Probeer daarna voor de gein Old eens. Beste DB-plaat.

Leugens.

Boris - Boris at Last -Feedbacker- (2003) [Teunnis]

Soms spreken titels boekdelen. Zo wordt ook de luisteraar van Teunnis' tip 'Boris at Last -Feedbacker-' goed voorgelicht: de Japanse noiserockgroep Boris zette hun album in het teken van uitgesponnen feedbackdrones. Dat blijkt gevarieerder dan je in eerste instantie zou denken.

Neem de eerste twee tracks: de zacht aanzwellende feedback van de langzame opener slaagt erin me mee te sleuren in een noisy eb-en-vloedbeweging, waarbij de door ruis geschaduwde, trage gitaarslagen een verrassend serene en kalmerende uitwerking hebben. De feedback is redelijk gelaagd: lage brommen zijn prominent aanwezig, maar worden aangevuld door gereguleerde hogere galm. Voorzichtig wordt daar in het tweede gedeelte een extra dimensie aan toegevoegd: de drums luiden een track in die door de lome gitaar nog het meest omschreven kan worden als een op Red House Painters-slowcoretempo gespeelde soundtrack voor een psychedelische western.

Aan het einde van die track en halverwege het album, wanneer de zang (na een minuut of twintig!) binnenvalt, slaat het album om: de gitaar zet na een wat pathetischer, melodischer stukje aan, om daarna uit te monden in een overdonderende noise-eruptie. Piepend en krakend contrasteert dit gedeelte sterk met de klaarblijkelijke stilte voor de storm van uit de eerste tracks.

Beide delen overtuigen en vallen bij mij in de smaak. Vooral de geduldige en subtiele omslag getuigt van hoe verzorgd de feedback wordt voorgeschoteld: ondanks de diversiteit die het album kenmerkt, blijft het album één luistertrip, waarin je volledig kan worden opgeslokt. Wanneer dan aan het einde de lome gitaren te midden van overstuurd gepiep hun herintrede doen, lijkt de cirkelstructuur rond, maar komen deze al anders over: in een andere context geplaatst wekken de gitaaraanslagen een haast nostalgisch en melancholisch gevoel op. Uitgeraasd sluit het album weer verstild af.

Al met al is 'Boris at Last -Feedbacker-' een van kop tot staart overtuigend, verzorgd en indrukwekkend album, en zodoende een toffe ontdekking.

4,5*

---------------------------

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,26* - 12,8 / 03 / 04 - hoi123
3,95* - 07,9 / 02 / 05 - jordidj1
4,08* - 16,3 / 04 / 03 - Teunnis
3,75* - 07,5 / 02 / 05 - Masimo
3,70* - 07,4 / 02 / 05 - ArthurDZ
3,43* - 10,3 / 03 / 04 - 123poetertjes
3,10* - 06,2 / 02 / 05 - Manfield
3,05* - 06,1 / 02 / 05 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,50* - 04,5 / 01 / 06 - Masimo
4,40* - 04,4 / 01 / 06 - Manfield
3,85* - 15,4 / 04 / 03 - niels94
3,85* - 07,7/ 02 / 05 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,50* - 17,5 / 05 / 02 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Don Cherry - '"Mu" First Part' (1969) [niels94]

Geinig genoeg liep ik Niels' tip, Don Cherry's '"Mu" First Part', al eerder tegen het lijf, en was het zelfs een van de eerdere jazzplaten waarmee ik ben geconfronteerd. 'Geconfronteerd', want vanwege nalatigheid van mijn kant ben ik nooit met de plaat verder gegaan. Het zit zo: via 'One Bird Two Bird', een noisy freejazzplaat van Akita, Gustafsson en O'Rourke die door een lukrake luisterbeurt tot mijn eigen verrassing de deur opende voor een rits heftigere, chaotische platen, ben ik meer gaan uitzoeken rondom de saxofonist Mats Gustafsson. Toen vervolgens user Lukk0 een kaartje voor een concert in het Bimhuis van Swedish Azz (waar Mats Gustafsson onderdeel van is) via het MuMe-forum aanbood, besloot ik samen met een vriend de gok te wagen. Tijdens dat eerste freejazzconcert speelden ze een paar van hun eigen favoriete jazzcomposities (volgens mij vooral van Zweedse componisten), maar waaronder in mijn herinnering ook een stuk van Don Cherry gespeeld werd. Het stuk was overtuigend en het concert überhaupt was erg tof, een absolute earopener.

Dus.... Wat deed ik vervolgens met Mats Gustafssons ode aan een van zijn favoriete muzikanten? Die tip op waarde schatten en thuis meteen uitzoeken? Natuurlijk niet! Om die reden ben ik blij dat Niels me dit album tipte, om zo het een en ander in mijn luisterverleden recht te zetten.

Afijn, Don Cherry dan, 'at last'. Hoewel freejazz het imago heeft vooral in de smaak te vallen bij moeilijk kijkende mannen met snorren, blijkt dit album eerder een bijzonder speelse plaat. Zowel Don Cherry als zijn percussiekompaan Ed Blackwell laten allerlei instrumenten de revue passeren: zo speelt eerstgenoemde niet enkel (pocket)trompet, maar ook bamboefluit (Amajelo) en piano (Terrestial Beings) of verrijkt hij de track met lummelend gezang, terwijl laatstgenoemde zijn drumpartijen aanvult met onder meer rinkelende belletjes en koebel. Door die veelvuldige wisseling van instrumentarium is het album een divers allegaartje. Overeenkomstige eigenschap is vooral dat bij iedere track het spelplezier er vanaf spat: hoewel er in elke track een duidelijke compositionele lijn te horen valt, komt het door de losse opzet soms over alsof de twee heren op hun zondagmiddag in een gemoedelijke huiskamer een beetje voor zich uit zitten te spelen. Beiden hebben oor voor elkaar, bieden elkaar de ruimte, en sluiten zo naadloos op elkaars spel aan: soms stuwt Blackwell met duizelingwekkende drumpartijen (Brilliant Action) het album voorwaarts, dan weer neemt hij wat gas terug om in vast tempo Cherry te ondersteunen in een vredige, door de klank van de bamboefluit haast spirituele, muzikale retraite. De hoge fluittonen, en de gemoedelijke sfeer die daarmee wordt opgewekt, doen soms denken aan werk van Pharoah Sanders (Thembi). Favoriet is toch opener 'Brilliant Action', voornamelijk door de enerverende en dynamische drumpartijen. Iets minder vind ik de track met piano (de afsluiter 'Terrestial Beings'), die wat inkakt doordat Don Cherry, hoewel hij duidelijk ook goed piano kan spelen, me wat minder boeit op piano dan op een van zijn blaasinstrumenten.

Als ik het album in één woord zou moeten omschrijven, dan zou ik kiezen voor 'gezellig'. Soms is freejazz erop uit je te overrompelen, of een overdonderende virtuositeit tentoon te spreiden, maar op dit album lijkt het vooral te draaien om het maken van plezier - mij tot dat fuifje uitnodigend.

3,7*

---------------------------

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,26* - 12,8 / 03 / 04 - hoi123
3,95* - 07,9 / 02 / 05 - jordidj1
4,08* - 16,3 / 04 / 03 - Teunnis
3,75* - 07,5 / 02 / 05 - Masimo
3,70* - 07,4 / 02 / 05 - ArthurDZ
3,43* - 10,3 / 03 / 04 - 123poetertjes
3,10* - 06,2 / 02 / 05 - Manfield
3,27* - 09,8 / 03 / 04 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 04,4 / 01 / 06 - Manfield
4,10* - 08,2 / 02 / 05 - Masimo
3,85* - 15,4 / 04 / 03 - niels94
3,85* - 07,7/ 02 / 05 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,50* - 17,5 / 05 / 02 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Slayer - Reign in Blood (1986) [jordidj1]

Hoewel de band Slayer in de muziekgeschiedenis vooral bSLAAAYEERRRRR!!!!!ekend staat als ruige band (ze jagen de gemiddelde top 2000-luisteraar de stuipen oSLAAAYYEERRRRR!!!!p het lijf), balanceert de SSSLAAAYYEERRR!!!!!muziek dat gitzwarte (de gitaren) met pathetische kitsch (gitaarsolo's en vooral de zang). Bij dergelijke muziek, gestoeld op overrompeling, luistert waardering van die SSLLAAAYYYEERRR!!!!!spierballenhouding nauw: wannSSSLAAAYYYERRRR!!!!eer teksten te kinderachtig contrasteren ('Jesus Saves' vs gitaren) of een gepoogd ijzingwekkende schreeuw eerder lachwekkend dan angstaanjagend overkomt (Epidemic), heeft de mSSSLAAAAYYYEERRRR!!!!uziek niet echt de juiste uitwerking. In vergelijking met bijvoorbeeld murwbeukende platen als Cop of Filth van Swans (enkele jaren vóór Reign in BlSSSLAAAAYYYEERRRRRood uitgebracht) heeft Slayer een minder geloofwaardig, opgeblazen karakter. Ook vind ik de track te eenvormig door gelijkende receptuur: wanneer de gitaren wat stilvallen en de drums voortjakkeren, deSSSLLLAAAYYYEEERR!!!!!nk je al gauw: gaan we weer hoor; en jahoor, daar klinkt dan de zoveelste solo, die je vooral sterk doet denken aan de vorige rits solo's, die daarvan niet zo verschildSSSLAAAAYYYEERRR!!!!en.

Ik klink negatiever dan ik daadwerSSSLSLLLAAAAYYYEEERR!!!kelijk ben, want ik heb me er best mee vermaakt. Alleen dan niet zozeer omdat ik het zo'n goede plaat vond, maar eerder doordat ik de plaat grappiSSSSLLAAAAYYYEEERRR!!!!!!g vond: een soort spervuur aan rockclichés dat in een SSSSLLAAAYYYEERRR!!!kort halfuur op je wordt afgevuurd. Sommige elementen spreken me meer aan dan andere: de ruige 'basis' van de gitaar vind ik oprecht wel tof, maar met de details werkt de plaat me eeSSSSLAAAYYYEERR!!rder op de lacSSSLAAAAYYYEEERRR!!!!!hspieren.

O ja, ik gaf de meeste Super Tip-Toppers bij hun tip een luistercontext mee. Deze plaat luisterde ik vooral tijdens het afwassen, en de afwas was telkens verrassend snel af. Of dat positief is (voortstuwend!) of negatief (snel wat anders opzetten) laat ik in het midden.

2,5*

---------------------------

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,26* - 12,8 / 03 / 04 - hoi123
4,08* - 16,3 / 04 / 03 - Teunnis
3,75* - 07,5 / 02 / 05 - Masimo
3,70* - 07,4 / 02 / 05 - ArthurDZ
3,47* - 10,4 / 03 / 04 - jordidj1
3,43* - 10,3 / 03 / 04 - 123poetertjes
3,10* - 06,2 / 02 / 05 - Manfield
3,27* - 09,8 / 03 / 04 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 04,4 / 01 / 06 - Manfield
3,85* - 15,4 / 04 / 03 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 05 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,57* - 10,7 / 03 / 04 - Masimo
3,50* - 17,5 / 05 / 02 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Volgens mij ben je on point, Masimo. Zo ervaar ik het ook ongeveer.

Nujabes - Modal Soul (2005) [hoi123]

Met Nujabes' 'Modal Soul' heeft Roeland me kennis laten maken met een mij nog onbekende hiphopstijl: daar waar niels94 me vooral moeilijke hiphop met complexe teksten tipt, kiest hoi123 voor kalmerende jazzhiphop. Chill! Dat woord leen ik van hoi123, die het album in een PM zelf al treffend als volgt omschreef: 'Chillste hiphopalbum dag ik ken'. En precies: op de dagen dat ik het album opzette, voelde ik me ook daadwerkelijk rustiger.

Wat bedoel je daar nou mee, 'jazzhiphop'? Nou ja, 'jazzhiphop' omdat de hiphopbeats het fundament vormen voor zang en vooral rap, en die basis op een jazzy manier wordt ingekleurd (jazzy piano, zoete fluiten). Mocht je liefhebber zijn van irritante en te lang doorgevoerde discussies over genrebepalingen, dan tip ik de albumpagina van Nujabes. Je merkt dat het instrumentale gedeelte zich voornamelijk richt op het ondersteunen van één centraal gesteld muzikaal idee, dat op vrij minimale wijze, zonder al te veel muzikale ontwikkeling dan lang uitgesponnen wordt: denk aan de constante pianoriedel op 'Reflection Eternal', soms aangevuld met een herhaalde zangsnippet. Meestal volgt dit een recept met muziek als opvulling, en zang en raps als belangrijkste invulling: piano + beat dienen de zang/rap. De enige uitzondering op mijn nauwe omschrijving is wellicht het nummer van soulzanger Terry Callier, dat duidelijk door een couplet- en refreinstructuur wordt vormgegeven, en nog het meest als 'regulier' lied dienst doet (en behoorlijk tof is, misschien wel het tofste nummer op de plaat). Over iedere track op 'Modal Soul' valt te zeggen dat 'ie perfect en haarfijn verzorgd is, en daardoor de luisteraar als in een luxueuze fauteuil op z'n gemak stelt. Geen hoekje om je aan te stoten. Het is niet voor niets dat dit het album was dat ik van deze tipronde het vaakst heb opgezet: het luistert gemakkelijk weg.

Het hierboven beschreven concept werkt uitstekend, met uitschieters als 'Feather', 'Luv (Sic.) Part 3' en 'The Sign'. Wanneer echter de zang of rap wegvalt, wordt het rap (ha, ha) minder: de instrumentatie boeit niet genoeg om de aandacht vast te houden, en dreigt dan te vervallen tot achtergrondmuziek voor in een hotel of wachtkamer ('muzak'). Zeker naar het einde toe kakt het album behoorlijk in: tracks als 'Horizon', 'Sea of Cloud' of het titelnummer 'Modal Soul' zijn slaapverwekkend, en klinken als pure muzikale opvulling. Eigenlijk geldt dat voor vrijwel de gehele tweede helft van het album. Ergens vermoed ik dat het demo's zijn die om de speelduur wat te spekken 'toch nog' aan de plaat zijn toegevoegd. Ook is het zo dat wanneer een specifiek muzikaal idee je niet bevalt, dan ook de volledige track je tegenstaat. Dat is bij mij het geval bij (volgens mij wél een publieksfavoriet) 'Reflection Eternal', waarvan ik de stemsnippet irritant vind, en de track daardoor liever oversla.

Dat de tracks vaak één muzikaal idee ten gehore brengen, werkt goed (hierdoor ontstaat de chille en kalmerende sfeer die het album juist zo uniek maakt), maar blijkt tegelijkertijd het manco van het album: de 'blanco' tracks zijn simpelweg véél te mager. Zodoende heb ik ook een gemengd gevoel over deze tip: hoewel de balans tof/sof wel degelijk uitslaat naar de positieve kant, draai ik liever een selectie van Nujabes-tracks dan dat ik het album in zijn geheel opzet.

3,5*

---------------------------

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,08* - 16,3 / 04 / 03 - hoi123
4,08* - 16,3 / 04 / 03 - Teunnis
3,75* - 07,5 / 02 / 05 - Masimo
3,70* - 07,4 / 02 / 05 - ArthurDZ
3,47* - 10,4 / 03 / 04 - jordidj1
3,43* - 10,3 / 03 / 04 - 123poetertjes
3,27* - 09,8 / 03 / 04 - niels94
3,10* - 06,2 / 02 / 05 - Manfield


De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 04,4 / 01 / 06 - Manfield
3,85* - 15,4 / 04 / 03 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 05 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,55* - 14,2 / 04 / 03 - Masimo
3,50* - 17,5 / 05 / 02 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

#stevenwilson #eindsprint

Drive Like Jehu - Yank Crime (1994), getipt door niels94, krijgt een 3,7*

Ik ben ook best wel een bitch eigenlijk. Aanvankelijk tipte Niels mij eerst Joanna Newsom, maar ik had het slappe excuus dat ze niet op Spotify actief was. Dan moest ik het maar doen met Yank Crime! Van alle zeven albums die mij getipt werden, heb ik deze het langste uitgesteld. Om alvast een beetje in de sfeer te komen draaide ik het openingsnummer "los" en dacht gelijk: "Oei, dit wordt een flinke hap!"

Dat viel nog best mee eigenlijk. Muziek met ballen, dáár houd ik van. Het schuurt en scheurt aan alle kanten, maar ik geef toe, na de eerste luisterbeurt vond ik het nog steeds drie keer niks. Tot opeens in een lange treinrit mijn tip-toppers de afspeellijst domineerden, toen liet Drive Like Jehu zijn schoonheid zien. Echter mis ik nog wel dé klik. Een albumpje afspelen is fijn, maar de nummers an sich zijn geen voer voor de jaarlijstjes.

Richie Hawtin - Decks, EFX & 909 (1999), getipt door Teunnis, krijgt een 3,9*

De reden dat ik mezelf bitch noem, is dat dit album ook niet op het groene kanaal staat. Toch was mijn vriend Teun niet de beroerdste om hem naar te sturen via zijn Drive (die ik de eerste twee maanden heb genegeerd, totdat ik vroeg of 'ie 'm nog een keer wilde sturen). Geen Joanna Newsom voor deze jongen.

Vroeger heb ik veel geDJ'd en ben dan ook dol op mixtapes, dus deze plaat ging er in als zoete koek. Het uur vliegt voorbij, het is erg strak gemixt en ik kan hier ook niet op stilstaan. Ik waan mij direct in een underground techno-club met een scala aan drugspatiënten aan mijn zijde. Guur gaan is ook gaan.

Ondanks dat deze plaat klinkt als een klok, mis ik wel een paar tracks die er echt uit bovenuit steken voor mij.

Sun Kil Moon - Ghosts of the Great Highway (2003), getipt door Masimo, krijgt een 4*

Masimo, Masimo, Masimo...... vol enthousiasme schreef ik mij in voor dit spel, spijt kreeg ik toen jouw naam de deelnemerslijst betrad. Jij bent allesbehalve een persoon van de usual suspects, dus ik was zeer bang voor wat voor tip ik naar mijn hoofd geslingerd zou krijgen.

Nou, ik kwam niet bedrogen uit: ik moest deze plaat van Mark Kozelek luisteren en wel in een héél bijzondere sfeer: 's ochtends, zielsalleen, slenterend, huilend door de bossen en semi-depressief (dat zei 'ie niet, maar daar kwam het wel op neer). Om daarna toch naar huis te gaan en een kop thee te zetten. Op de één of andere manier straalt het album die ambiance toch uit en als ik ergens gek op ben, dan is het muziek die je laat wegebben in gedachten en bepaalde sfeer creëert.

Ik ben dan ook wel een beetje een masimochist. Bedankt voor deze gouden tip en vooral mijn vele liefde voor de track Carry Me Ohio.

EL VY - Return to the Moon (2015), getipt door Manfield, krijgt een 3,3*

Marijn tipte mij deze plaat, een side-project van Matt Berninger. Toen ik die tip kreeg dacht ik in eerste instantie dat hij op safe wilde spelen, want The National kan in mijn ogen weinig fout doen. Als iemand aan mij zou vragen of The National iets voor hem is, dan zou ik hem aanraden dit plaatje eerst te laten. Erg toegankelijk plaatje, luistert fijn en als je Matt zijn stem hier op digt, dan is de stap naar een TN-album is stuk kleiner.

Dat kan zijn consequenties hebben: als je die albums eenmaal gaat diggen, dan ga je deze snel vergeten. Want als je die gewend bent, dan ga je deze sneller links laten liggen. Ook al is het een fijn album dat lekker weg luistert, het mist de pit dat ik bij Matt zijn band wél hoor.


Dizzee Rascal - Boy in da Corner (2003), getipt door ArthurDZ, krijgt een 3*

Toen ik weer arriveerde in de MusicMeter-scène, stond ik al snel bekend als iemand die hip-hop een warm hart toedraagt. Nog steeds nomineer ik nog veel van dat genre voor de ladder, SVHJ of trui. Het subgenre Grime zou ik dan met gemak moeten verteren, maar helaas. Niet blijkt minder waar.

I Luv U is zeker hard, maar de rest van het album werkt een beetje op mijn zenuwen. Losse nummers werken prima en zetten gegarandeerd de kamer in vuur, maar een complete rit vind ik toch wat vermoeiend. Vooral de producties vind ik bij vlagen ietwat irritant, ik hoor Rascal liever op een snoeiharde Dance-beat.

Nou, vooruit, toch maar een voldoende. Voornamelijk door I Luv U. Dat is wel een eckte banger.

---------------------------

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,08* - 16,3 / 04 / 03 - hoi123
4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
3,83* - 11,5 / 03 / 04 - Masimo
3,47* - 10,4 / 03 / 04 - ArthurDZ
3,47* - 10,4 / 03 / 04 - jordidj1
3,43* - 10,3 / 03 / 04 - 123poetertjes
3,38* - 13,5 / 04 / 03 - niels94
3,17* - 9,5 / 03 / 04 - Manfield


De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 04,4 / 01 / 06 - Manfield
3,85* - 15,4 / 04 / 03 - niels94
3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,55* - 14,2 / 04 / 03 - Masimo
3,50* - 17,5 / 05 / 02 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Niels' brein

Wat vind je van mijn eindsprint?

Beter dan die van mij #verzuring

De volgende ronde doe ik graag mee.

Vanwege de veel te drukke weken; maar weinig tijd gehad voor MusicMeter. Toch ga ik proberen de albums voor deze deadline allen nog te beoordelen. Aan mijn gedeelde tijd met de diverse albums ligt het niet; ik heb ze allen uitvoerig kunnen beluisteren en heb er zeker van genoten. De stukjes tekst bij de beoordeling zijn wat korter als mijn vorige; maar het mocht mijn pret niet drukken. Morgen hopelijk de laatste twee.

Aesop Rock - None Shall Pass (2007), getipt door niels94 – *2,7

Van twee deelnemers kreeg ik een hip-hop album aangemeten. Tweemaal een dappere keuze. Degene die mijn stemlijst doorzoekt zal er achter komen dat ik nog maar op weinig hip-hop albums heb gestemd. Als ik al gestemd heb is het bij lange na niet altijd een mooi cijfer.

Waar de tip van Jordidj met CunninLynguists - A Piece of Strange (2006) een schot in de roos was, zo is dat met dit album helaas niet het geval. Ik vind het een ingewikkelde zit en weinig aantrekkelijk. Voor een groot gedeelte ligt het aan z’n manier van rappen. Ik heb geen flauw idee waar ik over spreek als ’t om hip-hop gaat. Duiden is ingewikkeld – maar mijn gevoel zegt dat dit niet bij me past. Het roert me niet. Helaas, Niels, wel een dappere poging waarvoor dank.

Sebadoh – Bakesale (1994), getipt door hoi123 – *3,8

Een tweede project van de bassist van Dinosaur Jr., Lou Barlow. In deze band is hij verantwoordelijk voor de zang, gitaar en bas. Dinosaur Jr. is een band die me nooit ten volle raakt. Het steekt prima in elkaar en is afwisselend en creatief genoeg, daar ligt het niet aan. Deze plaat van Sebadoh ligt me daarentegen direct al beter. De stem van Lou Barlow ligt me goed, hij heeft een mooie voordracht. Muzikaal is het wat chaotisch, schizofreen, maar met een goede flow. Ruigere noise-pop of zelfs grungy nummers worden afgewisseld met rustigere indie rock. Not a Friend (!!)en Skull vind ik beiden fantastisch en de goede breedte van het album zorgt voor een meer dan prima cijfer. Ik ga zeker meer opzoeken van Sebadoh. Dank voor de tip, Roeland!

George Michael – Older (1996), getipt door ArthurDZ – *3,7

Van Arthur kreeg ik een van zijn favoriete albums “aangesmeerd”. George Michael is mij natuurlijk prima bekend. Al ken ik vooral zijn eerste twee albums en kende ik twee geweldige nummers van dit album al behoorlijk goed; “Jesus to a Child” en “Older”. Dit album heb ik de afgelopen maanden zeer geregeld gedraaid. Waarbij ik eerst dacht dat het vooral iets was om ’s avonds op te zetten en er de dag mee af te sluiten, bleek dat het ook prima werkt bij het ochtendgloren met een kop koffie. Door dit album te leven heeft het mijn respect jegens het muzikale werk van George Michael weer vergroot. Wat een werk heeft hij op de wereld gezet eigenlijk! De heerlijke laid-back sfeer van dit album, ondersteund door zijn geweldige zang maakt dat ik het makkelijk en graag opzet. Enkele trompetsolo’s (bijv. in Older) maken het dan af. Naast de twee eerder genoemde nummers bevallen ook “Fastlove” en “You Have Been Loved” uitermate goed. Fijne tip, bedankt Arthur!


Slow Club - Complete Surrender (2014), getipt door 123poetertjes – 3,1

Zeg tegen Niek dat je wel eens naar Jerry Williams hebt geluisterd en dat het bevalt en je krijgt uiteraard een tip uit dezelfde hoek. Blijkbaar een belangrijke inspiratiebron voor Jerry Williams. Ook dit is een lekker lichtvoetig album. De afgelopen weken met mooi weer is dit een prima muzikale begeleiding voor een zomers pilsje. Het is zowel zwoel genoeg als met soms verstilde momenten. Die combi zorgt wel voor enige diepgang, goed gedaan. Een voldoende voor dit album, maar geen hele hoge score – daarvoor is het me niet spannend genoeg. En toch als er een nieuwe release volgt zal ik wel nieuwsgierig genoeg zijn om ook die een kans te geven. Leuke tip!

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,83* - 11,5 / 03 / 04 - Masimo
3,53* - 14,1 / 04 / 03 - ArthurDZ
3,47* - 10,4 / 03 / 04 - jordidj1
3,35* - 13,4 / 04 / 03 - 123poetertjes
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,17* - 9,5 / 03 / 04 - Manfield


De gebruikerbeoordeling:

3,85* - 15,4 / 04 / 03 - niels94
3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,55* - 14,2 / 04 / 03 - Masimo
3,54* - 17,7 / 05 / 02 - Manfield
3,50* - 17,5 / 05 / 02 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Nog geen enkele 5*

Ik geef wel tweemaal 4,5* (spoiler!)

Zou wel een mooie plot twist zijn als Steven uiteindelijk gewoon een 4,5* krijgt.

Laatste dag. Spannend!

Apollo Brown feat. Skyzoo - The Easy Truth, tip van jordidj1, krijgt een 2.9*.

Eén van de redenen dat deze tip één van de laatste is die ik beoordeel is omdat ik altijd vrij veel moeite heb moeten doen om het album af te luisteren. Dat klinkt lulliger dan dat ik het bedoel - het is gewoon zo dat dit een vrij monotoon album is, waardoor mijn aandacht vaak verzwakte rond het vierde nummer, waarna ik bijna gedachteloos wat anders opzette. Als je goed luistert, is dit technisch gezien een vrij goed album: de beats zijn warm en geraffineerd en Skyzoo schrijft prima teksten. Vette pech dus dat hij een nogal onmemorabele flow heeft, want daardoor komen deze helemaal niet naar boven. Dit is vooral jammer omdat Apollo Brown naar mijn mening voor een producer die hele albums met zijn eigen maaksels produceert echt een ongelooflijk gebrek aan eigen geluid heeft. Hierdoor zijn er maar weinig momenten die echt opvallen op dit album. Eindresultaat: een album dat prima lekker wegluistert en nergens stuitend is, maar ook echt te weinig rauwe randjes of melodieuze vondsten heeft om me er nog snel naar te doen grijpen. Sorry Jordi.

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,83* - 11,5 / 03 / 04 - Masimo
3,53* - 14,1 / 04 / 03 - ArthurDZ
3,35* - 13,4 / 04 / 03 - 123poetertjes
3,32* - 13,3 / 04 / 03 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,17* - 9,5 / 03 / 04 - Manfield


De gebruikerbeoordeling:

3,85* - 15,4 / 04 / 03 - niels94
3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,55* - 14,2 / 04 / 03 - Masimo
3,54* - 17,7 / 05 / 02 - Manfield
3,40* - 20,4 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Vanavond gooi ik mijn laatste beoordeling erop! Hoe zit het met de rest?

Rusangano Family - Let the Dead Bury the Dead (2016), getipt door 123poetertjes

Hiphop met Afrikaanse invloeden uit Ierland met rappers uit Zimbabwe, Togo en het exotische Ierland zelf. Dat Afrikaanse uit zich in de accenten, de inhoud en gebruikte samples.

In potentie interessant, dus, en een logische tip. Maar ik vind het eerlijk gezegd gewoon niet zo sterk uitgevoerde hiphop. De beats wisselen tussen matig, aardig en goed (met Wisdom Teeth als positieve uitschieter). De rappers klinken oprecht en hebben passie, maar tekstueel vind ik het soms ergerlijk matig,ze gaan zeer rechttoe-rechtaan en oncreatief om met de voornamelijk serieuze onderwerpen die ze aansnijden. Pijnlijkste geval vind ik misschien wel Losing my French, een emotioneel bedoelde terugblik op het bewogen leven over een melancholisch pianoloopje. Dat echt totaal niet aankomt en nergens meesleept. Neem zoiets als dit:

'They came to Europe to work very hard
They don't know about this load I'm carrying
I came to terms with it like this bag I'm carrying
Now dad's been drinking way more than he used to'

Een hoger niveau wordt weinig gehaald op deze plaat, vrees ik.

Het klinkt verder allemaal wel ok, totaal niet vervelend om er naar te luisteren, maar ook op gebied van songwriting gebeurt weinig bijzonders (de hooks zijn ook vrij zwak), waardoor ik niet op een voldoende uitkom, helaas.

2,5*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,83* - 11,5 / 03 / 04 - Masimo
3,53* - 14,1 / 04 / 03 - ArthurDZ
3,32* - 13,3 / 04 / 03 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - 123poetertjes
3,17* - 9,5 / 03 / 04 - Manfield


De gebruikerbeoordeling:

3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,58* - 17,9 / 05 / 02 - niels94
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,55* - 14,2 / 04 / 03 - Masimo
3,54* - 17,7 / 05 / 02 - Manfield
3,40* - 20,4 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Lana Del Rey - Born to Die (2012), getipt door jordidj1

Laat ik het het maar meteen zeggen: ik had hier geen hoge verwachtingen van. De meer gladgestreken popmuziek van deze wereld is doorgaans niet zo mijn ding, zeker niet iets om een album lang naar te luisteren.

Nu denk je misschien: en nu komt de grote 'maar toen ik de plaat oplegde... wow!'

Ofzo.

Denk je dat?

Geen idee wat je denkt.

Ik dacht inderdaad even 'wow', de eerste keer dat ik het album opzette en de openingstrack Born To Die begon. Een zeer smaakvol popnummer met sfeervolle instrumentatie, een sterk refrein en prachtig gebruik van de lage stem van Lana. Dat 'all right' op de achtergrond af en toe, supersimpel maar enorm effectief. 'You and I, we were born to die', muziek stokt even, strijkers knallen erin. Lekker man. Echt een beetje fan van dit nummer.

Nummer erna is meteen wat minder - vooral dat gedoe met die overslaande stem in het refrein - maar over het algemeen vind ik het niveau van de eerste helft van de plaat best hoog. Blue Jeans, ook een prettig, zij het ietwat sentimenteel refrein ('I will love you till the end of tiiiiiime!'). Videogames, ook best fijn, al vind ik het bij dat nummer jammer dat misschien de beste zanglijnen van het album alleen in het begin van dat nummer worden gebruikt, de rest van het nummer is toch beduidend minder dan dat.

Daarna wordt het allemaal flink wisselvalliger. Opvallend is dat dit regelmatig geldt binnen nummers: deels bevalt het me dan, deels vind ik het 'mwa'. Neem National Anthem. De coupletten en die rapstukjes vind ik ergerlijk, het refrein dan weer lekker. Bij Carmen is het zelfs zo dat ik het refrein voor de helft ronduit prachtig vind, en voor de helft voor geen meter vind lopen. Ik weet niet of ik dat ooit eerder heb meegemaakt.

Eigenlijk snap ik wel waarom sommige mensen hier zo weg van zijn, de liedjesschrijfkwaliteiten zijn hier overduidelijk; bijna elk nummer heeft wel iets memorabels en dat is knap. Lana Del Rey heeft bovendien onmiskenbaar een mooie stem. Sommige keuzes die worden gemaakt zijn alleen niet mijn smaak, daardoor ervaar ik het als wisselvallig. Ook vind ik de eerste helft duidelijk sterker dan de tweede. Maar ik vind het plaatje al met al wel symphatiek, dus toch nog een:

3*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,83* - 11,5 / 03 / 04 - Masimo
3,53* - 14,1 / 04 / 03 - ArthurDZ
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - 123poetertjes
3,17* - 9,5 / 03 / 04 - Manfield


De gebruikerbeoordeling:

3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,55* - 14,2 / 04 / 03 - Masimo
3,54* - 17,7 / 05 / 02 - Manfield
3,48* - 20,9 / 06 / 01 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Haha, ik heb wel meer wilde tips gedaan deze ronde. Het is ook geen makkelijke plaat op een aantal punten, nogal een spervuur ook. Wel met flink wat rockinvloeden, dus ik dacht: wie weet is dat een aanknopingspunt.

Maja Ratkje - Voice (2002), getipt door Masimo

Tegen de verwachting in, tipte Masimo mij een leuk popplaatje uit 2002.

Grapje.

Dit is een album waarop Maja Ratkje - een Noorse dame - onsmakelijk gorgelt en andere keelgeluiden maakt waarvoor geen naam is verzonnen. Waarop ze babbelt, Donald Duck lijkt na te doen, ijselijk gilt en briest als een bezetene. En o ja, op gegeven moment zingt ze ook nog een stukje opera. Mevrouw is klassiek geschoold.

Muzikale begeleiding is er ook - soms. Dat varieert tussen een soort duistere ambient, lawaai en... allerhande geluiden.

Noemenswaardig is nog de afsluiter. Het begin daarvan is een fucking nachtmerrie. Afgrijselijk gegil afgewisseld met maniakaal gelach in combinatie met intense herrie. Ik heb best wat 'extreme' muziek gehoord, dit staat vrij hoog op de ranglijst qua extremiteit. Best vet, dus.

Dit klinkt allemaal een beetje onzinnig. En dat is het misschien ook wel. Maar je kunt het ook anders benaderen. Ratkje haalt op dit album alles uit haar stem en speelt met wat je met geluid kunt doen, alles van stilte tot intense herrie. Ze speelt met het bizarre, het ongemakkelijke en contrasteert dat met het dromerige en beheerste. Vind je dit vaag klinken? Moet je dit album eens opzetten.

Het levert in elk geval een, zoals je je wel voor kunt stellen, nogal bevreemdende trip op. En een behoorlijk intrigerend, als je het mij vraagt.

Cijfers plakken op een project als dit vind ik vrijwel onmogelijk. Ja, ik kan dit album waarderen. Nee, dit is geen plaat waarnaar ik vaak zal teruggrijpen. Dus met dat gegeven verzin ik maar een cijfer. Er is eigenlijk maar één moment waarop ik hier écht heel veel zin in heb. Als ik, zoals Masimo toevallig ook al stuurde, mezelf onder mijn bureau tot een klein bolletje oprol en me verstop in een berg wasgoed.

3,3*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,56* - 17,8 / 05 / 03 - Masimo
3,53* - 14,1 / 04 / 03 - ArthurDZ
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - 123poetertjes
3,17* - 9,5 / 03 / 04 - Manfield


De gebruikerbeoordeling:

3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,55* - 14,2 / 04 / 03 - Masimo
3,54* - 17,7 / 05 / 02 - Manfield
3,46* - 24,2 / 07 / 00 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Finito Benieuwd of het de rest nog lukt.

Guided by Voices - Bee Thousand (1994) [ArthurDZ]

Arthur tipte me het album op basis van een stem die ik al op een EP van Guided By Voices had uitgebracht, maar in alle eerlijkheid: van die stem uit 2012 herinner ik me bitter weinig. Wél ben ik bekend met een soloplaat van Robert Pollard (We All Got...), alhoewel ik die muziek herinner als wat folkier, netter opgenomen, en met langere liedjes. Volgens mij heb ik die plaat destijds op de gok gekregen voor kerst, omdat de man van de platenzaak het in mijn muziekstraatje vond passen. In andere woorden: Arthur, je kan zo in een platenzaak gaan werken!

'Bee Thousand' herbergt twintig korte popliedjes van over het algemeen niet langer dan een minuut of twee. Alhoewel, pop'liedjes'... Soms is het beter te spreken van flarden: het lijken eerder muzikale schetsen, oorspronkelijk opgenomen om niet vergeten te worden - om vervolgens toch vergeten te worden, en uiteindelijk op een verzameling demo's terecht te komen.

Van grote invloed op het geluid van de groep speelt de lo-fi opname: alle liedjes zijn thuis op een bandrecorder opgenomen. Soms doet het geluid van de vervormde (akoestische) gitaren en stemmen me wat denken aan bijvoorbeeld de gelijkgestemde producer(~) van Mountain Goats' All Hail West Texas. Geen vervelende vergelijking, want wat mij betreft is de keuze voor de lage opnamekwaliteit geslaagd: het past bij het hak-op-de-tak-karakter van het album, en klinkt even ongedwongen als het aanstekelijke popallegaartje zelf. Het echoot enigszins de manier waarop het album tot stand kwam: Guided By Voices kon ten tijde van dit album nog niet een volwaardige band genoemd worden, maar eerder een los collectief: vrienden kwamen bijeen om muziek op te nemen, en wie zin had, mocht spelen.
De plaat klinkt dan ook behoorlijk gevarieerd: 'Goldheart Mountaintop Queen Directory' klinkt als een kruising tussen Bowie en the Beatles, maar wordt gevolgd door een monotoon en rammelend rockliedje met niet zozeer een zoetgevooisd refreintje, maar het geroepen 'Hot Freaks!'. En wat verderop had Kicker of Elves zo weer door een verveelde Joe Jackson gezongen kunnen worden. Soms hoor je die wispelturige insteek zelfs terug in één nummer: zo lijkt het rammelende 'A Big Fan Of the Pigpen' eerst haast uit elkaar te vallen (valse gitaar, valse papapa-zang), om vervolgens kracht bijgezet te worden door een jengelende gitaar - de initiële inzet van het nummer volledig aan de kant schuivend. Leuk is het wanneer de huiskamerdynamiek van het losse collectief terug valt te horen, zoals op Mincer Ray, waar in het midden van het nummers plots plots rommelig te horen valt. Evaluatie? Hoe het nummer voort te zetten? Of over wie de laatste pizzapunt mag?). Zulke momenten vangen precies de sfeer van het album: de losse opzet zorgt voor een losjes album.

Zoals al eerder in dit topic, blijkt de kracht van het album eveneens de zwakte: door de schetsmatige opzet is het album vrij vluchtig, waardoor sommige nummers meer beklijven dan andere. Zo waardeer ik vooral liedjes met speelse melodielijntjes. Het nummer 'Queen of Cans and Jars' is met de vrolijke gitaarlijn en een mooie melodie een van de sterkere nummers. Of neem Tractor Rape Chain, waarachter de aanstekelijke melodie een contrasterende tekst over een vastgelopen relatie schuilgaat ('Speed up, slow down, go all around in the end.'). Classic 'I Am A Scientist' is daarnaast ook een sterke oorwurm. Toch staan er ook een hoop zwakkere broeders op het album: wanneer het geluid wat eenvormiger wordt, vooral wanneer de instrumentatie wat voller of opgeblazener is (Buzzards and Dreadful Crows, Smothered In Hugs, Gold Star), worden de nummers wat eentoniger en soms zelfs wat vervelend - ja, dat kan zelfs bij liedjes onder de twee minuten. Daarnaast vind ik sommige nummers echt te mager: een nummer als Ester's Day beklijft door de wat simpele melodie/rijm gewoon niet zo.

Door de schetsmatige structuur is het album voor mij soms wat te vluchtig. Aan de andere kant blijft dat nou juist de opzet van het album. Al met al is het een popallegaartje dat soms net wat te wisselvallig voor me is, maar ik toch met plezier opzet.

3,3*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,70* - 14,8 / 04 / 03 - Masimo
3,48* - 17,4 / 05 / 02 - ArthurDZ
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - 123poetertjes
3,17* - 9,5 / 03 / 04 - Manfield


De gebruikerbeoordeling:

3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,50* - 17,5 / 05 / 02 - Masimo
3,54* - 17,7 / 05 / 02 - Manfield
3,46* - 24,2 / 07 / 00 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Is zij niet van The Voice?

Ik hoop mijn laatste twee albums morgen te voorzien van een cijfer en begeleidend stukkie tekst.

Mark Hollis - Mark Hollis (1998) [Manfield]

Midden januari tipte Manfield mij het solo-album van Talk Talk-frontman Mark Hollis. Marijn omschreef dat album als 'zijn favoriete verstilde album', dat gezien kan worden als 'het eindstation van zijn muzikale experiment: totale verstilling'. Een maand later klonk veelvuldig de treffende, maar wrange opmerking dat het nog stiller bleek te kunnen...

Mark Hollis is bij uitstek een muzikant waarmee liefhebbers een hele persoonlijke luistergeschiedenis opbouwen. Dat Hollis een belangrijke hoek in Manfields muziekwereld toebedeeld heeft gekregen is daar een duidelijk voorbeeld van. Toch kende ik de man (en de band) alleen van de wat opdringerige liedjes 'It's My Life' en 'Such A Shame'. Dat maakte het beginnen aan en het schrijven van dit stukje des te moeilijker: alsof je als nieuwe luisteraar je plek moet kennen.

Marijns beschrijving - toch verschillend van mijn oorspronkelijke associatie met de naam - bleek niettemin treffend: het is een intiem, verstild en geduldig album. Opmerkelijk wanneer we in acht nemen dat er toch een dozijn instrumenten en muzikanten op het album te horen zijn, die de persoonlijke adressering van het album echter niet in de weg zitten: voor ieder nummer wordt ruim de tijd genomen, en dat dwingt tot luisteren. De muziek is rustig: gedragen door grotendeels 'zachte' instrumenten als piano, harmonium, klarinet, bekkens en fluit is de sfeer kalm en geduldig. Mark Hollis zingt twijfelend - soms zacht en haast mompelend, dan weer door wat pathetischer zijn stem aan te zetten. De manier van zingen doet me soms wat denken aan John Martyn, de folkzanger die op 'Solid Air' ook op zo'n slepende manier kon zingen, of aan de vertwijfelde triestheid van Jason Molina.

De mooiste momenten zijn wanneer vrijwel alles wegvalt, en bijvoorbeeld alleen nog een enkel schudei, een verloren drum, de knoppen van het harmonium of de eenzame stem van Mark Hollis te horen valt. Of denk aan het inademen van de blazer op 'Inside Looking Out'. Het zijn deze intieme details van een loepzuivere opname die zelfs stilte en leegte aanwezig maken. Dat zorgt er voor dat niet de ogenschijnlijke publieksfavoriet 'The Colour of Spring' voor mij het hoogtepunt vormt, maar juist de nóg vertwijfeldere, uitgerekte en verstilde nummers als 'Westward Bound', met Hollis' beeldende tekstflarden, minimale en ingehouden zang, en de stilte tussen het tokkelen van de gitaar. De plaat combineert op de een bijzondere manier zowel verdriet als troost. Als een zucht: bedroefd, maar toch berustend.

Kortweg een indrukwekkend, bijzonder en emotioneel album.

4,5*, en op weg naar 'Laughing Stock'.

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,70* - 14,8 / 04 / 03 - Masimo
3,50* - 14,0 / 04 / 03 - Manfield
3,48* - 17,4 / 05 / 02 - ArthurDZ
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - 123poetertjes


De gebruikerbeoordeling:

3,67* - 22,0 / 06 / 01 - Masimo
3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,54* - 17,7 / 05 / 02 - Manfield
3,46* - 24,2 / 07 / 00 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)

Mooi beschreven Tomas!

Jullie krijgen een recensie over Dire Straits http://hyves-smileys.immerblei.com/img/smiley_party_pompom.gif

Wel alles vaak genoeg geluisterd, notities gemaakt, maar in 2 uur nog alle recensies schrijven gaat me niet lukken.

Taylor Swift - 1989 (2014) [123poetertjes]

Laten we wel wezen: Nieks tip is verreweg de tofste van het stel. Dapper legt onze 123poet zijn vinger op de zere plek, daarmee duwend op een hiaat in mijn muzieksmaak: popperdepop. De meer gladgestreken popmuziek van deze wereld is doorgaans niet zo mijn ding, zeker niet iets om een album lang naar te luisteren.

Nu denk je misschien: en nu komt de grote 'maar toen ik de plaat oplegde... wow!'

Ofzo.

Denk je dat?

Geen idee wat je denkt.

Ik dacht inderdaad even 'wow', de eerste keer dat ik het album opzette en de openingstrack 'Welcome To New York' begon. Een zeer smaakvol popnummer met sfeervolle instrumentatie, een sterk refrein en prachtig gebruik van de aanstekelijke stem van Taylor. Dat 'it's been waiting for you' op de achtergrond af en toe, supersimpel maar enorm effectief - afijn, en zo verder.

Zonder dollen: met enkele nummers van Taylor Swift was ik al bekend. Verrassend veel, eigenlijk. Superhit 'Shake It Off' staat via de intro van Masterchef (of iets vergelijkbaars) in mijn hersenpan gebeiteld, enkele via radio (bv 'Blank Space') en tal van nummers sierden de Spotify-reclames van mijn gierige non-abonnement ('Ask anyone, life goes fast!') - vreemd om ze vervolgens in lange versie te horen.

Over het algemeen vind ik het niveau van de eerste helft van de plaat best oké. Zeker de reeds genoemde opener, maar ook 'Blank Space' is een goed lied. Het nummer wordt gedreven door een leuke tempowisseling van zang, die leuk contrasteert met het eenvoudige onderliggende drumritme. Vervolgens zwelt de track verfijnd aan wanneer de synths er bij komen, opbouwend tot Swifts echoënde 'and you love the game'. Om vervolgens weer opnieuw te beginnen. Prima liedje.

Dat spel met ritmes blijkt vaker door Swift toegepast, zoals op classic 'Shake It Off', of op bijvoorbeeld 'Out Of The Woods', waar de titel als een vlug heksheksheks-riedeltje het nummer voortstuwt. Toch vind ik beide nummers wat minder geslaagd: laatstgenoemde door de opgeblazen productie, achtergrondkoortjes en pathetische drums, die in mijn oren te zeer op mijn emoties aansturen. Daardoor voel ik me als luisteraar bij zulke 'bombastische' momenten soms wat beetgenomen: in hoeverre is mijn reactie op het nummer ingecalculeerd? Van 'Shake It Off' vind ik dan weer het melodietje wat suf: het eerste refrein is de woordherhaling leuk, maar na het zoveelste refrein lijkt het alsof Swift de woorden als een specht in mijn luisterbast drilt. Je loopt zo een hele dag met 'shake, shake, shake' in je hoofd. Wel tof is het tussenstuk waar overgeschakeld wordt op quasi-nonchalante praatzang, een verrassende wending.

Dikwijls is het vooral een soort vermoeden van effectbejag dat me dwars zit: drums zo sluw als een vos, met de luisteraar in gedachten, en wanneer de muziek met opgepompte bassen dan aanzet voel ik de muzikantenblikken al in mijn oren priemen: 'sleept dit je mee? sleept dit je mee? nou? nou? nou?'

Laten we zeggen dat ik wellicht niet zo goed ben in naar popmuziek luisteren. Wie weet is dat vooral bekrompenheid, maar toch kom ik vooral tot de conclusie dat veel nummers me gewoon weinig doen. Zeker het tweede deel van het album wordt het allemaal flink wisselvalliger. De deuntjes zijn te flauw en de instrumentatie te lomp (Bad Blood bijvoorbeeld), of het suffe achtergrond 'ah'-tje, de 'girl girl' of 'ahoohooo' op 'How You Get The Girl' - op alle vlakken vinkt het de popliedjesvakjes af, maar mist een bijzondere melodie of prangend muzikaal idee. 'I Know Places' mist een eigen karakter, en had imo ook door een willekeurige andere zangeres gezongen kunnen worden - een gevoel dat ik bij 'Blank Space' (of Shake') niet heb.

Op zich snap ik wel waarom sommige mensen hier zo weg van zijn, op de eerste helft van het album zijn de liedjesschrijfkwaliteiten overduidelijk; bijna elk nummer heeft wel iets memorabels en dat is knap. Ook vind ik dat bepaalde karaktereigenschappen van (fair: vooral de eerste helft van het album), door voornamelijk het speelse ritmespel de muziek typisch 'Taylor Swift' maken. Toch vind ik de eerste helft (opener, Blank Space) duidelijk sterker dan de tweede ('Bad Blood', 'How You Get The Girl', 'This Love', 'Clean'). Het is stiekem gewoon niet echt mijn ding - dat blijkt ook uit het gegeven dat ik dit album na drie maal draaien voor mijn gevoel wel gehoord had, het minst aantal draaibeurten van deze tipronde.

Maar ik vind het plaatje (en vooral de originele tip en zeker ook de tipper) al met al wel sympathiek, dus toch nog een: 2,5*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - Teunnis
4,02* - 20,1 / 05 / 02 - hoi123
3,70* - 14,8 / 04 / 03 - Masimo
3,50* - 14,0 / 04 / 03 - Manfield
3,48* - 17,4 / 05 / 02 - ArthurDZ
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - jordidj1
3,24* - 16,2 / 05 / 02 - niels94
3,07* - 18,4 / 06 / 01 - 123poetertjes


De gebruikerbeoordeling:

3,66* - 25,6 / 07 / 00 - jordidj1
3,57* - 25,0 / 07 / 00 - ArthurDZ
3,54* - 17,7 / 05 / 02 - Manfield
3,50* - 24,5 / 07 / 00 - Masimo
3,46* - 24,2 / 07 / 00 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - 123poetertjes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Teunnis

Deadline 28/4 (neem dit mee in post)