijvoorbeeld is juist door zijn imperfecties een meesterwerkje. Aan de andere kant zijn de meer upbeat nummers als Shut Up Kiss Me wat inwisselbaarder. Maar goed, het gaat nu niet over My Woman (die is ze sowieso nog niet hoor) dus op naar Burn Your Fire For No Witness.

En ja, drie nummers weg en ik begin een beetje te vrezen voor middelmatigheid. Eén nummer kende ik vantevoren al daar Unfucktheworld in de Witte Trui meedoet. Ik was niet echt kapot van dat liedje en nog steeds niet echt dus met zo’n opener laat je album ook niet echt goede eerste indruk achter. De Forgiven/Forgotten wordt zonder vergeving weer snel vergeten en hi-five is ook maar zo-zo. Zeker niet slecht hoor, maar niet iets dat hoi mij zo 1-2-3 zou tippen lijkt me. Allen duren ze 2 tot 3 minuutjes en ik kan er geen structuur in ontdekken. Track nummer 4 dan, White Fire. Kijk eens aan, dit is wel oké! Er lijkt toch iets te bloeien. Achteraf blijkt het eigenlijk het enige nummer dat echt een indruk achterliet na de eerste sessie. Verder een hoog been-there-done-thatgehalte. En haar stem ging me een beetje tegenstaan. Allemaal zo zeurderig, alsof ze chagrijnig was dat ik haar liedjes niet instant goed vind ofzo. Een begenadigd zangeres is de Amerikaanse sowieso niet maar zoals ik al schreef: juist imperfecties kunnen een nummer charme geven. De scheidslijn tussen charmant en irritant bleek hier echter schrikbarend dun te zijn.

Blijkt het dan een groeiplaatje? Mhhmhh, mja? Toch wel lijkt t. Naderhand ontvouwt zich steeds meer kwaliteit en eigenzinnigheid in die op het eerste gehoor wat kleurloze nummers. High & Wild bleek iets fijn laidbacks te krijgen waardoor ik plots Courtney Barnett voor me hoorde. Maar dan wat boziger dus. Iota bleek een klein melodisch liedje dat qua structuur ook weer neigt naar de slowburners van Feist – trouwens sowieso de artieste waar je haar mijns inziens het best mee kan vergelijken. Windows bleek een fraaie afsluiter met een geweldige opbouw. En Dance Slow Decades heeft dan melodisch dan weer overeenkomsten met haar prijsnummer Sister.

Althans: Sister wás haar prijsnummer. Nu is dus een nieuwe baas boven baas en dat is de track die vanaf het begin al indruk maakte: White Fire. Oh my Glob, wat een pareltje! Zo veel spanning en tegelijk ook zo veel rust en ruimte. Iets dystopisch in dat telkens herhalende deinende rifje. Angels stem zorgvuldig eroverheen gedrapeerd als mengelmoes van berusting en wanhoop, twee tegenpolen in één. En dan het outro, ruizend als een zandstorm (nee, rot op Darude). Het duurt een dikke minuut maar het hadden er wat mij betreft wel tien mogen zijn. Gewoon tien minuten genietbare ruis. Het had mooi geweest.

Voordat ik die vorige twee alinea’s zo postief kon neerpennen had ik dus veul gewenningstijd nodig. Moet ik wel zeggen dat ik hem weleens draaide als ik net wakkergeworden in bed lag om halverwege de plaat terug in slaap te vallen. Wat dan wel een voordeel is als je dan weer semi bewustzijn terugwint terwijl de snoezelige tonen van Enemy op de achtergrond spelen, een bewijs dat Angel ook sprookjesnummers kan schrijven. Eigenlijk blijkt het uiteindelijk gewoon de perfecte setting te zijn om Burn Your Fire For No Witness te luisteren: in bed. Af en toe je oogjes dicht, wegdommelen en een Engel die je in slaap sust. Zonder getuigen vuur verbrandend.

En zo kwam alles toch nog wel redelijk goed. Haar meer rocky nummers blijven nog altijd een beetje achter op de rest en hebben andere artiesten wel eens beter gedaan, maar die kleine onderhuidse liedjes zijn echt wel een bewijs dat de dame een ontzettend goede artieste is. Ik kende Angel Olsen al als een niet heel mooi zingende dame met een redelijk repertoire en één fantastische uitschieter. Na twee handvol keren te zijn ondergedompeld in een volledige langspeler van haar kan ik dit oordeel iets uitbreiden: Ze is een niet heel mooi dame met een meer dan redelijk repertoire, twéé fantastische uitschieters en in elk geval één verschrikkelijk lastig doch behoorlijk fijn album, zeker in de juiste setting.

Et geeft meteen het mooie aan van een topic als dit: je wordt hier iets meer gedwongen om iets echt tot je door te laten dringen en in dit geval loont het. Heb ik dit tweede album van Angel hiermee helemaal ontcijferd? Nee, nog lang niet, vandaar dat ik nog met een redelijk gematigd cijfer aanvang. Ooit ga ik hem misschien wel verhogen tot boven de vier sterren. Maar daar moet ik eerst nog wat nachtjes over slapen.

3,8*

Gelukkig houd je het kort

Ik wil die van Amenra wel één zinnetje maken hoor als t moet

Ik ga even "Per Seconde Wijzer" spelen hier: "Waar je alliteratie zei bedoelde je initialen, stop de tijd!"

Alliteratie in achter elkaar gelegde initialen to be precise

Fijn dat je Nieks stukjes leest.

Ja welzeker! Ik ben er momenteel voor in behandeling, dat dan weer wel

Inderdaad wel opvallend. Ik kon me Roelands keuze voor dit album wel voorstellen: Olsen goes pop, en juist meer gericht op (~toegankelijke) melodieën dan voorgangers Strange Cacti en Half Way Home (folkier). Niet dat ik je met nog meer schrijfwerk wil opzadelen (sorry ), maar waar zat die moeilijkheid 'm volgens jou vooral in: in haar stem, of in ondoorgrondelijke liedjes? Of niet zozeer een moeilijk album om te luisteren, maar vooral om te recenseren?

Meer het 'gevierde artiest, zou me moeten liggen, ligt me niet echt, waarom?'-idee dat me dwars zat. Haar stem had ik na een paar beurten wel door, de liedjes bleven minder hangen.

Trouwens wow, drie keer 'voor mij' in één zin, win ik daarmee een bingo?

En hoi123 heet in het echt Roeland? Nou, bij deze: hoi Roeland!

Roeland is Tomas' koosnaampje voor me, ik heet in het echt hoi123.

Liegenaars.

Altijd hetzelfde met dit topic, volgende editie deadline van 3 jaar misschien?