AOVV schreef:
In navolging van Edwynn, is het tijd om hier ook maar eens wat te schrijven. Marduk is al bezig sinds begin jaren '90, vroeg in hun bestaan brachten ze al hun mijns inziens beste plaat 'Opus Nocturne' uit, en 'Panzer Division Marduk' is hun bekendste plaat, hoewel zeker niet hun beste (alweer, mijn mening). Met 'Serpent Sermon' wordt de weg die sinds de komst van Mortuus als vocalist gewoon verder gezet, en die sound wordt nog meer uitgepuurd. Marduk klinkt agressiever dan ooit, en slaagt er weer in om black en death metal in een grote, stalen mixer te proppen en er een gitzwarte cocktail mee te brouwen.

De titeltrack, die de plaat opent, gooit er meteen stevig de beuk in; met name het refrein straalt tonnen kracht uit. Andere hoogvliegers zijn single 'Souls for Belial', het razende 'Temple of Decay', het maniakale 'M.A.M.M.O.N. en de ronduit machtige afsluiter 'World of Blades'. Dit laatste nummer is qua sfeer het meest meeslepende, en ook één van de beste nummers van Marduk die ik al gehoord heb.

'Serpent Sermon' is razernij en pure evil; Mortuus spuwt zijn teksten uit, de gitaarkronkels lijken uit de diepte ontsnapte demonen, de drummer tovert weergaloze salvo's uit z'n stokjes. Veel beter kan het niet worden voor Marduk, denk ik.

The_CrY schreef:
Terwijl Geoff Tate met Frequency Unknown het geluid van de modernere Queensrÿche deed voortleven, gingen Scott Rockenfield, Michael Wilton en Eddie Jackson hun eigen visie realiseren: terug naar de energie die ze vroeger hadden. Om te zeggen dat ze terug in de tijd duiken en een nostalgisch album leveren is niet helemaal waar, maar misschien zeggen sommigen dat ook alleen maar omdat het zo lang geleden is dat Queensrÿche zo energiek klonk.

Metalriffs, progressieve ritmes, harmonieuze gitaarlijntjes en knijterhoge zang. Dat hebben we lang niet meer gehoord bij deze band. Het is niet moeilijk te constateren dat het klassieke Queensrÿche geluid weer tot leven is gewekt. Todd La Torre klinkt als een kloon van een jonge Tate, maar weet toch hier en daar wat smerigere klanken uit te stoten dan zijn voorganger en daar hoor je toch duidelijk een andere zanger. Het materiaal moet even groeien maar dan hebben we ook weer een ouderwets goed album te pakken. Lekkere groovende stampers als 'Redemption' en 'Spore'; hartverscheurende ballads als 'In This Light', 'A World Without' en 'Open Road'; en de wat snellere nummers zoals 'Where Dreams Go to Die', 'Vindication', 'Don't Look Back' en 'Fallout'. Voor elk nummer valt wat te zeggen. Van de korte speelduur heb ik geen last.

Ja, de toekomst van Queensrÿche is in goede handen. Nu moet het nog 18 november worden natuurlijk, maar ik zie geen reden waarom Geoff Tate die zou moeten winnen. Aan de ene kant vind ik het heel jammer dat het naar mijn mening geweldige Dedicated to Chaos de laatste Queensrÿche-plaat zal zijn in die stijl, maar aan de andere kant zal ik de solo carrière van Tate waarschijnlijk gewoon goed in de gaten moeten houden. Al met al heeft deze strijd twee prachtige albums opgeleverd, dus mij hoor je niet klagen.

Edwynn schreef:
De toegankelijkheid van het album verrast mij. Ik verwachtte funeral doom maar krijg een mooie zwarte doom/deathvariant die nog wel eens doet herinneren aan de oude Aeturnus en Deinonychus.

Ataraxie knoopt de passages inderdaad vakkundig aan elkaar en leunt daarmee niet op het repetetieve karakter dat doom overwegend heeft. Driftig death metalgebeuk, zwartgeblakerde blastpassages en treurige doom. Het komt allemaal voorbij. Afwisseling troef dus. De plaat omarmt de luisteraar en is ondanks de speelduur zo voorbij.

james_cameron schreef:
Net als voorganger 01011001 uit 2008 niet het beste dat Ayreon heeft gemaakt, maar wel weer een fraai en zeer verzorgd conceptalbum. De teksten zijn hier en daar aan de simpele kant en het 'verhaal' is niet bijster boeiend, maar de muzikale uitwerking is wederom eersteklas en tot in de puntjes verzorgd. Productioneel zit het geheel bijzonder knap in elkaar. Dit keer qua sfeer wat meer folk-achtig, met veel ruimte voor allerlei avontuurlijke keyboard-partijen. Sporadisch is het album gelukkig ook best stevig, met lekker zwaar gitaarwerk en een aantal felle tempowisselingen. Bepaalde songs hebben een iets te hoog 'riverdance'-gehalte en het duurt me allemaal net iets te lang (het album bestaat uit vier lange tracks, onderverdeeld in 42 kortere songs), maar overwegend wel een imposante en meeslepende progressieve rockplaat.

jasper1991 schreef:
Frisse, eigenzinnige prog. Nu eens geen Dream Theateradoratie, maar voornamelijk door de jazzinvloeden een eigen geluid. Ik zie wel als bron Spock's Beard op hun meest freaky en Canterburybands van rond 1970. De muzikale, avontuurlijke passages zijn het spannendst, maar ook de breaks werken verrassend. Normaal heb ik een allergie voor jazzpassages in mijn metal, maar Haken weet het natuurlijk te laten klinken doordat het past in het welhaast chaotische in hun geluid. De zanger is op zich goed, maar als hij wat hoger zingt, kan hij wat te iel klinken. De refreinen zijn af en toe ook wat zeikerig; van dat laatste hebben alleen Cockroach King en Pareidolia geen last.

AOVV schreef:
‘Sunbather’, de tweede worp van Deafheaven is nog een klasse hoger in te schatten dan het debuut. De unieke, eigenwijze versmelting tussen verschillende subgenres is nog beter uitgewerkt. De felle vocalen, waarmee zanger George Clarke trouwens behoorlijk spaarzaam is, hebben des te meer het gewenste effect, namelijk dat van de meest ingrijpende soort; elke keer wanneer Clarke zijn strot wagenwijd opentrekt, wordt er een contrast getekend. De riffs van de lead gitaar zorgen namelijk voor een louterend, zelfs zomers gevoel. Er hangt een zekere hang naar nostalgie in de lucht, de riffs zijn niet “all black”.

‘Sunbather’ is een bescheiden hype op MuMe, en ik sluit me er graag bij aan. Ook in recensentenwereld is men bijna unaniem lovend; de rol van Deafheaven om metal voor eens en voor altijd uit z’n niche-omgeving weg te leiden, is nog lang niet uitgespeeld. Het is hoopvol dat er nu al ruim 80 mensen hebben gestemd op dit album, en dat het gemiddelde nog steeds hoog ligt. Van mij mag de kaap van de 100 stemmen gerust gerond worden. Ik gooi er mijn hoge ogen alvast bovenop.