Misschien wel hun mooiste nummer.

Al je moet kiezen tussen drie albums, waarvan blijkt dat de enige luisterlink die je nog niet kende
van het derde album weinig nieuws laat horen, maar de links van de twee andere albums wel,
dan is de keuze niet zo heel moeilijk: het was een bevestiging van wat herman suggereerde.

En dan valt het nog af te wachten of ik ook echt Suede ga nomineren.
Want het gevoel bestaat dat de groep tussen de deelnemers fans genoeg heeft.

Ik heb in iedere geval al twee of drie nieuwe ontdekkingen klaarstaan
plus een paar platen die ik al kende en waarvan ik de nominatie steun.

Albums uit de nominaties die ik nog niet kende

1993
- A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993)
Helaas, ook deze hiphop doet me niks. Vind het ook vervelend om naar te luisteren
- Arno - Idiots Savants (1993)
Goeie nummers van deze Belg, maar TC Matic vond ik beter, hier zitten weer teveel folk invloeden bij.
- Jamiroquai - Emergency on Planet Earth (1993)
Populair in de tijd, dat ik nog draaide. Mij deed het destijds weinig nu nog steeds niet.
- John Hiatt - Perfectly Good Guitar (1993)
Degelijk album, houdt ook wel van zijn stem, maar mijn 6 nominaties zal die niet halen.
- Pet Shop Boys - Very (1993)
Een heel hoog pop gehalte voor in de top 40, Voor mij stopte mijn liefde voor de boys na West end Girls. Deze veranderd daar helaas ook niks aan.
* Stereolab - Transient Random-Noise Bursts with Announcements (1993)
De ontdekking van dit decenium, dacht altijd dat dit een dance band was, maar niet dus. Hier moet ik meer van hebben.
* The Pilgrims - Red (1993)
Ook een leuke plaat maar, te weinig verrassend om hoog te scoren.
* Tim Finn - Before & After (1993)
De linkjes klinken niet slecht, raakvlakken met de band van zijn broer zijn er zeker, maar het is allemaal iets tezoet voor mij.
* William Orbit - Strange Cargo III (1993)
In tegenstelling tot het duo Tennant en Low is dit stuk electronica veel lekkerder, vooral het openingsnummer zou nu nog hoog kunnen scoren. Positief verrast hierdoor. Britpop electronica met flarden Happy Mondays erin.

Dan de nominaties van Poeha:

George Michael zag ik een paar jaar terug live in Ahoy en rond die tijd realiseerde ik me ook hoe goed een nummer als Jesus to a Child wel niet in elkaar zat. En ten tijde van uitkomen was ik al weg van Fast Love. Maar een heel album in dezelfde stijl is me toch teveel van het goede heb ik gemerkt, ik houd het wel bij de singles.

Lenny Kravitz is helaas niet echt mijn ding. Destijds vond ik een paar nummers nog wel aardig, maar nadat ik hem rond 2000 in korte tijd een paar keer live zag, heb ik wel een beetje een hekel aan hem gekregen. Heb het nog even geprobeerd, maar ik kan er niet naar luisteren.

Aan Michael Jackson heb ik zeker geen hekel, voor mij is dit wel jeugdsentiment. Al gaat dat alleen op voor een paar (onderschatte) hits, de albumtracks doen me niet zoveel.

Jammer dat het zo lastig muziek vinden is van Prince. Destijds vond ik Endorphinmachine zijn beste single in jaren, maar nu hoor ik er weinig meer in. Nouja, wat adhd en een beetje Lenny Kravitz... Destijds vond ik The Most Beautiful Girl ook een prachtballad, maar daar snap ik nu echt helemaal niets meer van. Niet mijn ding dit.

Over Suede is al wat discussie geweest, maar feit is dat ik destijds helemaal weg was van Trash, Beautiful Ones en Filmstar en ik dit album grijs heb gedraaid. Anno nu hebben die songs op mij niet zoveel impact meer en vind ik vooral By The Sea nog een monumentaal nummer (hun beste ballad na The Wild Ones). Voor een nominatie is het waarschijnlijk niet genoeg.

The Pilgrims is helaas ook niet zo mijn ding afgaande op de clipjes. Ik heb weinig met dit soort testosteron-stemmen, dus dan is het al snel bekeken zelfs al is het muzikaal verder wel aardig. Ik denk dat ik met Poeha meer op 1 lijn zit wat betreft Anniko van Santen.

De nominaties van LucM:

Het album van John Hiatt heb ik hier nog ergens liggen op cd-r, mocht ik deze niet eens weggegooid hebben. Zo eind jaren '90 van iemand te leen gehad, maar eerlijk gezegd vond ik het toen al veel te belegen muziek en dat is niet veranderd. Niet mijn ding dus.

Iets meer mijn ding is Lambchop, dat ik volgens mij van dezelfde persoon kopieerde als Hiatt destijds. Vond het toen heel prettige muziek, maar bij herbeluistering viel het mij nu niet mee eigenlijk. Toch een mooie nominatie.

Het album van Morphine heb ik maar weer eens in zijn geheel gedraaid dit weekend. Heb dit pas recentelijk ontdekt en het is een prima plaat. Geen topfavoriet hier, maar zo af en toe erg lekker.

The Cranberries' singles vond ik als 15/16-jarige geweldig destijds. Niet alleen Zombie, maar ook Ode to my Family en vooral Ridiculous Thoughts. Heb het album destijds geleend bij de bieb en op teep gezet en best veel gedraaid, totdat ik voor mij interessantere muziek ontdekte en The Cranberries volledig in de vergetelheid raakte. Niet lang geleden kwam ik het cd'tje tegen voor een paar euro en heb ik deze toch maar meegenomen en gekocht. Bij beluistering merkte ik toen wel dat Cranberries echt mijn ding niet meer zo is, hoewel het zeker niet vervelend was weer eens terug te horen.

The Jayhawks is voor mij de positieve verrassing deze ronde. Sowieso een band waar ik nog wel eens wat van wilde horen omdat ze zo'n mooi hitje hadden begin jaren '90, maar de 4 beluisterde nummers van het album gingen er wel erg goed in. Of het genoeg is voor een nominatie weet ik niet, maar dit album ga ik zeker in zijn geheel luisteren binnenkort.

Met Tindersticks heb ik dan weer een dubbel gevoel. Live vind ik het mooi en op plaat ook, bij vlagen. Alleen moet je er wel heeeeel erg voor in de stemming zijn, want anders wordt 70 minuten zoals hier nog een hele zit. Goede band, maar een heel album van ze gaat me helaas snel tegenstaan. Ik kan overigens nog wel de Franstalige versie van Tiny Tears uit de film Nénette et Boni aanraden.

Johan De Witt:

Ik ben een groot Belle & Sebastian-fan (al hun albums hebben 4* of meer bij mij), maar toch is Tigermilk hun enige plaat uit de periode 1996-2003 die ik niet op de maximumscore heb staan (Storytelling reken ik hier niet mee). Naast een paar echte krakers zoals The State I Am In, We Rule The School, Mary Jo en Expectations, staan er ook een paar nummers op die me naar B&S-normen maar weinig doen, zoals Electronic Renaissance en You’re Just A Baby. Wat mij betreft vonden ze hun stem een paar maanden later met If You’re Feeling Sinister pas echt. Die laatste heeft dus veel meer kans om genomineerd te worden door mij. Maar als iemand anders zo vriendelijk is om Tigermilk mee te nemen, zal ik dat zeker niet erg vinden

Vauxhall & I wordt door veel mensen gezien als Morrissey’s beste solowerkstuk. Ik hou het erbij dat dat You Are The Quarry is. Op Vauxhall staan natuurlijk ook een groot aantal parels, zoals Speedway en Now My Heart Is Full, maar als geheel heeft de plaat me nooit zo gepakt. Ik zal hem vast wel nog eens afspelen de komende dagen, maar op een nominatie van mij moet Mozzer niet rekenen!

Saint Etienne dan, van hen ken ik maar een handjevol nummers, die ik eigenlijk allemaal wel mooi vind, maar die me nog nooit tot het luisteren van een volledig album hebben aangezet. Bij de luisterlinkjes bij Tiger Bay van hetzelfde. Mooi, maar iets te lichtgewicht om me echt benieuwd te maken naar meer.

Ook van James ken ik slechts een paar singletjes. Laid is daar een van, want dat is de theme song voor de vermakelijke American Pie-filmreeks. Vind ik wel een leuk liedje, maar nu ook weer niks dat echt indruk maakt. Dan vind ik Sometimes toch al meteen een stuk beter. Out To Get You is ook een leuke kennismaking, mooi folky ondertoontje in dat nummer. Ik denk dat ik deze toch maar eens ga beluisteren.

The Magnetic Fields dan, dat is zo’n band waarbij ik een goed buikgevoel heb, maar nog nooit iets van geluisterd heb. Fijn dus dat ik er via dit spel eindelijk eens werk van kan maken. En het klinkt zo op het eerste gehoor inderdaad wel als iets voor mij, muzikaal gezellig en origineel maar met een bijtende onderstroom. Ik ben héél benieuwd geworden!

En ten slotte New Adventures In Hi Fi van R.E.M. E-Bow The Letter is sowieso één van hun allermooiste nummers, en ook liedjes als How The West Was Won en Leave zijn prachtig. Maakt goede kans om genomineerd te worden, hoewel de plaatsen natuurlijk beperkt zijn.

DjFrankie:

Adorable werd mij in het verleden al eens getipt door Frankie. Was een uitstekende ontdekking, want Against Perfection is een bij de lurven-grijpend album vol sterke nummers, beetje de My Bloody Valentine van de britpop. Eeuwige zonde wel dat hun allerbeste nummer Sunshine Smiles alleen op single werd uitgebracht. Die had er nochtans mooi tussen gepast, vind ik.

Van Bush vind ik Glycerine een onbeschrijfelijk mooie rockballad, de rest van hun oeuvre komt mij nogal geforceerd over. Zowel zang als instrumentarium vliegen dikwijls op een heel onaangename manier uit de bocht. Bij Alien mag van mij een kotssmileytje staan, wanssmakelijk gewoon, dat geschreeuw op het einde. Bush blijft toch voor mij de band van die ene ijzersterke song.

Van Spiritualized ken ik alleen het titelnummer van Ladies And Gentelemen We Are Floating In Space. Mooi nummer, maar wat ik hier als luistertip voorgeschoteld krijg, blaast dat nummer met gemak weg. Wat een prachtig majestueus liedje is Medication! Vooral de momenten waarop het orgel de hoofdspot op zich gericht krijgt, is het genieten geblazen. Dit album kan ook nog op mijn onrealistisch lange luisterlijstje!

Van Mazzy Star ken ik enkel en alleen Fade Into You, wat ik ook meteen een prachtig nummer vind. Het is nooit echt in me opgekomen om het bijhorende album eens onder de loep te nemen, ondanks een mooie titel (ik hou van mooie albumtitels). De andere luistertip, Into Dust, is wel meteen een hele stap terug op die heerlijke lokroep Fade Into You. Daarmee vergeleken is Into Dust slechts een zwakke echo. Saai nummer. Ik denk toch dat ik het album maar aan me voorbij laat gaan.

Type O Negative, daar luister ik alleen naar als het echt moet. Ik vind de stem van de zanger niet echt aangenaam om naar te luisteren. Jammer, want muzikaal heeft de band haar zaakjes meestal behoorlijk goed op orde. Maar toch, een fan ben ik niet, zelfs geen potentiële.

En ten slotte: super dat Unplugged In New York op het laatste nippertje nog genomineerd is geworden. Deze topper moet er namelijk echt bij, legendarisch album! Mijn favorieten zijn de eerste drie nummers, On A Plain en Lake Of Fire, dat ik niet om aan te horen vind in de oorspronkelijke versie van Meat Puppets, maar als akoestische Nirvana-ballad wel perfect werkt.

DjFrankie serveert zoals verwacht toch wel wat straffere kost.

ADORABLE: De bas zit lekker strak in het new wave pak. De gitaren laten er ook geen gras over groeien, Frankie bleef ook in de jaren 90 op zoek naar wave-gerelateerde platen. Toch zit Glorious me niet helemaal lekker. Het klinkt okee, maar - zoals wel vaker bij bandjes die de afspraak met de bekendheid gemist hebben - de zanger is de zwakste schakel. De woorden zijn moeilijk verstaanbaar en zitten nogal ver in de mix. Op basis van die ene luisterlink: goed geprobeerd, maar niet overtuigd.

BUSH: Eigenlijk had ik Ash met 1977 verwacht bij de nominaties. Ash en Bush, het zijn britpop acts van de tweede generatie met iets meer affiniteit met de punk dan met de wave. Maar in de link van Bush hoor ik toch ook die loge, gitaargestoorde aanpak alsook de Cobain-achtige vocalen van de grunge doorklinken. Ik geloof dat ik van Bush wel een paar nummers heb liggen thuis, maar ze bleven nooit plakken. Iets te zweterig, te broeierig voor mij.

SPIRITUALIZED: Spacemen 3 ken ik van een hitje of twee op de Britse cd-reeks Indie Top 20 die ik ook alweer van de hand deed (daar heb ik wel spijt van). Ik wist niet dat ze gereïncarneerd waren in Spiritualized. Met een bescheiden keyboardje in de hoofdrol. Dat moet kloppen want mijn herinnering aan Spacemen 3 vertelt me dat ze de elektronica niet schuwden. Maar om hiermee nu een plaats af te dwingen voor een finale van classic albums? Die ene luisterlink kan me niet overtuigen. Opnieuw vind ik het interessant, maar net iets te heavy naar mijn smaak. Wel een indrukwekkende finale, moet ik bekennen.

Ik ga even tussen haakjes om me nog wat beter uit te drukken. Spiritualized, Bush of Adorable (in volgorde van appreciatie) brengen in de links muziek die ik als student zeker zou opgepikt hebben. Ik zou hun album misschien zelfs gekocht hebben en dan zou ik vandaag die nominaties misschien wel volmondig steunen. Alleen komt die muziek iets te laat voor mij. Op het moment van verschijnen (en dat geldt bij uitbreiding voor de jaren 1995 en 1996 uit deze editie) begon ik te werken en schoof het ontdekken en opvolgen van nieuwe namen en bands naar de achtergrond ten voordele van de dingen die ik al wel kende en die na een dagtaak gemakkelijker verteerbaar waren.

MAZZY STAR: Nog zo'n naam die me heel vaag wat zegt. Ik heb er ongetwijfeld ook wel weer een nummer of wat van gehoord, maar kan met er niets van herinneren. Dat er een vrouw zong, dat wist ik nog. Eindelijk eens een soort van rustpunt in de nominaties van DjFrankie. Dit keer kregen we twee links en die zal ik dan ook benutten. Fade into You en Into Dust liggen weliswaar in elkaar rustige verlengde. Wat ik niet wist, is dat het om een Amerikaanse groep gaat. Dat gezegd zijnde valt op dat niemand Garbage nomineerde. Into Dust maakt wel indruk en je hoort ook goed die wat meer Amerikaanse benadering in de zanglijn, alsof er hier en daar een country accent wordt gelegd.

TYPE O NEGATIVE: Ik ben nogal gevoelig aan hoezen. Alsof ze me kunnen voorspellen hoe de inhoud klinkt. Hier stel ik me een soort metal meets gothic geluid bij voor. De videoclip van Christian Woman brengt me even op het verkeerde been als ik die dure kapsels zie. Maar het blijkt toch geen hairband te zijn, al is er geïnvesteerd in de videoclip. Neen, dit is mijn ding niet. Ik hoef zelfs geen tweede link.

NIRVANA: De unplugged plaat kwam op basis van de stemmen in aanmerking voor de starlijst, maar In Utero leek me voldoende. Toch vind ik Unplugged beter, completer dan In Utero. De MTV plaat laat naar mijn aanvoelen horen hoe de band had kunnen evolueren naar een meer songgerichte aanpak. In Utero doet me altijd aan Trompe l'Oeuil van de Pixies denken, alsof beide bands zichzelf opbliezen in een veel te hard en confronterend lawaai dat de songs aan flarden blies. Op MTV Unplugged worden een aantal van die songs weer in ere hersteld. Met het bloedmooie maar knagende Something in the Way en All Apologies als voorbode op wat komen zou.

Als aanvulling op Adorable: de video van hun allerbeste nummer:

Dit allerbeste nummer mag je gerust een allerbest nummer vinden, moet ik toegeven.
Als song van de dag zou ik twijfelen tussen een 8 en een 9. Indrukwekkend goed.

Dit allerbeste nummer mag je gerust een allerbest nummer vinden, moet ik toegeven.


Daarom is de aanschaf hiervan Adorable - Footnotes 92-94 (2008) ook de beste koop.

Ik heb Against Perfection gewoon op cd, MET Sunshine Smile en I'll Be Your Saint.
Daarmee gaat-ie nog wel een half punt omhoog, ja.

Oke, ik ga ook even kort door de nominaties van de anderen heen. Te beginnen bij Dazzler.
Zijn nominaties vind ik eigenlijk allemaal goed, maar geen van zijn albums behoren tot mijn favorieten uit dit tijdvak. Voor Arno heb ik altijd een zwak, en dit is misschien wel zijn beste, maar het is ook geen artiest die ik erg veel draai, en zeker geen hele albums. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Dead Can Dance. The Carnival is Over is geweldig, en was al een van mijn favorieten van hen. Toch is het er nooit van gekomen om een heel album van ze te beluisteren en als ik dan toch begin aan Yulunga weet ik weer waarom. Met dat nummer heb ik dan weer helemaal niks. Beiden dus artiesten die ik (met mate) zeer kan waarderen, maar een heel album is niet aan mij besteed.
Dan Oasis en Blur, die neem ik toch maar even samen door. Van de twee heeft Definitely Maybe een lichte voorkeur. Ik was in Manchester eind augustus 1994 toen dit album uitkwam. Ik kocht het daar dan ook en was meteen blown away. Live Forever kende ik natuurlijk al en vond ik een geweldige single (nog steeds wel eigenlijk) en ik denk dat ik dit album nog steeds woord voor woord mee kan zingen (hoewel dat misschien niet veel zegt in Oasis' case). Eind 1994 had ik dit album dus zeker in mijn top 3 van 1994 gezet. Helaas hebben de Gallaghers hun eigen nalatenschap wel een beetje verpest sindsdien - of misschien heeft het gewoon met leeftijd te maken - maar in ieder geval luister ik nog maar zelden naar Oasis. En objectief gezien is Definitely Maybe buiten de 4 singles en Rock and Roll Star, Columbia en Slide Away ook niet zo geweldig (nou ja, dat is bijna het hele album...).
Het blijft dus voor altijd wel een 4**** album voor mij.
Dat geldt ook voor Parklife. Eigenlijk vind ik Modern Life Is Rubbish als geheel beter. Dat album zie ik ook als de eerste Britpopplaat. Die vind ik echt van begin tot eind goed. Op Parklife staan behoorlijk wat gewone songs (zeker op kant 2) die het gemiddelde wel wat omlaag halen. Bovendien lijden de singles Girls & Boys en Parklife een beetje aan het Madness-syndroom: Goeie singles natuurlijk, maar na 20 keer horen worden ze wel wat irritant.
De Finn-broertjes luisteren altijd wel lekker weg, maar zelden weten ze me echt te raken. Of dat nu met Split Enz, Crowded House of solo was. Ze hebben veel kundige songs, maar weinig echt geweldige. Ook Persuasion sluit daar alweer naadloos bij aan. Een heel album van ze is dan ook niet aan mij besteed.
Van Heather Nova, tot slot, vond ik de singles destijds wel aardig, maar niet origineel of interessant genoeg om er dieper op in te gaan.

Samenvattend, de top 6 van Dazzler:

1) Oasis
2) Blur
3) Arno
4) Dead Can Dance
5) Tim Finn
6) Heather Nova

En dan resten me nog wat commentaren bij de albums van thelion.
Die koos niet voor linkjes, dus zie ik mij genoodzaakt terug te vallen op de parate kennis.

JAMIROQUAI: Van Jamiroquai heb ik een verzamelaar thuis. Ik ken slechts een paar nummers uit het hoofd. Het is niet meteen muziek die ik zelf ga draaien, maar de artiest hoort wel in dit spel thuis. Hij drukte wel zijn stempel op de britpop door daar een grote scheut soul en funk aan toe te voegen. Was Lenny Kravitz de Jimi Hendrix van de jaren 90, dan mag je de nasaal zingende Jamirquai gerust de Stevie Wonder van de jaren 90 noemen.

PET SHOP BOYS: Leveranciers van commercieel verantwoorde synthipop, maar op albumformaat voor mij vaak net iets te veel en te lang van hetzelfde. Ik consumeer ze dus liever op 45toeren (of in dit geval cd-single). Wel altijd opvallend hoezen en deze oranje spande de kroon in de rekken van de platenwinkels, samen met Pulse van Pink Floyd. Wel knap dat ze na al die jaren nog steeds mee draaien.

MASSIVE ATTACK: Als ik een album van Massive Attack tot classic album bombardeer, dan zal het toch Mezzanine zijn en niet deze Protection. Al denken fans daar natuurlijk anders over: elk album is dan goed voor een nominatie. Buiten het album met de kever heb ik ook weer een verzamelaar thuis. Dat volstaat, denk ik. Al is het gewicht van deze groep zwaar genoeg om twee classic albums te mogen tellen. Maar daar heeft de voorganger Blue Lines dan misschien weer meer recht op.

WILLIAM ORBIT: Ja, die kennen we natuurlijk als producer en de man die Madonna voor de jaren 90 dansvloerwaardig maakte. Normaal gesproken niet zo mijn ding. Zelfs met linkjes, vermoed ik dat ik hier niet echt voor zou vallen.

D'ANGELO: een nobele onbekende en dat dreigt bij deze zo te blijven.

FUN LOVIN' CRIMINALS: Altijd een wat merkwaardig bandje gevonden. Het eerste woord uit hun artiestennaam is het belangrijkste, denk ik. Een groepje dat zichzelf niet al te ernstig neemt en af en toe uitpakt met een smakelijke radiohit. Ik weet niet of ik hun albums ernstig moet nemen in de context van dit spelletje. Ik denk dat ik pas.

Niet vergeten dat ik het album van Oasis nadien vervangen heb
door Nick Cave and The Bad Seeds - Let Love In (1994).

Wel duidelijk zo met die ranking per user. Ga ik volgende keer ook doen.

Oke, ja, ik begon vooraan, zonder verder te kijken. Met Nick Cave heb ik eigenlijk hetzelfde als met DCD. Sommige nummers vind ik wel mooi, maar een heel album van hem is voor mij een hele zit.
Ik zal nooit fan worden dus.
Nieuwe top 6:
1) Blur
2) Arno
3) Dead Can Dance
4) Nick Cave & the Bad Seeds
5) Tim Finn
6) Heather Nova

Dan gaan we naar Arthur's nominaties:
Suede is mijn favoriete album van 1993. Het staat nog steeds als een huis. Enig kritiekpuntje zou kunnen zijn dat als ze de twee mindere nummers (Moving en Animal Lover) hadden vervangen door twee van de vele geweldige b-sides uit die periode het album nog perfecter geweest zou zijn.
Met Guided by Voices ben ik heel blij. Een artiest die ik destijds links liet liggen en die ik pas de laatste jaren mondjesmaat ben gaan ontdekken. Motor Away, I am a Scientist en The Official Ironmen Rally Song vind ik geweldige singles en Bee Thousand en Alien Lanes stonden al lang op mijn te luisteren-lijstje. Ik heb de plaat nu 2 keer gehoord en het smaakt naar meer!
Kula Shaker heb ik destijds ook gekocht en ook live gezien. Ik vond ze destijds best oké, maar de houdbaarheidsdatum bleek niet lang. Die Indiase nummers gingen me vrij snel tegenstaan, en ook Hey Dude begon vrij snel te vervelen. Wel leuk om Into The Deep weer eens te horen, toch wel een fijn nummer.
Met dEUS heb ik helaas niet zoveel. De manier van zingen van Tom Barman bevalt me niet echt, en ook muzikaal klikt het niet tussen ons. Op enkele singles na (Instant Street, Little Arithmetics) hoef ik geen dEUS te horen.
En dan hiphop, tja, ook daar kan ik niet veel mee. De enige albums die ik ooit kocht waren 3 Feet High and Rising en It Takes a Nation of Millions en die vond ik eigenlijk best goed, maar - en ook hier heeft het misschien met leeftijd te maken - ik zie me nu geen heel hiphopalbum meer opzetten. Hiphop kan ik, net als bijvoorbeeld reggae of metal, alleen op songniveau beluisteren en niet op albumniveau.

Top 6 Arthur:
1) Suede
2) Guided by Voices
3) Kula Shaker
4) dEUS
5) Mobb Deep/Raekwon

Allemaal heel leuk en interessant die comentaren bij de nominaties, maar vergeten we niet dat de deadline voor Ronde 2 al vanavond om 20.00 uur is. (of heeft dazzler de deadline verzet.

Anyway mijn 6 die een ronde verder mogen (in willekeurige volgorde).

- * George Michael - Older (1996)
- 16 Horsepower - Sackcloth 'N' Ashes (1996)
- * The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)
- Portishead - Dummy (1994)
- * Lenny Kravitz - Are You Gonna Go My Way (1993)
- * A Tribe Called Quest - Midnight Marauders (1993)

Met een beetje goede wil komt er in de loop van de dag nog een motivatie bij te staan
Still under construction dus.

Neen, ik heb de deadline niet verzet,
maar die wordt uiteindelijk toch bepaald door de laatste deelnemer.

Vergeet niet dat je zowel uit de starlijst als de nominatielijst moet selecteren.
De verhouding maakt daarbij niet uit. Thelion geeft alvast het goede voorbeeld.

Dit worden mijn 6 albums die verder mogen:

* Dead Can Dance - Into the Labyrinth (1993)
Live - Throwing Copper (1994)
* Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)
* Suede - Dog Man Star (1994)
* R.E.M. - New Adventures in Hi-fi (1996)
Tool - Ænima (1996)

De keuzes van thelion:

Allereerst Jamiroquai. Hier heb ik op de paar hitjes nooit echt iets mee gehad. Wel een mooie show van gezien op Torhout '97, maar de paar nummers die ik net beluisterd heb doen me weinig.

Met Pet Shop Boys hetzelfde laken en pak. Met name I Wouldn't Do etc. vond ik destijds een leuke single, maar van een paar onbekende albumtracks werd ik niet echt enthousiast. Ik houd het wel bij hun singles, al vind ik hun laatste album wel vrij goed.

Massive Attack's Protection ken ik vrij goed, heb dit album best veel gedraaid en hoewel het minder is dan het debuut, staan er toch nog geweldige nummers op. Het titelnummer, Karmacoma en Spying Glass vind ik fenomenaal. De tweede kant is iets minder sterk, als arrangeur Craig Armstrong iets teveel zijn gang mag gaan. Maar toch een potentiële nominatie dit.

William Orbit is de verrassing voor mij: ik had nog nooit van dit album gehoord, maar de eerste drie tracks klinken erg goed. Mooi om ook even Beth Orton te horen. Fijne organische sound van house, techno, dub, ambient etc. Ben erg benieuwd naar het hele album.

De twee hits van D'Angelo lieten me al koud en een nummer als Alright doet door de mechanische drums ook vervelend aan. Niet mijn muziek dit.

Van Fun Lovin' Criminals ken ik de halve plaat van de singles en tracks op verzamelaars, maar echt de behoefte de hele plaat te horen heb ik nooit gehad. Eens per jaar The Grave and The Constant draaien volstaat eigenlijk wel voor mij. Hun single Loco vind ik trouwens het leukste wat ik van ze ken.

De keuzes van Johan de Witt:

Met Belle and Sebastian zit je bij mij wel goed. Eigenlijk vind ik alles uit hun beginperiode op Jeepster fantastisch, na 1998 word het gauw minder. Nu vind ik Tigermilk wel wat minder dan 'Sinister' en 'Arab Strap', maar een nominatie is goed mogelijk.

Hoewel ik een groot liefhebber ben van The Smiths, ben ik me pas dit jaar enigszins gaan verdiepen in het oeuvre van The Smiths, te beginnen met het debuut en de eerste singles. Vauxhall and I heb ik gedraaid en klonk mij okay in de oren, maar dit album zal nog wat meer tijd nodig hebben. En die krijgt het ook nog wel.

Van Saint Etienne heb ik twee albums, maar dan weer net niet deze. Single Like A Motorway ken ik wel en is fantastisch. Verder leuke nummers gehoord, zijn ook weinig artiesten waarin je jaren '90 house en jaren '60 pop kunt terughoren. Te vers voor een nominatie, maar wel een album dat mijn interesse gewekt heeft.

Dat laatste geldt ook voor James: lange tijd was het voor mij ook de band van Sit Down en verder niets, maar nu ik ze wat beter leer kennen heb ik wel gemerkt dat ze genoeg singles hebben die met gemak de vloer aanvegen met Sit Down (Getting Away With It staat momenteel in mijn top 50 allertijden). Laid hoort daar ook bij, echt een fantastisch nummer. De andere songs die ik gehoord heb klonken ook goed, maar zullen nog wat moeten rijpen. Nog

The Magnetic Fields deed me dan weer iets minder. Ik had me altijd iets meer countryesque bij deze bandnaam voorgesteld, maar wat ik hoorde deed me eerder aan iets als Momus denken. Voor mij de minst interessante van dit zestal, maar best kans dat ik het album nog eens probeer.

Het genoemde R.E.M.-album heb ik destijds op de dag van release gekocht, toen zat ik helemaal in die band. Nu niet meer, maar in retrospect is dit wel hun beste jaren '90 album wat mij betreft. Het heeft eigenlijk vanalles wat, al duurt de hele plaat misschien ook net wat te lang.

Mijn lijstje met 6 albums:

* Pet Shop Boys - Very (1993)
* Nirvana - MTV Unplugged in New York (1994)
Oasis - Definitely Maybe (1994)
Alanis Morissette - Jagged Little Pill (1995)
Oasis - (What's the Story) Morning Glory? (1995)
2Pac - All Eyez on Me (1996)

Helaas geen tijd voor commentaren op de nominaties. Veels te druk met m'n werk. Mogelijk later alsnog.

Edit: Ah Frank heeft Throwing Copper en Dog Man Star al gekozen. En Lion The Prodigy.

Tenslotte de nominaties van DjFrankie:

Van Adorable kende ik alleen het nummer dat hier al voorbij kwam. Geweldige plaat. Andere nummers kwamen iets minder aan, maar toch lijkt dit me een shoegazeparel die ik nog eens ga beluisteren.

Bush' Sixteen Stone vond ik destijds geweldig, maar draai ik al zeker 15 jaar niet meer. Voor mij kan deze in dezelfde categorie als Live en Cranberries: vond het destijds geweldig, maar nu hoef je er eigenlijk niet meer mee aan te komen. Everything Zen en Bomb gaan nog nog wel.

Spiritualized is zo'n band die inclusief voorgangers wel mijn ding zou moeten zijn, maar toch luister ik er zelden naar. Heb een andere cd van ze die fantastisch begint, maar die na verloop van tijd toch zou vervelen. Hier is de genoemde opener in ieder geval ook sterk, wellicht hoor ik later nog eens hoe de rest is. Een band waar ik toch wat reserves bij heb.

Het album van Mazzy Star staat hier in de kast, maar komt er niet zo gek vaak uit. Fade Into You heeft op mij niet meer de impact van jaren geleden en eerlijk gezegd vind ik het gewoon wat saaiig allemaal.

Type-O-Negative luisterde ik een beetje op de middelbare school, waar een van mijn kameraden into dit soort metal was. Heb er nooit echt iets mee gehad, al hebben ze wel een handvol sterke nummers. Maar ook minstens zoveel lachwekkende helaas. Niet echt mijn ding dus.

Nirvana's MTV Unplugged was zeer zeker wel mijn ding en heel af en toe kan ik daar nog steeds wel van genieten, met name nummers als Lake of Fire en Plateau. Maar mocht ik Nirvana nomineren, dan zal het met In Utero zijn. Dat is toch met Bleach de plaat waar ik meestal naar grijp als ik weer eens zin heb in Nirvana.

Mijn zes nominaties:

* dEUS - In a Bar, Under the Sea (1996)
Pulp - Different Class (1995)
Björk - Debut (1993)
The Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)
Radiohead - The Bends (1995)
Belle and Sebastian - If You're Feeling Sinister (1996)

Allemaal 5*-albums.

Ik heb dankzij dit topic in ieder geval weer een hele lijst aan nieuwe muziektips opgedaan, dus bedankt daarvoor, iedereen! In elk lijstje zat er wel minstens één album te wachten om door mij ontdekt te worden, zo bleek.

Helaas heb ik nog niet de tijd gehad om ze allemaal te luisteren. Mijn lijstje is dus vooral voor albums die ik al ken en aanbid.

Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)
dEUS - Worst Case Scenario
* Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1994)
GZA - Liquid Swords (1995)
The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)
* Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot (1995)

Ik zat vooral op herman's lijstje te wachten, want ook bij mij zijn Different Class, The Bends, If You're Feeling Sinister en Siamese Dream topfavorieten. Een pak van mijn hart dat die ook allemaal doorgaan

En dan heb ik ook toppers als Endtroducing, The Holy Bible en Parklife niet mee kunnen nemen. Maar vooral die laatste verwacht ik nog wel in een toekomstig lijstje.

Voordat ik niks meer overhoud - dat lijstje van ArthurDZ had zomaar mijn lijstje kunnen zijn en de zes van herman stonden ook allen op mijn longlist:

* Stereolab - Transient Random-Noise Bursts with Announcements (1993)
Nas - Illmatic (1994)
* Mobb Deep - The Infamous (1995)
* Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx... (1995)
Beck - Odelay (1996)
* DJ Shadow - Endtroducing..... (1996)

Alleen die van Nas en DJ Shadow kende ik van binnen en buiten voor mijn vakantie. Mobb Deep was toch wel hét succesalbum van deze vakantie En Beck heb ik pas de één na laatste dag geluisterd, maar was direct raak. Stereolab kon eigenlijk al niet meer stuk op basis wat ik al van dit album kende en Raekwon is weer een sterk product uit de Wu-Tang hoek (al zijn Enter the Wu-Tang en Liquid Swords net wat beter).

Hopelijk vanavond laat of morgenochtend wat meer tijd voor mijn bevindingen en afwegingen.

Van alle albums die ik nog niet kende heb ik nummers beluisterd en er zitten wel interessante ontdekkingen tussen (geen tijd voor uitgebreide commentaren). Herman heeft al een aantal voor mij genomineerd (Pulp, Smashing Pumpkins, Radiohead, Belle & Sebastiaan) dus is dat mijn lijstje.

* Arno - Idiots Savants (1993)
Counting Crows - August and Everything After (1993)
* Blur - Parklife (1994)
* Morrissey - Vauxhall and I (1994)
* The Magnetic Fields - Get Lost (1995)
Eels - Beautiful Freak (1996)

The Magnetic Fields was een aangename ontdekking, 69 Love Songs heb ik eerder besteld en dit album zal ik mij ook aanschaffen. Ik hoop dat er nog een album uit mijn lijst wordt genomineerd.

Heb in ieder geval inmiddels heel het album van The Jayhawks beluisterd. Echt een goede plaat!

Hier is mijn selectielijst voor de finale:

* James - Laid (1993)
* Kula Shaker - K (1996)
* Lambchop - How I Quit Smoking (1996)
Pearl Jam - Vs. (1993)
* Suede - Suede (1993)
* The Jayhawks - Tomorrow the Green Grass (1995)

ps voor Poeha of LucM: Ik zie dat het MTV Unplugged album van Nirvana twee keer is geselecteerd.
Dat is in principe niet nodig (we spelen niet meer met bonuspunten), dus hij kan nog gewijzigd worden.

Omdat ik genoodzaakt was om minstens één album uit de startlijst te nemen,
koos ik voor een overblijvend album waar ik nochtans straks niet zal stemmen.