Een flinke albumlijst is dat geworden, zeg! Jammer alleen dat de deadline al over een week is. Ik ben nog niet eens klaar met het beluisteren van alle linkjes.

CLASSIC ALBUMS editie 1993-1996

2de RONDE selectie

Een lijst met 24 MuMe klassiekers, aangevuld met nieuwe 54 nominaties.
De door ons genomineerde albums werden in de lijst met een * aangevinkt.

SELECTIELIJST

1993
* A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993)
* Adorable - Against Perfection (1993)
* Arno - Idiots Savants (1993)
Björk - Debut (1993)
Counting Crows - August and Everything After (1993)
* Dead Can Dance - Into the Labyrinth (1993)
* James - Laid (1993)
* Jamiroquai - Emergency on Planet Earth (1993)
* John Hiatt - Perfectly Good Guitar (1993)
* Lenny Kravitz - Are You Gonna Go My Way (1993)
* Mazzy Star - So Tonight That I Might See (1993)
* Morphine - Cure for Pain (1993)
Nirvana - In Utero (1993)
Pearl Jam - Vs. (1993)
* Pet Shop Boys - Very (1993)
* Stereolab - Transient Random-Noise Bursts with Announcements (1993)
* Suede - Suede (1993)
* The Pilgrims - Red (1993)
The Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)
* Tim Finn - Before & After (1993)
* Type O Negative - Bloody Kisses (1993)
* William Orbit - Strange Cargo III (1993)
Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)

1994
* Autechre - Amber (1994)
* Blur - Parklife (1994)
* Bush - Sixteen Stone (1994)
dEUS - Worst Case Scenario (1994)
* Guided by Voices - Bee Thousand (1994)
* Heather Nova - Oyster (1994)
Jeff Buckley - Grace (1994)
Live - Throwing Copper (1994)
* Manic Street Preachers - The Holy Bible (1994)
* Massive Attack - Protection (1994)
* Morrissey - Vauxhall and I (1994)
Nas - Illmatic (1994)
* Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994)
* Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)
* Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)
Oasis - Definitely Maybe (1994)
* Pavement - Crooked Rain, Crooked Rain (1994)
Portishead - Dummy (1994)
* Saint Etienne - Tiger Bay (1994)
* Suede - Dog Man Star (1994)
* Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1994)
* The Cranberries - No Need to Argue (1994)
* The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)

1995
Alanis Morissette - Jagged Little Pill (1995)
* D'Angelo - Brown Sugar (1995)
GZA - Liquid Swords (1995)
* Michael Jackson - HIStory (1995)
* Mobb Deep - The Infamous (1995)
Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)
* Prince - The Gold Experience (1995)
Pulp - Different Class (1995)
Radiohead - The Bends (1995)
* Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx... (1995)
* Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)
* Spiritualized - Pure Phase (1995)
* The Jayhawks - Tomorrow the Green Grass (1995)
* The Magnetic Fields - Get Lost (1995)
The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)
* Tindersticks - Tindersticks (1995)

1996
2Pac - All Eyez on Me (1996)
16 Horsepower - Sackcloth 'N' Ashes (1996)
Beck - Odelay (1996)
Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister (1996)
* Belle and Sebastian - Tigermilk (1996)
* dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)
* DJ Shadow - Endtroducing..... (1996)
Eels - Beautiful Freak (1996)
* Fun Lovin' Criminals - Come Find Yourself (1996)
* George Michael - Older (1996)
* Kula Shaker - K (1996)
* Lambchop - How I Quit Smoking (1996)
* Orbital - In Sides (1996)
* R.E.M. - New Adventures in Hi-fi (1996)
* Suede - Coming Up (1996)
Tool - Ænima (1996)

2de RONDE

Kies 6 albums die voor jouw naar de finale moeten.
Let wel op: je mag niet kiezen uit je eigen nominaties.

En je moet zorgen dat je zowel albums uit de startlijst als uit de nominatielijst kiest.
Het maakt hierbij niet uit hoe je de verdeling doet: 3 - 3 kan, maar evengoed 5 - 1.

Motiveer kort je keuzes, zeker als je een album van je medespelers kiest.

Van zodra een album door iemand gekozen werd, gaat het naar de finale.
Je hoeft het dus niet nog eens in je eigen lijst op te nemen: er zijn 9 x 6 = 54 finalisten.

DEELNEMERS

- dazzler
- Poeha
- ArthurDZ
- herman
- thelion
- johan de witt
- LucM
- Teunnis
- DjFrankie

Deadline van de 2de RONDE is maandagavond 29 september omstreeks 20.00u.

Je bent dus boos. Maar waarom? Omdat je te laat bent om mee te spelen met deze editie?

Daar heb je een punt.
Maar om nu een week extra tijd te geven... dan dreigt de aandacht voor deze editie te verslappen.
Ik stel voor dat we deze editie gewoon op de "oude" manier afhandelen.

Eigenlijk wringen twee doelstellingen met elkaar in dit spel.
Namelijk enerzijds het willen bepalen van het classic album per tijdspanne.
En anderzijds het willen ontdekken van door medespelers aangedragen albums uit die periode.

Ik denk dat vooral dat laatste element de meeste deelnemers aanspreekt.
Maar als je niet met een startlijst werkt, dreigen een paar kleppers niet genomineerd te worden.

En om dat te vermijden en toch zonder startlijst te vertrekken, moet je jaar per jaar spelen.
Een spel dat drie weken duurt en jaar na jaar (ipv over vier jaar) op zoek gaat naar het classic album,
leek me net iets te veel hooi op de vork. Ik zag het niet zitten om dat permanent te modereren.

Misschien moeten we er na deze editie toch eens werk van maken.
En bijvoorbeeld beginnen met 1997, zonder startlijst en dus puur op basis van elkaars nominaties.
De kans dat negen of meer spelers de echte kleppers over het hoofd zouden zien, lijkt me dan kleiner.

Maar dan wel graag elke jaargang de eindredactie doorschuiven aan elkaar.

Nee, niet boos uiteraard. Treurig, omdat ik te laat ben idd.

Dit topic mag af en toe toch best even een dagje of twee stilliggen als dit voor de deelnemers toevallig beter uitkomt? Ik vind dit een ontzettend tof spelletje, dus ik vind het jammer dat het altijd zo snel moet gaan. Eerst alle tips beluisteren van iedereen, dan aan de slag gaan met best gesmaakte daarvan, en dan heb je je basis voor je ronde 2-lijstje gelegd. Rekening houdend met het feit dat je niet altijd tijd/zin hebt voor dit topic, mag die tijdspanne wat mij betreft gerust langer duren.

Verder vind ik de huidige formule overigens prima zoals ie nu is hoor. Alleen een beetje meer tijd om je onder te dompelen in de gespeelde tijdsperiode zou fijn zijn.

En nu ik toch bezig ben: ik vind het jammer dat het dialoog hier vooralsnog een beetje ontbreekt. Dit is toch meer dan een droog lijstje droppen-topic?

Maar ik moet natuurlijk ook niet te veel de zeurkous uithangen. Feit is wel dat dit topic een geweldig potentieel heeft, en het dus leuk zou zijn als dat er ten volle uit kan komen.

Dat wil ik uiteraard ook. Daarom blijf ik nadenken over de ideale formule.

En ik zal niet rusten voor ik die gevonden heb.

Het vraagt wel wat van je agenda als je als moderator niet op een deadline kan rekenen.
Toch één van de redenen waarom ik het spelletje een tijdje heb laten rusten.

En "zeuren" is gewoon een lelijk woord voor "porren". En porren mag altijd.

Teunnis:

Ik ben eigenlijk niet zo gek op A Tribe Called Quest. Alsof de flow van Q-Tip zo chill is, dat hij zelfs compleet langs mij heen gaat. Alles wat ik nu weer hoor van Midnight Marauders klinkt goed, maar het heeft niks dwingends. Ik moest er mijn aandacht echt actief bijhouden, al hoor ik natuurlijk wel dat dit meer dan een beetje goed in elkaar zit. Maar het doet me helaas nog maar weinig.

Pavement vind ik dan weer veel leuker. Echt het prototype van alternatieve Amerikaanse rockmuziek van na de grunge. Nonchalant, droogkomisch, tegendraads en nog eens catchy tot op het bot ook. Mijn favoriet van Crooked Rain, Crooked Rain is trouwens Range Life.

Van The Prodigy ken ik de meeste hits van eind jaren ’90 wel, en die kan ik eigenlijk stuk voor stuk goed waarderen. Nummers als No Good en Poison zijn niet alleen super opzwepend, ze zitten ook nog eens goed in elkaar ook. Die Narcotic Suite is eigenlijk ook best mooi. Een plaat voor op de luisterlijst (als daar nog genoeg tijd voor is, de deadline is vrij krap ).

Van Autreche had ik al veel goeds vernomen op deze site, maar tot een beluistering is het nog niet gekomen. Het is dan ook vrij abstracte muziek, en minder iets voor mij, dacht ik. Na het beluisteren van de drie luisterlinkjes kwam ik tot de vreselijke waarheid: mijn voorgevoel was juist. Ik vind de manier waarop met klanken en geluiden wordt gegoocheld gewoon minder fijn dan bijvoorbeeld op iets als Untrue van Burial. Datzelfde gevoel had ik ook met Substrata van Biosphere, trouwens. Geen spek voor mijn bek.

Vivadixiesubmarinetransmissionplot is dat heel duidelijk wél. Ik was ‘m stom genoeg vergeten te nomineren, dus ik ben erg blij dat ie toch nog meedoet. Ik heb er destijds een recensie over geschreven, waar ik nog steeds erg achter sta. Misschien met als enige verschil dat ik deze Sparklehorse nog meer kan waarderen dan toen.

Van Orbital vind ik het nummer Halcyon + On + On een geweldig meesterwerk, maar dat is naast het bekende The Box het enige nummer dat ik van ze ken. Maar het was een aangename kennismaking tussen het meisje met de zon in haar hoofd en ik, en ook de lange versie van The Box vond ik tof. Gaat ook op de luisterlijst!

Poeha:

Older van George Michael ken ik, maar moet ik minstens al een half decennium niet meer gedraaid hebben. En waarom eigenlijk? Niet dat dit zo’n topper is, maar hij staat wel vol met mooie, sfeervolle liedjes als Jesus To A Child en Older. Weet je wat, ik ga hem gewoon nog eens draaien binnenkort!

Lenny haat ik met een passie. Hier en daar een goed liedje (zoals hier Are You Gonna Go My Way) maar verder saaiheid troef van een ten onrechte omhooggevallen muzikant.

Ook HIStory is mij al bekend, al vind ik het zijn minste soloalbum van zijn volwassen carrière tot dan toe. Earth Song is wel heel melodramatisch en ook Stranger In Mosow en You Are Not Alone zijn niet zijn beste hits, maar nummers als They Don’t Care About Us en Tabloid Junkie en het titelnummer compenseren dit weer mooi. Vind misschien ook nog eens zijn weg naar de cd-speler binnenkort.

En ook The Gold Experience is een oude bekende van mij. Ik merk sowieso dat Poeha veel gekozen heeft voor artiesten die ik ook hoog heb zitten, maar waarvan ik de gekozen albums bijna niet meer draai. Van Prince is het bijvoorbeeld ook ontzettend lang geleden dat ik The Gold Experience – of welk album dan ook uit de aanstellerige ‘mijn artiestennaam kan je niet uitspreken ik ben een slaaf bla bla bla’-tijd -. Krijgt dus ook een herkansing. The Most Beautiful Girl In The World vind ik trouwens best een mooi liedje.

En zo werden alle drie de Suede-albums uit deze periode toch nog genoemd. Zelf vind ik Coming Up de minste van het stelletje, hoewel het zeker ook een fijne plaat is. Wat me wel frustreert aan Coming Up, is dat sommige b-kanten uit die periode zo ontzettend veel beter zijn dan sommige nummers op het album. Waarom was er geen plaats voor Europe Is Our Playground, Together of Every Monday Morning Comes? En wel voor een langdradig nummer als The Chemistry Between Us of een oude zeur als Lazy? Maar goed, met liedjes als By The Sea en Saturday Night is er nog altijd genoeg fraais over. Maar toch, had beter gekund.

Dan The Pilgrims tenslotte, de enige naam uit het rijtje waar ik me niet echt iets bij kon voorstellen. No Time is in ieder geval heel smakelijk. Soort van stevigere versie van Fade Into You zo op het eerste gehoor, maar dan gezongen door Eddie Vedder’s jongere broer. Children Of Today klinkt al wat als meer van hetzelfde, maar dat kan misschien aan de kwaliteit van het live-filmpje liggen.

Omdat Arthur al flink zijn best deed tijdens deze editie... en ook wel
omdat hij gewoon de eerste was die na mij zijn nominaties poste, een voorzichtig oordeel.

SUEDE: ik ken de groep wel, ik heb een verzamelaar in huis en op singleformaat behoren ze zonder twijfel tot het beste van de 90s britpop. Uniek aan hun geluid vond ik altijd die Bowiaanse gloed die erom heen hing. De links naar het album laten naast de singles ook een paar albumtracks horen die ik best goed vind. Toch weet ik nog steeds niet of één van hun albums (laat staan welk) de status van classic album verdient.

GUIDED BY VOICES: Laat ik beginnen met een grap. Ik dacht dat Guided by Voices trip hop serveerde. Genoeg gelachen nu. Het blijken dus nonchalante rockstukjes te zijn die het van hun charme moeten hebben. Ik dacht bij mezelf dat "charmant" wel een erg beleefd woord was voor "nonchalant". En uiteindelijk is het dat ook. Want gelukkig betekent "nonchalant" hier nergens "ongeïnspireerd". Net op het moment dat je zo'n liedje beet hebt en je nog enigszins kritisch probeert af te vragen of je dit ook nog "goed" moet vinden, is het nummer alweer voorbij en verlang je naar meer.

MOBB DEEP: Ik heb eerst aandachtig de gebruiksaanwijzing van ArthurDZ gelezen en weet daardoor ook waar de angel zit. Je moet echt gaan zitten om naar die story's te luisteren, wil je een boodschap hebben aan het werk van Mobb Deep. En dan is de vraag: wil ik wel tijd maken voor kundige portretten van het straatleven? Ik denk dat hiphop voor mij pas de moeite wordt als het me aan het dansen brengt of als de camera niet naar de navels van de streetkids staart, maar de vinger op de maatschappelijk wonde durft te leggen. Mobb Deep nodigt me niet uit om te bewegen of in de diepte te gaan. Dat doet Michael Franti met Spearhead (niet genomineerd) bijvoorbeeld wel.

RAEKWON: Nu mag men nog duizend keer roepen dat je het gangsterleven niet verheerlijkt met dergelijke platen. Maar eigenlijk gebeurt dat wel. Als leraar zie ik hoe jongeren dwepen met een aantal hedendaagse (vaak Franstalige) hiphop acts. Daarin wordt een wereld voorgespiegeld van stoute politiemensen die erop uit zijn om het onschuldige druggebruik van de jeugd te verpesten in plaats van de zware criminaliteit aan te pakken. Alsof er geen link tussen de dealers van die onschuldige drugs en de zware criminaliteit zou bestaan. Alsof de politie ook niet met heel andere zaken bezig is. Het lijkt me soms dat gangster rap zichzelf een wereldbeeld voorspiegelt van goeden en slechten dat niet altijd van voldoende realiteitszin getuigt. Wat het met Raekwon te maken heeft, weet ik niet. Maar het verklaart wel waarom ik ook bij het beluisteren van de links enige reserve tegenover deze muziek in acht neem.

dEUS & KULA SHAKER: van de sterkte van deze twee albums hoef ik niet overtuigd te worden, want ik ken ze zelf maar al te goed. Of ze daarom ook door mij zullen geselecteerd worden, valt nog af te wachten. Het moet nog een beetje spannend blijven, natuurlijk.

Fantastisch dazzler, heel leuk om te lezen wat je van mijn nominaties vond!

Ik snap wel je redenering wat betreft Raekwon. Nu was dat zelf ook een vrij gevaarlijke drugdealer voordat zijn rapcarrière een vlucht nam (net zoals de hier jammer genoeg afwezige Notorious BIG), dus ik snap wel waarom drugs en geweld vaak (ofja, altijd) als onderwerp wordt gekozen. Hij is er uiteindelijk wel mee opgegroeid. Daarmee praat ik natuurlijk niks goed, maar ik begrijp wel waar het vandaan komt.

En dat gedweep van jongeren met 'geweldverheerlijkende' hiphop is volgens mij in 99 procent van de gevallen heel onschuldig (tenzij je leraar bent in Borgerhout ofzo). Zo goed als alle hiphopluisterende jongeren waar ik mee schoolgelopen heb, hebben er hoogstwaarschijnlijk geen scheef wereldbeeld aan overgehouden. Die luisterden het gewoon omdat ze het mooi vonden. Naar gangsterrap luisteren is toch meer zoals het kijken van een gewelddadige actiefilm. Franse hiphop is wel erg slecht, trouwens. Bijna even erg als West-Vlaamse. Misschien volgende les eens Raekwon opzetten?

En wat betreft Mobb Deep: die spuwen de teksten toch wel in je gezicht, het is vooral moeilijk om er niet op te letten (zeker omdat de beats zo kaal zijn dat er niet veel anders is om je aandacht op te vestigen). Ik vind dat soort verhalende teksten heel leuk, maar ik ben dan ook geïnteresseerd in subculturen en de leefomgeving waarin ze ontstaan. Dat helpt wellicht.

Verder ben ik ook blij dat ik het misverstand wat betreft Guided By Voices is opgehelderd dankzij mij. Wie weet heb ik je zo gezichtsverlies in een toekomstige cafédiscussie bespaart

Van de drie artiesten die ik nog niet kende is Guided by Voices de interessantste.
En dat ik hen nu wel juist kan taxeren, mag een winstpunt van dit topic genoemd worden.

LucM:

John Hiatt ken ik eigenlijk alleen maar als de zanger van Have A Little Faith In Me (voor mij een uitstekend voorbeeld van ‘paparock’). Elk ander nummer van John dat ik verder gehoord heb, ben ik snel daarna vergeten. Ook de getipte nummers overtuigen me niet helemaal. Zo loopt het refrein van Perfectly Good Guitar niet helemaal vlotjes, en klinkt Something Wild me wat geforceerd. Toffe muziek, maar heeft weinig te bieden voor mij.

Lambchop vind ik dan weer veel toffer. Ik kende ze wel van naam, maar ik had ze nog nooit beluisterd. Grote nalatigheid, zo blijkt, want ik vind de combinatie van singer-songwriter-, triphop- en Franse chanson-invloeden heel leuk klinken!

Cure For Pain is zo’n album waarvan ik kan zeggen dat het terecht is dat ie genomineerd werd, maar waarvan ik amper iets ken buiten de klassieke status. Via topics als de ladder heb ik wel al kennis gemaakt met een paar nummers van deze band, maar daar is het bij gebleven. Hoewel ze zeker wel een originele sound hebben natuurlijk. Ik zou zeggen, tijd om dit hiaat in mijn muziekkennis op te vullen!

Ook al is het album al twintig jaar oud, Zombie van The Cranberries is nog steeds alomtegenwoordig. Leuk voor de band en voor hun portemonnee, maar ik ben het nummer echt helemaal zat. Het lijkt wel alsof er heel mijn lagere schooltijd niks anders op de radio was buiten Zombie (en Wannabe en de Macarena, en die twee kan ik tegenwoordig beter verdragen). De andere singles kwamen me ook vaag bekend voor, maar elke keer als O'Riordan wat luider begon te zingen, verwachte ik het refrein van Zombie. Zo diep ingebakken zit het dus. Ik denk dat ik No Need To Argue maar aan me voorbij laat gaan…

The Jayhawks werden ook in de vorige jaargang van dit topic genomineerd, niet? Toen heb ik het album niet beluisterd, en ik moet zeggen dat ik weer niet echt overtuigd ben. Een nummer als I’d Run Away vind ik erg fijn, maar de rest doet me niet veel.

En dan Tindersticks. Alweer een band waarvan ik via de musicmeterladder het een en het ander heb leren kennen, maar waar ik nog geen volledig album van heb beluisterd. Maar alleen al omwille van het hemeltergend mooie Travelling Light ben ik gaarne bereid het te proberen. Lijkt inderdaad heel erg op Nick Cave, en aangezien hij met deze sound nog nooit een slecht album heeft afgeleverd…

Laat ik ook eens wat bevinden posten. Te beginnen met het zestal van dazzler.

Allereerst Arno. Twee van de drie nummers die dazzler koos zijn wereldberoemd in België, las ik bij Arthur. Voor mij waren ze nieuw, maar ze smaken zeker naar meer. Intrigerende muziek. Krakende stem, maar met de nodige schwung gezongen. Het album Idiots Savants ga ik nog wel eens opzoeken.

Blur's Parklife heb ik pas na The Great Escape (mijn eerste plaat van Blur) leren kennen, maar vind ik wel retegoed. Naast de singles vind ik vooral This Is A Low steengoed. Een van hun allerbeste nummers.

Met Dead Can Dance heb ik iets meer moeite. Ik ken dit album al wel een beetje, maar na de schitterende openingsnummers raak ik meestal wel een beetje mijn aandacht kwijt. Albumsgewijs heb ik meer met hun platen uit de jaren '80.

Heather Nova werd destijds veel gedraaid op de radio en een heel enkele keer draai ik nog wel eens een los nummer. Ook zag ik haar eind jaren '90 nog eens op een Belgische festivalweide, maar dat was een hopeloos saai optreden. En dat is eerlijk gezegd ook een beetje mijn manco met de muziek. Mooi, maar ook wat braaf.

Van vervanger Nick Cave heb ik ook wat nummers beluisterd. Met Nick Cave heb ik lange tijd niet zoveel gehad, maar beetje bij beetje begin ik zijn muziek meer te waarderen. Maar voorlopig heb ik toch genoeg aan zijn laatste album en No More Shall We Part.

Tenslotte Tim Finn, wiens drietal genoemde songs mij goed in de oren liggen, maar toch ook weer niet dermate dat ik echt benieuwd wordt naar de rest van zijn album.

Dan het zestal van Arthur:

Mijn favoriete album van Suede is Dog Man Star, maar ook hun debuut scoort bij mij hoog met 4,5*. Vind hem net wat eendimensionaler, maar er staan wel een aantal perfecte songs op zoals Animal Nitrate. Of het genoeg is voor een nominatie straks zullen we zien...

Bee Thousand van Guided by Voices is mij ook bekend, maar zit minder in mijn DNA dan Suede. Mijn manco met Guided by Voices is toch vooral dat driekwart van de liedjes nooit echt blijven hangen. Misschien een geval van overdaad schaadt... Toch is het wel een bijzondere band (volgens mij trouwens deze week officieel ermee gestopt) met hun gruizige garage-sound. Maar ik draai liever die paar losse liedjes die ik echt goed vind weer eens.

Dan Mobb Deep, wiens nummers mij best redelijk bevielen. Zelf moet ik wel echt investeren in hiphop-albums wil ik er wel echt een klik mee krijgen. Met Illmatic lukte me dat wel (ook omdat ik een paar nummers van meet af aan al heel goed vond), wellicht kan dat met MD ook wel, maar...

...de nummers van Raekwon spraken me iets meer. Een wat organischer geluid en prettigere stem om te volgen. Mocht ik weer eens zin hebben een nieuwe hiphopplaat te beluisteren, dan zou dat goed Only Built 4 Cuban Linx kunnen zijn.

Dan dEUS. Daar ben ik snel over uit gepraat. Een van mijn 10 meest gedraaide bands, hun beste album, de eerste die ik van ze kocht, etc. etc. Moet gek lopen wil ik deze straks niet nomineren. Maar aan de andere kant, de keuze is reuze.

Het album van Kula Shaker kreeg ik indertijd voor mijn verjaardag, gelijk met Suede's Coming Up. Leuke plaat, maar heeft voor mij de tand des tijds niet zo goed doorstaan. Buiten de singles om vind ik alleen Into the Deep echt de moeite waard en laat dat nu ook net de enige niet-single zijn die Arthur noemt.

Ik wilde Start All Over en 303 ook nog noemen, maar ik wilde jullie niet te veel afschrikken door een overdaad aan linkjes

En inderdaad, Guided By Voices is sinds deze week weer uit elkaar. Gelukkig hebben ze meer dan genoeg muziek voor het nageslacht achtergelaten!

De 6 keuzes van Teunnis:

A Tribe Called Quest's Midnight Marauders is er bij mij nooit helemaal ingegaan. Relaxte hiphop, maar de connectie blijft voor mij helaas uit.

Met Pavement heb ik zeer zeker wel een klik gehad, een jaar of 10 geleden was ik helemaal van Crooked Rain, Crooked Rain. Fantastische zonnige liedjes, geweldige teksten en heerlijk nonchalant gespeeld en gezongen. Alleen dat intro van Silence Kit al en het jazzy intermezzo 5-4=Unity al... geweldig.

The Prodigy was een van de populairste alternatieve dance-acts van toen (of aller tijden eigenlijk) en met reden wat mij betreft. Music for the Jilted Generation kan ik ook wel dromen. Geweldige singles, maar ook knallers als Break and Enter en Their Law. En het zorgeloze 3 Kilos in het afsluitende drieluik. Maar toch is het geen album dat ik nog vaak draai.

Autechre's Amber is mooi, maar ik heb toch meer affiniteit met hun debuut Incunabula. Steevast als ik Amber draai geniet ik er erg van, maar in tegenstelling tot de eersteling (en trouwens ook Tri Repetae) zit het niet verankerd in mijn systeem.

Sparklehorse's Vivadixietc. is misschien wel de mooiste van dit zestal. Eind jaren '90/begin jaren '00 met name was ik helemaal verliefd op Sparklehorse' eerste twee platen. Later bezonk de liefde wat, maar als ik hem dan weer eens draai word ik er toch weer door geraakt. Zo mooi en teder en her en der ook een beetje maf. Ik houd ervan.

Orbital's In Sides ben ik vreemdgenoeg wat op uitgeluisterd. Ik denk dat dit ooit een 5*-album was, maar nu is de jeu er wel wat vanaf voor mij. Het album klinkt ook best gedateerd en dat is in dit geval wel een beetje een minpunt. De jaren dat ik vol spanning de verschillende lijntjes in The Box probeerde te volgen liggen toch wel een tijdje achter me.

Je noemde trouwens andere nummers dan ik zou hebben gedaan, dus dat was dan wel weer interessant.

Over een tijdje komt er een Greatest Hits of (Guided By Voices) aan op het forum, ben daar wel benieuwd naar.

Jup, ik ook. Uit zo'n gigantisch oeuvre een top 20 destilleren kan niet anders dan interessant worden. Ik ben me er alvast wat voor aan het inluisteren.

Eens kijken wat den Herman in petto heeft.
Die verbaast me trouwens altijd met het feit dat hij een aantal voor de hand liggende klassiekers
niet kent en tegelijk een aantal nobele onbekenden voor mij uitroept tot absolute favorieten.

STEREOLAB: Een bandnaam die klinkt als een Kraftwerk song en daarom bij mij overhaast bij electronic ingedeeld. Zonder dat ik er ooit bewust voor ging zitten, want Analogue Rock zet me al meteen op een verkeerd been. Rock / Avant Garde zegt MusicMeter. Ik heb er dus weer helemaal niets van begrepen. Ik vind het nummer muzikaal behoorlijk onderhoudend, maar die vocale input aan het einde verpest toch wel het feestje. Ik begrijp nu plots dat ik Stereolab misschien in het verlengde moet plaatsen van hermans liefde voor Sonic Youth. De intro van Jenny Ondioline brengt me namelijk op dat spoor. Opnieuw hoor ik een vlotte compositie, maar weer vormen de vocalen de achilleshiel. Laat ik besluiten met te schrijven dat ik, net zoals wat Guided by Voices betrof, blij ben dat ik Stereolab nu in een juist daglicht kan plaatsen.

UNDERWORLD: Haha, deze plaat ken ik. Mijn beat broertje (ik heb drie broers: een singer-songwriter, een electronic deejay en een metal fanaat, al heeft die laatste tegenwoordig niet veel meer met muziek) had die cd en ik heb dus via hem ooit wat flarden beluisterd. Muziek van een heel andere orde dan de muziek die ik doorgaans draai. Waar je tijd moet voor maken ook, vinden mijn oren toch. Dit is ook het soort muziek waarmee ik herman het meest associeer. Volgens mij heb ik de opvolger ooit helemaal beluisterd en stond hij op mijn lijstje met klassiekers die ik ooit nog eens moet kopen. Het valt me nu op dat hun vorige plaat meer stemmers haalt op MusicMeter, al heeft Second Toughest in the Infants een betere score. Ik kan deze muziek eigenlijk wel smaken, al verbind ik hem ook bijna onlosmakelijk met het midden van de jaren 90, met een periode, een fase in mijn leven toen ik probeerde om dit te smaken. Maar is het wel mijn ding?

MANIC STREET PREACHERS: Ik had Everything Must Go verwacht in dit spel. Maar herman gaat voor The Holy Bible, waarvan hij schrijft dat de plaat ruimschoots het beste werk van de predikanten bevat. Dat zij een album zouden uitbrengen met zo'n titel, dat kon je van een groep met die naam wel verwachten. Toch ken ik het album niet. Zoals met vele britpop bands heb ik een best of van de groep en staat er nog een classic album op het verlanglijstje. Al kwam ik er nooit uit of het nu Everything Must Go of This Is My Truth Tell Me Yours moest worden. En nu komt die herman aanzetten met deze bijbel? De luisterfragmenten laten inderdaad een veel potiger geluid horen dan ik doorgaans van hen gewoon ben. Maar wordt er hier niet te veel gespuwd op het establishment. Ifwhiteamerica lijkt wel een verloren gelopen punksong. De intro van Archives of Pain had ik al eens gehoord, dacht ik. Het nummer begint veelbelovend, maar het refrein en de plotse versnelling komen me compositorisch wat vreemd over. Toch blijft het nummer me intrigeren. Dat ik deze band okee vind, wist ik al langer. Ook Die in the Summertime is okee. Misschien laat de groep hier toch iets te nadrukkelijk de tanden zien om in aanmerking te komen voor een selectie

SUEDE: Ik zie het al gebeuren dat de drie albums van Suede voor verdeeldheid gaan zorgen en de band op die manier misschien niet hoog gaat eindigen in de finale. Op basis van het single materiaal lijkt Coming Up het album dat me het best ligt. Toch vind ik de nieuwe songs die ik van het debuut hoorde ook goed. Maar misschien is New Generation het meest uitgebalanceerde en meest complete Suede album? Of misschien blijf ik bij mijn verzamelaar Singles. De reden dat ik niet kan kiezen tussen de drie reguliere albums, is de reden waarom ik nog niet verder kwam dat die best of. New Generation vond ik nooit zo speciaal, Daddy's Speeding is beter, al is hier de Bowie referentie wel heel nadrukkelijk aanwezig. This Hollywood Life laat horen dat Suede de theatraliteit, zoals herman het noemt, gemeen heeft met Pulp. Twee bands die een zekere pathetiek niet schuwen, maar het rockelement voldoende aanwezig laten zijn. Prima song.

NINE INCH NAILS: Mocht ik ooit een Nine Inch Nails album kopen, dan zou het dit moeten zijn. Maar het vermoeden dat deze muziek mijn ding niet is, wordt al meteen bevestigd door het agressieve March of the Pigs. Zo'n vermoeden ontstaat op basis van een bandnaam, de songtitels en vooral het artwork van een groep. Dit leek me altijd al muziek voor de ruigere jongens. En ook Ruiner brengt daar geen verandering in. Het valt me op dat veel platen uit het midden van de jaren 90 niet zelden 14 tracks tellen en dus het uur ruim overschrijden. Dat vraagt toch altijd een behoorlijk inspanning van mijn jaren 80 oren die 10 songs en 40 minuten de norm vinden. Ik kan zelden de tracks aan het begin van zo'n lange luisterrit onthouden. En is dat dan een teken dat ze niet goed zijn of dat een plaat gewoon te lang duurt? Die tendens van lange albums is vandaag trouwens weer grotendeels verdwenen, merk ik.

DJ SHADOW: Een album dat volledig is opgebouwd uit samples. Een dj die zijn naam alle eer aandoet door zichzelf in de schaduw van het ontleende materiaal te zetten. Maar met die stemmetjes erdoorheen heb ik altijd wat problemen. Het is alsof men mij boodschappen wil influisteren waar ik, rustig op de beats drijvend, helemaal niet om gevraagd heb. Building Steam with a Grain of Salt gaat er anders wel goed in. De toon van de links heeft wel iets nachtelijks. Muziek die je draait als je nog één peertje brandend laat. Maar tegelijk betrap ik me erop dat ik zo'n nummer als Stem / Long Stem wel goed gemaakt vind, maar op de vraag of het ook wat met me doet, moet ik het antwoord schuldig blijven. Ik vrees van niet. Opnieuw werken vocale erupties eerder storend. Ook die ritmische roffels zijn niet bepaald subtiel.

ps. Als je naar de bubbling under titels van herman kijkt,
kan je al raden welke platen hij straks gaat selecteren.

Welke platen ik ga selecteren hangt ook wel wat van mijn stemming af.

Mooie besprekingen verder.

Wat Stereolab betreft is de link naar Sonic Youth niet zo vreemd, denk ik. Muzikaal zijn er veel verschillen, maar ze trekken wel dezelfde liefhebbers volgens mij.

Nine Inch Nails zou ik je ook niet direct aanraden, al vind ik wel leuk dat je schrijft dat het iets voor de
"ruigere jongens" is. Dat was voor mij de reden om ze links laten te laten liggen ten tijde van dit album, maar toen ik ze een paar jaar later alsnog ging luisteren had ik daar toch wel spijt van.


Toevallig hebben de Manic Street Preachers vandaag bekend gemaakt dat ze The Holy Bible een aantal maal integraal gaan opvoeren (helaas niet in Nederland). Zou daar best bij willen zijn...

En aangaande Suede: hun mooiste nummer op Coming Up is wat mij betreft de ballad By The Sea (voor mij het enige nummer dat kan wedijveren met het beste van de twee eerdere albums). Die loop je wel mis met een singles-verzamelaar.

Nieuwkomer Teunnis is nu aan de beurt.

A TRIBE CALLED QUEST: Teunnis laat De La Soul vallen. Laat dat nu een voorbeeld zijn van hiphop die ik wel kan smaken. Voeg er Arrested Development nog bij en ik ben geboeid. Dat A Tribe Called Quest zich ook liever niet te veel inliet met het gangsta bestaan, klinkt als muziek in mijn oren. Dat doen de luisterlinks ook. Inderdaad doorweven met jazz samples, net zoals De La Soul het ook wel deed. Van alle hiphop albums die tot nu toe aan bod kwamen, zet ik deze bovenaan, al missen de nummers wel wat melodie.

PAVEMENT: Zo'n naam die ik overal tegenkom, maar waar ik eigenlijk niets van ken. Een kans dus om eens te proeven van wat Teunnis tipt. Cut Your Hair is aardig en de clip bevat de nodige dosis zelfrelativering. Dat maakt een band altijd wat sympathieker natuurlijk. Een wat studentikoze variant van de grunge muziek, zo lijkt mij op het eerste gezicht. Ik moet nu ook aan Fountains of Wayne denken. In de jaren 90 waren er zo heel wat van die groepjes die dagelijks op Studio Brussel te horen waren, maar waarvan er zelden één echt bleef hangen. Silence Kid schuurt iets meer tegen het vel. Fraai gitaarspel en het zou me niet verwonderen mocht dit een instrumental blijken. Wordt er toch nog gezongen, geblaat eigenlijk. De Pixies zijn niet ver af. Het vermeende prijsnummer laat de zanger iets dichter bij je oor kruipen. Eigenlijk best een goeie zanger met een eigen geluid.

THE PRODIGY: Ik zou kort kunnen zijn en zeggen dat ik niet zo tegen "veel hard gebeuk" kan. Een groep als The Prodigy maakt me behoorlijk zenuwachtig eigenlijk. Er zijn wel wat singles die ik okee vind, maar er zit vaak te veel house in en dat is niet goed voor mijn lichtgevoelige maag. No Good (Start the Dance) duld ik enkel op feestjes als de dj in een laatste wanhoopspoging wat aan die lege dansvloer wil doen. Ik laat deze beker aan mij voorbij gaan.

AUTECHRE: Een artiest die ik wel eens tegenkwam op gratis samplers bij muziektijdschriften in de jaren 90. Muziek die ik nooit helemaal begrepen heb, vrees ik. Wat is het plan? Waarover gaat het hier? Wordt er wat anders beoogd dan wat strooien met sounds, samples en beats? Muziek waarin ik ook vergeefs naar wat structuur, een houvast zoek. Allemaal nogal filmisch ook, maar het genereert geen beelden bij mij, ik registreer geen visuele prikkels. Enkel auditieve die maar niet tot een song of een compositie willen leiden. Niet aan mij besteed.

SPARKLEHORSE: Zoals ik al zei heb ik deze plaat ooit nog in mijn collectie gehad. Maar na een keer of drie draaien bleef er gewoon niets van hangen. Behoorlijk stuurloze ervaring was dat. Ook nu moet ik bekennen dat het enige wat ik mij herinner de steriliteit is, een soort onvermogen om te communiceren met die verloren stem. Ik dacht dat dit ook wel eens onder low-fi werd ondergebracht. Maar bij een band als Eels hoor ik een songwriter die zijn liedjes uitdeelt aan de luisteraar. Hier hoor ik iemand die zich blijft verschuilen achter een soort vocoder. Alsof hij bewust niet tot me wil doordringen. Ik heb een hekel aan onverschilligheid, en dat is net waar deze muziek naar schijnt te willen streven. Doen alsof je dood bent, is ook een kunst. Alleen Cow ademende wat warmte. Hoeveel frivoler is bijvoorbeeld dit low-fi hitje.

ORBITAL: Ook een groep die bij mijn jongste broertje in de platenkast stond. Ik heb hem ooit geprobeerd, maar het is nooit wat geworden. Het is natuurlijk wel knap dat er in de jaren 90 plots wel ruimte was voor dergelijke elektronische muziek. Maar het ligt allemaal te ver van mijn pophart om daar lang naar te luisteren. En met tracks van meer dan 10 minuten ben je al gauw even zoet. Voor mij lijken trouwens al die beats die men er dan op of onder plakt op elkaar. Al moet ik toegeven dat er wat melodie betreft bij Orbital wel voldoende gebeurt om wakker te blijven. Draai je Orbital in het café, dan blijf ik. Draai je Autechre, dan ga ik op zoek naar een stevige frituur.

Het album van Pavement maakt het meeste kans op een selectie.

Poeha's lijstje bevat voor mij de meeste bekende albums.

GEORGE MICHAEL: Ik ken alle singles van het album en Jesus As a Child is een kanjer. Voor de rest primeerden de beats op het singlewerk. Kwalitatief hoogstaand, maar niet altijd even indringend. Ik heb ook eens naar You Have Been Loved geluisterd dat qua arrangement in het verlengde van Jesus ligt. Van mij mag je Faith gerust een classic album noemen, maar voor de rest hou ik toch vooral bij de hits, denk ik.

LENNY KRAVITZ: De twee eerste albums van Lenny bevatten interessante momenten. Maar soms wil hij iets te graag de Jimi Hendrix van de jaren 90 zijn, getuige Are You Gonna Go My Way. Voor mij zitten er dan interessantere platen bij de nominaties dan deze van Kravitz. Maar ik moet toegeven dat een nummers zoals Heaven Help aantoont dat de man soulvolle ballads kan schrijven.

MICHAEL JACKSON: Deze plaat ken ik volledig en de beste nummers ervan vind ik beter dan de beste songs op Bad en Dangerous. Scream, Earth Song en Stranger in Moscow zijn mijn favorieten. Maar They Don't Care about Us kan ik niet meer horen. De manier waarop hij afrekent met de persmuskieten en de schandalen rond zijn persoon vind ik sterk (ik behoor tot het kamp van zij die in Jacksons onschuld geloven). Toch kon hij de kracht waarmee hij hier van zich afbeet niet lang bewaren. De aftakeling was ingezet. Jammer dat die best of erbij moest. Die oude hits doen een beetje afbreuk aan het feit dat het album wil in zoemen op de persoon van Jackson anno 1995.

PRINCE: De keuze van dit album lijkt me vooral een lovenswaardige daad van een fan. Zonder het album beluisterd te hebben lijken mij heel wat andere Prince albums beter geplaatst om de titel classic album voor zich op te eisen. Ik zit trouwens al jaren te wachten op deftige remasters en heruitgaves om het werk van zijn purperen hoogheid stap voor stap te ontdekken. Voorlopig kom ik niet veel verder dan Purple Rain, Sign O the Times en de hits.

SUEDE: Als ik Herman mag geloven is dit de minst interessante van de drie Suede albums. Dus dat begint niet zo goed. De singles vind ik anders wel uitstekend. Dus probeer ik Starcrazy eens en ik hoor inderdaad meer van hetzelfde. Misschien wel iets teveel van hetzelfde. Wat ik ken van de twee vorige albums lijkt me iets gevarieerder. Ik vrees dat Coming Up het niet gaat redden.

PILGRIMS: Een dappere zet om een nederpop act in de lijst op te nemen. Ik moet aan de belpop act Derek and the Dirt denken. Lage landen rock met één voet in de modderige blues. Of aan The Black Crows die daar nog een scheut Otis Redding aan toevoegen. Rock met roots, maar jammer genoeg niet van die aard dat het me erg kan bekoren. Maar ik heb sowieso minder kaas van dit genre gegeten.

Ik vrees dat ik van Poeha geen album in mijn longlist opneem.

Mijn landgenoot, LucM, pakt uit met platen die in Vlaanderen bekend waren.

Mijn post was bijna klaar en dan klikte ik mezelf uit de internet ether...
Ik probeer opnieuw (zij het iets korter).

JOHN HIATT: goeie plaat die ik zelf ook bezit. I'll Never Get over You is een prachtig nummer, maar strikt genomen een bonustrack (staat niet op de originele release, want afkomstig van een soundtrack). Een iets ruigere plaat ook dan de drie "commercieel verantwoorde" voorgangers op A&M records. De titeltrack bevat dan ook een sneer naar de grunge artiesten (Nirvana) die van het stukslaan van hun gitaar een gimmick maakten. John bijt van zich af door het instrument een hoofdrol toe te kennen in zijn bluessongs die meer dan ooit een scherp rockrandje bevatten. Kan evenwel niet tippen aan Bring the Family.

LAMBCHOP: De grootste ontdekking van deze editie. De vier links kunnen me allemaal bekoren. Een soort low-fi meets country plaat. Kleinschalige huis- tuin- en keuken-aanpak die ik kan smaken en die me aan de Nederlandse Nits doet denken. Huiskamerpop met hier en daar een stijkje. Hopelijk bevat het album ook een paar tracks die wat vinniger zijn. Maar gaat zonder twijfel mee naar de finale.

MORPHINE: Een sensatie door die onuitgegeven combinatie tussen saxofoon en bas. De donkere tonen doen de muziek passen in het grunge tijdperk. Het lijkt soms wel op een akoestische variant van het genre. Ik heb het album zelf nog ooit gehad, maar weer van de hand gedaan. Achteraf bleek het unieke van hun sound indrukwekkender dan de songs zelf. De zanger mist wat kleur in zijn stem. Maar het blijft een aangenaam achtergrondplaatje tijdens een kaartavond met vrienden.

CRANBERRIES: Groep waarvan ik nog eens een verzamelaar moet kopen. Op die wat ruigere klassieker Zombie na zijn hun singles vooral aardige radiopop en nodigen ze me niet meteen uit om dieper te graven. Wel een mooie stem om naar te luisteren.

JAYHAWKS: Deze groep lijkt me een wat vreemde eend in de jaren 90 bijt. Ik hoor vooral Amerikaans getinte retro-pop in het verlengde van CSN&Y. Een iets gestroomlijndere variant op het werk van de Eagles. Een snuifje McGuinnes Flint, een beetje Jackson Browne. Je waant je meteen in de jaren 70. Alleen de heldere productie verraadt dat deze plaat heel wat jonger is. Blue is zonder meer een goeie song. Bad Time heeft me ook meteen beet. En die andere links moeten nauwelijks onderdoen. Dju toch, weer een plaat met finalekansen. Ik vraag me af of deze band hits had in Amerika.

TINDERSTICKS: Een band waar wat meer ruis op zit. Moeilijker te doorgronden en wat dat betreft kan ik Luc volgen met zijn Nick Cave referentie. Muziek waar mijn omgeving mee dweepte, maar die ik nooit helemaal wist te vatten. Soms iets meer sfeerschepping dan song, vind ik dan. Ik vrees dat ik hier meer tijd voor nodig ga hebben. Ik laat derhalve de plaat nog even doorspelen... [edit: neen, toch niet zo mijn ding]

Ik kom morgen met een update

Toch wel jammer als mensen de mening van een andere user al meteen meenemen voor een waardering, ook al is het dan die van een gewaardeerde mede user. En waarom meer van hetzelfde dan minder voor een album moet zijn, heb ik ook nooit zo begrepen. Liever veel van hetzelfde als het goed is, dan een gevarieerd album waarbij er slechts een handvol tracks er bovenuit steken. Maar ik ben dan ook bevooroordeeld in het feit dat ik dit duidelijk Suede's lekkerste kindje vind. En daar zijn de fans/liefhebbers van het eerste uur het meestal niet mee eens.

Thelion:

Jamiroquai is een band die me echt nog nooit heeft weten boeien. Dat wijt ik vooral aan de stem van Jay Kay, die ik op een of andere manier als heel onaangenaam ervaar. Een soort dronken versie van een blanke Stevie Wonder, vreselijk vind ik het.

Voor Pet Shop Boys heb ik dan weer een zwak, hoewel ik amper iets ken van hun 90’s-output. Klinkt op het eerste gehoor niet verkeerd, maar ik blijf ze toch iets te veel zien als jaren ’80-singlesband om echt benieuwd te worden naar een volledig album van na die tijd. Misschien moet ik maar eens een career spanning greatest hits van deze mannen op de kop tikken.

Ik ben bekend met zowel de legendarische voorganger als de legendarische opvolger van deze plaat. Wat ik van Protection moet denken weet ik niet zo goed. Is het een belangrijke schakel in de evolutie van de band of juist een sophomore slump? Feit is dat ik het prijsnummer Protection al een heel saai stukje muziek vind, en ook Karmakoma en Three kunnen me eigenlijk maar matig bekoren. Misschien begrijp ik deze plaat gewoon niet.

Grappig genoeg wist ik helemaal niet dat William Orbit ook onder eigen naam platen uitgebracht heeft. Ik ken hem vooral als producer van mijn favoriete Blur-album 13, en door zijn werk met Madonna en All Saints. Maar verdorie, wat is Water From A Vine Leaf een fijn nummer! Het doet me een beetje aan Orbital denken, ook zo’n elektronica-act waar ik mede door dit topic benieuwd naar ben geworden. Grappig weetje als uitsmijter: ik heb lang gedacht dat William Orbit de leider en naamgever van Orbital was. Toch gek dat ze niks met elkaar te maken hebben, ondanks de gelijkenis tussen stijlen en namen.

D’Angelo is ook zo’n artiest die me maar matig kan boeien. Het titelnummer van Brown Sugar is nog leuk, maar wanneer hij teveel Marvin Gaye probeert na te doen gaan mijn tenen krullen (Cruisin’). Ook niet echt iets voor mij.

Fun Lovin’ Criminals heb ik ontdekt via de ladder, waar het nummer Scooby Snacks ergens in het onderste deel van de lijst staat. Niet de beste of meest inventieve hiphop, maar wel lekker opzwepend en catchy. En The Fun Lovin’ Criminal is misschien nog een betere single, want die heeft minder tijd nodig om los te barsten. Kortom, een album dat ik waarschijnlijk spoedig eens ga uitchecken, al heb ik het vermoeden dat de singles meteen ook de hoogtepunten van de plaat gaan zijn.

Johan de Witt is ook een nieuwkomer in dit spel en zijn nominaties konden me wel bekoren.

BELLE & SEBASTIEN: Ik stond ooit nog aan het roer tijdens een Greatest Hits van deze band. Ik vond het toen een aangename ontdekking. Maar aangenaam betekent niet dat ik meteen verkocht was. Er zaten mooie liedjes tussen, dat wel. Maar er zijn genoeg fans van de groep in het spel. Dit album zal de finale wel halen zonder mijn steun.

MORRISSEY: Eigenlijk vind ik hem een grote zagevent. Maar met die sprankelende gitaararrangementen van Johnny Marr behoren The Smiths toch tot het beste van wat de jaren 80 op alternatief vlak voortgebracht hebben. Viva Hate is een sterk solo-album en ook de twee opvolgers zijn me niet onbekend, maar ontroeren deed de zanger me steeds minder. Op Bona Drag staan nog een paar goeie singles, maar voor Vauxhall and I pas ik.

SAINT-ETIENNE: Onderhoudende muziekjes. Ik herinner me een paar dingen van deze band te hebben op verzamelaars. Maar ze vielen me nooit echt op. Nu ook niet, maar ik vind het wel goed. Op James en REM na een album dat het meest op mijn lijf geschreven lijkt.

JAMES: Ik had dan toch besloten dat James gelijk zou blijven aan die ene topper Sit Down. Op basis daarvan een verzamelaar kopen, leek me voorlopig nog wat voorbarig. Ooit, als hij laag geprijsd staat. Een regulier album zat er niet in. Tot johan de witt me in dit spel op drie luisterlinks trakteerde die het heilige vuur bevatten. Een groep met een christelijk aureool over zich, daar ben ik me van bewust. Maar wat een gedrevenheid. Ik moet aan The Hothouse Flowers denken. Laid, volgens deze site ook hun beste plaat, maakt een behoorlijk kans op selectie.

THE MAGNETIC FIELDS: Nog nooit van gehoord, maar wel goed. Misschien moet ik eerst beginnen met dat door Johan getipte magnum opus. Er zit inderdaad een iets donkerder randje aan een paar tracks.

REM: Monster was een tegenvaller en New Adventures in Hi-Fi (het woordje "new" wees er volgens mij al op dat ze zelf niet zo tevreden waren over dat gedrochtje en de draad wilden oppikken die ze met Automatic for the People hadden getrokken) heeft die kater nooit helemaal kunnen wegspoelen. Ik was klaar met REM en verkocht zowel Monster als Adventures. Qua sfeerzetting nog wat donkerder, maar voor mijn part ook minder bezield dan Automatic for the People. Goed voor een paar nummers, maar het volledige album smaakt me niet meer.

Ik heb Suede ook pas echt ontdekt met dit album, denk ik. Ben in ieder geval geen fan van het eerste uur. Verder zou mijn waardering inderdaad niet uit moeten maken, maar ik neem aan dat dat ook niet het geval was.