BROCKHAMPTON - SATURATION (2017)

BROCKHAMPTON werd me getipt door fan nummer (jordidj)1. Dankzij de gierende woordspeling kan ik
jordidj1 niet taggen, dus bij dezen. SATURATION, het eerste van het drieluik, werd me naar het hoofd gegooid. Op papier een zeer goede tip, recht in mijn straatje. Een artistiek ogend groepje hiphoppers die het genre proberen verbreden door hun eigenzinnige aanpak.

In de praktijk valt het echter tegen. Echt slecht is het allemaal niet te noemen, want het heeft zo zijn goede momenten. Maar over het algemeen lukt het mij maar niet om voeling te krijgen met de muziek. Naar mijn gevoel worden we sinds OFWGKTA doodgegooid door dit soort "posses" die elk proberen hun eigen take op hiphop te brengen. OFWGKTA was niet de eerste om dat te doen (gebeurt dat niet al sinds Wu-Tang?) maar sinds het moment dat ik het genre ben beginnen volgen is het wel de eerste die me wist mee te grijpen in dat idee. Eigenzinnig, zich niks aantrekkend va nde rest, een stuk agressiever en smeriger maar ook nonchalanter, waar een aantal individuele rappers oo kecht hun eigen smoel toonden binnenin de groep.

Waar het bij BROCKHAMPTON fout lijkt te lopen is dat het veel te fragmentarisch klinkt. Er zitten brute rapps tussen, maar de producties gaan dan weer een andere kant op. Die passen mooi in de eigentijdse overgeproduceerde hiphopwave. Er zit af en toe een rustige vorm van Death Grips in, het donkere zweverige van A$AP Mob en het van de hak op de tak gespring van Odd Future. Er springt ook niet echt een rapper bovenuit. Allemaal wel nog leuke flows, maar het gaat nogal gezapig voorbij.

En dat lijk ik met de gehele plaat te hebben. HEAT flowt er nog goed door, GOLD komt dan nog weg met het A$AP-gehalte, STAR is dansen. BOYS is stierlijk vervelend, 2PAC is me te onafgewerkt en cloudy. Daarna gaat het allemaal een treetje flauwer tot het hectische BUMP, waar goede stukken afgewisseld worden door missers. CASH is ineens iets uit de Black Hippy-stal. Er wordt afgesloten met twee zeurtracks.

Een nummertje heb ik nog niet genoemd en dat is omdat ik niet negatief wil eindigen met de review. MILK is namelijk weer een opflakkering van het niveau van de eerste drie tracks. Niks wat het team van Tyler, the Creator nog niet heeft laten horen, maar het werkt hier wel goed. Dat geeft als gevolg dat ik veel negatiefs geschreven heb over een plaat die het zeker niet verdient om volledig de grond in geboord te worden. Want daarvoor is het wel degelijk. Maar meer dan "wel degelijk" voel ik er helaas ook niet bij. Ik snap waarom het veel fans trekt, maar ik kan zo een hoop hiphopplaten in dit hokje aanraden die ik hoger inschat.

2.5/5

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,60* - 03,6 / 02 / 05 - jordidj1
3,20* - 03,2 / 01 / 06 - niels94
2,50* - 02,5 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

De gebruikerbeoordeling:

4,70* - 04,7 / 01 / 06 - Barney Rubble
3,20* - 03,2 / 01 / 06 - hoi123
2,50* - 02,5 / 02 / 05 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

jordidj1 zeg er es wat van man

Zeurtracks

Amorphis - Queen of Time (2018) , tip van jordidj1

De Finse Metal lijkt een terugkerend thema te zijn binnen de tips die jordidj1 uitdeelt, al kan ik niet beloven dat het deze keer weer een monsterscore oplevert

Ik kende voorheen enkel het nummer Amongst Stars van de band Amorphis. Een nummer dat mij wist te plezieren door de gastbijdrage van Anneke van Giersbergen die met haar kraakheldere vocalen menig rock/metal nummer naar een hoger niveau wist te tillen bij bands als Ambeon en The Gathering. Het verbaasde mij dus niet dat ik de zang bij dit nummer nog het meest kon appreciëren. De stemgeluiden die de bandleden voortbrengen vond ik echter minder geslaagd.

Zo begint het openingsnummer nog wel overtuigend met een langgerekte grunt, maar de overige zang word gezongen in een tamelijk onplezierig steenoven Engels accent. Dit euvel word versterkt door de weinig indringende sfeer die het album kenmerkt. Af en toe word de holle bombast doorbroken met lichte folkinvloeden die bijv. hoorbaar zijn in het nummer The Golden Elk. Daar maakt de instrumentatie een interessante verschuiving zodra het middenstuk is gepasseerd.

Toch bekroop mij regelmatig het gevoel dat Queen of Time zichzelf verliest in immers voorspelbare melodielijntjes die ik zowel als catchy als afgezaagd heb ervaren. De muziek is daarbij behoorlijk melodieus, wat een zorgvuldige opbouw van sfeer in de weg staat. Daardoor is het geluid op dit album sferisch weinig interessant en gevarieerd ondanks de soms afwijkende instrumenten die enig soelaas bieden tegenover de regelmatig vlakke muzikale omlijsting van de verscheidene nummers.

Spanning en durf is dus wat er naar mijn mening ontbreekt, terwijl ik het Metalgenre doorgaans associeer met gewaagde muziek dat niet bang is om buiten de lijntjes te kleuren. Wat mij ook opviel was het slotstuk van het nummer Daughter of Hate, welke in het Fins is. Een prachtige taal dat wellicht beter tot zijn recht was gekomen als dat de insteek was geweest. Dan was de muziek wellicht wat authentieker en boeiender geweest.

Beoordeling: 2,30*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,20* - 03,2 / 01 / 06 - niels94
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - jordidj1
2,50* - 02,5 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

De gebruikerbeoordeling:

4,70* - 04,7 / 01 / 06 - Barney Rubble
3,20* - 03,2 / 01 / 06 - hoi123
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
2,30* - 02,3 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Het loopt niet over tot nu toe qua scores zeg.

Jordy’s gemiddelde is nogal gedaald.

Het beoordelingsschema werkt iets anders: gemiddelde score* - totaal aantal punten van alle ontvangen/gegeven scores bij elkaar opgeteld / aantal besproken tips / aantal nog te bespreken tips.

Is het nu wel correct?

Oei, dan ging ik hard de mist in.

Bill Wells & Maher Shalal Hash Baz - Osaka Bridge, tip van Masimo, krijgt een 3,6*.

Wederom een compleet willekeurige en obscure tip (ben erg benieuwd wat Tomas’ gedachtegang was achter het mij tippen van dit album), maar dat neemt niet weg dat ik hem zeker kan waarderen. Deze samenwerking tussen een Britse experimentele jazzmeneer en een Japanse rockband (?) klinkt zo amateuristisch als het maar zijn kan. De trompetpartijen klinken meestal alsof iemand die pas een paar weekjes het instrument bespeelt ze wel zou kunnen dupliceren, en de spaarzame zang gaat regelmatig ver voorbij de grens van vals. Dit helpt echter verrassend genoeg erg met het creëeren van een aandoenlijk, lief en nachtelijk sfeertje. Zoals bij de albumpagina al aangekaart wordt klinken nummers zoals Banned Announcement of Tipsy Cat echt als wat pubers die op hun zolderkamertje aan het repeteren zijn voor een fanfare. Als dat echter samengaat met zulke opgewekte en schattige melodieën, is het eigenlijk een heel fijne luisterervaring. Dit gebeurt niet altijd: nummers als Liquorice Tics, het daaropvolgende Poxy en Stabbed in Hamburg zijn net wat te mat om te boeien, waardoor het geheel dus toch wat te veel als een trompetoefening voor beginners gaat klinken.

Daartegenover staan dan weer de beide uitvoeringen van On the Beach Boys Bus, die echt druipen van de magistrale tederheid en waarin de fluisterstem van de Japanse zangeres de show steelt in zijn kinderlijke zachtheid. Ook op de melancholische opener Rye and Guy en het sprankelende Tipsy Cat, het muzikale equivalent van een warme avond met je vrienden, tonen aan dat de band tussen virtuoziteit en kwaliteit zwaar overgewaardeerd is. Al bij al dus een prima album, al zou het soms gebaat zijn bij een iets grotere nadruk op sfeer en melodie.

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,20* - 03,2 / 01 / 06 - niels94
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - jordidj1
2,50* - 02,5 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

De gebruikerbeoordeling:

4,70* - 04,7 / 01 / 06 - Barney Rubble
3,40* - 06,8 / 02 / 05 - hoi123
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
2,30* - 02,3 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Kan me goed vinden in je recensie, alhoewel ik bovenstaande zin wel opvallend vind. Ik associeer Wells + Maher Shalal Hash Baz juist bij uitstek met sfeer. Alsof je door het omzetten van een knop in katzwijm valt. Een album dat je gemoedstoestand kan veranderen (ipv dat je bij je gemoedstoestand muziek uitkiest). Ik zie daardoor het album denk ik ook meer als een geheel dan dat ik afzonderlijke tracks zou kunnen of willen onderscheiden.

Maar, toegegeven, On the Beach Boys Bus was wel een van de redenen dat ik het album aan je tipte. Omdat je zo'n tedere en lieve knul bent. Niels ook hoor, maar die krijgt dan weer een of andere pathetische raga-preker.

Hey, how ya piepels doin.

Jordaan Mason and The Horse Museum - Divorce Lawyers I Shaved My Head (2009) , getipt door Cervantes

Niet gek dat deze mij is getipt: dit is muziek die op zijn zachts gezegd enorm is geïnspireerd op Neutral Milk Hotel. De onvaste, emotionele zang, de gebruikte instrumenten - tot de zingende zaag aan toe - en zelfs de bandnaam doen denken aan de kliek rondom Jeff Mangum.

Er zijn natuurlijk verschillen, waarvan de voornaamste is dat er soms meerstemmig wordt gezongen, onder meer met een zangeres. Ook lees ik op de albumpagina dat The Horse Museum uit twintig muzikanten zou bestaan, maar als dat zo is hoor ik dat er niet zo in terug, in de zin van dat ze allemaal tegelijk worden ingezet.

Maar het belangrijkste verschil is dat ik dit beduidend minder goed vind dan Neutral Milk Hotel. Als ik Jordaan Mason vergelijk met vergelijkbare onvaste valse kraaien, dan mist hij de overweldigende emotie van Jeff Mangum, de aangrijpende droevenis die uitgaat van Will Oldham en het venijn van Sean Bonnette (Andrew Jackson Jihad). Mason vind ik vooral zeurderig.

Sterker nog, hij begint me op den duur op de zenuwen te werken, vooral tijdens de langzamere, noem het ballad-achtige momenten. In O Jarhead! O Wife!, bijvoorbeeld, moet Mason het nummer meer dan zes minuten staande zien te houden met alleen akoestische gitaar en zijn stem en dat kan hij echt niet, wat mij betreft. Helaas zijn er zo meer nummers.

Dat valt vooral op omdat dit album veel te lang is. Had dit op drie kwartier gehouden in plaats van een uur, had wat zwakker materiaal eruit geknipt en ik had er beduidend meer van genoten. Want er staan wel degelijk nummers op dat ik wel degelijk kan waarderen, met name als er wat energie in de muziek zit en er bijvoorbeeld wat blazers in de mix worden gegooid, zoals bij Wild Dogs: Divorce! en het tamelijk pakkende Avalanches. Over het algemeen is het echter een iets te lange, zeurderige zit naar mijn smaak om vaker naar terug te keren, ben ik bang.

2,7*

Jessica Pratt - Quiet Signs (2019), getipt door GrafGantz

Kalme, sfeervolle liedjes van Jessica Pratt, met gitaar en piano als voornaamste begeleiding. Heel opvallend is daarbij haar hoge stem: die heeft iets kinderlijks, maar is tegelijk zo beheerst, bijna plechtig dat het resultaat totaal niet kinderlijk klinkt. Het bijzondere effect ontstaat mede doordat er een soort galm over gelegd is. Lastig te beschrijven, ga maar gewoon luisteren. Het is de moeite waard.

Het is vooral fijne kabbelmuziek: gewoon mooi, niet altijd bijzonder aangrijpend. De ideale avondplaat voor op de achtergrond. Crossing is de voornaamste uitzondering, met dat engelachtige refrein; die grijpt aan, daarbij droom ik helemaal weg. Geen echt hoge score dus, voor deze verder opvallend consistente plaat, maar ik ben erg blij dat ik dit heb leren kennen.

3,6*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - GrafGantz
3,20* - 03,2 / 01 / 06 - niels94
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - jordidj1
2,60* - 05,2 / 02 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - bennerd

De gebruikerbeoordeling:

4,70* - 04,7 / 01 / 06 - Barney Rubble
3,40* - 06,8 / 02 / 05 - hoi123
3,20* - 06,4 / 02 / 05 - niels94
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
2,30* - 02,3 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Nu we toch zo lekker bezig zijn.

The Upsetters - Super Ape (1976), getipt door bennerd

Dub-klassiekertje dat ik graag eens wilde leren kennen, dus ik was blij met deze tip van Ben.

En dat ben ik gelukkig nog steeds

De plaat staat vol sterke, lome grooves dankzij de reaggae-ritmes en zoemende bassen, en is heerlijk sfeervol door de zompig klinkende instrumentatie (o.a. veel blazers, maar ook fluiten, melodica en elektrische gitaar) en galm die over de zang ligt. De opmerking dat je je tijdens het luisteren hiervan in de jungle waant, wordt terecht meermaals gemaakt op de albumpagina.

Het album is ook lekker kernachtig: de speeltijd ligt net onder de 40 minuten en geen nummer is overbodig, waardoor de plaat makkelijk tot het einde boeit.

Nou ja, ik ben er over te spreken, in elk geval. Hier ga ik zeker op teruggrijpen op zomerse dagen in de toekomst.

3,8*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,90* - 03,9 / 01 / 06 - bennerd
3,80* - 03,9 / 01 / 06 - bennerd
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - GrafGantz
3,20* - 03,2 / 01 / 06 - niels94
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - jordidj1
2,60* - 05,2 / 02 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,70* - 04,7 / 01 / 06 - Barney Rubble
3,40* - 06,8 / 02 / 05 - hoi123
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - niels94
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
2,30* - 02,3 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Halverwege zijn er toch al mooi 9 van de 56 tips van een score voorzien. In dit tempo wordt november 2020 zeker gehaald!

edit: Oh, er staat 2019.

Wacht maar, het volgt wel.

Een score voorzien is gemakkelijk, een omschrijving meestal niet.

Magma - Köhntarkösz (1974)

Magma is een band die ik van naam kende en waar ik daarenboven wel eens een album van had beluisterd. Niettemin waren er andere Zeuhl-bands die eerder mijn aandacht opeisten(Dün o.a,) Het Zeuhl-genre kenmerkt zich door mars'achtige jazzy percussie met operazang in een bedachte taal. Dat geeft de muziek vaak een expressieve, frivole en extatische sfeer. Op dit album is de muziek echter dreigender en bedrukkender van natuur, wat het een soort einde der tijdengevoel geeft. Heel intrigerend!

Met name het tweedelige titelnummer is indrukwekkend. Zware keyboardpartijen die bijwijlen zelfs wel iets weg hebben van Soft Machine. De donkere klanken worden aangevuld met angstige koorzang. Als luisteraar houd ik mijn adem in. Het tweede gedeelte begint met mooi jazzy toetsenwerk. Vergis je niet! Het is op dit tweede gedeelte dat de spanning definitief tot explosie komt. De versnelling van deze compositie vind ik spannend en erg goed uitgevoerd.

De korte nummers zijn ook sterk. Ork Alarm is voor de jaren 70 ongelofelijk duister en dreigend. Heerlijk nummer. De laatste compositie, Coltrane Sündïa, staat weliswaar wat haaks op de rest van het album, waardoor het aanvoelt als mosterd na de maaltijd, maar toch luistert ook dit nummer lekker weg. Uitstekende tip van niels94. Een duister album dat gevarieerd genoeg is om de aandacht vast te houden. Valt eigenlijk precies binnen mijn smaak.

4.1*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,90* - 03,9 / 01 / 06 - bennerd
3,80* - 03,9 / 01 / 06 - bennerd
3,65* - 07,3 / 01 / 06 - niels94
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - GrafGantz
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - jordidj1
2,60* - 05,2 / 02 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 05 - Barney Rubble
3,40* - 06,8 / 02 / 05 - hoi123
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - niels94
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
2,30* - 02,3 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Fijn dat hij beviel

Titelnummer live tijdens Le Guess Who? was zeer tof kan ik je vertellen.

Jij levert al je papers ook altijd al in het begin van het semester in?

Als ik er zeven moet schrijven wel.

Ik heb nog niet eens een voorblad

Coil - The Ape of Naples, tip van Cervantes, krijgt een 3,4*.

Het was leuk om deze tip te krijgen, omdat Coil precies zo'n band was die ik me altijd voornam om te beluisteren, om vervolgens afgeschrikt te worden tot hun toch wel vrij ontoegankelijke muziek, om ze vervolgens weer te vergeten. Deze tip van Cervantes heeft me dus gedwongen om eindelijk mezelf echt even te dwingen hun muziek te doorgronden. Grootste ontdekking: stiekem is de muziek van Coil, op dit album althans, helemaal niet zo ondoorgrondelijk. Tattoed Man doet door met zijn lome accordeonbegeleiding een beetje denken aan een kruising tussen een chanson en een triphopplaatje; Heaven's Blade is qua instrumentatie eigenlijk gewoon een 90's electronische popplaat en ook als de hogere sferen worden verkend met nummers als Going Up of Fire of the Mind blijft de melodie centraal staan, waardoor het geheel eerder pastoraal dan zielsvernietigend duister klinkt.

Let wel: alle andere factoren zijn dat wel. De teksten van John Balance grenzen aan het occulte en de zangstijl varieert van plechtig (The Last Amethyst Deceiver) tot zielsuitdrijvend (In My Blood). Dit levert soms prachtige resultaten op: de getergde zang in het eerdergenoemde Tattoed Man staat in prachtig contrast met de rustige instrumentatie. Ook de duistere repetitieve zang in Triple Sun vult de onheilspellende elektronische heerlijk aan. Als op It's In My Blood ten slotte alle toerekenvatbaarheid overboord gaat, wordt het voor mij goed duidelijk waarom Coil zo'n cultbekendheid kent: het duo kan met onconventionele instrumenten een ongelooflijk sinister geluid produceren, dat echt uit de diepste krochten van de ziel lijkt te komen. Metal, maar dan geen metal, zeg maar.

Op andere nummers gaat het duo echter nogal de mist in, en ik denk dat de reden dat ik dat vind gelijk is aan de reden dat ik veel metal niet kan waarderen. Net zoals in dat genre ligt de duisterheid er hier soms zo ondubbelzinnig, metersdiep bovenop, dat het voor mij eerder als een parodie gaat klinken dan als een verkenning van de innerlijke duisternis van de muzikant. Voorbeeldje: als in afsluiter Going Up een bijna Scissor Sisters-achtige falsetto wordt opgezet, snap ik dat dat een spirituele zangstijl is die de hemelgang moet representeren, maar ik vind het vooral nogal grappig. Op dezelfde manier is de ongegeneerde statigheid waarin Balance me in The Last Amethyst Deceiver weer keer op keer gebiedt "To pay your respect to the vultures/Because they are your future" vermakelijk, maar ze ondermijnen wel een beetje de emotionele geloofwaardigheid van het album. Mijn bedenkingen bij The Ape of Naples zijn dus denk ik vooral te verklaren zijn door mijn afkeer voor duistere thematiek die er te dik bovenop ligt. Desalniettemin kan ik erkennen dat Coil met dit album een indrukwekkend, en soms zelfs erg genietbaar kunstwerkje heeft gemaakt.

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,90* - 03,9 / 01 / 06 - bennerd
3,80* - 03,9 / 01 / 06 - bennerd
3,65* - 07,3 / 01 / 06 - niels94
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - GrafGantz
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - jordidj1
2,86* - 08,6 / 03 / 04 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 05 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - hoi123
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - niels94
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
2,30* - 02,3 / 01 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Anna von Hauswolff - Ceremony, tip van GrafGantz

Ceremony is het tweede album van Anna von Hauswolff waar ik kennis mee heb gemaakt. Haar recente album Dead Magic behoorde tot de betere albums van vorig jaar, dus Anna moet Von goede Hausse komen om dat te kunnen overtreffen.

Wat me opviel tijdens het beluisteren van dit werk was de meer ingetogen sfeer die het uitademt.
De climax bij Deathbed is dan nog redelijk groots, waar de meeste andere nummers een meer rustig en beheerst karakter hebben. Het openingsnummer daarentegen is nog behoorlijk dreigend en duister. Min of meer in de stijl die ik had verwacht. Daar komt vanaf het derde nummer verandering in, waarbij de zwaarmoedigheid al gauw verdwijnt. Het is mooi dat het album niet al te zwaar is enerzijds, maar anderzijds mist het ook de intensiteit van haar muziek waarmee ik al bekend was.

Zo is het middenstuk aan de saaie kant en mist de muziek toch wat spanning en explosiviteit om me helemaal mee te kunnen slepen. Toch zijn er een aantal nummers die ik goed kon waarderen, zoals het fraaie Funeral for My Future Children. Wat voor een belangrijk deel aan de zangeres ligt; die prima kan zingen en de sfeer van de muziek goed naar voren weet te brengen. Daarom is het soms jammer dat de zang regelmatig plaats moet maken voor instrumentale passages die ik wat wisselvallig vond qua kwaliteit.

Epitaph of Daniel vond ik bijvoorbeeld saai en stuurloos, waar No Body juist een uiterst intrigerend en indringend spanningsveld weet te creëren. Zo worden hoogtepunten afgewisseld met dieptepunten en blijft er een aangenaam album over dat haar potentie niet overal weet waar te maken. Desondanks was Ceremony een fijne luisterervaring die me niet geheel, maar wel voldoende wist te overtuigen om meer muziek van Anna Huiswolfje op te snorren.

Beoordeling: 3,30*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,80* - 03,8 / 01 / 06 - bennerd
3,65* - 07,3 / 02 / 05 - niels94
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,45* - 06,9 / 02 / 05 - GrafGantz
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - jordidj1
2,86* - 08,6 / 03 / 04 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 05 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - hoi123
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - niels94
2,80* - 05,6 / 02 / 05 - Cervantes
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Gaat wel hard hier

jordidj1 tipte me eclectische dance uit eigen land: Project 2000 - It's About Time (2000)

Een bonte mix van stijlen: dance, funk, jazz, hiphop, breakbeats, lounge en zelfs een snufje "wereldmuziek", waarvan ik na de eerste 2 minuten al zeker dacht te weten dat dit uit Amsterdam komt, en dat bleek ook te kloppen. Typische crossover uit de vroege 21e eeuw die me helaas eerder uitput dan enthousiasmeert. Groot deel van de tijd klinkt het allemaal heel erg druk en vermoeiend waarbij er wat mij betreft te hard wordt geprobeerd om toch maar zo vol en organisch mogelijk te klinken. Dit lijkt me nu typisch zo'n album waar een hoop mensen van zeggen "normaal hou ik niet zo van dance, maar dit vind ik wel goed!", waarmee ze waarschijnlijk bedoelen dat er hier veel "echte instrumenten" te horen zijn. Ik hoor Matthijs van Nieuwkerk dit al "on-Nederlands goed" noemen, maar dit terzijde.

Over de gehele linie ben ik dus niet al te positief, maar dat betekent niet dat het alleen maar kommer ende kwel is. Als het tempo wat zakt en de stijl meer richting de debuutplaat van Air gaat (loungy filmmuziek met flarden jazz en dub) wil ik nog wel eens opveren, zoals bij de tracks 'Belle du Jour' en 'Namoro'.

Helaas zakt het hierna weer flink door mijn persoonlijke ondergrens met het ongelooflijk vervelende titelnummer, met gillende zangerers die te graag wil laten horen hoe goed ze wel niet kan zingen, een soort van rapper op de achtergrond en Afrikaanse zang. En dat op een gegeven moment zo'n beetje allemaal door elkaar, een mens zou van minder hoofdpijn krijgen.

Zo golft het album op en neer, dan weer heel vervelende funky dance, en dan weer iets heel aardigs wat aan een rokerige nachtclub doet denken. Hoogtepunt is wat mij betreft 'Spirit', dat klinkt als vroege Massive Attack met een Afrikaanse twist. Desondanks zijn de dieptepunten zo diep dat ik toch een ietwat nare smaak aan dit album over heb gehouden. Niet bepaald mijn soort muziek dus dit, sorry Jordi

Waardering: 2,5*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,80* - 03,8 / 01 / 06 - bennerd
3,65* - 07,3 / 02 / 05 - niels94
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,45* - 06,9 / 02 / 05 - GrafGantz
3,00* - 12,0 / 04 / 03 - jordidj1
2,86* - 08,6 / 03 / 04 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 05 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - hoi123
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - niels94
2,80* - 05,6 / 02 / 05 - Cervantes
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo
2,50* - 02,5 / 01 / 06 - GrafGantz

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Arme Barney, het sprankeltje positiviteit van deze ronde.

bennerd tipte me Crass - The Feeding of the Five Thousand (1978)

De tip van Bennerd ging gepaard met een waarschuwing: "Ik ga je een tip geven waarvan de kans groot is dat het niet bevalt, maar die mogelijks wel eens iets totaal anders is dan wat je tot nu toe gehoord hebt."

Anarcho-punk dus, van een band die niet kan spelen met een zanger die niet kan zingen en voor iemand die enkel "the Queen's English" op school heeft geleerd ook nog eens niet te verstaan is. Een begrijpelijke waarschuwing dus, en de eerste luisterbeurt zat ik inderdaad vaak hoofdschuddend te luisteren, me afvragend wat ik hier toch in vredesnaam mee aan moest. Schijnt vooral om de teksten te gaan hier, maar ik ben juist iemand die niet tot nauwelijks in teksten geïnteresseerd is. In dit geval heb ik ook nog eens het idee dat de ideologische teksten niet mijn ideologie zijn, dus dan gaat het erg lastig worden om me over de streep te trekken.

Is het dan allemaal kommer ende kwel, om mezelf maar eens te plagiëren? Dat ook weer niet, het album is lekker kort en de afzonderlijke nummers ook, en hoewel dat juist niet positief klinkt zorgt het er wel voor dat het makkelijk is om het album eventjes snel op te zetten in een vrij half uurtje, en als een nummer je niet bevalt hoeft je maar een minuut of 2 te wachten op het volgende. Dat vervolgens net zo brak klinkt, maar dit terzijde. En juist door deze veelvuldige luisterbeurten begon het krakkemikkige geheel zowaar de nodige charme te krijgen. Ben niet echt een fan van Crass geworden door dit album, maar het bleek na verloop van tijd toch best aardig, deze enthousiaste rammelpunk.

Waardering: 3,3*

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,65* - 07,3 / 02 / 05 - niels94
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,55* - 07,1 / 02 / 05 - bennerd
3,45* - 06,9 / 02 / 05 - GrafGantz
3,00* - 12,0 / 04 / 03 - jordidj1
2,86* - 08,6 / 03 / 04 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 05 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - hoi123
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - niels94
2,90* - 05,8 / 02 / 05 - GrafGantz
2,80* - 05,6 / 02 / 05 - Cervantes
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Dat had veel slechter kunnen aflopen.

Sorry Ben, ik moet je alsnog teleurstellen.

The Heads - Everybody Knows We Got Nowhere, tip van bennerd, krijgt een 1.4*.

"Verzengende psychedelische rock", zo wordt dit album aangeprezen op de albumpagina, en als ik op het internet een beetje rondkijk lijkt deze band een kleine cultstatus te hebben vergaard om hun "hyperpsychedelica". Ik kan me vaak wel in de verte vinden in de beschrijvingen op de albumpagina, maar in dit geval heb ik me serieus afgevraagd of ik naar het foute album aan het luisteren was. Het geluid van Everybody Knows We Got Nowhere associeer ik in de verste verte niet met de kleurrijke naakte mevrouw op de hoes. Als ik het fatsoenlijk onder woorden moest brengen zou ik zeggen dat de hallucinaties die ik van deze plaat krijg eerder in de buurt komen van dat ik opgesloten ben in een menigte voor een eindeloze (maar echt, eindeloze) jamsessie van wat uitgebluste vijftigers op een lokale kermis in Waddinxveen. Zanger Paul Allen klinkt ongeveer even gepassioneerd als mijn lokale gothic-cassière, drummer Wayne Maskell doet zijn best om geen inspirerend ritme uit zijn drumstel te laten ontsnappen en dan komen nog de gitaarsolo's.

God, de gitaarsolo's. Ik sta op deze site volgens mij niet bekend om mijn voorliefde voor gitaarsolo's, en die wordt hier nog even bevestigd: het vormeloze, ongeïnspireerde en ronduit irritante gitaargemasturbeer dat gitarist Price laat horen op Dirty Water staat vrij dichtbij het precieze tegenovergestelde van wat ik persoonlijk waardeer in muziek. Jammer genoeg bestaat dit album dan wel voor 80% uit gitaarsolo's. De andere twintig procent wordt opgevuld met melodieën die ik ben vergeten zodra ze afgelopen zijn, een compleet gebrek aan dynamiek en een holle productie die deze twee factoren benadrukt. Misschien is het oneerlijk om dit met een laag cijfer te belonen omdat het simpelweg m'n genre niet is (al waardeer ik best wat psychedelica en noiserock, wat de labels zijn waarmee dit op RYM wordt beschreven). Desalniettemin heb ik zo mijn best moeten doen om me door drie luisterbeurten van dit album heen te worstelen dat het me wel het enige correcte lijkt. Het spijt me bennerd, ik sta nog steeds heel erg open voor je tips in andere hoekjes!

en ik verwacht ook geen hoog cijfer voor SOPHIE dus dan staan we quitte

Beoordelingsschema:

De tipperbeoordeling:

3,65* - 07,3 / 02 / 05 - niels94
3,60* - 03,6 / 01 / 06 - Masimo
3,45* - 06,9 / 02 / 05 - GrafGantz
3,00* - 12,0 / 04 / 03 - jordidj1
2,86* - 08,6 / 03 / 04 - Cervantes
2,83* - 08,5 / 03 / 04 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 05 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 04 - niels94
2,90* - 11,6 / 04 / 03 - hoi123
2,90* - 05,8 / 02 / 05 - GrafGantz
2,80* - 05,6 / 02 / 05 - Cervantes
2,50* - 05,0 / 02 / 05 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Deadline 1/11/2019 (neem dit mee in post)

Schitterende omschrijving ? Dank voor het doorzettingsvermogen en om de plaat eens goed op zijn plaats te zetten.