2-0-1-0

The Black Heart Procession is een fijne ontdekking.
Bedankt haveman!

Hoor hier Nick Cave, Gavin Friday, 16 Horsepower en zelfs Nine Inch Nails in terug.
Salad ken ik bij naam.
Henny Vrienten wel benieuwd naar.
Ik vond Zonnebril en Scharrelvarken 20 jaar terug wat flauw, maar niet bekend met de rest van het album.

Ik ben hem aan het pindakazen, ik ben benieuwd.

Nick Cave, NIN en 16 Horsepower?

Ik lees je reactie wel.

Henny Vrienten viel me tegen.
Had hier meer van verwacht.

2-0-1-1

2-1-1-1

Salad was weer prima, maar de ontdekking was toch wel The Black Heart Procession.

Jammer dat de animo terug zakt.
Hoop eigenlijk wel op een opleving van dit topic.

Ik heb het nog niet gezegd, maar ik doe ook de Review van Black Heart Procession. En Marc and the Mambas komt ook nog.

Ik heb ook een recensie van Black Heart Procession geschreven, vond het helaas geen goede muziek.

Mijn recensie van The Walkabouts- Devil's Road is (eindelijk) klaar. Ik ben alvast heel trots op het resultaat, laat me zeker weten wat jullie ervan vinden

De eerste alinea is in ieder geval goed .

Alleen de eerste alinia?

Dat is wat er uit springt. Niets mis met je recensie hoor. Maar vooral het beeld dat je daar beschrijft is mooi.

Blij dat je het geslaagd vind

Een zeer mooi geschreven recensie.
Leest heerlijk weg, en ik ben het grotendeels met je eens.
Iets waar je trots op hoort te zijn.

Bedankt voor je reacite, deric. Ik ben dus terecht trots op mijn recensie

Sowieso mag je trots zijn op je recensies, iedereen die er eentje schrijft.
Ik vind het meer toevoegen dan de zoveelste: ''dit is mooi, zeg!''

Mee eens. Ik denk dat iederen bij de albumcommentaren liever recensies leest dat 'Wow, dit is goed!', 'Ik vond hun vorige beter' of andere oneliners. Of nog vervelender, bekvechterij.

Mee eens; het kost wel wat tijd; maar het leest een stuk fijner.
En als je eenmaal de smaak te pakken hebt, gaat het steeds gemakkelijker.

Precies, al is het handig om een beetje op te passen als de smaak eenmaal te pakken is. Ik heb zelf nogal gauw de neiging om terug te vallen op dezelfde voorgekauwde zinnetjes bij het schrijven van recensies.

Ik denk bijna iedereen wel.
De ene keer lukt het gewoon beter dan de andere keer.

Ik heb ook even een kleine pauze genomen, hem ook pas zaterdag weer tijd om er voor te gaan zitten.

Noah and the Whale
Sparklehorse
The God Machine
en de albums hier.

Dat ben ik van plan in het weekend te doen

Noah and the Whale ( hun tweede) is een mooie recensie waardig.

Degene die jij stuurde doe ik, ik hem hem al 10 keer beluisterd

Dat is de geweldige tweede.

Ik ga Ages nog luisteren en er een recensie over schrijven, kom net terug van een week Engeland dus deze week niks geluisterd hiervan. Weet niet of ik dat nog ga doen, maar zal zien. Wil eigenlijk wel op schema blijven

Is het niet mijn beurt deze week? Zaterdag ben ik nooit online, dus helaas kan ik ze pas zondag plaatsen.

Van mezelf volgen in ieder geval nog recensies van Studio en The Walkabouts. Heb erg drukke weken, bedankt voor het geduld alvast

Ja, gisteren had ik een debat toernooi en dit weekend moet ik even uitrusten van een erg drukke week, ik hoop dat ik volgende week tijd heb en in de vakantie hoop ik dat ik een gaatje vrij heb.. De albums van haveman bevallen me tot nu toe erg goed!

Bij deze een worp van drie nieuwe albums om jullie tanden in te zetten:



Charles Mingus- Blues & Roots (1959)

Niemand die mijn smaak een beetje kent zal verrast zijn door het verschijnen van een Mingusplaat op deze plek. Deze komt uit 1959, hetzelfde jaar waarin hij ook o.a. het veel bekendere Mingus Ah Um opnam. Deze plaat vertoont duidelijke overeenkomsten daarmee, alleen is Blues & Roots wat rauwer opgenomen, minder gepolijst, wat mij persoonlijk beter ligt.



Loudon Wainwright III- Career Moves (1993)

Inmiddels een beetje overschaduwd door zijn kinderen, met name zoon Rufus. De papa van de familie verdient echter ook wel eens wat meer aandacht op deze site. Op het eerste gehoor veel humor om te lachen, voor de doorzetters valt hier echter een verrassende hoeveelheid ontroering te plukken. Beluister bijvoorbeeld Five Years Old, zijn ode aan zijn kleuterdochter Martha (inmiddels zelf een verdienstelijke singer-songwriter).



Future Of The Left- Travels with Myself and Another (2009)

We eindigen de week met een lekkere bak gitaarchaos om de spinnenwebben uit het hoofd te blazen. Recente ontdekking van me, deze plaat. Medespeler in dit topic Hoi123 was eerder ter plaatse en vond het album op lange termijn niet diepgaand genoeg. Zelf verwacht ik dat deze zich wel zal handhaven op 4* of hoger. Aan jullie dus, om te beslissen wie er gelijk heeft.

Ik ga 'Blues & Roots' eens proberen, zet 'm meteen op m'n iPod

Ik heb eigenlijk nog geen enkel stuk geschreven over platen die hier de revue zijn gepasseerd, al heb ik er wel enkele beluisterd. Daar ga ik misschien alsnog wat over schrijven, nu ik het iets minder druk heb.

Ik denk dat ik ook voor Blues & Roots ga. Ik heb niet veel met jazz, maar wie weet kan deze plaat me op andere gedachten brengen.