Suede, dEUS en Kula Shaker stonden ook bij mij op de longlist.

Het verbaast me trouwens dat het bewuste dEUS album het in Nederland
(het debuut en The Ideal Crash doen beter) minder goed doet dan in Vlaanderen.
In Vlaanderen wordt In a Bar under the Sea ook als een artistiek hoogtepunt beschouwd.

Dat heeft mij ook altijd verbaasd. In Belgische albumlijsten (zoals de album top 100 van Studio Brussel) eindigt In A Bar Under The Sea steevast boven The Ideal Crash, en af en toe zelfs boven WCS.

De beleving zal wel anders zijn. Heel Vlaanderen leerde dEUS kennen dankzij Suds And Soda, Hotellounge en Little Arithmetics. Wellicht kwamen ze in Nederland pas echt binnen met The Ideal Crash en Instant Street?

Ik was 15 toen W.C.S. uitkwam en zat toen nog niet zo in de alternatieve muziek, maar dEUS was toen al wel opgepikt door de VPRO volgens mij. Ik denk dat ze hier met het album iets groter zijn geworden. Maar zó binnen komen als ze in Vlaanderen deden hebben ze hier überhaupt nooit gedaan. Toen The Ideal Crash destijds uitkwam was ik helemaal gek van Instant Street, maar vrijwel niemand in mijn omgeving kende dat toen nog.

Wat mij betreft is In A Bar, Under The Sea overigens ook het beste dEUS-album. Na het debuut van Suede (ik gokte al dat je die zou noemen) en Parklife het derde album dat ik niet meer hoef te noemen. Kula Shaker vond ik destijds erg leuk (kreeg het samen met Suede's Coming Up voor mijn verjaardag in 1996), maar mijn waardering daarvoor is ook wat weggezakt in de loop der jaren.

Mijn 6 keuzes:

Stereolab - Transient Random-Noise Bursts with Announcements (1993)




De enige plaat uit 1993, maar wat voor een! Stereolab is sowieso al een van de meest avontuurlijke bands van de jaren '90, dit is ook nog eens hun beste album wat mij betreft (al komen de paar albums hierna erg in de buurt). Het blijft een bijzonder bandje dat jaren '50 exotica, franse popmuziek, krautrock en gitaarmuziek door de blender gooit. Het farfisa-orgel voert vaak de boventoon. Luister maar eens naar het korte Analogue Rock of het 18-minuten durende epos Jenny Ondioline, waarover hier een eerbetoon valt te lezen.

Bubbling under in 1993: Slowdive - Souvlaki, Autechre - Incunabula, The The - Dusk

Dan vier platen uit 1994, een van de beste muziekjaren ooit:

Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1994)




Zo rond 1996 leende ik eens een cd van Underworld, bij de cd-o-theek die wij toen nog hadden in de stad. Ik vond het maar ontoegankelijke muziek eigenlijk, maar gaandeweg ben ik het steeds meer gaan waarderen. Inmiddels ben ik wel op het punt dat ik Dubnobasswithmyheadman een van de 3 meest baanbrekende albums van de laatste 25 jaar vind en heb ik dit album 20 jaar na uitkomen in mijn top 10 gezet. Volgens mij was er tot dan toe nog niet zo'n geslaagde mix tussen pop en techno te horen geweest, laat staan op zo'n hoog niveau. Luistervoer: MMM Skyscraper I Love You en M.E..

Manic Street Preachers - The Holy Bible (1994)




Samen met Suede's Dog Man Star voor mij destijds het beste wat er aan de donkere kant van de britpop te vinden was. En sowieso ruimschoots het beste wat de Manics ooit gedaan hebben. Volgens mij was dit het eerste album wat ik van ze kocht, vlak voor Everything Must Go. Elk nummer hier is vol vuur en passie, zowel muzikaal als tekstueel. Soms inktzwart, zwartgallige onderwerpen als massamoordenaars en anorexia worden bepaald niet vermeden. Met het voorgoed verdwijnen van Richard James Edwards verdween voorgoed het venijn uit de muziek waarna de Manics al gauw meer een degelijke in plaats van een echt boeiende band werden. Maar dit meesterwerk staat nog fier overeind. Luister maar eens naar IfwhiteAmerica etc., het magistrale Archives of Pain of Die In The Summertime.

Suede - Dog Man Star (1994)




En dan na Different Class wat mij betreft het beste album uit de britpophausse van midden jaren '90. De grandeur en dramatiek zijn wel aan mij besteed en muzikaal vind ik dit album ook net wat veelzijdiger dan het debuut, dat bij mij wel in de lift zit - grappig dat dat nog kan na bijna 20 jaar naar Suede luisteren. Hoe zwaar op de hand ook, New Generation moet wel een van hun vrolijkste nummers zijn, zeker als je die meisjes ziet springen in de laatste minuut. Maar ook het heftige Daddy's Speeding en het theatrale This Hollywood Life zijn wereldnummers. En dan bevat dit album ook nog eens 1 van mij 3 favoriete ballads allertijden: The Wild Ones (de top 3 wordt gevuld met Pulp's Something Changed en Stone Roses' Made of Stone. Oh, en had ik al gezegd dat Brett Anderson een fantastisch tekstschrijver is?

Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)




Na de vorige twee nog een 'dijenkletser', want The Downward Spiral is ook een behoorlijk heftige plaat. Heb NIN pas in '99 echt ontdekt, maar toen wel in 2 maanden tijd heel hun oeuvre compleet gekocht. Uiteindelijk is dit toch wel hun beste langspeler. Een heftig album om te luisteren ook, ik draai dit niet als ik al een kutbui heb, want dan kan het best onder de huid gaan zitten. Trent Reznor was destijds behoorlijk van de leg en ik zie dit album dan ook als een soort kroniek van een zware depressie, waarin hij per song de verschillende facetten van zijn desintegrerende persoonlijkheid (liefde, religie, seksualiteit, etc.) bezingt. Gelukkig gaat het heden ten dage stukken beter met Reznor, maar zulke goede muziek heeft het niet meer opgeleverd. Luister maar eens naar March of the Pigs, Ruiner (beste moment van het album op 2:12) en Reptile.

Bubbling under in 1994: Low - I Could Live In Hope, Massive Attack - Protection, Pavement - Crooked Rain, Crooked Rain
Bubbling under in 1995: Leftfield - Leftism, Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot, Tricky - Maxinquaye

Tenslotte nog 1 plaat uit 1996:

DJ Shadow - Endtroducing..... (1996)




Dit album ontdekte ik wat later, al had ik er wel eens losse nummers van gehoord. In mijn eerste studiejaar kreeg ik van een vriendinnetje een tape met Endtroducing en die draaide ik toen best veel. Los van de kwaliteit van de muziek vind ik het fijne aan Endtroducing dat je er zowel lekker op kunt wegdromen als er wat actiever naar kunt luisteren, de muziek functioneert op meerdere niveaus. Daarnaast is het ook wel bizar dat de muziek compleet uit samples is opgebouwd. Beste nummers vind ik Building Steam With A Grain of Salt (mooie observatie dat iedereen eigenlijk student en teacher tegelijk is), Stem / Long Stem (dat gewoon op Kink FM werd gedraaid destijds, hulde voor die zender - R.I.P.) en Napalm Brain Scatter Brain.

Bubbling under in 1996: Belle and Sebastian - Tigermilk, Motorpsycho - Blissard, Strangelove - Love and Other Demons

Ik wil eigenlijk ook wel meedoen, maar voordat ik moeite doe voor mijn zes nominaties wil ik eerst even vragen of het erg is dat ik vanaf aanstaande vrijdag (de 19e) tot zondag de 28e op vakantie ben? Ik heb de voorgaande edities niet meegespeeld, dus ik heb eigenlijk geen idee of het speltechnisch te doen is als ik er tien dagen niet ben.

Mooie lijst! Suede, Stereolab EN The Manics!
Dat scheelt mij weer 3 nominaties, Herman.

Je kan je nominaties nog voor de 19de indienen, dat is geen probleem.

Van maandag 22 tot maandag 29 loopt de 2de ronde.
Dan mag je 6 albums kiezen (uit de nominaties van je medespelers of de startlijst),
waarvan jij vindt dat ze absoluut mee naar de finale moeten. Je schrijft er kort bij waarom.
Daarom dat het zo belangrijk is dat je in de 1ste ronde je nominaties goed weet te promoten.

Als je maw voor de 29ste weer kan inpikken, kan je perfect meespelen met dit spel.

Tijd om dazzler’s lijstje eens onder de loep te nemen.

Tja, Arno is natuurlijk een held in België, en iedereen hier kent de nummers Vive Ma Liberté en Les Filles De Bord Du Mer wel. Het zijn dan ook uitstekende nummers, en heerlijke meezingers bovendien. Van TC Matic ken ik wel een aantal albums, maar that’s it op albumvlak. Zal ik daar voor dit spel verandering in brengen? De uitgelichte albumtrack Give Me The Gift toont in ieder geval aan dat er wel meer moois op het album staat buiten de hits. Misschien is dit spelletje wel een perfect moment om eens een soloalbum van deze man te proberen. Je moet er als Belg toch minstens eentje kennen, niet?

Over Parklife van Blur kan ik ook kort zijn: meesterwerk, 5 sterren. Als niemand anders hem genomineerd had, dan had ik dat gedaan. Vooral het titelnummer, This Is A Low en To The End (met die prachtige videoclip) zijn torenhoge favorieten bij mij. Elk nummer op Parklife flirt met een andere (Britse) muziekstijl, maar blijft toch onmiskenbaar Blur. Dit album veegt gewoon de vloer aan met Definitely Maybe (zie verder).

Dead Can Dance kan ik wel waarderen, al is het muziek dat ik nooit uit mezelf opzet. Ik heb ooit eens Within The Realms Of A Dying Sun geprobeerd, en hoewel ik dat een aangenaam album vond, is het bij een of twee luisterbeurten gebleven. En wat ik nu van Into The Labyrinth te horen krijg, vind ik opnieuw oprecht goed, en begint het te kriebelen om het hele album te luisteren. We zullen zien of ik er toe kom, en of Into The Labyrinth wel een blijvertje wordt.

Wat ik door de jaren heen van Heather Nova heb meekregen, vind ik absoluut niet interessant eigenlijk. Geen verkeerde sound of liedjes, maar gewoon niet iets dat me pakt. Sorry dazz!

Oasis dan, dat is voor mij toch vooral een singlesband. De vier hits op Definitely Maybe vind ik, samen met de uitstekende albumtrack Columbia, meteen het beste van het album. De rest van de plaat is niet slecht maar blijft wel eendimensionaal voor zich uit rocken op een voor mij minder interessante manier. Hun tweede album vind ik net iets genietbaarder (ik hou van strijkers ) maar eigenlijk leg ik van Oasis liever een los nummer op dan een volledig album.

En dan tot slot Before & After van Tim Finn. Een nominatie voor Together Alone van Crowded House had ik wellicht leuker gevonden, maar dat album ken ik al goed dus eigenlijk is deze keuze toch interessanter als we het over het ontdekken van nieuwe muziek hebben. De uitgelichte liedjes klinken weer allemaal goed, tand-en klauwloos op een prettige broertjes Finn-manier. Wel kruipt bij mij het solowerk van Tim minder onder de huid dan het werk van of met zijn jongere broer. Op de vraag of ik dit album nou ga beluisteren of niet, antwoord ik dus met een vaag ‘misschien’.

Ik noteer dus: twee albums dat ik al kende, eentje dat ik zeker ga beluisteren, twee welke mijn aandacht hebben gegrepen, en eentje waar ik totaal niks mee heb.

En welkom Teunnis! Benieuwd naar je inbreng!

Mijn 6 keuzes in chronologische volgorde:

A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993)



Een mijlpaal binnen de hiphop. Het trio (Q-Tip, Phife Dawg en Ali Shaheed Muhammad) van A Tribe Called Quest bracht samen met o.a. De La Soul een opvallend positief geluid binnen de hiphop. Dit deden ze al een aantal jaren met de albums People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm en The Low End Theory, maar naar mijn idee brachten ze in 1993 hun beste werk uit. De vele jazz-samples en de algehele warme productie maken dit album al een puur genot om op de achtergrond naar te luisteren. Electric Relaxation is één van de warmste producties die ik ooit gehoord heb. Tekstueel zijn de mannen van ATCQ ook noemenswaardig. Waar de meeste rappers in die tijd over de gangsterleven schreven gaat het hier meer over de urbanleven. De meer alledaagse dingen in de hood. Ook dat leven staat vooral in het teken van geweld, racisme en seks, maar minder vanuit het oogpunt van de stoere gangster en meer vanuit de "normale nigga". Dat geeft de raps een iets meer ontspannen. Niet dat de teksten daardoor minder diepgang krijgen, luister maar eens goed naar Sucka Nigga. Als je nu nog niet overtuigd bent moet je ook nog maar even Award Tour luisteren.

Pavement - Crooked Rain, Crooked Rain (1994)



De wereldkampioen nonchalant zingen is Stephen Malkmus. Je hoort in zijn stem dat hij op geen manier een poging doet om mooier, emotioneler of wat dan ook te klinken. Hij zingt lekker zoals hij dat wilt en het resultaat is beter dan bijvoorbeeld de snik van de zanger van Duran Duran of de overdreven aggressie van een Kurt Cobain. Zie bijvoorbeeld Cut Your Hair. Muzikaal is het de perfecte omlijsting voor Malkmus met de doffe drums en zijn eigen scherpe gitaar met veel distortion. En sowieso heeft elke band die de koebel gebruikt een streepje bij mij voor (Silence Kid). Het prijsnummer van het album is in mijn ogen Gold Soundz.

The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)



Eigenlijk staat er in deze BBC-review, vrij vertaald door Cabeza Borradora, al perfect verwoordt waarom dit een classic album is. Met dit album schopte The Prodigy tegen de wetgeving die "jonge mensen tegenhoudt met het hebben van een goede tijd". No Good (Start the Dance) is wat dat betreft het ultieme "fuck iedereen, ik ga gewoon raven"-nummer. Veel hard gebeuk is dit album wel - daar moet je een beetje tegen kunnen, al is Poison wel wat makkelijker te verteren - maar dat is ook net de kracht van dit album. Waar veel dance tegenwoordig vooral draait om "gewoon lekker uit je dak gaan" zit hier nog een extra element van agressie in. Er moet nog een hele hoop frustratie worden weggewerkt. Gelukkig brengt Liam Howlett je aan het eind van het album weer een klein beetje tot bedaren met The Narcotic Suite.

Autechre - Amber (1994)



Autechre verdient op zijn minst één nominatie in deze tijdsperiode, maar drie zou ook niet onterecht zijn. En misschien zelfs vijf als EP's ook meetellen. Maar goed, laten we beginnen met eentje en dan is het lastig kiezen tussen zijn debuut Incunabula en opvolger Amber. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar Amber, maar als "classic album" zou Incunabula misschien beter staan; het eerste grote succesalbum van Warp. Maar wat dat betreft zou je beter voor Artificial Intelligence kunnen kiezen. Dat Amber het eerste album van dit duo was met alleen maar nieuw werk (Incunabula is meer een verzameling van hun eerste demo's) gaf uiteindelijk de doorslag. Amber is nog meer dan Incunabula een album waar je in weg kunt dromen. Zo'n track als Nil klinkt alsof het geïnspireerd is op een tot dusver nog onbekend landschap, wellicht een landschap van een leefbare planeet miljarden lichtjaren verder. En het hoeven geen idyllische landschappen te zijn; want in een track als Montreal doorklinkt ook iets beangstigends. Piezo is ook een topper, heel mysterieus.

Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)



Ongetwijfeld heeft frontman Mark Linkous zich laten beïnvloeden door het eerder genoemde Crooked Rain, Crooked Rain van Pavement. Vivadixiesubmarinetransmissionplot straalt eenzelfde nonchalance uit en een nummer als Hammering the Cramps had zomaar van Pavement kunnen zijn. Maar waar Crooked Rain, Crooked Rain luchtig en ironisch is, zit er achter de teksten van Linkous wat meer treurnis. Ik moet niet overdrijven, het is nog geen Songs: Ohia, maar je hoort aan alles dat Linkous niet helemaal gelukkig was. Gelukkig staan er ook genoeg momenten op dit album waarvan je een lach op je gezicht krijgt (van Rainmaker wordt ik altijd vrolijk). Het beste nummer van het album is uiteraard Cow.

Orbital - In Sides (1996)



Toevallig is mijn laatste keuze ook het jongste album. Ik heb nog getwijfeld om DJ Shadow of Nas nu al een extra nominatie te geven en ook Low (I Could Live In Hope), Tortoise (Millions Now Living Will Never Die) en de OST van Ghost in the Shell heb ik sterk overwogen. Maar bij herbeluistering kwam ik erachter dat mijn 4* voor dit album misschien wel mijn meest ruime 4* zijn (oftewel het beste album in mijn 4*-lijst). The Girl with the Sun in Her Head is precies wat je bij die titel verwacht; wonderschone melodieën, rustig laagje voor laagje opgebouwd. The Box heeft net zo'n mooie gelaagde opbouw, maar waar het openingsnummer totale rust uitstraald wordt het hier alleen maar daar drukker en drukker. De kracht van dit album is dat deze broers een hele hoop geluiden tot een prachtig orangisch geheel kunnen brengen, mede dankij de drummer Clune.

Als ik voor het debuutalbum van Autechre was gegaan hadden de helft van mijn nominaties een link gehad met de beste film ooit Pi; Kalpol Intro van Autechre en P.E.T.R.O.L. van Orbital zitten in de film, waar Clint Mansell de muziek voor koos en ook zelf wat nummers voor maakte. En diezelfde Clint Mansell staat met zijn voormalige band Pop Will Eat Itself als gastartiest op het album van The Prodigy.

Hoera! Welkom Teunnis.



ArthurDZ is al aan zijn huiswerk begonnen, merk ik.

Ik zie bij herman en Teunnis albums voorbij komen die ik had verwacht.
Puur op basis van diverse jaarlijstjes en vooral veel van "ooit eens over gelezen".
Maar beluisteren kwam er nooit van, de meeste hip hop en beats zijn niet zo mijn ding.

Het album van Underworld heb ik wel ooit beluisterd, maar ben er nooit zo door gegrepen.
Van Orbital ken ik een paar hits, maar Autechre, Stereolab en DJ Shadow zijn onontgonnen terrein.

Van The Prodigy ken ik de hits, maar is nooit helemaal mijn ding geweest.
Pavement en Nine Inch Nails zijn me wat te donker, maar ik kan me vergissen.

De platen van Suede en Manic Street Preachers kan ik wel smaken,
al heb ik nog maar zelden een album van ze uitgezeten en in het geval van MSP
zitten eerder de twee opvolgers van The Holy Bible (plus een verzamelaar) in mijn collectie.

Van A Tribe Called Quest heb ik veel positiefs gelezen, maar het blijft onbekend terrein.

En de grootste grap van allemaal is dat ik het album van Sparklehorse nog in mijn collectie heb gehad.
Ik kan me er echter geen noot meer van herinneren en heb het trouwens ook weggedaan.

Ik ga zeker de luisterlinks activeren,
maar vooral dat laatste album intrigeert me.
Waarom deed ik het eigenlijk weg? En waarom kocht ik het ooit?
Misschien komen de antwoorden bovendrijven bij een nieuwe luisterbeurt?

Het debuut van Pavement is wat harder (donker zou ik het niet noemen). Crooked Rain, Crooked Rain is zelfs luchtig te noemen. Nine Inch Nails is dan wel heel erg donker.

Van herman's lijstje ken ik eigenlijk alle albums al, buiten die ene van Stereolab. Wel zijn het vaak platen die ik nog iets te weinig geluisterd heb. Tijd om daar eens verandering in te brengen dacht ik dus, en aldoende schalt nu Dubnobasswithmyheadman door de kamer. Wat een heerlijk album is dat toch, die 3.5* die ik gegeven heb, is alvast veel te laag

Morgen een iets uitgebreidere en volledigere bespreking!

Ik ga dus morgenochtend op vakantie. Voor degenen die dan nog niet hun nominaties hebben geplaatst, maar ze wel al klaar hebben staan en graag willen dat ik ze uitgebreid de aandacht kan geven; pm me even wat je nominaties zijn dan kan ik ze nog snel pindakazen en heb ik weer extra luistervoer voor tijdens de vakantie.

Dan ga ik lekker even verder met mijn ‘huiswerk’

Stereolab is zoals gezegd het enige album uit het rijtje van herman dat ik nog niet kende. Ik heb wel een zwak voor bands met dergelijke interessante genremengelmoesjes, maar helaas gingen beide Stereolab-luistertips wat langs me heen. Zo zijn de vocalen op Analogue Rock me een beetje te nerveus eigenlijk. En Jenny Ondoline mag dan wel een prettige drive hebben, me achttien minuten lang aan mijn stoel gekluisterd houden lukt ze nu ook weer niet. Nee, er is nog niet echt sprake van liefde tussen Stereolab en mij.

Gelukkig zijn de andere vijf albums die herman heeft opgesnord wel allemaal mijn ding (de ene al meer dan de andere).

Te beginnen met Dubnobasswithmyheadman, een album dat ik dankzij dit spel al een beetje herontdekt heb. Heerlijke plaat van begin tot einde, met als absolute hoogtepunten Mmm Skyscraper I love You, Cowgirl en Dirty Epic, één van mijn favoriete nummers ooit. Sowieso wel het toegankelijkste electronica-album dat ik ken, dus in dat opzicht ook perfect voor dit topic.

Ik heb wel wat met Manic Street Preachers, en The Holy Bible vind ik hun meest complete album (hoewel ¾ van het debuut van hetzelfde niveau is als je het mij vraagt). Lekker intens op een beluisterbare manier (het wordt nergens té pijnlijk, zullen we maar zeggen) en die inleidende samples bij sommige nummers voegen echt iets toe. Vooral het begin van Archives Of Pain is een bijzonder moment, één van de meest confronterende dingen die ik ooit gehoord heb ("Archives of Pain" begins with the words of the mother of one of serial killer Peter Sutcliffe's victims from a TV report on his trial.”). The Holy Bible is dus één van de meest beladen albums aller tijden, zeker als je op de hoogte bent van de herkomst van de samples en de toestand waarin Richey Edwards zich bevond tijdens het opnameproces. Unieke plaat, blij dat hij genomineerd is.

Dog Man Star dan, ook een grote favoriet van mij. Hoewel ik zoals gezegd het debuut net iets beter vind, staat ook Dog Man Star op de maximumscore bij mij. Hoe kan het ook anders, met prachtnummers zoals The Wild Ones, We Are The Pigs, The Asphalt World en Still Life. Bij mijn versie zit een tweede cd, met onder andere de single Stay Together en diens voortreffelijke b-kanten. Het ‘feest’ is dus compleet op die manier!

The Downward Sprial, inderdaad de derde feel good-plaat op rij. Wel heb ik deze veel minder geluisterd dan die vorige twee om een of andere reden, een groot deel van het album kan ik me zelfs niet meer voor de geest halen. Een herkansing is dus op zijn plaats!

DJ Shadow was de laatste in het rijtje. Ook dit album heb ik ter ere van dit spelletje al weer eens opgelegd, en hij blijft gaaf. Sterker nog, ik heb het gevoel dat ik Endtroducing elke keer dat ik ‘m luister nog beter vind worden. Dat zijn het soort albums dat ik graag in mijn leven heb, kan ik jullie vertellen!

Achteraf was het bij Stereolab misschien beter geweest de eerste drie nummers te tippen. Echt veel verschil in kwaliteit is er niet, maar misschien kom je er dan makkelijker in. Aan de andere kant ben ik het album pas na een paar jaar luisteren echt hoog gaan waarderen.

Verder krijg je een 10 voor je huiswerk.

Classic Albums (1993-1996)

1. George Michael - Older (1996)



Na al dat zwaardere, catchy en vrolijkere werk nu dan toch een rustpuntje in dit topic. Ik ben over het algemeen wat minder te porren voor het "rustigere" werk van welke artiest dan ook, maar bij het werk van Georgios Kyriacos Panayiotou maak ik daar altijd graag een uitzondering op. Wat heeft deze man toch een uitermate sterke en fijne zangstem. Wie had dat toch ooit gedacht tijdens en na de Wham! periode. Ook al had hij gedurende die periode zich al eens danig laten horen. Het album begint al meteen met één van zijn fraaiste werkjes Jesus to a Child. Maar er is al tijd een baas boven baas en dat is voor mij op zeker de titeltrack Older. George is sinds de split-up met Andrew Ridgeley (nooit veel meer van gehoord. Iemand?) persoonlijk wel flink in aanzien gestegen door een aantal puike albums die hij daarna heeft afgeleverd. Gelukkig is het niet alleen maar slow song wat de klok slaat. Er komen ook fijne uptempo tracks voorbij zoals Fastlove, Star People, of het soulvolle jazzy Free, wat na ruim een minuut een erg fijne overgang in zich heeft. Wat mij betreft zijn topalbum tot nu toe. Als toegift nog even het, op de titeltrack na, beste nummer van het album You Have Been Loved


2. Lenny Kravitz - Are You Gonna Go My Way (1993)



Veruit het beste album van Lenny. Prima afwisseling tussen rocknummers en ballads (en een dissonant). Titelnummer Are You Gonna Go My Way is er weer eentje in de trant van Fly Away. Het Kravitz album met de sterkste albumtracks, zoals Sugar. Op 23 september a.s. komt Kravitz met een nieuw album, genaamd Strut. Ik kijk er toch weer naar uit.
Bloedmooi is en blijft Heaven Help. Echter het kroonjuweel is toch wel het lekker uitgesponnen Sister. Eén van de weinige studioversies van tracks die dicht bij het niveau van een live versie komt. De dissonant is de geweldige reggaetrack Eleutheria.


3. Michael Jackson - HIStory (1995)



Een dubbel album, waarbij het eerste deel een résumé is van zijn beste werk. Maar het gaat mij hier puur om het tweede deel, een nieuw album in die tijd. Een album waar Michael diverse onderwerpen aan de kaak stelt, zeker gestaafd op persoonlijke problemen, zoals op D.S.. Waarin Jackson zich waarschijnlijk uit versus openbaar aanklager Tom Sneddon (in dit nummer verbasterd naar Dom Sheldon), die het als zijn persoonlijke kruis zag om het vuur eens na aan de schenen van Jackson te leggen, gedurende een langere periode. Hij zocht naar mensen die wel tegen Michael wilden getuigen wegens kinder molest. Ook een ecologisch onderwerp als het broeikaseffect komt voorbij in de vorm van de love/hate track Earth Song.
They Don't Care About Us blijft een toptrack. Eén van de hoogtepunten van het album is de track en dan met name het refrein (zelden zo'n bezwerend refrein gehoord, zoals ook alleen Jackson kan) Tabloid Junkie dat gaat over de vooroordelen richting MJ in en van de pers en over de onophoudelijke stroom aan (negatieve) geruchten jegens Jackson. Het is geschreven door MJ in samenwerking met het vermaarde producers duo Jimmy Jam en Terry Lewis. Het album treft in Smile een fantastische afsluiter, een ode aan Charlie Chaplin (origineel).


4. Prince - The Gold Experience (1995)



Zo...wat kwam die kleine man uit Minneapolis daar weer eens met een puik album aanzetten, zeg. Flabbergasted is de juiste omschrijving die ik toen ervoer. En daar stond weer zo'n heerlijke gitaartrack op Endorphinmachine
Omdat er verder geen (fatsoenlijke) clips van dit album op YouTube staan, dan toch maar deze van het verguisde The Most Beautiful Girl in the World. Zelf vind ik het nog steeds een tof nummer. Verder veel sterke tracks, waaronder de bloedmooie ballad I Hate U, tevens één van de beste nummers in het oeuvre van de heer Prince. Ook hiervan geen video (waarom haalt die knakker (Prince) toch elke keer weer die videos van het net?). En uiteraard zijn de singles Gold en zeker ook Dolphin niet te versmaden. Nou ja, dit album kon ik simpelweg niet negeren voor mijn nominatielijstje.


5. Suede - Coming Up (1996)



Deze band mag zeker niet ontbreken in deze aflevering (inmiddels ruimschoots achterhaald, deze opmerking, daar hun voorgaande twee albums al genoemd zijn) en heeft eigenlijk geen introductie nodig. Coming Up, wat mij betreft hun magnus opum en mooie afsluiting van een geweldig drieluik in deze Suede-rijke periode (1993-1996). Met daarop hun mooiste nummer Trash.
Brett Anderson, wat ben ik verknocht aan die stem, ook weer eentje, herkenbaar uit duizenden. Starcrazy is vanaf het begin al mede favoriet geweest op dit album. Een nummer wat niet al te veel draagvlak heeft, gezien de stemmen (en de status in de Suede Greatest Hits editie van dazzler). Coming Up heeft veel mooie nummers voortgebracht, zoals o.a. zeker Saturday Night en Beautiful Ones


6. The Pilgrims - Red (1993)



En dan tot slot nog even een persoonlijke favoriet van me uit 1993 en dat is de nogal ondergewaardeerde Nederlandse band The Pilgrims, met als zanger Reniet Vrieze, met ook al zo'n geweldige markante doorleefde stem. Helaas is de band In 2005 gestopt, ook wegens persoonlijke tragedie. De kwaliteit van de videos laat nogal te wensen over, maar meer kon ik niet vinden en dus zullen we het daar mee moeten doen. Het openingsnummer (aangekondigd door de zeer smakelijke Anniko van Santen) No Time. Mogelijk dat je ze kent van hunt hit(je)s White Men en/of Any Trick uit 1991 van hun debuutalbum Once to Everything. Toch nog wat gevonden... Heaven. Can't Let Go is DE ballad van het album. Helaas kon ik daarvan geen clip of audio opname vinden. Runaway dan nog. Beste nummer blijft het stevigere Children of Today.

En nu nog tijd vinden om de fraaie reeks aan nominaties van de overige users te beluisteren.

Mijn nominaties:

Het was lang wikken en wegen en heb heel wat 4,5*-albums moeten schrappen. Van Björk vind ik Post haar beste album, van Manic Street Preachers had ik liever Everything Must Go gewild (ik heb bewust gekozen voor artiesten die nog niet in de lijst stonden) en dan heb ik ook het onderschatte Together Alone van Crowded House, PJ Harvey, Morrissey, The Afghan Whigs, The Walkabouts en ook Noodkaap en K's Choice moeten laten vallen (hopelijk worden die ook nog genomineerd). Blijven deze 6 over.

John Hiatt - Perfectly Good Guitar (1993)


Deze ondergewaardeerde zanger bracht heel wat prima en tijdloze albums uit. Opvolger Walk On is ook uitstekend, dit is wat meer rockgetint (beetje te vergelijken met Neil Young & Crazy Horse) met ook enkele fraaie ballads. Met veel passie gezongen.

Favoriete tracks:
Something Wild
Perfectly Good Guitar
Buffalo River Home
I'll Never Get over You

Lambchop - How I Quit Smoking (1996)


Een album dat ik pas laat heb ontdekt maar beter laat dan nooit. Ingetogen, romantische en dromerige songs van de hoogste plank met veel spanning en sfeer. De strijkersarrangementen passen volledig in het totaalgeluid en zijn nooit stroperig wat soms wel een euvel is bij dit soort muziek. De zang van Kurt Wagner is warm en diep maar niet monotoon. Stilistisch kan ik dit album vergelijken met Tindersticks die ik eveneens hoog aansla maar dit vind ik nog iets beter.

Favoriete tracks:
For Which We Are Truly Thankful
The Man Who Loved Beer
Suzieju
All Smiles and Mariachi
Klik hier voor het volledige album.

Morphine - Cure for Pain (1993)


Morfine viel mij destijds op vanwege zijn zeer aparte sound: jazzy-getinte rock zonder gitaren (behalve het folky "In Spite of Me") maar met enkel begeleiding van bas en saxofoon. Dit album werd algemeen ook beschouwd als de beste van Morphine. Na jaren nog een keer beluisteren klinkt dit nog steeds fris, sfeervol en uniek, het prachtige album blijft staan als een huis.

Favoriete tracks:
Buena, Candy en Cure for Pain maar je kunt hier het volledige album beluisteren.

The Cranberries - No Need to Argue (1994)


Gekocht vanwege Zombie maar het hele album vind ik sterk, een charmante mengeling van rock en Ierse folk waarbij de stem van zangeres Dolores O'Riordan lijkt op die van Sinead O'Connor. Nadien ging het geleidelijk bergafwaarts met deze band.

Favoriete tracks:
Ode to My Family, Zombie en The Icicle Melts. Beluister hier het volledige album.

The Jayhawks - Tomorrow the Green Grass (1995)


Fris klinkende countryrock met melodieën, zangharmonieën en gitaarriffs in de beste traditie van The Eagles, Everly Brothers en Neil Young & Crazy Horse. Ook erg goed gewaardeerd door de critici maar ten onrechte nooit veel succes gehad.

Favoriete tracks:
Blue
Bad Time
I'd Run Away
Miss Williams' Guitar

Tindersticks - Tindersticks (1995)
Alternatieve titel: Tindersticks (II)


Het album waarmee ik Tindersticks leerde kennen. Het is een even romantisch als donker album als ik vergelijkingen moet maken is Nick Cave het meest aangewezen.
Een meeslepend album dat goed past op een donkere winteravond maar het duurt wel lang.

Favoriete tracks:
Tiny Tears, Talk to Me en Travelling Light. Dit is het volledige album.

Jamiroquai - Emergency on Planet Earth (1993)


De man met de immense hoofddeksels Jay Kay levert met Emergency On Planet Earth samen met zijn collectief Jamiroquai een geweldig sterke debuut plaat af.
Funky en dansbaar, maar ook maatschappij en politiek kritisch (o.a. op To Young To Die wat een statement is tegen de eerste Golfoorlog).
Dit debut is gelijk de blauwdruk van alles wat hierna nog zou komen van Jamiroquai, soms wat meer rock / pop invloeden maar de basis is altijd jaren 70 Funk.
Zeer krachtig album.

Pet Shop Boys - Very (1993)


Brits duo dat altijd al een beetje buitenbeentjes waren in de Britse popscene.
Met dit album gaan ze weer een stapje verder in hun exentrieke benadering van "pop" , dansbare pop maar wel met een kritische ondertoon. De proplematiek van "verborgen"Gay word aan de kaak gesteld in Dreaming of the Queen en To Speak Is a Sin en dan is er ook nog de duidelijke knipoog naar The Village People in Go West. Ook behandelt het album de problematiek van G.B. in die periode (wat ze bijna op al hun albums doen) de sociale ongelijkheid word in The Theatre haarfijn onder de aandacht gebracht.
Wederom een heel erg sterk Pop album van Tennant en Lowe

Massive Attack - Protection (1994)


Als een donderslag bij heldere hemel was daar in 1991 Blue Lines, 3 jaar later een vervolg, maar oprichtster en stem van de band Sahara Nelson was alweer vertrokken en na ook nog even de naam veranderd te hebben in Massive tijdens de eerste Golf-oorlog en daar mee de fans in verwarring te brengen en na een rampzalige tournee door de VS waren de dan nog overgebleven leden in 1994 terug van eigenlijk nooit weggeweest.
Zonder Shara Nelson maar met gast vocaliste Tracey Thorn van Everything But the Girl is het openings nummer Protection al gelijk een schot in de roos Tracey zingt al net zo breekbaar als Sharon en de muzikale omlijsting doet ook zeker niet onder voor hun eerdere werk. Ook op Better Things komt Thorns stem mooi uit de verf en de Raggea legende Horace Andy weet op Spying Glass de duisterheid goed te vangen. Dicht opeen gepakte beats en lome ritmes voeren wederom de boven toon. Ook de vocale bijdragen van Tricky (die tijdens de opnames van dit album vertrok om een solo carriere te beginnen) in Karmacoma en Eurochild doen denken aan hun debut. Het grote verschil met Blue Lines is toch wel dat dit album meer instrumentaal is. Wat betreft de productie is dit album van een even hoog nivo als Blue Lines.
Protection bevestigde de status van Massive Attack als leading act in Trip-Hop scene en dat Trip-Hop geen hype was, maar een levensvatbaar sub-genre.

William Orbit - Strange Cargo III (1993)


Techno maar toch ook weer niet, eiegenlijk helemaal niet.
Orbit mengt hier zo'n beetje alles wat de populaire dance muziek te bieden had, Techno, Trip-Hop, Lounge, Mellow, Trance het zit er allemaal wel op een of andere manier in verwerkt. Het is een electronic album dat zowel voor de Dansvloer als voor de huiskamer gemaakt is.
Door het gebruik van sterke arrangementen en goede instrumentatie aangevuld met de goed gekozen vocalen is het een blauwdruk geworden van zijn latere producers en remix kwaliteiten.
Essentieel electronic album van de jaren 90.

D'Angelo - Brown Sugar (1995)


Neosoul een term die staat voor de vernieuwing van half de jaren 90 in de Soul. Klassieke "old-skool" soul vermengt met R&B. Marvin Gaye meets Prince met een 2Pac attitude zo kun je het geloof ik wel omschrijven dit debuut van D'Angelo.
Soul met een drijvende Funk vibe die de Neosoul definitief op de muzikale kaart zette.

Fun Lovin' Criminals - Come Find Yourself (1996)


Rock, Funk, Hip-Hop, Rap, Jazz en een hele grote berg humor. Dat is Come Find Yourself.
Zeer aanstekelijk album dat lekker in het gehoorlicht en waarbij je jezelf zo op een warme zomerse dag in New York waant.
De nummers drijven allemaal op een lekkere funky bassline waarover de nodige gitaaren heen denderen neem daar bij nog de nodige samples uit de Tarantino films Reservoir dogs en Pulp Fiction en je hebt een zeer divers maar toch coherent geheel.

Altijd lastig om maar een paar albums te kiezen op het laatste moment zijn afgevallen
Maxwell - Maxwell's Urban Hang Suite (1996)
Everything But the Girl - Walking Wounded (1996)
Tricky - Maxinquaye (1995)
Ali Farka Touré with Ry Cooder - Talking Timbuktu (1994)
en omdat ze al genoemd zijn
Lenny Kravitz - Are You Gonna Go My Way (1993)
The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)
Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1994)
en omdat ze al in de startlijst staan
16 Horsepower - Sackcloth 'N' Ashes (1996)
Portishead - Dummy (1994)

Chips helemaal niet aan Maxwell gedacht Tja je mag maar 6 albums nomineren en ik ga die van mij nu niet meer wijzigen.

Belle and Sebastian - Tigermilk



In de jaren 90 ben ik van twee bands echt heel erg fan geweest. Ten eerste van Suede, van 1992 tot en met 1994 (gelukkig door jullie al aangevoerd) en van Belle and Sebastian, van 1996 tot ca 1999.
Hun eerste vier EP's en hun eerste twee LP's zijn dan ook van een onwerkelijke schoonheid.
Welke van de twee eerste LP's beter is kan ik niet zeggen. De ene dag zal ik If You're Feeling Sinister zeggen en een andere dag Tigermilk. Ik vind ze eigenlijk allebei vrijwel perfect. Wat voor Tigermilk pleit is dat The State I Am In erop staat, toch wel zo'n beetje het ultieme B & S-liedje. Hoewel ook het tweede nummer op Tigermilk dat predicaat zou verdienen: Expectations. Verder staat op kant B ook nog eens een absolute favoriet van mij: My Wandering Days Are Over. Of je Tigermilk beter vindt dan Sinister hangt waarschijnlijk af van Electronic Renaissance, een song waarin B & S (een band die 80's indie - Smiths, Felt, Go-Betweens - koppelt aan 60s pop - Love, Simon & Garfunkel, Donovan) ineens New Order naar de troon probeert te steken. Ik vind het een zeer geslaagd experiment, maar ik kan me voorstellen dat anderen erover vallen...

Morrissey - Vauxhall and I



Morrissey's beste solo-album. Als solo-artiest heeft hij wat mij betreft vaak het niveau van The Smiths benaderd, maar op deze plaat heeft hij dat niveau voor het eerst een album lang geevenaard.
Ook qua sound komt het naar mijn mening het dichtst in de buurt bij The Smiths. Luister maar eens naar I Am Hated For Loving, dat had zo op Strangeways, Here We Come (of de opvolger daarvan dan) kunnen staan. Bovendien staan er ook drie van de beste songs uit Morrissey's solocarriere op dit album: De geweldige opener Now My Heart Is Full, het That's Entertainment-achtige Why Don't You Find Out for Yourself en de afsluiter Speedway, waar Morrissey op een geweldige manier zijn critici de mond snoert. Bovendien staat ook zijn grootste hit (top 10 UK, top 40 US) op dit album:
The More You Ignore Me, The Closer I Get.

Saint Etienne - Tiger Bay



Saint Etienne was een van mijn favoriete bands in de Britpop-periode (en ze zijn nog steeds erg goed trouwens). Het was even moeilijk om te kiezen tussen So Tough (1993) of Tiger Bay (1994). Uiteindelijk gekozen voor de laatste, omdat het een consistenter album is. Het album werd destijds omschreven als het Pet Sounds van de Britpop-generatie, en daar kan ik me wel in vinden. Het begint al meteen geweldig met het instrumentale Urban Clearway, een lust voor het oor. De single Like a Motorway vind ik een van de beste singles uit deze periode, een prachtige tekst, met een heerlijke beat. Ook Hug My Soul is een geweldige single. Ook de rustige songs zijn super en behoren tot hun beste werk: Marble Lions klinkt alsof het het laatste nummer van het album zou moeten zijn, maar het komt dan ook aan het einde van kant 1 op de LP (en ik heb hem helaas op cd...). Het echte laatste nummer, het Windmills of Your Mind-achtige Boy Scouts of America is gelukkig ook prachtig. En dan laat ik topsingle He's On the Phone en het geweldige I Buy American Records nog maar even buiten beschouwing, die staan wel op mijn cd, maar niet op het originele album.

James - Laid



James was een band die vanaf eind jaren 80 een favoriet van me was. Ze begonnen als voorprogramma van The Fall en The Smiths begin jaren 80, maar ze werden pas bekend in Engeland, en bij mij, op de Madchester-golf van 1989 met singles als Sit Down en Come Home. Daarna gingen ze ook echt serieus goede albums maken, allereerst met Seven uit 1992 en een jaar later met het door Brian Eno geproduceerde Laid. Een absolute topplaat die van begin tot eind weet te boeien. Openingsnummer Out To Get You zet de sfeer en bij het tweede nummer, Sometimes - een van mijn favoriete singles uit deze tijdspanne - breekt de apocalyps letterlijk uit. Ook het titelnummer, Laid, is magistraal en behoort tot mijn favoriete singles. Enig minpuntje is eigenlijk de wat a-typische hoes...

The Magnetic Fields - Get Lost



The Magnetic Fields is een van mijn favoriete Amerikaanse bands van de afgelopen 20 jaar, en Stephin Merritt een van mijn favoriete tekstschrijvers. Zijn magnus opus is ongetwijfeld 69 Love Songs, een album met, inderdaad, 69 veelal prachtige liefdesliedjes. Hoe geweldig dat album ook is, mijn favoriete album van ze is waarschijnlijk toch Get Lost van vier jaar eerder. Vooral omdat de band toen nog veelvuldig gebruikmaakte van de synthesizer en de synth-pop-songs vind ik juist de uitschieters op dit album.
Zoals het geweldige The Desperate Things You Made Me Do met de fantastische openingszin:
"Time provides the rope, but love will tie the slipknot, and I will be the chair you kick away."
En nog meer van dat moois: Smoke and Mirrors en afsluiter The Dreaming Moon. Maar ook de songs met een meer traditioneel instrumentarium zijn dik in orde hier, zoals Love Is Lighter Than Air en Famous.

R.E.M. - New Adventures in Hi-Fi



R.E.M's laatste album als complete band. Ik was een groot fan van de band vanaf Life's Rich Pageant in 1986. Daarna (en daarvoor natuurlijk ook, met terugwerkende kracht) vond ik bijna alles wat ze uitbrachten van hoog niveau, alleen Monster ging er bij mij niet helemaal in. Te geforceerd probeerden ze aan te haken bij de grunge, te geforceerd probeerden ze 'cool' te zijn, hoewel er natuurlijk ook wel weer enkele prachtsongs opstaan. Op New Adventures keerden ze, in weerspraak met de titel, juist terug naar waar ze het best in zijn. Het album bevat waarschijnlijk hun beste post-Automatic single (en song), E-Bow the Letter , en verder nog prachtige singles als Bittersweet Me en Electrolite. Andere hoogtepunten zijn voor mij het fantastische Leave en New Test Leper.

Albums die ik ook heel goed vind uit deze periode, en die ik niet onvermeld wil laten:

Slowdive - Souvlaki
PJ Harvey - Rid of Me
Blur - Modern Life is Rubbish
Jack - Pioneer Soundtracks
Elastica - Elastica
Grant Lee Buffalo - Fuzzy
Adorable - Against Perfection
Whipping Boy - Heartworm
Gene - Olympian
The Divine Comedy - Promenade
Lloyd Cole - Love Story
The Auteurs - New Wave
The Auteurs - Now I'm a Cowboy
Pulp - His 'N' Hers

Aangezien ik de enige ben die een album uit de startlijst nomineerde,
zag ik de kans schoon om de regels nog eens onder de loep te nemen.

Misschien is het toch verstandiger om dat hele bonuspuntengedoe over boor de kieperen.
Ik stel voor dat voortaan in de eerste ronde enkel albums worden genomineerd buiten de startlijst
en dat iedereen met zes unieke albums op de proppen komt (dus ook niet elkaars plaat nomineren).

Daarom vervang ik de plaat van Oasis
door een andere plaat die merkwaardig genoeg nog niet genomineerd was


wordt

Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994)



Ik bespaar mezelf de reclame omdat ik hoop dat de meesten de plaat wel kennen
en omdat ik daar zo kort voor de deadline de tijd en de inspiratie niet voor bezit.

CLASSIC ALBUMS editie 1993-1996

2de RONDE selectie

edit: dit bericht is na het op de valreep meespelen van DjFrankie aangepast
en naar boven (of naar onder, al naar gelang uw instellingen) geschoven.

Adorable - Against Perfection (1993)
Een album leren kennen door starsailor. Onmiskenbare mooie britpop die heel veel mensen nog niet kennen. Ik ben heel blij dat ik deze plaat heb leren kennen door deze site en staat mooi op een 4,5. Voor mensen die ze nog niet kennen check Glorious



Bush - Sixteen Stone (1994)
Waanzinnig debuut dit, ik kan deze nummers nog steeds mee zingen en hun optreden op pinkpop was van wereldklasse. Op Mume wat minder populair, tijd voor een verandering.
Mijn favoriet? Deze



Spiritualized - Pure Phase (1995)
Voortgekomen uit Spacemen 3 een van mijn favoriete 80's bands. En deze komt mijn inziens daar in de buurt. Ik heb alle psychedelische cd's van deze band, maar vind deze absoluut de beste.
Medication is een van de beste nummers die ze hebben gemaakt.



Mazzy Star - So Tonight That I Might See (1993)
Mazzy Star, ze was nog niet genoemd. De vrouw met een van de mooiste stemmen ever. Het bekende Fade into You mag bekend zijn. De rest is ook van grote klasse check Into Dust



Type O Negative - Bloody Kisses (1993)
Gothic metal???? Ja en ik hasd 3 t-shirts van deze band. Heerlijke eerlijke gothic metal, voor de leifhebbers van Sisters of Mercy en aanverwante zaken. Nieuwsgierig.......... varierend van Christian Woman tot Kill all the White People en alles wat daar tussen zit.



Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)
Ja ik ben geen Nirvana fan, maar dit album vind ik geweldig. Erg veel gezien ook op MTV toendertijd. Voor mij beste live album allertijden. En deze bowie cover is grandioos klik en de allermooiste deze dus.

Mooi, Adorable erbij! Geweldige band!

Whipping Boy vind ik ook leuk, die kennen er ook niet veel

Beetje vergelijkbaar ook wel, qua sound.

Frankie, ik zag jouw naam niet in de intekenlijst.
Heb je gemeld dat je zou meespelen en heb ik dat ergens gemist dan?

Ik dacht: iedereen is aan de beurt geweest, ik start alvast de volgende ronde.

Nee ik moest eerst nog albums bij elkaar zoeken, heb die intekenlijst ook gemist.

Ik heb jouw albums in de speellijst gezet, want hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Zou je die nominaties ook nog even kunnen motiveren voor je medespelers?
Doe dat dan door het bewuste bericht te bewerken, dan breng ik de speellijst naar boven.