MusicMeter logo menu
MusicMeter logo

Muziek / Muziekgames / Classic Albums (1997-2000)

zoeken in:
avatar van remcodulac
Boudewijn de Groot - Picknick

Na "Voor de Overlevenden" weer een geweldig album van Boudewijn de Groot. En Lennaert Nijgh, die weer de teksten schreef. En laten we ook eens een keer de arrangementen van Bert Paige noemen, waarmee toch net weer dat extra's gebracht wordt. Persoonlijk vind ik dit album een stuk beter dan Sgt. Pepper waar het volgens Boudewijn zelf op gebaseerd is.

Voor mij zijn de uitschieters het opzichtig aan Brecht / Weill refererende "Ballade voor de Vriendinnen van Een Nacht", de mooie jazzy sfeertekening "Canzone 4711" en "Eva" waarbij ik op een of andere manier altijd ook moet denken aan "Pastorale" van Shaffy en List. Waarom eigenlijk? Misschien omdat in beiden het spanningsveld tussen de macht van een opperwezen en een onmogelijke liefde. Misschien is dit nonses; ik ben een beetje koortsig.


Nina Simone - Wild Is the Wind

Het titelnummer kende ik eerst van Bowie en "Lilac Wine" van Buckley (jr dan). In beide gevallen dacht ik dat ik nooit een betere versie zou horen, totdat ik deze versies van Nina hoorde. Ongelooflijk hoe zij de nummers altijd weer naar zich toe weet te trekken en er daarbij toch weer een pareltje ontstaat.

Maar dat is dan nog niet eens de top van dit gevarieerde album, want "Pastel Blues" mag dan "Sinnerman" hebben, het nummer "Four Women" op dit album is mij nog liever en naar mijn mening het absolute topnummer van Nina. En dat wil wat zeggen!


Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme

Al vaker hier genoemd en volkomen terecht. Dit album bevat louter goede nummers. "Homeward Bound" en "For Emily" bijvoorbeeld. Of de niet onaardige Dylan-spoof (met die lange titel ) wat net aan de goede kant van de meligheidsgrens blijft.

Toch wil ik bijzondere aandacht vragen voor "Patterns" en "The Dangling Conversation". Misschien niet zo bekend als de hitnummers (eerlijk gezegd wist ik niet eens dat de laatste op single is uitgebracht), maar minstens net zo goed. Wat zeg ik? Beter nog!


Tim Hardin - Tim Hardin 1

Zoals bij zovelen bij mij bekend geworden doordat "How Can We Hang on To a Dream" zo'n prominente plaats had in de film "Zoeken naar Eileen". Naar aanleiding daarvan ooit eens een verzamelaar in de uitverkoop op de kop getikt en later bleek een groot deel daarvan op dit eerste album te staan. Je zal maar zo'n debuut maken...

Immers, we vinden hier ook nog "Reason to Believe", "Don't Make Promises" en "It'll Never Happen Again". Maar mijn favoriet op het album is toch (zoals al eerder aangegeven) het wonderschone miniatuurtje "Misty Roses". Nota bene ook eerst als cover gehoord in de versie van Colin Blunstone, die een goede prestatie neerzet, maar het toch net niet haalt bij het origineel. Al ben ik stiekem toch benieuwd wat Nina hiervan gemaakt zou hebben.

avatar van dazzler
CLASSIC ALBUMS 1: 1965-1968

4de RONDE finale

Onderstaande lijst bevat alle albums die de finale bereikt hebben.
Sommige albums slepen een handicap van -2 punten mee vanuit de eliminatieronde.
Andere albums hebben bonuspunten gesprokkeld tijdens de suggestieronde.

DE LIJST

We gaan voor een top 10, maar wel eentje die toch weer onderbouwd wordt
met commentaren. Het is niet verboden om heel erg lyrisch te doen over je favorieten.
Ik zal die commentaren quoten tijdens de presentatie van de einduitslag (leuk om na te lezen).

Aretha Franklin - Lady Soul (1968)
Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966) 2
Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965) 2
Boudewijn de Groot - Picknick (1967) 2
Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966) 2
Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967)
Cream - Disraeli Gears (1967) -2
Cuby & the Blizzard - Groeten uit Grollo (1967)
Ennio Morricone - C'era Una Volta Il West (1968)
Ennio Morricone - Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo (1966)
Jacques Brel - Barclay No. 3 / Ces Gens-Là (1966) 2
Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)
John Coltrane - A Love Supreme (1965) 2
Johnny Cash - At Folsom Prison (1968) 2
Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)
Love - Forever Changes (1967) 2
Nina Simone - Pastel Blues (1965) 2
Nina Simone - Wild is the Wind (1966)
Os Mutantes - Os Mutantes (1968)
Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965) 4
Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967) 4
Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966) 6
Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake (1968) 2
The Beach Boys - Pet Sounds (1966) 6
The Beatles - Revolver (1966) 4
The Beatles - Rubber Soul (1965)
The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) 8
The Beatles - The Beatles (The White Album) (1968) -2
The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968) 2
The Byrds - Younger than Yesterday (1967)
The Doors - Strange Days (1967)
The Doors - The Doors (1967) 4
The Doors - Waiting for the Sun (1968) -2
The Jimi Hendrix Experience - Are You Experienced? (1967) -2
The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968) 4
The Kinks - Something Else (1967)
The Kinks - The Village Green Preservation Society (1968)
The Moody Blues - Days of Future Passed (1967) +2
The Pretty Things - S.F. Sorrow (1968)
The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968) +6
The Sonics - Here Are the Sonics! (1965)
The United States of America - The United States of America (1968) -2
The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967) +6
The Zombies - Odessey & Oracle (1968)
Tim Hardin - Tim Hardin 1 (1966) +2
Traffic - Mr. Fantasy (1967) -2
Van Morrison - Astral Weeks (1968) +2
Vanilla Fudge - Renaissance (1968)
Wilson Pickett - The Exciting Wilson Pickett (1966)

Ik heb ondertussen de spelregels bijgeschaafd voor een volgende editie.
De suggestieronde vervalt en alle albums blijven in het spel, maar handicaps
en bonuspunten bepalen wel nog het lot van de betrokken platen.

Ik zal herman vragen om een update van die spelregels te plaatsen
in de allereerste post van dit topic. Dat gebeurt in de loop van deze week.

DEELNEMERSLIJST

Dit zijn de 11 spelers die zich voor deze editie hebben geëngageerd.

- dazzler
- thelion
- remcodulac
- herman
- Laxus11
- LucM
- Papartis
- ArthurDZ
- Chevy
- heicro
- Snoeperd

Nu alvast bedankt voor jullie trouwe medewerking,
ook al leed deze eerste editie nog iets te veel aan kinderziektes.

Deadline 4de ronde is dinsdag 12 februari om 20.00u.

avatar van herman
De update van de spelregels is geplaatst (zie de openingspost).

En we zijn alweer halverwege de laatste speelweek. Ik ga proberen dit weekend mijn lijstje te posten. Heb na selectie nog 18 albums over. Daarvan heb ik al een virtuele top 10 gemaakt, maar er zijn nog 8 kandidaten die roet in het eten kunnen: 6 albums die in de herdraai gaan en 2 die ik nog niet eerder compleet gehoord heb.

avatar van thelion
Is het de bedoeling dat we onze top 10 in dit topic plaatsen of via pm naar jouw sturen dazzler...???

avatar van laxus11
Huh Dazzler is geband zie ik nu

avatar van thelion
Daar was ik al een beetje bang voor dat dat zou gaan gebeuren....... dit is dus het (tijdelijke) einde van dit spel helaas denk ik zo........

avatar van ArthurDZ
laxus11 schreef:
Huh Dazzler is geband zie ik nu


Ik deel je verbazing! Dit zag ik niet aankomen

avatar van LucM
Ik wilde mijn top-10 opsturen maar nu zie ik tot mijn verbazing dat dazzler geband is. Hoe zit dat nu?

avatar van heicro
Hopelijk blijft het bij een tijdelijke ban, want met een beetje goede wil kan er veel uit de wereld worden geholpen.

Hoe dan ook. Ik heb besloten om over te gaan tot plaatsing van mijn top 10.
Ik heb er tenslotte ontzettend veel tijd in gestoken. Het is bovendien interessant voor anderen om er achter te komen hoe fantastisch mijn lijstje is.

avatar van heicro
1. Van Morrison - Astral Weeks (1968)

Van Morisson verzamelde voor zijn album “Astral Weeks” een paar geniale jazzmuzikanten bijelkaar. Het resultaat is van een verbluffende schoonheid. Dit album is onnavolgbaar en intens. Soms zeer geëmotioneerd en passioneel, dan weer swingende mid- of uptempo, maar het verveelt nooit. De verhalende teksten over pijn, eenzaamheid en onmacht gaan door merg en been. Opvallend is dat de rockmuzikant Van Morisson op dit album ongebruikelijke instrumenten zoals de contrabas en xylofoon gebruikt. Uniek in 1968. Het maakt dit album zeer bijzonder en grensverleggend.


2. The Beatles - Revolver (1966)

Vind ik net iets beter dan “Sgt Pepper” en “Rubber Soul”. “Revolver” kent geen zwakke nummers. Het zijn stuk voor stuk pakkende 2 tot 3 minuten pareltjes. Bovendien wordt er voor het eerst geëxperimenteerd met muziek in Oosterse stijl, in achterwaarts spelen van tapes en sound effects. Het wordt de eerste door LSD-beïnvloedde plaat. Kortom, een essentieel album in de jaren zestig.


3. Love - Forever Changes (1967)

Een album met een van mijn meest favoriete nummers allertijden “Alone Again Or” kan al bijna niet stuk. De overige nummers zijn echter ook van buitenaardse klasse. Het album is muzikaal zeer gevarieerd. Soms psychedelisch, dan weer folky en rock en ook wel beinvloed met een mengelmoes van verschillende genre’s vooral Zuid-Amerikaanse. Destijds hadden ze weinig aanhang, werden misschien niet begrepen, maar tegenwoordig wordt “Forever Changes” van Love door menigeen beschouwd als een klassieker.


4. The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Brian Wilson, briljant componist en producer laat met zijn creatie “Pet Sounds” horen dat een plaat een totale luisterervaring kan zijn met een zeer specifieke opbouw. De nummers zijn, mede door het gebruik van de meest exotische instrumenten, geniaal geproduceerd, vloeien naadloos in elkaar over, zijn melodieus en vol met hemelse harmonieën. Later geeft Paul McCartney toe, dat dit album de Beatles had geïnspireerd voor de aanpak van het album "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". Deze uitspraak maakte “Pet Sounds” in een klap tot een van de meest invloedrijke albums.


5. The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

Met dit album nemen de Rolling Stones een beetje afstand met hun vorige albums. De sound is anders, het definitieve Stonesgeluid is geboren. Het is meer bluesy, aangevuld met als vanouds, ruige, rauwe rock. Beggars Banquet is een zeer constante plaat, de nummers afzonderlijk, maar ook als geheel, als conceptplaat.


6. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Als er één rockband invloedrijk is geweest dan is het The Velvet Underground wel. De band staat synoniem voor rock’n roll en alle clichés die daarbij in verband worden gebracht. Zij waren de eerste rockmuzikanten die schreven over de duistere kant van het leven, met onderwerpen als heroine, sadomasochisme, pooiers en moord. Dit alles muzikaal omlijst in een stijl die niet makkelijk te omschrijven valt. Het is vooral rauw en liefelijk, intens en chaotisch, rammelend en scherp, kinky en sexy, experimenteel en mysterieus. Het is kortom een meesterwerk.
Vele bands traden later in hun voetsporen.


7. The Doors - The Doors (1967)

Zeer spraakmakend debuut. Podiumbeest Jim Morrison maakte de tongen los. Zijn vroege dood maakt hem een legende. Zijn talent staat buiten kijf. Mede door zijn geniale inbreng stijgt de band naar grote hoogte. De nummers op dit album zijn van ongekend hoog niveau en zijn bijna allemaal klassiekers geworden.


8. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

Een pionier van de folk rock is hij zeker en ik vind hem ook een singersongwriter pur sang, ondanks zijn discutabele stem en het feit dat sommige covers beter zijn dan zijn originele versies. Bob Dylan ontwikkelde zich van een zeer verdienstelijke prrotestzanger tot een literaire poëet en dat in een tijd dat alle popliedjes van een zeer eenvoudige tekst waren voorzien. Zijn vlotte pen staat buiten kijf. Hij is bijzonder creatief met taal en weet dit om te zetten in de meest prachtige composities. Kortom, dit muzikaal genie is van grote betekenis voor de popmuziek.
Zijn album “Highway 61 Revisted” is één van de hoogtepunten van de jaren zestig.


9. John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Een top 10 van mijn meest favoriete albums uit de periode 65-68 zou er anders uitzien. Het zou betekenen dat er meerdere Beatles albums in zouden staan. Het zou ook betekenen dat deze John Coltrane er niet in zou staan. Echter “A Love Supreme” vindt ik wel een van hoogtepunten in de jazzgeschiedenis en mag daarom ook niet in deze lijst ontbreken. Waar hij op andere albums zich te buiten gaat aan veel te lange inprovisaties en soms dodelijk saaie en ingewikkelde structuren heeft hij met dit album een compromis gesloten. Het is relatief toegankelijk en tegelijkertijd een grote ontdekkingstocht, waardoor dit album niet bepaald een instapper voor niet jazz kenners Het heeft meerdere luisterbeurten en doorzettingsvermogen nodig. Voor sommigen is dat een kwelling. Anderen zullen uiteindelijk ontdekken dat de nummers op dit album een prachtig harmonisch geheel vormen.


10. Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Nog zo’n album dat in mijn favoriete lijst ergens op plaats 15 zou eindigen. Als document in de geschiedenis van de popmuziek hecht ik aan dit album echter een grotere waarde. Pink Floyd is op dit debuutalbuum zeer creatief en eigenzinnig en door de psychedelische elementen in de nummers zijn ze uniek en baanbrekend.

avatar van Papartis
1. The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)

Prachtig album met een aantal klassiekers. Natuurlijk "Nights in White Satin", mijn favoriete all time hit maar ook Tuesday Afternoon is prachtig. Prachtige sympho prog.met orkest. Heerlijk en dit album verveelt nog steeds niet.

2. Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967)

Een van de eerste superbands. Met Stephen Stills, Neil Young en Richie Furray.
Lekkere folkrock.

3. Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake (1968)

Steve Marriott en Ronnie Lane vormde het hart van deze prima band. Lazy Sunday en Rollin' Over zijn de prijsnummers op dit album. Ook prachtig artwork overigens.

4. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Beste album van de Beatles uit de jaren 1965-1968. Met pareltjes als With a little Help from my Friends, Lovely Rita en A Day in the Life.

5. The Rolling Stones - Beggars Banquet.(1968)

Dit album is zoals al eerder genoemd door Herman de opmaat voor het beste wat de Rolling Stones ooit hebben gemaakt.

6. The Doors - The Doors (1967)

Pas weer een docu op de BBC gezien over the Doors.
Legendarische band met een charismatische zanger: Jim Morrisson.
Light my Fire als grote hit. Jim was niet alleen een meester in de teksten. Maar ook provoceren, zijn broek uittrekken op toneel etc. Hij is menig keer door de politie van het toneel gehaald.
Dit album is een van de beste debuutalbums uit de jaren zestig.

7. Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Mijn kennismaking met Bob Dylan. Prima album, scherpe teksten en zoals al eerder gezegd met een psychedlisch randje. Tijdens het maken van deze top 10 draait dit album. Ook lekker die mondharmonica.

8. Cream - Disraeli Gears (1967)

Jack Bruce, Ginger Baker en Eric Clapton. 3 topmuzikanten. Blues, rock en ook hier weer de psychedlische invloeden.

9.The Pretty Things - S.F. Sorrow (1968)

Dit album wordt gezien als een van de eerste rockopera's.
Gitarist Dick Taylor is ooit samen in 1962 met Keith Richards en Mick Jagger de band Little Boy Blue & the Blue Boys begonnen. Toen de laatste 2 genoemden Brian Jones ontmoetten richtten ze The Rolling Stones op (vernoemd na een nummer van Muddy Waters). Taylor werd gevraagd om de bassist van de Rolling Stones te worden.
Na zijn ontmoeting met Phil May (zanger) richtten ze de Pretty Things op (na een nummer van Bo Diddley). The Pretty Things hadden de naam om ruiger te zijn dan de Rolling Stones.
De band treed nog steeds op. Overigens was de band in Nederland veel groter dan in Engeland.
Zij dienden als voorbeeld voor Nederbeat bands als Q65 en The Outsiders, dit n.a.v. een concert in Blokker (waar ook the Beatles kwamen).

10.The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Prima album met een aantal pop klassiekers zoals Wouldn't it be Nice, Sloop John B (mijn eerste BB single) en God Only Knows. En zoals gelezen en inspiratiebron voor Paul McCartney voor het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.

avatar van Papartis
Jammer dat de boel hier stil ligt.
Is er al meer bekend waarom Dazzler geband is?

avatar van ArthurDZ
Lees de berichten op 10 februari in het feedback-topic eens. Dan wordt alles duidelijk. Ikzelf kom in ieder geval pas met een lijstje wanneer duidelijk wordt dat dit spelletje zal worden voorgezet

avatar van dazzler
Omdat ik jullie door middel van een intekenlijst liet beloven je te engageren voor de volledige editie,
kan ik moeilijk anders dan mezelf daar ook toe te engageren natuurlijk. De draad wordt dus opgepikt.

Papartis en heirco gingen al aan de slag, waarvoor dank.
Ze zorgden ervoor dat het topic niet al te diep zonk tijdens mijn afwezigheid.

Ik stel voor dat ik de deadline opschuif naar dinsdag 26 februari.
Dat is nog langer dan één week, maar voor mij is een dinsdag de best haalbare dag.

Doen jullie nog mee?

avatar van heicro
Hey guys, dazzler is back in town.

avatar van herman
Ik doe nog mee.

avatar van thelion
I'm still in

avatar van LucM
Welkom terug dazzler, ik doe ook nog mee en ga ook nog mijn lijst indienen.

avatar van ArthurDZ
En ik ook!

avatar van remcodulac
Ik ook, maar ik maak van de gelegenheid gebruik om het komende weekend nog wat extra te luisteren.

avatar van dazzler
01. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Lou Reed & John Cale: clash der titanen met Andy Warhol als regisseur
en Nico als allumeuse. Dit unieke album klinkt als een ruwe schets van de muziek
waarmee ik zou opgroeien: de new wave. Als alle wegen naar Rome leiden, dan leiden
al mijn favoriete, muzikale paden naar de banaan. Een schets, een ets, pijnlijk scherp.

02. The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Geen riffs, potige drums of solerende gitaren, maar mooie melodieën
en hemelse, vocale harmoniën. Brian Wilson dweepte met Phil Spector en The Beatles.
He just wasn't made for these times. Een boerderij van zorgvuldig uitgekozen geluiden.
Je geraakt nimmer uitgeluisterd. Vraag het maar eens aan The Beatles bijvoorbeeld.

03. Simon & Garfunkel - Parsley Sage Rosemary and Thyme (1966)

Het debuut klonk nog studentikoos en de opvolger als een inderhaast
bij elkaar gescharreld en soms te nadrukkelijk elektrisch versterkte verplichting.
Het volmaakte evenwicht kwam zowel compositorisch als vocaal op hun derde plaat.
De elpee luistert als een stemmig poëziealbum in 12 gedichten van amper 30 minuten.

04. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Een juweel van jewelste: sprankelender dan Revolver en compacter dan De Witte.
Ik moet er altijd Penny Lane / Strawberry Fields voor draaien en dan is ie helemaal af.
Op Sgt. Peppers gingen de fab four psychedelisch. Uitgedaagd door de geluidenwinkel
van Brian Wilson componeerden ze een album zonder singles, maar vol klassiekers.

05. Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966)

Niemand kon zo muzikaal rijmen als Lennaert Nijgh en niemand kon daar
zo'n avontuurlijke muziek bij componeren als Boudewijn. Al heeft het album
wat van zijn toepasselijkheid verloren. De vlinder die weer rups moest worden
trekt zich in de indian summer van zijn leven liever terug op Het Eiland in de Verte.

06. Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Fans van hun jaren 70 klassiekers hebben vaak wat meer moeite met het debuut.
Bij mij ligt het net andersom. Vooral Animals en The Wall liggen nogal zwaar op de maag.
Op het debuut danst de groep nog in het spoor van de mysterieuze rattenvanger Syd Barrett.
Zijn hypnotiserende liedjes schudt hij als geesterverruimende paddestoelen uit de mouw.

07. The Doors - The Doors (1967)

Jim Morrison was nooit echt mijn God, zijn boodschap niet zo mijn ding.
Maar muzikaal moest ik deemoedig buigen voor het heilige vuur. Bezwerend,
opzwepend en uitdagend. Elementen van cabaret en jazz infiltreren de rockmuziek.
De mythe is wellicht groter dan de werkelijkheid. Maar dat geldt ook voor dromen.

08. Jacques Brel - Barclay No. 3 / Ces Gens-Là (1966)

De Pijn en de Passie: het boek van wijlen Johan Anthierens liegt er niet om.
Brels carrière strekt zich uit over twee platencontracten. Aanvankelijk brengt hij
een mix van liefdesliedjes en maatschappijkritiek. Nadien groeit hij uit tot dichter
en vooral portretschilder. Brel is expressionist. Hij wordt het personage dat hij zingt.

09. Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Ik blijf worstelen met de neuzelende vader van Bruce Springsteen.
Best tevreden met een tweetal verzamelaars kocht ik me vorig jaar deze klassieker.
Hier en daar botst het nog tussen Bob en dazzler, maar ik begin het naar waarde te schatten.
Net als bij Springsteen voel ik me een soort goudzoeker: geduld is dan het sleutelwoord.

10. Nina Simone - Pastel Blues (1965)

Er moest en zou een soul album in mijn top 10 staan. Otis Redding wellicht.
Ik heb het album beluisterd en het is een steengoed zanger, maar ik struikelde te vaak
over de nummers die ik in andere versies gewoon was. Een radiospecial over Nina Simone
(kwam toevallig voorbij in de auto) maakte me net iets warmer voor de magie van haar liedjes.

avatar van chevy93
Gisteren gehoord dat ik morgen op een onverwachte, maar daarom niet minder onplezierige vakantie ga. Dus alvast mijn top 10:

1. Ennio Morricone - Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo (1966)
De soundtrack van mijn favoriete film. Wellicht daarom ook wel, maar dit album is prima los te beluisteren. Steeds terend op die ene basis. Af en toe uitstapjes naar wonderschone, kleine nummers (Story of a Soldier) of juist groots en episch (Ecstasy of Gold)

2. The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)
The Byrds brachten met dit album het hoogtepunt van de 60s. Als ik er vanuit ga dat de nummer 1 toch wel enigszins gerelateerd is aan de film, is dit dus het beste album van de 60s. Een pareltje vol met psychedelische, maar tegelijk ook erg melodieuze nummers.

3. Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)
Ook mijn nummer 3 is een kort album. De harmonieuze samenzang tussen Simon & Garfunkel is ongeëvenaard wat mij betreft. Met name het openings- en slotnummer, man, man, man... hoe die twee nummers even geniaal door elkaar heen lopen.

4. Ennio Morricone - C'era Una Volta Il West (1968)
Mja, zie nummer 1. Het grotere kleine broertje.

5. The Doors - The Doors (1967)
Een album dat ik een paar jaar terug nog in mijn top 10 had. Inmiddels raak ik wel een beetje uitgekeken op de zoveelste keer The End en ik ben nog steeds van mening dat er te veel vulmateriaal op staat. Voor een top 10-plek dan, hè. Het blijft allemaal relatief, want een nummer als The End blijft nog altijd fenomenaal.

6. Johnny Cash - At Folsom Prison (1968)
De grootste ontdekking door dit spel. Zo’n 50 minuten van die countrynummers leek me wat veel van het goede, maar deze man had de X-factor. Dát speciale gevoel voor ritme. Voettikkend luister je dit album uit, het kan niet anders.

7. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
Over MMM heb ik wel genoeg gezegd. Sgt. Pepper’s is wel gewoon een goed album. Wel een album van pieken en dalen, maar over het algemeen een mooi hoog niveau.

8. The Byrds - Younger than Yesterday (1967)
Net zo’n hoog gemiddelde als Notorious Byrd Brothers. Het ontbreekt vooralsnog nog een beetje aan echte toppers, maar Notorious Byrd Brothers moest ook even rijpen.

9. Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)
Een mooi album. Iedereen kent Somebody to Love en White Rabbit, maar luister ook eens naar het rustig bedwelmende Comin’ Back to Me

10. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)
Dit album vind ik steeds beter worden. Like a Rolling Stone vind ik ook verre van het hoogtepunt van deze plaat en dat zegt zeker wat over de kwaliteit van de plaat.

avatar van LucM
1. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
Een magistraal en zeer gevarieerd album met verschillende muzikale lagen dat toch één geheel vormt met als afsluiter het monumentale A Day in the Life.

2. The Beatles - Revolver (1966)
Vind ik even sterk als Sgt. Pepper en daarom ook in mijn top-10 opgenomen. Muzikaal zeer rijk waarbij the Beatles verder gaan in hun experiment maar de song blijft centraal staan.

3. The Beach Boys - Pet Sounds (1966)
Eveneens magistraal en invloedrijk, die combinatie van de harmonieuze vocalen, gewaagde arrangementen en poëtische teksten is hemels.

4. The Doors - The Doors (1967)
Voor mij het beste debuut ooit, zeer unieke sound en 11 fabelachtige songs die niets van hun zeggingskracht hebben verloren met het eveneens monumentale The End als gepaste afsluiter.

5. The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)
Dit is de meest complete en het definitieve Byrds-album: een unieke mengeling van folk, rock, country en psychedelica en enkel topsongs.

6. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
Eén van de meest fascinerende albums in de popgeschiedenis vanwege de intense sfeer, dit is pure magie.

7. Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)
Zowat het beste Bob Dylan-album (al heeft hij er nog meer prachtige uitgebracht), 14 ijzersterke literaire folkrocksongs met lichte psychedelische invloeden.

8. Van Morrison - Astral Weeks (1968)
Poëtische parel van één van de grootste singer-songwriters, een sfeervol groeialbum.

9. The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)
Rolling Stones leverden tussen 1968 en 1972 hun beste albums af. Dit is de eerste daarvan met een mengeling van blues, rock, soul en country.

10. The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968)
Nog net iets beter dan zijn debuut dat ook al een meesterwerk is. Met name zijn gitaarwerk is geniaal.

avatar van ArthurDZ
1. Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)

De eerste zes platen uit deze top 10 hebben ook allemaal in mijn algemene top 10 gestaan. Deze bevind zich er nog steeds. Ik ben een enorme sucker voor albums die een bepaalde sfeer of gevoel bij de luisteraar kunnen oproepen. Mini-universums als het ware. Dit album is één van de platen waarbij ik dat gevoel het meeste heb.

2. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

ArthurDZ schreef:
Dat deze band gigantisch veel invloed gehad heeft op de latere alternative rock, daar kan je maar moeilijk omheen, vind ik. En zeker dit album verdient de legendarische status wel. De donkere teksten, de valse viool, de I don’t give a shit-attitude en de leren jasjes: dankzij The Velvet Underground groeiden die elementen uit tot hoofdproducten van de alternatieve rockmuziek.



3. Bob Dylan – Blonde On Blonde (1966)

Ik heb mijn Dylan het liefst jong, rusteloos, literair, bloeddorstig en rammelend. En op dit album komen die elementen allemaal briljant samen.

4. The Beatles - Revolver (1966)

Voor mij absoluut hun beste album. Door de vele leuke melodieën en geslaagde experimenten een waar feest.

5. The Beach Boys - Pet Sounds (1966)

Breekbaar en ontroerend zijn sleutelwoorden op dit meesterwerk. De songs klinken tegelijkertijd heel klein en toch ook heel groots. Bloedstollend.

6. Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966)

De Pet Sounds van de lage landen. Alles wat ik bij Pet Sounds geschreven heb is ook hier van toepassing. Het prachtige gebruik van de Nederlandse taal maakt dit album nog fascinerender.

7. Love - Forever Changes (1967)

Een van de originelere psychedelicaplaten uit die tijd. Naast een heel rijk instrumentarium valt met name ook de stem van Arthur Lee op. Dat dit tegenwoordig wereldwijd gewaardeerde album in zijn tijd zo genadeloos is genegeerd, is iets waar ik echt van geschrokken ben.

8. The Doors - Strange Days (1967)

De eerste drie Doors-albums liggen behoorlijk dicht bij elkaar qua niveau, en momenteel vind ik deze met lichte voorsprong de beste van de drie. Moeilijk uit te leggen waarom eigenlijk, het is het jullie misschien welbekende buikgevoel dat spreekt.

9. Tim Hardin - Tim Hardin 1 (1966)

De Amerikaanse voorloper van Nick Drake. Ook deze man schreef prachtige, kleine, ontroerende liedjes over verliefdheid, angst, eenzaamheid, afhankelijkheid en verloren dromen.

10. The Beatles - Rubber Soul (1965)

Er staat al een Beatlesalbum in mijn top 10, maar het zou gewoonweg niet eerlijk zijn om Rubber Soul daarom niet op te nemen. Want dit is, jawel, mijn op een na favoriete Beatlesplaat. Lekkere folky Dylanesque plaat, die nog niet zo experimenteel is als zijn opvolgers, maar wel al volwassener is dan zijn voorgangers.

avatar van remcodulac
Over het algemeen heb ik niet veel toe te voegen aan wat ik eerder over de albums gemeld heb. Ook ontbreekt de tijd daarvoor, want ik moet weer hoognodig naar bed (morgen vijf uur weer op) en morgenavond wacht er weer een popquiz. Daarom, enigszins geïnspireerd door Arthur, een flink aantal zelfquotes. Dit is mijn uiteindelijke top 10 geworden. Laatste afvallers waren Songs of Leonard Cohen, Voor de Overlevenden, Revolver, Os Mutantes en Odessey & Oracle, wat voor mij de grootste ontdekking was in het topic.

1. Jacques Brel - Barclay No. 3 / Ces Gens-Là (1966)

remcodulac schreef:
Want ik mag dit album dan niet zelf bezitten en tot voor kort niet integraal beluisterd hebben, 80% kende ik al wel en heb ik altijd fantastisch gevonden. En wat bleek: de andere twee nummers waren ook goed tot uitmuntend! Dus ik kan iedereen, inclusief mijzelf, aanraden dit album aan te schaffen.

Hoe kan dat ook ooit een miskoop zijn met alleen al deze eerste drie nummers: het benauwende burgermansverhaal Ces Gens-Là, het opbeurende én teneerslaande vriendenverhaal Jef en het zelfbeschouwende licht-sentimentele maar ook licht-ironische Jacky.

En de rest van het materiaal is allemaal minstens goed te noemen, met in het midden nog het prachtige Fernand en het uitbundige Mathilde en uiteindelijk de afsluiter Les Désespérés, waar tekst en muziek zo mooi samen komen. De piano alleen al is hier in al zijn eenvoud een pareltje


2. Nina Simone - Wild is the Wind (1966)

remcodulac schreef:
Het titelnummer kende ik eerst van Bowie en "Lilac Wine" van Buckley (jr dan). In beide gevallen dacht ik dat ik nooit een betere versie zou horen, totdat ik deze versies van Nina hoorde. Ongelooflijk hoe zij de nummers altijd weer naar zich toe weet te trekken en er daarbij toch weer een pareltje ontstaat.

Maar dat is dan nog niet eens de top van dit gevarieerde album, want "Pastel Blues" mag dan "Sinnerman" hebben, het nummer "Four Women" op dit album is mij nog liever en naar mijn mening het absolute topnummer van Nina. En dat wil wat zeggen!


3. Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)

remcodulac schreef:
Al vaker hier genoemd en volkomen terecht. Dit album bevat louter goede nummers. "Homeward Bound" en "For Emily" bijvoorbeeld. Of de niet onaardige Dylan-spoof (met die lange titel ) wat net aan de goede kant van de meligheidsgrens blijft.

Toch wil ik bijzondere aandacht vragen voor "Patterns" en "The Dangling Conversation". Misschien niet zo bekend als de hitnummers (eerlijk gezegd wist ik niet eens dat de laatste op single is uitgebracht), maar minstens net zo goed. Wat zeg ik? Beter nog!


4. Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965)

remcodulac schreef:
Otis was net 24 toen dit album uitkwam. Twee jaar later was hij dood. Eeuwig zonde als je hier hoort hoe goed hij zo jong al was. Je komt in de verleiding om de Sam Cooke covers als verdienstelijk te betitelen, maar ze zijn natuurlijk gewoon goed. Het is alleen dat Cooke zelf zo goed was (ook eeuwig zonde, trouwens, maar dit terzijde).

Naar mijn mening overtreft hij bij ieder van de andere covers de originelen en daar zit dan geweldig werk bij van Solomon Burke, Smokey Robinson en William Bell. En The Stones mochten willen dat hun origineel in de buurt kwam van deze versie van Satisfaction.

Drie originelen staan er ook nog op. Het enigszins onderschatte Ole Man Trouble, het door Aretha alleraardigst beantwoorde Respect (dat moet gezegd) en het piece de résistence van dit album: I've Been Loving You Too Long (to stop now).


5. Tim Hardin - Tim Hardin 1 (1966)

remcodulac schreef:
Zoals bij zovelen bij mij bekend geworden doordat "How Can We Hang on To a Dream" zo'n prominente plaats had in de film "Zoeken naar Eileen". Naar aanleiding daarvan ooit eens een verzamelaar in de uitverkoop op de kop getikt en later bleek een groot deel daarvan op dit eerste album te staan. Je zal maar zo'n debuut maken...

Immers, we vinden hier ook nog "Reason to Believe", "Don't Make Promises" en "It'll Never Happen Again". Maar mijn favoriet op het album is toch (zoals al eerder aangegeven) het wonderschone miniatuurtje "Misty Roses". Nota bene ook eerst als cover gehoord in de versie van Colin Blunstone, die een goede prestatie neerzet, maar het toch net niet haalt bij het origineel. Al ben ik stiekem toch benieuwd wat Nina hiervan gemaakt zou hebben.


6. The Doors - Waiting for the Sun (1968)

remcodulac schreef:
Zelf vind ik het altijd moeilijk te kiezen tussen de albums The Doors en Strange Days. Ik vind de laatste namelijk gemiddeld wel beter, maar dan zit daar opeens Horse Latitudes tussen, als een extra irritant Fitter Happier, zeg maar. Nee, dan kies ik liever een album zonder een dergelijk irritant intermezzo maar overall goede tot zeer goede nummers. Die me in de meeste gevallen liever zijn dan die van het debuutalbum.

Het begint niet eens met een heel goed nummer, maar single Hello, I Love You vind ik toch zeer plezant. En daarna wordt het alleen maar beter, waarbij ik alleen een klein beetje moeite heb met de geloofwaardigheid van het native singing op My Wild Love. Maar het misstaat niet echt en de rest is van een zeer hoog niveau.

Neem nu de afsluiter Five To One, die toch een van de hoogtepunten van het oeuvre genoemd mag worden. En kant A sluit ook al zo overtuigend af met de nu eens niet-sentimentele anti-oorlogstekst The Unknown Soldier. Door Morrison zeer overtuigend gebracht.

Daarnaast zijn er de licht-psychedelische (we moeten ook niet overdrijven) songs Not to Touch the Earth en toch ook wel Spanish Caravan. Ik weet niet of het Spaanse gitaartje als cliché omschreven kan worden, maar voor mij werkt het in elk geval. Zeker als dit overgaat in een elektrische variant en er het karakteristieke Manzarek-orgeltje bij komt.

En ja, ik weet dat bij de fanbase van The Doors rustiger nummers als Love Street en Summer's Almost Gone niet tot de top gerekend worden, maar voor mij is de afwisseling met de hiervoor genoemde tracks juist een pre. En ach, ik ben altijd een sucker voor popwalsjes als Wintertime Love of hoe in Yes, the River Knows zo'n rivier verbeeld wordt in de muziek. Heerlijk nummer ook en een prima opmaat voor het eerder genoemde Five to One.


7. Boudewijn de Groot - Picknick (1967)

remcodulac schreef:
Na "Voor de Overlevenden" weer een geweldig album van Boudewijn de Groot. En Lennaert Nijgh, die weer de teksten schreef. En laten we ook eens een keer de arrangementen van Bert Paige noemen, waarmee toch net weer dat extra's gebracht wordt. Persoonlijk vind ik dit album een stuk beter dan Sgt. Pepper waar het volgens Boudewijn zelf op gebaseerd is.

Voor mij zijn de uitschieters het opzichtig aan Brecht / Weill refererende "Ballade voor de Vriendinnen van Een Nacht", de mooie jazzy sfeertekening "Canzone 4711" en "Eva" waarbij ik op een of andere manier altijd ook moet denken aan "Pastorale" van Shaffy en List. Waarom eigenlijk? Misschien omdat in beiden het spanningsveld tussen de macht van een opperwezen en een onmogelijke liefde. Misschien is dit nonsens; ik ben een beetje koortsig.


8. The Beatles - Rubber Soul (1965)

remcodulac schreef:
Allereerst een uitstapje naar The Beatles. Daarvan staat een aantal albums al in de startlijst en er is ook al een ander genomineerd. Zelf heb ik overwogen om Rubber Soul te nomineren. Dit omdat ik vind, dat dit hier voor het eerst overall de kwaliteit omhoog gaat van leuk/goed naar goed/bijzonder goed. Op latere albums staan misschien meer klassieke songs, maar ook veel meer irritante nummers. En ik vind dat bij albums van gemiddeld hoog niveau één vervelende track meer kwaad doet dan dat een bovengemiddelde track positief werkt. Weet niet of ik hier alleen in sta.


9. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

remcodulac schreef:
Highway 61 Revisited vind ik het beste album van Dylan en hoewel ik bij zijn zang soms dezelfde ambivalente emoties ervaar als bij Cash, is dat toch ruim voldoende voor een hoge notering in mijn eigen lijstje. Dus zeker geen afvaller.


Daar mag ik dan nog aan toevoegen, dat Ballad of a Thin Man voor mij toch wel het beste nummer van Dylan is. Heeft een paar jaar geleden die kwalificatie van Hurricane overgenomen en vervolgens niet meer afgestaan.

10. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Dit album heb ik nota bene voor het eerst gehoord in 1987. Dat weet ik nog goed, omdat ons schaakteam kampioen was geworden en wij dat bescheiden zouden vieren bij de teamleider thuis. Toen ik als eerste gast de kamer betrad, werd ik meteen gegrepen door de muziek. Dergelijke vioolklanken had ik nog nooit gehoord. Het bleek Venus in Furs te zijn. En ik was meteen verkocht net als het album een paar dagen later aan mij.

En nog steeds hoor ik het album graag. Er zijn momenten dat ik de zang van Nico niet trek, maar dat een top 10 notering voor de periode 1965-1968 niet in zou zitten, was eigenlijk van het begin af aan ondenkbaar. Hoewel het uiteindelijk toch nog nipt is geworden.

avatar van dazzler
CHECKLIST

- dazzler *
- thelion
- remcodulac *
- herman
- Laxus11
- LucM *
- Papartis *
- ArthurDZ *
- Chevy93 *
- heicro *
- Snoeperd

We wachten nog op lijstjes van thelion, herman, Laxux11 en Snoeperd.

Dinsdagavond vanaf 20.00u volgt de ontknoping.

avatar van herman
Ik zal mijn top 10 ook onderbouwen met (bewerkingen van) eigen quotes en hier en daar een compleet nieuw schrijfsel:

1. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Ik kan dit album wel dromen: heb VU zo rond mijn 18e ontdekt en was er toen al meteen aardig weg van. Heb de eerste 3 albums van VU in de uitverkoop gekocht bij Plato: een van de beste deals ooit (3 albums voor 15 gulden). Op een gegeven moment zijn ze wat naar de achtergrond verdwenen, maar een jaar of vijf/zes terug laaide het VU-fakkeltje weer op en sindsdien staan ze vast in mijn top 10 allertijden. Sinds de herontdekking begrijp ik de muziek ook wat beter: ik kan mijn eigen gevoel en ervaringen nu veel beter terugkoppelen aan wat ik hoor (en andersom). Heb het gevoel dat ik deze plaat nu veel beter aanvoel/doorheb dan destijds. Zonder dat ik me er overigens ècht in herken (heb geen ervaring met heroine en sm en voel ook niet de behoefte daar verandering in te brengen ). De sfeer is krachtig en beeldend genoeg om me voorstellingen te kunnen maken van hoe het er toen aan toe moet zijn gegaan in The Factory.
Heb het album vandaag weer eens beluisterd en wat me opviel was hoe de opbouw van Heroin overeenkomsten vertoont de fysieke effecten van daadwerkelijk drugsgebruik, inclusief de rush, de hartkloppingen en de 'coming down' (althans, dat stel ik me erbij voor: heb het spul nog nooit gebruikt en was het ook niet van plan). Verder jakkert European Son wel lekker door, komt op een gegeven moment een lekkere drive in. Geen nummer dat je moet leren waarderen of dat er beter op wordt als je het honderd keer luistert, maar gewoon een bak lawaai die je over je heen moet laten komen. Tenslotte mag de rol van chanteuse Nico niet onderschat worden. Ik houd van haar overdreven geprononceerde zang en zou het album niet zonder willen horen. Ik begin ook hoe langer hoe meer een fan te worden van haar solowerk. Er zit zoveel gevoel in.


2. Os Mutantes - Os Mutantes (1968)

Er is een topic op MusicMeter waarbij we terugduiken in de tijd aan de hand van de hitlijsten van de jaren '60. Precies 44 jaar na dato (we zijn nu net in 1969 beland) bespreken we de singles die toen uitkwamen. In dat topic heb ik wel gemerkt dat voor alles wat in de US en UK populair is, wel een Nederlands equivalent bestaat: of het nu soul, sunshine pop, baroque pop, psychedelic of garage rock is, het werd bij ons allemaal wel nagedaan. En dat ging voor alle landen zo. Dan is het wel verfrissend om te zien dat er ook bands zijn die een heel eigen draai geven aan de invloeden uit de US/UK. Os Mutantes doet dat door psychedelica en popmuziek te mixen met Braziliaanse ritmes en zo een heel nieuwe stijl (Tropicalia gedoopt destijds) te ontwikkelen. Dit album is dan ook een feestje en wie goed luistert hoort ook nog Johan Sebastian Bach, Francoise Hardy en de Mama's & Papa's voorbij komen.


3. The Doors - The Doors (1967)

Net als bij VU leerde ik het debuutalbum van deze beroemde band als tiener al kennen, maar pas veel later ten volel bevatten. Heb hem destijds wel vaak gehoord, maar toen was het meer een lekkere liedjesplaat. Een jaar of zes geleden vielen de kwartjes een voor een, toen ik in een kort tijdsbestek Apocalypse Now (met The End) herzag, 's nachts als afsluiter van een feestje When The Music's Over draaide en verliefd werd op een meisje aan welke situatie ik dan weer Love Me Madly kon koppelen. Opeens snapte ik The Doors en leek ik wel een extra zintuig te hebben waarmee ik al het drama van Morrison cs. in eens beter aanvoelde dan ooit. Dit blijft voor mij hun beste album. The Doors is een intense, donkere en mystieke plaat die klinkt alsof hhet de band is overkomen in plaats van dat ze hem noot voor noot bedacht hebben. Alsof ze de muziek alleen maar uit de lucht hoefde te plukken.


4. The United States of America - The United States of America (1968)

Dit album is het geesteskind van Joe Byrd, een maffe Amerikaan die zich aansloot bij de communisten en tegelijkertijd een voorliefde had voor oudere Amerikaanse muziekstijlen als musichall, dixieland en ragtime, wat hier ook wel in terug is te horen. Verder valt op dat er nauwelijks gitaar wordt gespeeld, zelfs al is dit in essentie toch wel een rockalbum. USA had geen gitarist en bediende zich van allerlei andere instrumenten, van electronica tot klavecimbel. Tenslotte is er de speciale stem van Dorothy Moskowitz. Zij klinkt bijna net zo als Trish Keenan (R.I.P.), zangeres van Broadcast, één van mijn favoriete 00's bandjes die stevig geïnspireerd was door USA. Geen makkelijke plaat dit, maar er zit een drive en gekte in die me erg aanspreekt.


5. The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

De opmaat voor het fantastische drieluik Let it Bleed - Sticky Fingers - Exile on Main St., dacht ik lange tijd. Maar eigenlijk hoort deze gewoon bij de grote vier. De Stones van voor dit album hadden ook een hoop leuke singles, maar vanaf Beggars Banquet waren ze toch wel een paar jaar de beste band van de wereld. Daarnaast zal No Expectations altijd wel een speciaal nummer voor me blijven. Een goede vriend en bijzondere man speelde dit ooit op de begrafenis van mijn (destijds) schoonmoeder. Dit is een heerlijk rauwe, doorleefde plaat met een diepgang die je in hun eerdere werk nog niet aantreft.


6. Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Net zoals de meeste Pink Floyd-liefhebbers, was ik in den beginne ook meer een liefhebber van Dark Side of the Moon en Wish You Were Here. Dat vind ik nog steeds mooie platen, maar mijn voorkeur gaat nu meer uit naar de vroegere Pink Floyd en die is wat mij betreft op dit album op zijn best. The Piper is een heerlijke sonische trip vol aangename psychedelica, waarop het heerlijk wegdromen is. Het is dan ook een plaat waarop je je moet laten meevoeren en een bepaalde mindset helpt daarbij. De eerste keer dat ik dit album “snapte” was ik vrij moe en vielen opeens alle puzzelstukjes in elkaar. Een echte koptelefoonplaat dus, wat mij betreft. Inmiddels vind ik veel latere albums (grofweg alles vanaf Wish You Were Here) te braaf, te gestructureerd en in het geval van Lapse ook nog te steriel, maar dit album weet me altijd te raken.


7. The Zombies - Odessey & Oracle (1968)

Ik weet nooit zo goed hoe ik mijn muzieksmaak moet typeren, maar één essentieel onderdeel kan ik wel benoemen: mooie gevoelige liedjes om zachtjes bij mee te zingen. Of dat nu miniatuurtjes van McCartney, Belle and Sebastian of The Smiths zijn, daar val ik altijd wel voor. Dit album staat vol met schitterende liedjes, ook nog eens gezongen door Colin Bluntstone, wiens stem ik tot de allermooiste uit de pophistorie reken. Overbekend is natuurlijk het geniale Time of the Season (let maar eens op het vernuftige gebruik van de zucht en de prachtige orgelsolo), maar de rest is zeker zo mooi, zo niet mooier. Opvallende dissonant is het Butcher's Tale (Western Front 1914), dat een stuk minder zorgeloos klinkt dan de rest.


En dan komen we op het punt dat ik nog drie albums kan kiezen, terwijl er nog vijf platen in moeten. The Beatles en Bob Dylan zijn grote favorieten, maar eerlijk is eerlijk: The Beatles draai ik eigenlijk niet vaak meer. Zij waren ooit de eerste jaren ‘60 groep die ik behoorlijk leerde kennen, maar hoe meer muziek ik uit dit tijdperk ontdek, hoe verder zij naar de achtergrond verdwijnen. The White Album staat derhalve op een virtuele 11de plaats en Revolver haalt ook nog de virtuele top 20. De drie albums die nog wel de top 10 haalden:

8. Aretha Franklin - Lady Soul (1968)

Het laatste anderhalf jaar ben ik best diep in de sixties gedoken en heb ik mijn latente voorliefde voor soul flink aangewakkerd. Dat moet dus ook terug te zien zijn in deze top 10 en dat kan gelukkig met Aretha. Ik ben meer van de losse nummers dan van de albums, maar hier is eigenlijk elk nummer wel raak. De stem van Aretha is echt om van te smullen, zo naturel en zo vol emotie. Echt wel één van de mooiste zangstemmen uit de popgeschiedenis wat mij betreft. Daarnaast pakt de samenzang met de achtergrondzangeressen ook mooi uit. Hoogtepunten vind ik haar ingetogen versie van People Get Ready, Natural Woman (wat een schitterende tekst ook - zeker dat eerste couplet, dat een herkenbaar beeld opwerpt) en de geweldige ballad en afsluiter Ain’t No Way.


9. The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)

Lastig om dit album te omschrijven, omdat het een relatief recente ontdekking is van ongeveer een jaar of twee geleden. De albums van The Byrds heb ik in chronologische volgorde leren kennen, maar ik was nooit enorm onder de indruk. Dat veranderde met het album Younger Than Yesterday en in het bijzonder dit album, dat ik één van de betere psychedelische werkjes vind uit deze periode. Het klinkt allemaal zo ongedwongen en naturel, je kan merken dat de band hier op de top van zijn kunnen was. Daarom is het jammer (voor mij) dat op het album hierna een richting werd ingeslagen die mij totaal niet trekt. Maar dit is een prachtige apotheose van de eerste vijf Byrds-platen.


10. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

Nog altijd één van mijn meest gedraaide artiesten, maar net als The Beatles zakt Bob Dylan langzaam een beetje weg in het gedrang. Maar Dylan is voor mij meer dan The Beatles een artiest die opeens weer langdurig op de voorgrond kan staan. Zijn albums leerde ik in dezelfde tijd waarderen als die van de Stones, zo’n jaar of 5/6/7 geleden. Ineens klonk zijn muziek heel vertrouwd en was het alsof ik in Dylan - in het bijzonder bij dit album - een soort vriendschap vond. Terwijl hij me toch iets veel overkomt als een elitaire blaag als ik zo de verhalen over hem lees. Zijn gave me te doen identificeren met zaken die helemaal de mijne niet zijn, is voor mij toch wel zijn grootste talent.

avatar van laxus11
Morgen volgt mijn lijstje

avatar van thelion
en die van mij

avatar van Snoeperd
1. Love - Forever Changes (1967)

Waar ik bij het afzonderlijk luisteren van Alone Again Or nog twijfelde, viel alles bij het luisteren van het album op zijn plaats. Genialiteit gecombineerd met hele catchy liedjes. Ook het instrumentgebruik is hetzelfde.

2. The Zombies - Odessey & Oracle (1968)

Dit is 24-karaats pop. Alleen maar schitterende liedjes en fantastisch geproduceerd.

3. The Kinks - Something Else (1967)

Vind zelf de Kinks nogal vergeten, hebben minstens zoveel mooi popmateriaal als de Beatles geproduceerd. Dit is hun beste werkje.

4. Ennio Morricone - C'era Una Volta Il West (1968)

Beste soundtrack samen met Into The Wild. Afzonderlijk luister ik dit erg vaak, maar met de film erbij is het nog prachtiger.

5. The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Geweldige medley met alleen maar klassiekers. When I'm 64 is mijn favoriet.

6. The Jimi Hendrix Experience - Electric Ladyland (1968)

Best ontoegankelijk nog, maar hoe meer je luistert, hoe genialer het wordt. All Along The Watchtower is een van mijn alltime favorieten.

7. The Doors - The Doors (1967)

Vroeger vond ik deze veel beter. Maar vind vooral The End de mindere op het album. Alles wat daarvoor komt is wel super.

8. The Kinks - The Village Green Preservation Society (1968)

Ander klassiek Kinkds-album. Geen slecht moment te vinden op deze plaat.

9. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Bevalt me steeds beter. Staan me toch een rij klassiekers op, niet normaal.

10. The Pretty Things - S.F. Sorrow (1968)

Nog een voorbeeld van de heerlijke jaren '60 pop, iets waar ik me graag in verdiep.

Teveel geweldige albums uit deze periode. De bovenste 20 zijn allen fantastisch.

11. John Coltrane - A Love Supreme (1965)
12. The Beach Boys - Pet Sounds (1966)
13. Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)
14. The Beatles - Rubber Soul (1965)
15. The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)
16. Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965)
17. Nina Simone - Pastel Blues (1965)
18. The Beatles - Revolver (1966)
19. Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966)
20. Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake (1968)

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 05:44 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 05:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.