menu

Muziek / Muziekgames / De reïntegratie van Ward

zoeken in:
avatar van Rvdz
- aERodynamIC: Asaf Avidan - Different Pulses (2012)
- AOVV: Motorpsycho - Blissard (1996)
- jassn: Gil Scott-Heron - Pieces of a Man (1971)
- niels94: Tom Waits - Rain Dogs (1985)
- Ernie: Nujabes - Metaphorical Music (2003)
- Bert (aka R&P): Four Tet - There Is Love in You (2010)
- Kobe Bryant Fan: The Microphones - The Glow, Pt. 2 (2001)
- Snoeperd: Modest Mouse - The Lonesome Crowded West (1997)
- ArthurDZ: The Rolling Stones - Exile On Main St. (1972)
- Masimo: Bonny Billy & Marquis de Tren - Get the Fuck on Jolly Live (2001)
- Arcade Monkeys
- Arrie
- Fathead
- Sandokan
- Teun
- Shelter: Daniel Lemma - Morning Train
- Kramer
- Rvdz

avatar van Eilord
Ik heb me ook aangemeld omdat ik zeer onder de indruk ben van je recensies.

- aERodynamIC: Asaf Avidan - Different Pulses (2012)
- AOVV: Motorpsycho - Blissard (1996)
- jassn: Gil Scott-Heron - Pieces of a Man (1971)
- niels94: Tom Waits - Rain Dogs (1985)
- Ernie: Nujabes - Metaphorical Music (2003)
- Bert (aka R&P): Four Tet - There Is Love in You (2010)
- Kobe Bryant Fan: The Microphones - The Glow, Pt. 2 (2001)
- Snoeperd: Modest Mouse - The Lonesome Crowded West (1997)
- ArthurDZ: The Rolling Stones - Exile On Main St. (1972)
- Masimo: Bonny Billy & Marquis de Tren - Get the Fuck on Jolly Live (2001)
- Arcade Monkeys
- Arrie
- Fathead
- Sandokan
- Teun
- Shelter: Daniel Lemma - Morning Train
- Kramer
- Rvdz
- Eilord

avatar van Ward
Bedankt voor het compliment en ook voor het aanmelden (hetzelfde geldt natuurlijk ook voor Rvdz).

avatar van Ward

(afbeelding)


Bonnie ‘Prince’ Billy is een artiest waar ik me al een tijd in wil verdiepen. Ik heb I See a Darkness wel in de kast staan en Wolfroy Goes to Town heb ik ook wel beluisterd, maar meer dan snuffelen heb ik aan de beste man zijn oeuvre dus nog niet gedaan. Deze tip van Masimo greep ik dan ook dankbaar aan. Kende ik met I See a Darkness al zijn bekendste album, is dit waarschijnlijk een van de meest obscure releases uit zijn carrière. Er is op internet nauwelijks een letter te vinden over deze release. Dat roept natuurlijk de vraag op of we hier te maken hebben met een vergeten parel of met gewoon een mindere release van een zeer productieve artiest.

Het album opent sterk met XXV. Het nummer wordt gedragen door twee tonen gespeeld op de bas die steeds terugkomen als eb en vloed. In dit nummer gebeurt er niets en alles tegelijk. Aan de ene kant stroomt het nummer heel minimalistisch voort zonder ooit naar een punt of een climax toe te werken. Aan de andere kant gebeurt er van alles: verschillende loops met zacht gitaargetokkel, wat zachte percussie, af en toe wat accordeon en daaroverheen de dromerige zang van Will Oldham. Dat alle partijen op het eerste gezicht bijna onafhankelijk van elkaar lijken te opereren waardoor het ritmisch vaak wringt, zorgt voor een fascinerende onderhuidse spanning.

Bij II / XV is meteen duidelijk dat deze stijl heel het album zal worden aangehouden. Dromerige gitaarloops waar rustig overheen wordt getokkeld, spaarzame bijna willekeurige percussie aangevuld met de mijmerende stem van Will Oldham maken hier de dienst uit. De plaat is tegelijkertijd zowel chaotisch als zeer rustgevend, zoals natuurgeluiden in hun chaos vaak ook tot een rustgevende geluidsstroom verworden. Het gevaar ligt met een dergelijke sound misschien op de loer om de luisteraar kwijt te raken. Zeker bij een eerste luisterbeurt kan ik me voorstellen dat iemand dit als puntloos en saai zou afdoen. Toch zou ik dit zeer onterecht vinden. Wanneer je je concentreert op de prachtige, dromerige melodieën en de ritmische spanning tussen de verschillende partijen is dit verre van saai. Voor puntloos valt misschien meer te zeggen.

‘Our life is just to sit and play songs with no purpose’ (II / XV

De nummers werken namelijk nergens naartoe. Klassiek gestructureerde popliedjes hoef je hier niet te verwachten, net zo min als verassende wendingen of grootse climaxen. Erg is dit echter allerminst, sterker nog het is de grote kracht van dit album. In een tijd waarin alles een doel of een richting moet hebben is het zeer waardevol om soms te onthaasten en weg te kruipen in je eigen gedachten. Get The Fuck On Jolly Live biedt je die mogelijkheid. Zeer bijzonder album.

4,5*

avatar van Masimo
Top!

Voor integratie in de MuMe-samenleving moet het topic nog voltooid worden, maar in huize Masimo ben je vanaf nu welkom.

avatar van arcade monkeys
Al van voor ik naar je top 10 had gekeken wist ik al bijna zeker van wat ik je zou tippen. De laatste maanden heb ik Animal Collective ontdekt, of beter gezegd, ben ik gruwelijk verslaafd geraakt aan dat bandje. En nu zie ik dat mijn favoriete album van hen zowel bij jou als bij mij op nummer 8 in de top 10 staat. Zo valt het woord tippen weg, maar zou ik je nog steeds dit album als opdracht willen geven. Zelf ben ik er nog niet in geslaagd om precies uit te leggen wat ik zo briljant vind aan hun muziek en dus ben ik zeer benieuwd wat je erover weet te schrijven.



(afbeelding)

avatar van Ward
Het is ook zeker geen eis om een nieuw album te tippen. Bovendien is dit zeker een album waar ik toch wel verplicht ben om een keer uitgebreid iets neer te pennen, dus doe het zeker met plezier. Al zal het geen makkelijke opdracht zijn. Zoals je zegt inderdaad lastig om de klasse van die plaat in woorden om te zetten, maar ik zal mijn beste poging wagen.

avatar van Ward

(afbeelding)


Dit album was mijn eerste kennismaking met Animal Collective zo’n 7 jaar geleden. Liefde op het eerste gezicht was het echter niet. Feels heeft me altijd gefascineerd, maar een echte connectie voelde ik niet. Vooral van die hysterische zang werd ik toch een beetje kriegelig op den duur. Mijn ratio was geboeid, het hart een stuk minder. Ik volgde van dat moment hun carrière wel, maar toch met lichte scepsis. Alle lof vond ik een beetje overtrokken en in mijn hoofd deed ik die lof zelfs wel af als interessant-doenerij van indiesnobs. Feels vond heb ik altijd wel hun interessantste worp gevonden, met name doordat het wat meer uitgebalanceerd klinkt dan hun daaropvolgende albums.

Door de jaren heen is mijn waardering voor de band toch langzaam gegroeid en vorige zomer is het kwartje definitief gevallen. Ter voorbereiding op Centipede Hz een paar albums herbeluisterd en stuk voor stuk kon ik ze beter waarderen. Met als grootste uitschieter natuurlijk dit album, met een stijging naar de maximale score en een plek in mijn top 10. Toen arcade monkeys me gisteren opzadelde met de taak van het recenseren in het kader van mijn topic, pakte ik dit aan om mezelf heel de dag onder te dompelen in het vreemde wereldje van Animal Collective. Bovendien wordt het ook wel eens tijd dat ik bij mijn top 10-platen wat neerpen. Modest Mouse onlangs al gehad, nu dus tijd voor Feels.

Al ben ik (nog!) niet enorm bekend met het oude werk van de band heb ik altijd het idee dat dit album een schakelpunt vormt tussen hun experimentele, soundscape-gerichte eerste periode en de latere meer liedjesgerichte albums. Het album zelf bestaat ook uit echte liedjes en meer experimentele soundscapes. De eerste helft wordt gevormd door aanstekelijke nummers, volgepropt met melodieën die dagen door het hoofd spoken. Toch klinkt het ook hier nergens als een knieval voor commercie, daar zijn die nummers veel te bizar en nerveus voor. Om over de eigenzinnige muzikale invulling nog maar te zwijgen.

Met Did You See The Words gaat langzaam maar zeker de zon op. De wereld ontwaakt en begint vol goede moed aan de dag. Het begint vrij rustig en wordt steeds wat levendiger. Was je nog niet wakker zorgt het hysterische gekrijs in het refrein van Grass daar wel voor. Dit nummer is typerend voor de poppy kant van Animal Collective: aanstekelijk, naïef, stuwend, maar tegelijk bevreemdend en onvoorspelbaar. De reverb op de zang, de primitieve drums, de dromerige piano en de ondoordringbare gitaardrone op de achtergrond zorgen voor een totaal uniek geluid. Met Flesh Canoe wordt voor het eerst wat tempo teruggenomen. Mooi dromerig nummer en op de momenten dat de instrumentatie wat wegvalt en de zang echt op de voorgrond treedt zelfs verassend lieflijk. De liedjeshelft wordt afgesloten met het eerste hoogtepunt: The Purple Bottle. Stuwend als Arcade Fire, maar dan gebracht met kinderlijke fantasie. Hyperactief, euforisch, onrustig en zo catchy als maar kan. De euforische nervositeit die je voelt als je net verliefd bent wordt perfect omgezet in muziek. De zalige Beach Boys-harmonieën halverwege maken het nummer helemaal af.

Met Bees betreden we de meer experimentele, tragere kant van het album. Een mijmerende zanglijn over een warm tapijt van dromerige autoharpklanken en hemelse achtergrondzang. Alsof, nu de initiële nervositeit van verliefdheid is weggevallen, we ontspannen kunnen zweven op die roze wolk van verliefdheid. Was Bees al bezwerend, gaat dit zeker op voor Banshee Beat. Akkoorden worden aangehouden als drones en ook de zang gaat in eerste instantie gewoon mee in die hypnotiserende repetitiviteit. Als de zang na enkele minuten dan de hoogte inschiet voel je gewoon de ontlading. Deze stijl van dromerige soundscapes en ongrijpbare zang wordt ook aangehouden in Daffy Duck. Toch krijgt het hier door donkere onderliggende drone en de atonale gitaartonen iets dreigends. Het heeft net als heel het album iets sprookjesachtigs, maar hier zijn we wel bij de donkere sprookjes van Grimm aanbeland. Het beklemmendste moment van het album. Het lieflijke Loch Raven voelt dan ook als een warm bad na de voorgaande duisternis. Wakker worden na een nare droom. Die warme synthgolven in combinatie met die onverstaanbare zanglijnen die om elkaar heen dansen creëert echt iets volslagen unieks. Dat zou voor mij echt uren mogen aanhouden, wat mij betreft het absolute hoogtepunt. We sluiten af zoals het album begonnen is met een prettig gestoord stuwend popliedje. De cirkel is weer rond.

Met Feels leveren Animal Collective een volslagen uniek album af. De inventiviteit druipt van alles af: de composities, de harmonieën, de instrumentatie en de structuur van het album als geheel. Ze slagen op dit album er op briljante wijze in om het experimenteerdrang en hun liefde voor hypnotische soundscapes te combineren met hun vermogen tot het schrijven van aanstekelijke popliedjes. Voslagen unieke combinatie van freakfolk, pop, indierock, psychedelica, elektronica en Beach Boys-harmonieën, dat ook nog eens wordt gebracht met het jeugdig enthousiasme en de fantasie van hyperactieve 8-jarigen op hallucinogenen. Ongeëvenaard. 5*

avatar van Arrie
Ik had twee mogelijkheden: een album kiezen dat mooi in je straatje ligt, wat erg veilig is en vast voor een hoog cijfer zorgt (goede keuze dus), of je uit je comfort zone halen en je je horizon laten verbreden door iets te kiezen waar je niet zo in thuis bent, wat een stuk riskanter is wat betreft de hoogte van het cijfer maar wel een stuk leuker en interessanter! Ik had niet per se een keuze tussen die twee mogelijkheden gemaakt maar zat gewoon m'n eigen 5*-albums door te kijken, toen ik The Black Saint and the Sinner Lady tegenkwam. Jouw stemmen doornemend kwam ik erachter dat je nauwelijks thuis lijkt te zijn in de jazz, en zelfs de grootste klassiekers als Kind of Blue en A Love Supreme niet hebt bestemd. Aangezien onze smaak veel overlapt en die twee klassiekers mij nog steeds niet hebben ingepakt, lijkt The Black Saint and the Sinner Lady me ook meteen de beste keuze. Voor mij persoonlijk wellicht zelfs het enige jazzalbum dat me echt wat weet te doen, voor zover ik bekend ben in de jazz. Overdonderde me de eerste luisterbeurt. Eerlijk gezegd kan ik het zelf ook niet echt omschrijven, mede door mijn gebrek aan kennis van jazz, en zadel ik je dus wel met een lastige recensie-opdracht op, maar dat maakt het ook interessant. En ik kan hier ook wel een stuk over het album typen, zodat je een idee hebt, maar leuker is natuurlijk om je volledig te laten verrassen.

Deze dus: Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady

avatar van Ward
Arrie schreef:
Ik had twee mogelijkheden: een album kiezen dat mooi in je straatje ligt, wat erg veilig is en vast voor een hoog cijfer zorgt (goede keuze dus), of je uit je comfort zone halen en je je horizon laten verbreden door iets te kiezen waar je niet zo in thuis bent, wat een stuk riskanter is wat betreft de hoogte van het cijfer maar wel een stuk leuker en interessanter!
Ik denk dat een combinatie van de twee ook nodig is om het topic fris te houden. Aangezien de meeste tips tot nu toe in mijn straatje lagen, vind ik het dan ook erg leuk dat ik nu wat meer buiten mijn comfort zone wordt gebracht. AOVV en vrij recent nog jassn hebben ook al eens poging gewaagd om mij tot jazz te bekeren. En al vond ik beide platen (Oliver Nelson en Jan Johansson) best fijne achtergrond muziek, is de echte klik met jazz er nog steeds niet. Ben dus erg benieuwd of Charles Mingus daar wel voor kan zorgen.

avatar van aERodynamIC
Erg mooie keuze Arrie

avatar van jassn
Ward schreef:
(quote)
Ik denk dat een combinatie van de twee ook nodig is om het topic fris te houden. Aangezien de meeste tips tot nu toe in mijn straatje lagen, vind ik het dan ook erg leuk dat ik nu wat meer buiten mijn comfort zone wordt gebracht. AOVV en vrij recent nog jassn hebben ook al eens poging gewaagd om mij tot jazz te bekeren. En al vond ik beide platen (Oliver Nelson en Jan Johansson) best fijne achtergrond muziek, is de echte klik met jazz er nog steeds niet. Ben dus erg benieuwd of Charles Mingus daar wel voor kan zorgen.
ik denk niet dat Charles Mingus voor op de achtergrond is

avatar van Ward
jassn schreef:
(quote)
ik denk niet dat Charles Mingus voor op de achtergrond is
Haha na een eerste luisterbeurt ben ik ook tot die conclusie gekomen.

avatar van Ward
Aanmeldingen nog altijd zeer welkom

- aERodynamIC: Asaf Avidan - Different Pulses (2012)
- AOVV: Motorpsycho - Blissard (1996)
- jassn: Gil Scott-Heron - Pieces of a Man (1971)
- niels94: Tom Waits - Rain Dogs (1985)
- Ernie: Nujabes - Metaphorical Music (2003)
- Bert (aka R&P): Four Tet - There Is Love in You (2010)
- Kobe Bryant Fan: The Microphones - The Glow, Pt. 2 (2001)
- Snoeperd: Modest Mouse - The Lonesome Crowded West (1997)
- ArthurDZ: The Rolling Stones - Exile On Main St. (1972)
- Masimo: Bonny Billy & Marquis de Tren - Get the Fuck on Jolly Live (2001)
- Arcade Monkeys: Animal Collective - Feels (2005)
- Arrie: Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)
- Fathead
- Sandokan
- Teun
- Shelter: Daniel Lemma - Morning Train
- Kramer
- Rvdz
- Eilord

avatar van Ward
Pff, moeilijke taak waarmee je me hebt opgezadeld, Arrie. Moeilijk om mijn gedachten bij deze plaat in woorden om te zetten, niet in de laatste plaats door mijn erg gebrekkige kennis van het genre. Heb nog niet de juiste invalshoek weten te vinden. Maar zeker een leuke uitdaging

avatar van Ward

(afbeelding)


Al ben ik over het algemeen wel in voor het ontdekken van nieuwe genres, heb ik met jazz altijd een nogal stroeve relatie gehad. De hele esthetiek van het genre ligt me gewoon niet. Als ingrediënt om een gerecht op smaak te brengen ben ik er op zich niet vies van. Zo kan ik de muziek van Talk Talk, Tom Waits en Can, maar ook bijvoorbeeld de jazzy hiphop van Nujabes, goed waarderen. Pure onversneden jazz is echter niet aan mij besteed. De rustige variant vind ik vaak niet meer dan aardige achtergrondmuziek, terwijl wildere jazz mij vooral enorm op de zenuwen werkt.

Mijn verwachtingen waren dan ook niet enorm hoog gespannen toen ik deze tip ontving van Arrie in het kader van mijn recensie-topic (aanmeldingen blijven welkom). Tegelijkertijd vind ik het wel fijn om af en een toe een beetje uitgedaagd te worden, dus ben ik toch onbevooroordeeld aan deze plaat begonnen. Bij de eerste luisterbeurten ging het zoals ik van jazz gewend was totaal langs me heen. Na een paar luisterbeurten begon de plaat me echter zowaar te boeien. Waar die omslag vandaan komt is moeilijk te omschrijven, aangezien ik een totale leek ben als het op jazz aankomt. Een poging.

Wat me aanspreekt in dit album is dat het voor mij aan de ene kant heel klassiek aandoet, aan de andere kant heeft het album ook iets vuigs en zelfs licht subversiefs in zich. Het ene moment klinkt het zwierig, speels (het einde van Solo Dancer) en zelfs romantisch (het begin van Duet Solo Dancers), terwijl het bij andere momenten lekker vuig klinkt door de scheurende blazers. Charles Mingus laat zowel de dromerige verliefdheid als de zweterige seks horen (de flamencogitaren dragen hier ook een steentje aan bij). Zowel de ‘saint’ als de ‘sinner’ uit de titel zijn muzikaal terug te horen. Dit levert een zeer boeiend spanningsveld op.

The Black Saint and the Sinner Lady is te ruw om af te doen als achtergrondmuziek. De plaat heeft wel een soort coole ontspannenheid die bij jazz hoort, maar het album schuurt te veel om te verdwijnen naar de achtergrond. Gelukkig wordt het nergens te druk, iets waar ik me bij veel jazz aan stoor. Het album verzandt nergens in oeverloos gepiel of andere vormen van interessantdoenerij. Hierdoor moet ik concluderen dat dit het boeiendste staaltje jazz is dat ik tot nu toe heb beluisterd. Een echt hoge beoordeling blijft echter uit, doordat ik persoonlijk nog steeds een klik met het genre mis. Toch heeft het album de deur naar jazz voor mij op een klein kiertje gezet, afwachten of ik die deur ooit verder ga openen.

3,5*

avatar van Fathead
De reden om je dit album te tippen is dat je behoorlijk wat Pulp en Bowie bestemd hebt, maar dat je van Suede niets in je stemlijst hebt staan. Ik ken het album zelf ook nog maar een maand (en heb er ook nog niet op gestemd - ga ik gelijk even doen), maar het album is wat mij betreft weergaloos. Britpop heb ik vaak links laten liggen omdat het image de muziek nogal eens overschaduwt, maar dat is bij deze plaat zeker niet aan de orde.

Veel plezier dus, met:


(afbeelding)

Suede - Dog Man Star

avatar van Ward
Ik ben al een jaar of 7 van plan eens aan Suede te beginnen, maar het is er nog nooit van gekomen. Dus nu komt het er eindelijk een keer van. De verwachtingen zijn hoog gespannen.

avatar van Ward
Aanmeldingen nog altijd zeer welkom

- aERodynamIC: Asaf Avidan - Different Pulses (2012)
- AOVV: Motorpsycho - Blissard (1996)
- jassn: Gil Scott-Heron - Pieces of a Man (1971)
- niels94: Tom Waits - Rain Dogs (1985)
- Ernie: Nujabes - Metaphorical Music (2003)
- Bert (aka R&P): Four Tet - There Is Love in You (2010)
- Kobe Bryant Fan: The Microphones - The Glow, Pt. 2 (2001)
- Snoeperd: Modest Mouse - The Lonesome Crowded West (1997)
- ArthurDZ: The Rolling Stones - Exile On Main St. (1972)
- Masimo: Bonny Billy & Marquis de Tren - Get the Fuck on Jolly Live (2001)
- Arcade Monkeys: Animal Collective - Feels (2005)
- Arrie: Charles Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)
- Fathead: Suede - Dog Man Star (1994)
- Sandokan
- Teun
- Shelter: Daniel Lemma - Morning Train
- Kramer
- Rvdz
- Eilord

avatar van Arrie
Mooi stuk over Mingus, Ward! Ik had je wel met een moeilijke taak opgezadeld, maar je hebt je er wel goed vanaf gebracht, en je kan de plaat nog waarderen ook. Leuk!

Dog Man Star is trouwens ook prachtig, had een nominatie van mij kunnen zijn.

avatar van GrafGantz
Ward schreef:
De rustige variant vind ik vaak niet meer dan aardige achtergrondmuziek, terwijl wildere jazz mij vooral enorm op de zenuwen werkt.


Hier ben ik het 100% mee eens.

avatar van Shelter
GrafGantz schreef:
(quote)


Hier ben ik het 100% mee eens.


Eens met de wildere jazz

avatar van Ward
Fathead schreef:
Suede - Dog Man Star
Sorry dat ik zo traag ben. Heb het nogal druk gehad, doordat ik onlangs naar Stockholm ben verhuisd voor mijn studie. Dus heb door de introductie en het begin van mijn studie weinig tijd gehad om iets neer te pennen. Heb de plaat wel al veelvuldig beluisterd. Dus zal er binnenkort toch eens voor gaan zitten.

avatar van Ward

(afbeelding)


Al heb ik de britpop-hoogdagen niet heel bewust meegekregen (ik was zes jaar oud in ’94), heb ik altijd wel een connectie gehad met de stroming. Blur, maar met name Pulp komen hier geregeld uit de kast. Ik moet echter beschaamd toegeven dat ik me tot nu toe nooit aan Suede had gewaagd (toch geen kleine naam in het genre). Fathead heeft me echter aangespoord om daar toch eens verandering in te brengen.

De band stelt zichzelf voor met Introducing the Band. Klinkt een beetje als een cynische parodie op de opening van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. In plaats van een vrolijk welkom krijgen we verwijzingen naar drugs en geweld voorgeschoteld, gebracht in een soort afstandelijk, mechanisch tempo. De toon en de sfeer is meteen gezet. Want met We Are The Pigs is duidelijk dat die dystopische sfeer van het openingsnummer zal worden aangehouden. Zo mogen we op het einde meegalmen met Brett Anderson dat ‘we will watch them burn’. Behoorlijk bitter, om over de outro waarin kinderen hetzelfde mantra scanderen nog maar te zwijgen. In tegenstelling tot de openingstrack klinkt het nummer muzikaal echter behoorlijk zwierig.

Die combinatie van muzikale zwierigheid en gitzwarte, cynische teksten blijken een terugkerende tegenstelling te zijn op Dog Man Star. Weelderige, stijlvolle strijkersarrangementen en blazers worden ondermijnd door teksten doordrenkt van angst, walging, woede, apathie, drugs en disillusie. Het roept beelden op van een aan lager wal geraakte Hollywood-diva. Het tragisch vasthouden aan de grandeur van een vorig leven in een groezelige wereld van verslaving en depressie. Het verlangen tot escapisme is sterk aanwezig:

But oh if you stay we'll ride from disguised suburban graves
We'll go from the bungalows where the debts still grow every day
(The Wild Ones)

Tekstueel zeer interessant met meerdere verwijzingen naar tragische Hollywood-figuren (James Dean en Marilyn Monroe bijvoorbeeld). Tegelijkertijd gaat het over het grijze bestaan van de Britse jeugd in de arbeiderswijken en het dromen van een kleurrijker, glamoureuzer bestaan. De uitzichtloosheid en grimmigheid van dat leven wordt heel knap voelbaar gemaakt.

Muzikaal zit het ook zeer prima in elkaar. De invloeden van David Bowie en T. Rex zijn duidelijk te horen in de glamrock-gitaarpartijen. Aan de ene kant staan er wat stevige, grimmige rocknummers op, aan de andere kant heb je melancholische, bombastische ballads vol zwierige arrangementen. Muzikaal heb je dus dezelfde tegenstelling tussen grandeur en grimmigheid die ook in de teksten terug te vinden zijn. Hierdoor ontstaat een bijzonder album waarbij er duidelijk over de samenhang tussen de vorm en de inhoud is nagedacht, zonder dat het een pretentieus conceptalbum is geworden. Bovendien is de combinatie van Brett Anderson zijn snerende en galmende manier van zingen en de weidse gitaarpartijen van Bernard Butler zeer prettig om naar te luisteren. Begrijpelijk dat dit duo in een adem wordt genoemd met Morrissey en Marr. Mijn favorieten zijn het hartverscheurende Still Life, We Are The Pigs en The Asphalt World. Hogeschool Britpop. 4,5*

avatar van niels94
Maakt me benieuwd, goed geschreven dus. Ik ga deze binnenkort ook eens proberen.

avatar van Sandokan-veld
Aha, ik begreep dat het mijn beurt is. Toen ik eerder werd herinnerd aan mijn deelname aan dit topic, heb ik even getwijfeld om een jazzplaat te kiezen, aangezien dat een betrekkelijk nieuw genre voor je is en ik daar zelf veel naar luister. Gezien de reacties tot nu toe leek het mij toch leuker om een plaat te kiezen die iets meer in je straatje lag. Het viel nog niet mee iets te vinden wat ik zou aanraden en dat je nog niet kende, maar uiteindelijk is de keuze gevallen op:


(afbeelding)

Jim O'rourke - Eureka (1999)

Elk commentaar lijkt me verder overbodig aangezien jij degene bent die de analyse mag maken. Hopelijk veel plezier!

avatar van AOVV
Alvast een voor deze keuze, Sander! Schitterende plaat.

avatar van Ward
Al zegt de naam me wel wat ben ik totaal niet bekend met zijn werk, dus ik ben erg benieuwd. Dat er een link is met Shinji Aoyama's film Eureka maakt me helemaal benieuwd!

avatar van Sandokan-veld
Ah, oké, ik ken de reputatie van de film wel een beetje, maar ik heb hem nog nooit bekeken,dus de link was door mij nog niet gemaakt. Als ik je avatar mag interpreteren als een teken van affiniteit voor Japanse cinema mogen we dus van een gelukkig toeval spreken?

O'Rourkes werk is een beetje all over the board, veel van zijn werk zit erg in de improv/ avantgarde hoek, maar dit album (soundtrack dus?) is meer een soort melancholische indie. Als O'Rourke ergens van bekend is, is het waarschijnlijk van zijn werk met Jeff Tweedy. Ze hebben samen in een hobbyband gezeten (Loose Fur) en Tweedy huurde in 2001 O'Rourke in om te helpen met het afmaken van Wilco's Yankee Hotel Foxtrot (de excentrieke eindmix van die plaat is O'Rourkes werk). In de paar jaar daarna was O'Rourke producer/ losvast bandlid van Wilco. Eerder heeft hij ook een tijdje in Sonic Youth gespeeld. Een andere bekende plaat die hij gemixt heeft is Ys van Joanna Newsom. Zijn solowerk is dus een tikkeltje onoverzichtelijk, zelf ben ik er ook nog nauwelijks ingedoken.

avatar van Ward
Mijn avatar mag je zeker zo interpreteren. Het titelnummer van O'Rourke wordt blijkbaar gebruikt in Aoyama's film, dus ben benieuwd of me dat bekend voor gaat komen. Aoyama heeft sowieso wel een link met muziek. Het vervolg op Eureka is bijvoorbeeld vernoemd naar Sad Vacation van Johnny Thunders en zijn meesterwerk Eri Eri Rema Sabakutani gaat over hoe experimentele noisemuziek het enige medicijn is tegen een mysterieus virus dat mensen aanzet tot zelfmoord.

Alle muzikale namen die je noemt gaan er bij mij wel goed in, dus het zal me benieuwen.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:35 uur

geplaatst: vandaag om 21:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.