Ik zet er even een tip bij:

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor
- DjFrankie
- deric raven
- Fathead
-dazzler
- Pepino
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years

Vanwege aankomende vakantie zet ik mijn tip al hier neer, Arthur is op de hoogte.

Ik zet er even een tip bij:

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven
- Fathead
-dazzler
- Pepino
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years

Ik heb voor het moment overigens ongeloofelijk weinig tijd, dus vergeef me dat we nog trager gaan. De lijst wordt wel sowieso afgewerkt!

En daar is ie dan eindelijk !

De Arthur-Recensies deel 10: Arthur op bezoek bij een beginnende Simple Minds

Ik heb het altijd nogal triest gevonden dat de naam ‘Simple Minds’ zo vaak opduikt in zinnen waar ook ‘Culture Club’, ‘Duran Duran’ en ‘Human League’ in voorkomen. Door het grote publiek wordt deze Schotse groep voornamelijk als één van de jaren ’80 hitmachines gezien, met dank aan hits als Don’t You Forget About Me en Alive And Kicking. En ik vind dat, zonder de Duran Durans van deze wereld te willen beledigen, eigenlijk niet kunnen. Nee, met de hits is niet veel mis, en met hits scoren al helemal niet, maar Simple Minds is gewoon meer dan een retro-singlesband en ik vind het jammer dat heel wat mensen dat vergeten zijn.

Voor ze megasterren werden in 1985, had de band namelijk al een vrij groot repertoire uitgebouwd. Niet zo moeilijk als je bedenkt dat de groep tijdens de eerste jaren van haar bestaan zo’n twee albums per jaar uitbracht. Daarvan is deze Real to Real Cacophony de tweede, net zoals de eerste uit 1979.

En kijk eens aan, Simple Minds klinkt op deze plaat nog lang niet als Simple Minds. De vette drums en la-la-la’s zijn nog in geen velden of wegen te bespeuren en Jim Kerr klinkt zelfs nog niet echt als Jim Kerr. Bovendien ligt het hitpotentieel van de meeste nummers onder nul en is er van samenhang nog niet echt sprake. Met andere woorden: hier horen we een jonge, zoekende Simple Minds die net de opnamestudio heeft ontdekt en nu op zoveel mogelijk knopjes aan het drukken is. Jonge, nieuwsgierige honden die al heel zelfverzekerd zijn maar nog niet goed weten waar ze heengaan.

Het resulteert in een nogal hyperactief album vol korte nummers, waar elke seconde wel iets anders gebeurt. Die gejaagdheid kan goed werken, zoals in Naked Eye of Carnival bijvoorbeeld, maar kan net zo goed op de zenuwen werken. Bijvoorbeeld in Cacophony. Ook de langere nummers komen nog niet zo goed uit de verf door het springerige karakter van de plaat.

Al bij al is dit dus een plaat die zeker zijn geslaagde momenten heeft, maar af en toe gewoon een beetje teveel van het goede kan worden. Het is interessant om een beginnende Simple Minds aan het werk te horen, maar ze hadden duidelijk nog het één en ander te leren op het moment van opnemen. En zo is dit een album geworden waar elk positief punt van een ‘maar’ vergezeld wordt. De ideale 3.5* plaat dus. Bij deze.

En dan kan ik meteen met Frankie's tip aan de slag. Ik ben erg benieuwd!

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven
- Fathead
-dazzler
- Pepino
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years

Zal vast nog wel even duren, maar tips heb ik altijd in overvloed...

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven
- Fathead
-dazzler
- Pepino
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf

Zal vast nog wel even duren, maar tips heb ik altijd in overvloed...

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead
-dazzler
- Pepino
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf

Haha, die deric. Je bent er wel te vroeg bij met je tip. Ik zie het door de vingers, maar ik mis de inleidende tekstjes wel op deze manier...

Ik wist niet meer dat dit de opzet was.

Jij hebt zelf Exile On Main St. in jouw Top 10 staan, en dit album wordt dan ook bejubeld.
Ikzelf heb meer met Let It Bleed; volgens mij is er niet vaak een nummer gemaakt waarbij alles zo klopt dan in Gimme Shelter.
De variatie van Exile is hier ook aanwezig; alleen is het album een stuk compacter.
Ongelovelijk hoe ze na de dood van Jones juist muzikaal zo sterk terug kunnen komen; ondanks de nodige prive omstandigheden en verslavingen.
Voor mij begon het pas echt bij The Stones na het overlijden van Jones; en ik heb het gevoel dat toen ze Sgt. Pepper van The Beatles niet overtroffen met Their Satanic Majesties Request, juist meer een eigen gezicht lieten zijn; en de competitiestrijd met The Beatles over was.
Tot hier mijn verhaal.

*Exile

Duurde vervolgens nog even voordat ik de fout ontdekte....

Adorable- Against Perfection

De Arthur-Recensies deel 11: waarin Arthur zich opnieuw een echte OOR-recensent waant

Er wordt wel eens gezegd dat kutmuziek uit het verleden snel vergeten wordt zodat jaren later alleen de echt mooie nummers van een periode overeind blijven in het collectieve geheugen. Een theorie waar ik doorgaans wel achter sta, want komaan, wie kent tegenwoordig Get Ready nog bijvoorbeeld. Wie? Inderdaad! Maar soms, soms kan het gebeuren dat een artiest of band die aan de goede kant van de streep staat, toch niet door de mazen van het net weet te glippen.

Want ergens tussen My Bloody Valentine, The La’s en de vroege Blur in vinden we Adorable. Een band die slechts heel kort heeft bestaan, amper twee albums heeft uitgebracht en anno 2012 totaal vergeten lijkt te zijn. En waarom eigenlijk?

Want het debuutalbum van Adorable verpletterd. Ja, dat is het goede woord. De instrumentatie is loodzwaar, en bovendien klinkt zanger Pete Fijalkowski (een artiestennaam had kunnen helpen) als een schorgeschreeuwde Damon Albarn die niet zozeer zingt, alswel geluid uit zijn stembanden verband. Het zorgt zoals gezegd voor een verpletterend gevoel, alsof de songs als pletwalsen van geluid uit de boxen op je afkomen. En ontsnappen is onmogelijk, tenzij je doof bent of gewoon echt niet van gitaarmuren houdt.

Enorm jammer dus dat deze band zo snel in de vergetelheid is geraakt, want het talent wàs er en het was in Groot-Brittannië toch wel de tijd van dergelijke gitaarbandjes (Suede, Blur, Inspiral Carpets,…). Glorious, Favorite Fallen Idol en Sistene Chappel Ceiling hadden zeker hits kunnen worden. Maar het heeft dus niet mogen zijn…

Oh, en weten jullie wat ook heel grappig is? Adorable’s beste song uit deze periode, Sunshine Smiles ( ) staat niet eens op deze cd! Eigenlijk is dat gewoon een miskende 90’s-klassieker. Ga snel luisteren!

Aangezien Adorable zelf tegen perfectie is, en het album soms net iets te veel van het goede kan zijn, geef ik dit album niet de hoogste score, maar niettemin een stevige, welverdiende 4.5*. Ik ben zeer blij met deze ontdekking!

den deze uiteraard

"Eigen Zin" vond ik eigenlijk zelfs nog wel goed...

De man met het schlagertopic, natuurlijk

Get Ready?

Get Ready


Maar ik denk dat jullie het punt missen van mijn recensie. Ga allemaal heel snel Sunshine Smile luisteren!

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead
-dazzler
- Pepino
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf
- Johnny Marr: Mercyful Fate - Melissa (1983)

't is altijd leuker om uit te weiden over onbenulligheden

Mooi dat je Adorable kan waarderen Arthur, en inderdaad is Sunshine Smile hun topnummer.

De Arthur-Recensies deel 12: Arthur de fan

Heb ik jullie ooit al verteld over mijn liefde voor Gimme Shelter?
Nee?
Wel, dan doe ik het nu. Gimme Shelter staat voor mij aan de wereldtop van muziek, samen met There Is A Light That Never Goes Out van The Smiths.
En waarom?

Wat dat nummer in me los maakt, is eigenlijk best wel moeilijk onder woorden te brengen. Ik heb altijd al een serieuze overschot aan fantasie gehad en sommige songs geven mij door tekst of sfeer aanzet tot het afspelen van een heuse minifilm in mijn hoofd. Het klinkt enorm gek, maar zo gaat het nu eenmaal bij mij. Dat zijn trouwens vaak mijn favoriete nummers, de songs die een hele wereld kunnen oproepen.

En dat doet Gimme Shelter dus ook. Eerst heb je dat vredige begin, met die oehh’s en dat schattige gitaarriedeltje van Keith, en dan vallen de drums in en begint er een soort oorlog, terwijl predikant Mick pleit voor een wereld vol liefde. Dan ontploft plots een bom en zet gastvocalist Merry Cleyton met haar stem het beste moment van de muziekgeschiedenis in. Alsof ze alle slachtoffers van al het kwaad in de wereld vertegenwoordigd, schreeuwt ze het namens hen uit tegen die boze buitenwereld. “Rape, murder, is just a shot away, it’s just a shot away.” Haar stem breekt twee keer. Ik heb nog heel lang kippenvel.

Met zo’n gigantisch hoogtepunt als openingsnummer zou je voor minder vrezen voor de rest van het album. Maar dat valt op deze Let It Bleed reuze mee. Een hele hoop nummers gedrenkt in een Amerikaans Country-en Bluessausje, heel erg Rolling Stones maar tegelijkertijd ook weer niet. Vooral het geweldig opbouwende Midnight Rambler en het knotsgekke Monkey Man zijn meesterwerken. Ook de Robert Johnson-cover Love In Vain mag ik graag horen. Live With Me is het eigenlijk het enige nummer op dit album dat (zwaar) onderdoet voor de rest. Echt ene-oor-in-andere-oor-uitmuziek.

Net zoals het openingsnummer valt de afsluiter qua sfeer een beetje uit de toon in vergelijking met de overige songs op dit album, en toch ook weer niet, want You Can’t Always Get What You Want is niet alleen een waarheid als een koe, het is ook een zeer geslaagd gospeluitstapje en één van de beste afsluiters van een Rolling Stones-plaat ooit. De stemmen van gouwe ouwe Mick en het koortje gastzangeressen veroorzaken bijna iedere luisterbeurt kippenvel, zeker op de uitbarsting aan het einde.

Ik denk dat jullie nu wel doorhebben wat ik vind van deze plaat. Ik vind deze plaat geweldig.

Dan is het nu dus de beurt aan Fathead!

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead
-dazzler
- Pepino
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf
- Johnny Marr: Mercyful Fate - Melissa (1983)

Het album dat ik gekozen heb:




Pink Floyd - The Division Bell

Ik ben als kind opgegroeid met de muziek van Pink Floyd en heb van mijn vader de liefde voor Atom Hearts Mother, Dark Side, och, eigenlijk alles tussen Atom Hearts Mother en The Wall geërfd, dus een fanboy ben ik wel (nog steeds).

Dit album is het enige Pink Floyd-album waarvan ik de release bewust heb meegemaakt. Ik heb hem na uitkomen volledig grijsgedraaid. Ik vond het geweldig; Pink Floyd kon wat mij betreft niets fout doen. Ik meen me zelfs nog te herinneren dat in het artwork verschillende boodschappen verborgen zaten, maar hoe en wat precies weet ik niet meer.

Maar nu vind ik het eerlijk gezegd een strontvervelend album. Totaal geen onderhuidse spanning meer, neuzelig en obligaat. Noemde Roger Waters het geen kermismuziek? Wat mij betreft is het instrumentale Marooned de enige voldoende.

Goed, ik ga verder geen referaten houden over het gemis van Waters of de gezapigheid, laat me je uitnodigen tot het verdedigen van je 4 sterren voor dit album.

Succes!

Ah, The Division Bell. Staat bij mij op 4*, maar het is eerlijk gezegd jaren geleden dat ik deze nog gedraaid heb. Leuke manier om het album te herontdekken

Goede keuze

Ik heb een soortgelijke weg afgelegd met dit album, met als verschil dat ik er tegenwoordig weer iets milder over ben dan enige jaren geleden. Gestegen van 3* naar 3,5*, maar nog altijd geen hosanna stemming aangezien ik vrijwel alle Floyd albums van 1967 t/m 1979 met 4 - 5* bestemd heb. Inderdaad slappe hap vergeleken met het oude Floyd werk, maar ik probeer het daar eigenlijk niet meer mee te vergelijken omdat het in mijn optiek gewoon om een heel andere band gaat hier.

Pink Floyd- The Division Bell

De Arthur-Recensies deel 13: keeps talking...

The Division Bell is het laatste album van Pink Floyd, en de tweede zonder Roger Waters, de zanger/bassist/tekstschrijver onder wiens leiding Pink Floyd uitgroeide tot dé ultieme knuffelband van de progressieve rock, en zelfs jaren ’70-muziek in het algemeen. In die laatste categorie kan eigenlijk alleen ABBA zich qua populariteit meten met de Britse proggers.

Ik heb eigenlijk gemengdere gevoelens over Pink Floyd dan je op het eerste gezicht zou denken als je mijn scores bij hun albums ziet. Langs de ene kant vind ik het mooie, sfeervolle en bij vlagen geniale muziek… maar langs de andere kant hangt er ook iets gedateerd om de band. De kwaliteit is hoog, maar er hangt stof aan al hun platen. Misschien omdat het al bijna 40 jaar lang een echte dweep-band is. “vind je die band goed? Luister dan maar eens naar Pink Floyd, dat is pas echte muziek” . Zoiets dus…...

Maar goed, we hadden het dus over The Division Bell…

Waar ik voorganger en eveneens Waterloze album A Momentary Lapse Of Reason, alsook liveplaat Delicate Sound Of Thunder (mijn kennismaking met de band!), erg goed kan hebben, vind ik deze toch een heel stuk minder geslaagd. Dit is gewoon het ergst mogelijke laatste Pink Floyd-album: nooit klonk de band meer op automatische piloot dan hier, nooit was het songmateriaal zo middelmatig, en nooit klonk de groep zo als Dire Straits op hun saaist als op dit album. De band Pink Floyd gaat hier als een nachtkaars uit, en dat is jammer.

Ik bedoel, het is niet dat de band hier slecht presteert, want technisch is het allemaal weer dik in orde. Maar het heilige vuur is er gewoon uit. Dit is zo’n plaat waarbij je pas echt beseft hoe belangrijk dat spreekwoordelijke vuur eigenlijk is. Het is wachten op Keep Talking tot er weer een écht goede song langskomt, en dan krijgen we er nog eentje: High Hopes. Maar dan is het album ten einde en blijf je toch licht teleurgesteld achter.

Dan is het nu dus de beurt aan Dazzler!

- chevy93: Dire Straits- Dire Straits (1978)
- niels94: Bonnie 'Prince' Billy- I See A Darkness (1999)
- kobe bryant fan: Sparklehorse- Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
- 2MY: Lou Reed- Metal Machine Music (1975)
- musician: Steve Miller Band- Sailor (1968)
- heicro: Us3- Schizophonic (2006)
- Snoeperd: The Tallest Man On Earth- The Wild Hunt (2010)
- tsjong: The Weeknd- House Of Balloons (2011)
- L_T_B: Sea Bell- Sea Bell (2011)
- kaztor: Simple Minds- Real To Real Cacophony (1979)
- DjFrankie: Adorable - Against Perfection (1993)
- deric raven: The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)
- Fathead: Pink Floyd- The Division Bell (1994)
-dazzler
- Pepino
- MAS
- dumb_helicopter
- Arrie
- Ulfat-e-Zulmat
- Ernie
- Shangri-la: Josh Ritter - The Animal Years
- Graf
- Johnny Marr: Mercyful Fate - Melissa (1983)

The Blue Aeroplanes - Swagger (1990)



Hieronder volgt een update van mijn MuMe recensie.

Heb hem gisterenavond nog eens uit de kast gehaald.
En tot mijn stomme verbazing genoten van begin tot eind.
Deze plaat heeft te lang onder het stof gezeten.

The Waterboys, The Smiths, REM en The Stone Roses.
Wie deze bands kan smaken moet dringen proeven van Swagger.

Het handelsmerk van The Blue Aeroplanes is dubbel.
Meteen opvallend is de parlando stijl van dichter en vocalist Gerard Langley.
Want zingen doen de alom tegenwoordige gitaren, zowel akoestisch als elektrisch.

Jacket Hangs is een perfecte opener.
Het was ook de eerste single en stijlkenmerkt de sound.
Naar dit album moet je luisteren als naar een album van The Waterboys.
Heel open, hemelbestormend pastoraal, vanop een klif in de branding.

World View Blue klinkt als een doorsnee song van The Smiths.
Maar heel anders dan het jammeren van Morrissey is de voordracht van Langley.
Nog het best te vergelijken met het debiteren van Mark E. Smith van The Fall.

Weightless en ... And Stones zijn een subliem tweeluik.
In de eerste song word je als luisteraar inderdaad mee getild op de vleugels (zie hoes)
van de gewichtsloosheid ... om daarna met beide voeten op de rotsvaste bodem te belanden
in het werkelijk prachtig rockende ... And Stones, de tweede single van Swagger.

Love Come Around heeft misschien iets te veel hitpotentie.
Wijselijk geen single, want geen goed ambassadeur van Swagger.

Your Ages is werkelijk een bloedmooie ballad.
Met de klasse van REM: had zo op Automatic for the People gekund.
En wat een beeldrijke lyrics steeds weer, het tekstblad bij de hand houden dus.

The Applicant opent de tweede plaatkant als een verloren gewaande Smiths song.

En What It Is neemt weer wat gas terug: een ingetogen en uitgesponnen lied
met klagend neuriënde backing vocalen ... Michael Stipe is in de buurt.

Net als je denkt het allemaal wat gehoord te hebben
opent een warme sax het zeer Waterboys-achtige Anti-Pretty.
Onbetwist één van de parels van het reeds zo overvloedige album.

Careful Boy klinkt als een bisnummertje.
Dit keer gezongen door één van de gitaristen.
Met die mandoline opnieuw naar REM neigend.

En Picture Framed is een kort gedicht.
Alsof Anne Clark op een bedje van gitaren voordraagt.

Cat-scan Hist'ry is dan de meesterlijke afsluiter.
This is the Sea dacht ik bijna ... een op folk geënte riff.
Een laatste plons in de zee van gitaren die dit album kleuren
en de onderhoudende gedichten van Gerard Langley begeleiden.

En dat alles gesluierd in een zweem van sixties.
Dat is de link met The Stone Roses ... gitaren die hunkeren naar de singer songwriters traditie
van de late jaren zestig. Maar niet te beroerd om vooral ritmisch in de jaren 90 te staan.

Ga dat horen, ga dat horen ... na drie draaibeurten ben je verloren.

Wauw, dat zijn vier van mijn favoriete bands. Je hebt me dus erg benieuwd gemaakt

Nog nooit van gehoord maar dit lijkt me iets wat ik ook erg zou kunnen waarderen.