Het leuke aan een groep als R.E.M. is dat die mannen allemaal zoveel verschillende zij-projecten en gastoptredens hebben gedaan dat je als -verzamelaar zo veel andere groepen leert kennen... Kristin Hersh, 10.000 Maniacs, Warren Zevon, Golden Palominos, Indigo Girls, Patti Smith, Vic Chesnutt - van al deze mensen heb ik de eerste cd aangeschaft omdat één of ander R.E.M.-lid hier ietofwat mee had te maken... en zo staat deze Swagger ook al sinds m'n puberteit in de kast!

Want zoals dazzler al aangeeft...



... het ís Michael!

(er bestaat trouwens ook een versie van What It Is zonder Michael Stipe btw, geen idee of die versie op sommige persingen van dat album staat...)

Dat had ik dan toch onbewust goed gehoord.



Blij dat ik nu weet dat het nog klopt ook.

Hopelijk vind Arthur Swagger de moeite, want ik kan me voorstellen
dat je ofwel voor ofwel tegen Gerard Langley's manier van "zingen" bent.
Als dat dubbeltje valt, dan vermoed ik dat Swagger een schot in de roos is.

ps. Op de deluxe editie van Swagger staat een demo versie van What It Is, wellicht die zonder Stipe.

Hey Arthur,

volgende week ben ik internet-onbekwaam en omdat jij jouw recensie voor dazzler nog niet geschreven hebt, moet ik je even voorzijn.

In mijn prille puberteit hechtte ik belang aan muziekgenres zoals pop, rock en alternative, zijnde R.E.M., Radiohead, Nirvana, Michael Jackson, ... De muziek die ik liever vermeed was metal, hiphop en computer-generated muziek.
Die laatste soort lag me niet vanwege de bliepjes, de autotune en de overdosis klanken die zorgen voor een kakofonie. Vrienden van mij waren lovend over electronica en IDM, maar ik was niet geboeid

Op mijn zestiende wilde ik electronica toch het voordeel van de twijfel geven. Ik beluisterde op aanraden Idealism van Digitalism en was meteen verkocht.
Hierop gaf ik ook Daft Punk een kans: één album van het Franse duo overblufte me, blies me van mijn stoel en zorgde voor een tijdlang negeren van al mijn andere cd's. De meeste liefhebbers zullen ongetwijfeld al raden over welk pareltje ik het heb:



Al van bij het openingsnummer (dat helaas ondertussen volledig is grijsgedraaid door radiozenders, waardoor het veel van haar charme is verloren) toont Daft Punk wat het duo met dance kan teweegbrengen. One More Time begint zonder opbouw, het nummer knalt uit je boxen en laat het hele publiek meteen juichen. Dít nummer bepaalt de sfeer en het idee voor de rest van Discovery: dit kan nog een leuk feestje worden..
De nummers daarop vervelen nooit: de gitaarsolo's, het ritme, het stemmenwerk, ... Met de vele catchy geluidjes, de alom bekende nu tot hits geworden nummers en de genotvolle disco-sfeer kun je niet anders dan beweren dat Discovery een waar genot is voor het oor.

Wat mij betreft krijgt Discovery vijf sterren. Sommige nummers heb ik (terecht) al meer dan 200 keer beluisterd en ben ik nooit beu geraakt. Het album heeft een ereplaats in mijn top 10.
Een volledig uur genieten!

Daarom dus ben ik ongelooflijk nieuwsgierig naar jouw mening!

Veel luisterplezier!

En, euh... Mocht het je interesseren, mijn favoriete nummers zijn de eerste vier en Something About Us, dat afwisseling brengt in het disco-sfeertje.

En om nog een leuk wistjedatje toe te voegen: Discovery - Very Disco.

De Arthur-Recensies deel 14:

The Blue Aeroplanes- Swagger

Dit is opnieuw zo’n album waarvan je je afvraagt waarom dit in godsnaam geen groot succes is geworden. Muzikaal is het allemaal behoorlijk spannend en divers, en het songmateriaal is ook heel sterk, maar het is vooral de stem van zanger Gerard Langely die dit album zo’n meerwaarde geeft. Heerlijk hoe zijn stem over de muziek kronkelt en volledig zijn eigen weg lijkt te gaan, terwijl op hetzelfde moment muziek en stem toch zo goed bij elkaar passen.

Die zang is, naast het grote pluspunt, misschien ook het grootste minpunt. Hoe heerlijk ook, het hele album steunt er wel erg op en dat geeft het allemaal toch wel een beetje een one trick pony-sfeer. Het hele album is ook ietsje te lang. Na 53 minuten ben ik het ‘praatgezing’ van Langely wel een beetje zat. The Applicant is het keerpunt op dit album vind ik: tot en met dat nummer werkt alles perfect, daarna zakt het album enigszins in, het gastoptreden van Michael Stipe op What It Is ten spijt. Afsluiter Cat-Scan Hist’Ry is dan weer wel een droom van een afsluiter: één van de beste nummers op dit album.

Dus even samengevat: sterk, origineel album met geweldige zanger en heerlijke drive, dat misschien net iets te lang duurt om over de gehele lijn te blijven boeien. Maar vooral het eerste deel van dit album is ijzersterk, en daarom nog een mooie 4.5*

Dan ga ik nu aan de slag met Daft Punk

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler: The Blue Aeroplanes- Swagger (1990)
- Pepino: Daft Punk- Discovery (2001)
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf
- Johnny Marr: Mercyful Fate - Melissa (1983)

Ik kan me voor 90% vinden Arthurs recensie.



Al is de tweede helft van het album bij mij gegroeid,
toch staan daar inderdaad een paar mindere nummers op
die mits weglating de plaat compacter en sterker hadden kunnen maken.

Hey Arthur. Je kan eventueel eens op youtube interstella 5555 opzoeken. Dat is Discovery in tekenfilmvorm

Nog een paar keer beluisteren, geduld is een schone zaak etc., dan gaat dat 3,5je vanzelf omhoog!

De Arthur-Recensies deel 15: iets over vooroordelen

Oke, nog even op voorhand: ik ken geen ene male moer van dancemuziek, dus dit wordt het soort recensie waar je informatief gezien niet veel aan hebt, maar die alleen, hopelijk, leuk is om te lezen.

Want ja, ik en dance, het is een moeilijke combinatie. Natuurlijk zijn er in het genre genoeg dingen die me weten te raken, al moet ik er meteen bijzeggen dat het meer niet dan wel gebeurt. En dan heb ik het hier over losse nummers, niet eens over volledige albums, die vaak nog meer dan een uur duren ook. Dus heb ik, vergeef mij, best wel een tijdje getreuzeld voor ik me aan dit album heb gewaagd. Ook omdat ik dus absoluut niet gecharmeerd ben van de bekendste nummers op dit album. One More Time is, in tegenstelling tot Around The World, wél vervelend repetitief, en Harder Better Faster Stronger vind ik zelfs nog irritanter. Daar staat tegenover dat ik Aerodynamic wel altijd een sterk nummer heb gevonden. Maar dat zou wel het enige nummer op dit album worden, dacht ik.

Nu ben ik echter sterk geweest en heb ik dit album een aantal maal beluisterd. En ik moet zeggen, hij bevalt me een stuk beter dan ik van tevoren voorspeld had. Dit is dan ook meer dan dance, er staan ook wat minder dansbare nummers op waar vooral sfeer belangrijk is. Natuurlijk bevalt niet alles van dit album me even goed. Ik noemde al twee nummers die ik niet kon hebben, en ook nummers als Nightvision en Too Long (te lang!) vind ik maar niks.
Daar tegenover staan ook een aantal die mij wel kunnen bekoren. Ik noemde al Aerodynamic, maar ook Digital Love en vooral Verdis Quo zijn geweldig. Het levert een ‘mixed bag’ van een plaat op, waar er misschien net iets meer leuke dan mindere nummers op staan.

Tja, MAS reageert niet. Dan gaan we maar over naar dumb_helicopter

Mijn album voor jou:

The National - Boxer

Na eerst niet goed te weten welk album te kiezen voor jou, probeerde ik een combinatie te vinden van een album dat ik erg goed vond en waar jij alleszins nog geen stem had voor gegeven, maar waarvan ik wel wist dat het in je straatje zou passen. En dan zag ik in je stemmenlijst dat je het weergaloze (en mijn enige 5-sterrenalbum tot nog toe) High Violet van had bedankt met een mooie 4*, maar verder nog geen The National-album had beluisterd.
Dus leek het me een logisch gevolg je eens wat meer te laten proeven van het door mij o zo geliefde The National met karakterstem Matt Berninger. En dit door het voor mij op één na beste album Boxer, dat hier op MuMe vrij populair is en hoge waarderingen krijgt.

Hoewel er op het eerste gehoor vrij weinig gebeurd op het album, verandert dit naarmate je het album meerdere malen beluisterd en de gelaagdheid hiervan wat beter doorziet. Iedere gitaartokkel is op zijn plaats, iedere drumslag (één van de beste aspecten bij The National) is perfect in elk nummer en de emotie die zanger Matt Berninger in het nummer brengt is ongeëvenaard. Zijn diepe, lage stem brengt elk nummer tot op ongekende hoogtes.

Als ik er dan toch één nummer moet uitpikken is het voor mij Fake Empire, waar de perfectie er voor mij afdruipt en het prachtigste moment is wanneer de blazers even invallen.

Voila, hopelijk heb je er wat aan, zowel aan de uitleg (want die was maar wat vlug-vlug getypt, ik moet namelijk nog weg nu direct) als aan het album.

Veel luisterplezier,

dumb_helicopter

Hey, hoe toevallig, dat album staat op dit moment op nummer 1 in mijn te beluisteren-lijstje. Ik ben in ieder geval zeer benieuwd

Zo leuk, ik had Arthur het geniale Boxer ook al aangeraden!
Woorden kunnen niet beschrijven hoe geniaal Boxer is, ik begin hem zelfs nog beter te vinden dan het eveneens geniale High Violet. Ja, The National is misschien wel de beste band van de 21ste eeuw.

Daar is ie dan eindelijk!

De Arthur-Recensies 16: muziek is een vreemd iets

The National is zonder twijfel de meest gerespecteerde alternatieve rockband van de laatste jaren, samen met misschien Arcade Fire. En van al hun albums wordt deze Boxer dan ook nog eens het hoogst gewaardeerd, althans op musicmeter. High Violet ken ik al, en vind ik een erg tof album, maar vooralsnog ontbreekt die echte klik met The National bij mij, in tegenstelling tot het eerder genoemde Arcade Fire. Zal Boxer daar verandering in kunnen brengen?

Het meest in het oor springende kenmerk van deze plaat is toch wel de bariton van zanger Matt Berninger. Zijn diepe stem geeft de nummers van The National iets zwaarmoedigs, en ook de muziek en teksten gaan hierin mee. Tegelijkertijd zorgt het opzwepende drumwerk ervoor dat het allemaal nog leuk om naar te luisteren blijft. Die wisselwerking tussen de energieke drums en de zware stem van Matt is de kracht van dit album en van de muziek van The National in het algemeen. Dit is best wel zware kost, dat zeker, maar dit is ook geen album waar je alleen maar naar kan luisteren als je een depressie hebt. Een beetje zoals Joy Division, maar dan toch nog iets anders eigenlijk. Muziek is een vreemd iets.

Bovendien is het songmateriaal ook gewoon van hoog niveau. Hier staat geen slecht nummer tussen, het is allemaal erg aan elkaar gewaagd. Dit lijkt me echt zo’n album waar iedereen zijn eigen favorietje heeft, waar geen song uit de boot valt. Zelf geniet ik voor het moment overigens het meeste van Fake Empire, Squalor Victoria en Apartment Story. Ook nog een pluspunt voor de teksten. Die zijn meestal heel mooi, en passen perfect bij zang en muziek.

Maar goed, het mag duidelijk zijn dat ik dit een erg mooi album vind. Zeker geen tijdsverspilling om naar te luisteren!

5*

Heer moderator Arrie is de volgende

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler: The Blue Aeroplanes- Swagger (1990)
- Pepino: Daft Punk- Discovery (2001)
- dumb_helicopter: The National- Boxer (2007)
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf
- Johnny Marr: Mercyful Fate - Melissa (1983)

Een beetje laat, excuses, excuses, maar hier is ie dan:




Trentemøller - The Last Resort

Juist niet een album dat op Arthurs smaak aansluit, omdat ik het gitaargehalte in zijn smaak nogal hoog vind, en hij zich naar mijn mening wel eens mag wagen in een genre buiten de paar genres waar ie thuis in is. Niet verkeerd bedoeld, maar voor m'n gevoel is het rockgehalte bij jou altijd erg hoog. Dus ik besloot dat ik je weleens uit je comfortzone wou halen. En dat doe ik met dit electronic-album.

Het is weliswaar een wat lang album, maar wel erg sfeervol, en ik heb er m'n vriendin ook mee overtuigd, dus dat moet goedkomen. Ik zou zeggen: beluister het eens met je koptelefoon, en laat je onderdompelen in de sfeer van het album. Oh, en laat je niet uit het veld slaan door Vamp, het tweede nummer, ik heb daar eerlijk gezegd ook nooit echt wat mee gehad.

Hahaha, bedankt Arrie. Je poging om mij van mijn rockisme af te helpen wordt alvast geapprecieerd. Maar of het ook gaat lukken, dat is een ander verhaal

Vamp is gaaf.

Sorry dat het zolang geduurd heeft, maar dit album was dan ook best een harde noot om te kraken. Maar hier is ie dan eindelijk, mijn recensie over Trentemøller's The Last Resort!

De Arthur-Recensies deel 17: Arthur als rockisme-patiënt

Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo leuk als ik een recensie moet schrijven bij een album dat niet in mijn straatje ligt. Over een plaat die ik ‘gewoon niet snap’ kan ik niet alleen weinig kwijt, ik heb ook het gevoel dat wat ik dan wel kwijt kan weinig relevant is. Toen kwam de dag waarop user Arrie mij op questee stuurde om deze electronica-plaat te recenseren. Maar kan hij mij wel van mijn rockisme afhelpen? En kan ik wel een recensie schrijven over een drum-, en arrogante zangerloos album?

Maar goed, ik ben dus totaal niet thuis in het electronic-genre. Het mag dus als een groot compliment beschouwd worden dat deze plaat ‘iets’ met mij doet. Ik heb namelijk, zoals wel meer mensen, de neiging om te stoppen met luisteren indien muziek mij niet aanstaat. Dan speelt de muziek verder voor piet snot terwijl ik helemaal niet meer aan het opletten ben. En hoewel ik het ergens wel verwacht had, gebeurde dat niet met dit album. Niet dat ik elk nummer goed vind (vooral Chameleon vind ik vrij irritant), maar hier staat genoeg leuks op om mij, als rockisme-patiënt, bezig te houden.

Ik merk dat ik vooral een voorkeur heb voor de wat weirdere nummers als Vamp en The Very Last Resort. Het zijn nummers die je als luisteraar uitdagen, en daar hou ik wel van, blijkbaar ook bij nummers zonder gitaarsolo. Ook Like To Strangers en Moan kunnen mij erg bekoren.

De reden waarom ik deze dan toch maar drieënhalve ster geef, is omdat dit album toch net iets te lang duurt. Het gekke hierbij is dat mijn aandacht ondanks de lengte nooit verslapt. Ik had op den duur gewoon zoiets van ‘’oké, nu heb ik het wel gehoord, tijd voor iets met een baslijn”. Dus, beste Arrie, van mijn rockisme heb je me niet afgebracht, maar ik ben dankzij jou wel aangenaam verrast door dit onverwacht boeiende album. En ik heb er toch een degelijk verslag over kunnen schrijven. Zo kwam alles dus toch nog goed.

3.5*

Onze volgende gast is Ulfat-e-Zulmat!

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler: The Blue Aeroplanes- Swagger (1990)
- Pepino: Daft Punk- Discovery (2001)
- dumb_helicopter: The National- Boxer (2007)
- Arrie: Trentemøller - The Last Resort (2006)
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf
- Johnny Marr: Mercyful Fate - Melissa (1983)

Mij vallen dingen op, zo ben ik geboren. Daar is niets aan te doen. Wat mij is opgevallen op deze site - en niet alleen in de virtuele wereld - is dat de mensen die zichzelf zien als de "muziekliefhebbers" voor wie deze site is bedoeld mijn zwarte broeders zo weinig lief lijken te hebben en daarmee dus ook de kunst die zij voortbrengen. Ja, ik zou ook hiphop kunst willen noemen, maar alleen als dat toegestaan is natuurlijk. Zo niet, dan zingt het kind in mij het versje "Sorry, mijn naam is Corrie!" en Corrie is nou eenmaal niet erg gehoorzaam. Ook dat valt niet te verhelpen - maar we dwalen af en deze dwaling betreur ik. Nu is over het hoofd worden gezien iets wat ik gemeen heb met mijn zwarte broeders. Is de zwarte vuist die de hemel uitdaagt ook niet een beetje mijn vuist, onze vuist? God mag het weten. Begrijp alleen goed; wie het zwijgen wordt opgelegd, onder andere of misschien wel voornamelijk door zichzelf, zal eens spreken. Als het stilgehouden woord, dat dan eindelijk zijn bevrijding vindt, in de oren van de zwijgende voorbijgangers wordt gefluisterd, dan zullen zij losgerukt worden van de wereld, angst zal hun ogen vervullen, die ze met het dichtknijpen van de oogleden zullen proberen te verjagen; met bevende handen zullen ze hun oren proberen te bedekken - en zo zullen wegrennen, zo zullen ze de sprekenden ontvluchten, maar waar ga je heen, waar vind jij je heil? De donderslagen die eens zo ver klonken kloppen nu aan de deur, vanuit de hemel slaat het bliksem in en zet je huis in vlammen op. Je zult het zien branden, tot er niets meer van over is en dan, dan.. zul jij vanuit het as herrijzen.. Open dan je ogen en je zult zien hoe de warme zonnestralen je naakte lichaam strelen.

Luister!

CYNE - Time Being

Ah, een hiphopalbum. Ik ben benieuwd wat dat gaat geven

Hiphop waarschijnlijk.

Inderdaad, het gaf hiphop!

CYNE- Time Being

De Arthur-Recensies deel 18: once a rockist…

Ik begin zo langzamerhand te vrezen dat het nooit écht wat gaat worden tussen hiphop en mij. Waarom? Wel, neem nu deze plaat. Op zich zit dit gewoon heel erg goed in elkaar: goede beats, goed geproduceerd, goede raps. Ik hoor het allemaal wel, maar het gaat op één of andere manier totaal langs me heen. De sfeer is behoorlijk laidback (let wel: op de teksten heb ik nooit goed gelet) en daar hou ik normaal gesproken wel van, alleen dus niet bij hiphop. Dan vind ik het echt saai worden.

Het is vooral als ik dit album (of zowat elk hiphopalbum for that matter) in één geheel probeer te luisteren dat het mis gaat, en ik dus volledig afgeleid raak. Zelfs een relatief kort album als dit is nog te lang voor mij. Zo af en toe een los nummertje kan ik veel beter hebben. Want neem nu een song als First Person. Dat is eigenlijk een behoorlijk goed nummer, met die mooie piano enzo, maar tegen de tijd dat het op Time Being voorbijkomt ben ik het allemaal al een beetje zat. Sowieso vind ik niet dat hier een écht slecht nummer opstaat. Het ligt aan mij jongens, ik raak gewoon snel uitgeluisterd op hiphop. Vanaf Steady begint mijn aandacht echt te verslappen.

Nu is dit niet zozeer een recensie als wel een lang uitgevallen ‘sorry maar dit is niet echt mijn ding’-bercht. Maar eigenlijk hoef ik mij niet echt te excuseren. Ik heb het tenminste geprobeerd, en ben niet teruggevallen in stereotype clichés die de meest rockfans gebruiken bij het beluisteren van hiphop. Toch iets om trots op te zijn als je sommige commentaren bij youtubefilmpjes eens doorneemt

3*

De volgende keer raden we je gewoon Method Man aan.

"What's that shit that they be smoking? Tical, tical, tical"

Maar dat is een ander verhaal.

De volgende is:




- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler: The Blue Aeroplanes- Swagger (1990)
- Pepino: Daft Punk- Discovery (2001)
- dumb_helicopter: The National- Boxer (2007)
- Arrie: Trentemøller - The Last Resort (2006)
- Ulfat-e-Zulmat: CYNE- Time Being (2003)
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf
- Johnny Marr: Mercyful Fate - Melissa (1983)

Wie weet doet Ernie dat misschien wel, Niels!

mag ik ook nog in de lijst?

Toch wil ik je een compliment geven dat je het geprobeert hebt en toch hoort dat het goed is. Dit is mijn favoriete album allertijden en loop al een tijdje mee. Het doet me misschien pijn dat niet iedereen het album beleeft zoals ik het beleef maar heb hier heel veel respect voor.

Ja hoor!



Nou, bedankt voor het compliment!