Deafheaven - Sunbather (2013)

Jij en anderen zijn zo enthousiast dat ik er ook aan begonnen ben. Normaal moet voor mij het gekrijs tot wat screams beperkt blijven, zoals bijvoorbeeld bij Alcest, maar hier 'past' het inderdaad bij hun eigen stijl, hun eigen geluid. Het snijdt dwars door je heen. Overigens doet de muziekstijl mij ook wel denken aan diezelfde Alcest. De instrumentatie dan, alleen dan vaak in de hoogste versnelling.

Wat een ontdekking! Heb me al jaren niet serieus aan metal gewaagd maar wauw.. Krijg bij 'Windows' een héél sterk gevoel van Circle takes the Square', en niet alleen tijdens dat nummer. Wat een goed ding is trouwens, beide bands weten behoorlijk te verrassen in hun genre.

Het album voelt als een ode aan mijn persoonlijke metal-periode, en de muzikale reis die ik de jaren erna heb gemaakt met uitstapjes naar verschillende genre's.. Te gek, word er helemaal in opgezogen!

4 sterren, maar dat is pas het begin!

Dat blijkt, binnen een paar dagen verhoogd naar een 5,0!

Zeker! En dat is hoogst ongebruikelijk.. Wat een lekkere plaat. Hoe meer ik het luister, hoe meer invloeden naar voren komen, zoals bij een goede whisky.
De overweldigende eerste indruk maakt plaats voor allerlei gevoelens die je niet direct met black metal zou associëren, hoe meer ik hem luister hoe 'kleurrijker' hij wordt!

Het is toch wel even wennen. Van de blastbeats ben ik niet zo'n fan. Ze maken het een beetje rommelig. En de screams zijn ook wel even slikken. Wat dat betreft is het hierboven aangehaalde Alcest voor mij wat beter behapbaar.
Maar dat dit een plaat met kwaliteit is, dat hoor je er wel van af. Mooie melodien en shoegazende gitaren. En de postrock van bijvoorbeeld Windows kan ik zeker ook waarderen. Het is dan ook geen plaat voor een matige score ondanks de moeite die ik heb met bepaalde aspecten. 4* dus.

Beter dan nix

Vijf sterren. Geniaal.

Goeiesmorgens wat een plaat. Normaal gesproken totaal mijn kopje thee niet dit genre... maar toen die hemelse melodie na een 2,5 minuut inviel in het openingsnummer was ik al verkocht

Ondanks dat black metal absoluut niet mijn ding is en me daarom ook nooit weet te boeien, moet ik toch constateren dat Deafheaven met Sunbather een geweldige plaat heeft gemaakt die me de 'zwakheden' van het zwarte metaal op een verbazingwekkende manier heeft doen waarderen. Normaal loop ik al weg bij de eerste schreeuw, maar hier had het een soort van aantrekkingskracht waardoor ik, voor dat ik het wist, de hele plaat met mijn mond wagenwijd open uitzat. Het is tevens een aantrekkingskracht die enorm verslavend werkt, want de momenten waar ik het niet kon laten om het openingsnummer af te spelen zijn ontelbaar geworden. Sunbather is dan ook een plaat met een enorme toegankelijkheid zonder dat het daarvoor compromissen neemt. De werkende combinatie van black metal, post-rock en shoegaze is daar het grote voorbeeld van. De plaat zal niet enkel een plaats vinden in mijn vinyl collectie, maar ook een plaats in de nu al immense lijst van potentiële beste platen 2013.

Het valt me op dat de rustpunten op dit album (zoals Irrestible, Window en het einde van Please Remember) heel erg welkom zijn. Het is een zeer druk album met heel veel geluid.
Sunbather is een lastig album om te beluisteren. Het werkt niet ontspannend bij mij.
Dat is ook waarschijnlijk de bedoeling niet van dit album, maar het viel me toch op. Andere albums met veel geluid (Loveless of muziek van The Radio Dept) doen dit wel. Deze zijn natuurlijk wel dromerig. A Place to Bury Strangers is een band die ook (enorm) veel lawaai kan voortbrengen en niet echt dromerig is. Voor 1 of andere reden komt deze band veel minder vermoeiend over bij mij.

Ik denk persoonlijk dat de basspartijen hier veel invloed op hebben. Deze komen duidelijker naar voren bij deze laatste genoemde. Ook worden er meer hooks of duidelijkere onderliggende bassmelodieën gespeeld bij A Place to Bury Strangers. Die basslijnen zorgen voor wat contrast met het ruizige / lawaaierige van de gitaren. Deze vallen op Sunbather veel minder op. Ik moet natuurlijk wel zeggen dat ik nieuw ben in het metal genre. Dit was gewoon iets die me opviel.

Dit betekent helemaal niet dat ik dit niet goed vind. These New Puritans maken ook muziek die mij soms uitdaagt als luisteraar en die vind ik geweldig. (Hun nieuwe album is trouwens uitstekend) Ik heb nog meer luisterbeurten nodig om dit album op waarde te schatten.
Ik ben in elk geval geïntrigeerd. Er komen prachtige momenten voorbij in de 60 minuten.

Ik vind wel dat er erg gemakkelijk met de term black metal gestrooid wordt. Er zijn absoluut invloeden te bespeuren, maar om het dan direct black metal te noemen, is wel erg overdreven.

In het begin was 't nog wel even schrikken, met zo'n schel geluid en de drummer die even flink de weg kwijt was, maar naarmate het album vordert, wordt Sunbather steeds veelzijdiger en melodisch ook interessanter.

Of het nou black metal is of niet, het album is gewoon ontzettend goed, is ook de strekking van mijn recensie voor KindaMuzik. Ook ik moest er trouwens even inkomen, maar nu kan ik erg van dit album genieten.

Ik ben plots volledig weggeblazen door dit album.

Het album wordt nog steeds beter per luisterbeurt. Dit is de ultieme combinatie van black metal, shoegaze en post-rock. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!

Ze staan in november op Pitchfork Paris, dus ik hoop natuurlijk dat ze rond die tijd ook naar Nederland komen. De band heeft namelijk ook een zeer goede reputatie qua optreden.

Valt me erg tegen dit na al die positieve reacties.

Alle post-rock en black metal cliches komen hier voorbij, wat een saai gedoe zeg.

Moest je die 'clichés' nou 's benoemen, komen we al iets verder.

Ikzelf vind net dat ze op een zeer natuurlijk wijze de clichés vermijden. Een black metal album is meestal, ook wanneer het een goed album is, een lange zit die altijd wat zwaar op de maag ligt. Dit album is daarentegen fris (mede door de shoegaze invloeden). En hoewel het duidelijk black metal is, voelt het nergens aan als een theatrale en stoere vertoning.

Postrock is op dit moment één van de meest uitgemolken genres. En dus zijn er ook behoorlijk wat clichés in het genre. Daarvan vind ik er persoonlijk geen enkel terug in deze plaat. Om te beginnen is 'ie volgens mij veel minder postrock gericht dan sommigen beweren. Atmosferisch is geen term waar enkel postrock patent op heeft. Op wat heeft het genre dan wel patent? Lang, uitgesponnen, heldere gitaaropbouw dat escaleert in een bombastisch gedeelte. Veel te vinden in Sunbather? Nah.

Deafheaven is een band die, net als Light Bearer, of misschien zelfs nog meer, op MuMe aan het uitgroeien is tot een cultband binnen de metalmuziek van langere adem. Een constatering, en ik kon er natuurlijk ook niet langer omheen; het nummer ‘Violet’ van debuut ‘Roads to Judah’ kwam voor op de lijst van onze eigen alternatieve metalladder, en is in mijn persoonlijke lijst in de finale uiteindelijk op een tweede plaats gestrand. Na ‘Primum Movens’ van, jawel, Light Bearer.

Een flink koppel meppen tegen m’n kop wilde ik mezelf geven, toen ik ‘Violet’ eenmaal een paar keer had beluisterd. Waarom kende ik deze fantastische, sfeervolle muziek niet? Snel het debuut gaan luisteren, en bij één keer is het niet gebleven. Erg sterk ook dat je al zo’n knoert van een song weet te componeren, en dat op nog maar het debuut. Het beloofde ontzettend veel voor de toekomst van de Amerikaanse band, maar anderzijds is het aartsmoeilijk om de torenhoge verwachtingen in te lossen, en zou het niet de eerste band zijn die door de mand valt.

Niets van dat alles; ‘Sunbather’, de tweede worp van Deafheaven is nog een klasse hoger in te schatten dan het debuut. De unieke, eigenwijze versmelting tussen verschillende subgenres is nog beter uitgewerkt. De felle vocalen, waarmee zanger George Clarke trouwens behoorlijk spaarzaam is, hebben des te meer het gewenste effect, namelijk dat van de meest ingrijpende soort; elke keer wanneer Clarke zijn strot wagenwijd opentrekt, wordt er een contrast getekend. De riffs van de lead gitaar zorgen namelijk voor een louterend, zelfs zomers gevoel. Er hangt een zekere hang naar nostalgie in de lucht, de riffs zijn niet “all black”.

De hoes is ontworpen door Nick Steinhardt, gitarist van Touché Amoré, de post-hardcore band. Van die band heb ik nog niet al te veel gehoord, maar ook in de muziek van Deafheaven hoor je veel emotionaliteit en inleving. Intensiteit, dat vooral. En dus wel een vermelding waard. De hoes is erg opvallend, en de band zal door een hele hoop mensen die zich bestempelen als metalliefhebbers, verguisd worden. Omwille van de overheersende kleur, omwille van de albumtitel. Mocht pakweg Darkthrone met een album komen dat de titel ‘Sunbather’ droeg, ze zouden weggehoond worden. Het pleit voor George Clarke en Kerry McKoy dat zij hier glansrijk mee wegkomen in mijn ogen. Het bewijst eens te meer de eigenzinnigheid, en ook de grensoverschrijdende ambities. ‘Sunbather’ bevat zeker elementen uit de black metal subcultuur, maar ook invloeden uit shoegaze, postrock en de muziek van Touché Amoré en consorten zijn hierin terug te horen.

Bovenal is ‘Sunbather’ natuurlijk een album dat naar mijn beleving vrij uniek is in zijn soort. Zelden heeft zo’n harde plaat zo’n breed spectrum aan gevoelens in mij losgemaakt. Razernij, woede en doodsangsten; maar ook hoop, geluk en ongeremdheid. Dit heeft George Clarke te zeggen over de albumtitel:

"A wealthy, beautiful, perfect existence that is naturally unattainable and the struggles of having to deal with that reality because of your own faults, relationship troubles, family troubles, death, et cetera."

Ofwel Clarke’s idee van perfectie, niet meteen de gangbare filosofie.

‘Sunbather’ is goed voor een uur luistergenot, verdeeld in 7 tracks; 4 lange, overheersend harde nummers en 3 afwisselende intermezzo’s, die zeker hun toegevoegde waarde hebben. Zo vloeit de fantastische opener ‘Dream House’ (dat nummer kruipt echt onder de huid) enkel en alleen naadloos over in het titelnummer dankzij verbindingsstuk ‘Irresistible’, een rustig repetitief interludium. Laaat je echter niet vangen aan die herhaling; als je wat beter luistert, hoor je de subtiele veranderingen. Details, maar zo blijf je toch op het puntje van je stoel zitten.

Het tweede tussenstuk, ‘Please Remember’, is met z’n 6 en halve minuut langer dan de gemiddelde song, en is vooral erg bijzonder. Omdat Neige op impressionante wijze de eerste helft van de song vult met spoken word, ondersteund door een griezelig mechanisch geroezemoes op de achtergrond. Omdat de tweede helft zo héérlijk laid-back is, en toch de spanning niet verwaarloost. ‘Windows’ doet me vooral denken aan de apocalyptische spoken words waarmee Godspeed You! Black Emperor in het verleden zo graag uitpakte. In het Engels hebben ze een term voor: street preacher. Ik kan het me levendig voorstellen; een bedelaarstype, met een warrige, grijzende baard en een besmeurde truckerscap op z’n kop. Tot de zool versleten schoenen aan zijn voeten, één smerige teen komt piepen. Een kartonnen bord met als opschrift “The world is dying!” of “Where’s your prophet?” in grote witte letters. “The gospel is the power of God”, klinkt er in door. Een boodschap van hoop. Van de genade Gods. Een ironisch smaakje kan ik niet wegspoelen, als je weet wat voor strontpoel de wereld soms is.

En dat zijn dan nog de tussenstukken; dan weet je het wel. Ik noem de stijl die Deafheaven op de lange nummers hanteert nog het liefst de missing link tussen Wolves in the Throne Room en Alcest. Dat dromerige van Neige en zijn kompanen hoor je er duidelijk in terug. In de opener valt zelfs onderstaande dialoog op te tekenen:

“I’m dying.”
-“Is it blissful?”
“It’s like a dream.”
-“I want to dream.”

Simpel, maar o zo treffend. Als je dan toch moet sterven, dat het dan maar zo onecht mogelijk aanvoelt.

De tekstuele concepten zijn ook zeer interessant, en als je er wat dieper op ingaat, atypisch voor metal. Nu, het gaat natuurlijk voornamelijk over pijn en lijden, algehele miserie dus, maar er klinken ook een hoop dingen in door die de drang naar het tegenovergestelde uitdrukken. De titelsong is eigenlijk zelfs een liefdesgedicht. Met een morbide inslag, dat wel, maar toch; een liefdesgedicht. Dat doet me dan weer een beetje denken aan de doomband My Dying Bride. Over the top gaan de heren van Deafheaven echter nooit.

‘Vertigo’ neemt bijna een kwartier in beslag, en de nieuwe drummer Daniel Tracy laat horen dat hij een aanwinst is. Zijn krachtige, energieke stijl blijft het nummer maar voortstuwen, tot in de laatste minuten de storm wat gaat liggen, waardoor de overgang naar ‘Windows’ ook weer niet zo bruusk is. Afsluiter ‘The Pecan Tree’ is na verloop van tijd misschien wel uitgegroeid tot mijn favoriet, niet in het minst dankzij de afwisseling van inventieve, warme riffs. Het doet me ook wel wat denken aan ‘The Earth Is Not a Cold Dead Place’ van Explosions in the Sky, het draagt eenzelfde inwendige snik in zich. De song zet aan als een razende wervelwind, maar wordt gaandeweg milder. Het rustige gitaarwerk in het midden van de song bereikt ongeveer hetzelfde effect als ’s werelds meest deemoedige strijkkwartet. Als het geheel daarna weer uit z’n voegen barst, komt er een gevoel van zaligheid over mij. Ik doe dan telkens m’n ogen dicht, er tekent zich een sip glimlachje om mijn lippen, en ik begrijp plots glashelder wat er bedoelt wordt met de dialoog in ‘Dream House’; voor dierbaren loop je door het vuur. Ik wil ook dromen.. Empathie houdt het leven in stand.

‘The Pecan Tree’ is een knap staaltje zelfanalyse, met een verwoestende conclusie;

“I am my father’s son;
I am no one;
I cannot love;
It’s in my blood.”

De appel valt nooit ver van de boom. Of, in dit geval, de pecannoot. En zo heeft het hele concept een grote impact op mij. Zwart en wit richten mekaar niet ten gronde, maar houden elkaar recht.

‘Sunbather’ is een bescheiden hype op MuMe, en ik sluit me er graag bij aan. Ook in recensentenwereld is men bijna unaniem lovend; de rol van Deafheaven om metal voor eens en voor altijd uit z’n niche-omgeving weg te leiden, is nog lang niet uitgespeeld. Het is hoopvol dat er nu al ruim 80 mensen hebben gestemd op dit album, en dat het gemiddelde nog steeds hoog ligt. Van mij mag de kaap van de 100 stemmen gerust gerond worden. Ik gooi er mijn hoge ogen alvast bovenop.

4,5 sterren

Fantastische recensie, AOVV.

AOVV

Dit album begint bij mij ook richting een hele hoge beoordeling aan te gaan. Na de eerste 2 luisterbeurten was het kwartje nog niet gevallen, maar vervolgens begon ik allemaal fantastische dingen te ontdekken in deze muziek. Sunbather zou heel goed op nummer 1 kunnen komen in mijn lijst van 2013, want wat een geweldig en bijzonder album is dit.

Toch ook maar verhoogd naar een dikke 5. Keihard, bruut en prachtig!

Wat AOVV zegt dus.

YouTube - Deafheaven - Dream House @ Kings (Raleigh, NC) 06/29/13. Indrukwekkend goed.

De band gaat zeer spoedig Europese tourdata vrijgeven. Ik hoop echt dat Nederland daar bij zit en het liefste 013 of de Effenaar.

Want ze geven een verdomd intense show, dat voel ik zelfs al bij het kijken van filmpjes van Youtube.

Omdat dit album steeds maar weer naar voren komt als ik naar nieuwe muziek aan het speuren ben, toch maar eens opgezet.

Heb metal nooit echt wat gevonden. Ik vond het altijd teveel herrie, te druk, te chaotisch. Daarbij moet ik toegeven dat ik ook nooit echt de moeite heb genomen om mezelf daarin te verdiepen. Misschien met deze plaat, die zo ontzettend hoog aangeschreven staat, maar eens proberen.


Ik ben nu bij het eerste nummer, ik moet zeggen, het gekrijs kan ik niet echt aanhoren. Ik hoor wel dat het goed in elkaar zit, en kan de shoegaze-achtige momenten bij vlagen ook wel waarderen, maar man, dat gekrijs. Zingt 'ie uberhaupt wel coherente zinnen of is het alleen maar gillen?

Ik ga verder met nummer twee. Wordt vervolgd.

Goed, het tweede nummer kon ik wel waarderen, waarschijnlijk omdat het even een rustpunt is in de constante muur van geluid.

Dan begint nummer drie. Weer meteen een atoombom aan kakafonie. Ik moet zeggen, ik voel af en toe wel wat. De melodieën, voor zover ik die kan onderscheiden, doen wel wat met me. Ik hoor dat het goed in elkaar zit. Maar helaas, halverwege het nummer, zo rond de 5 minuten voelt het voor mij als hersenloos geram op een drumstel en blind slaan op je gitaar. Ik probeer het wel, maar man oh man, dat gekrijs, dat kan ik niet zo goed hebben. Laatste twee minuten kan ik dan wel weer goed hebben, mooie opbouw, en wat een melodie! Alleen dat geschreeuw! Dat stomme geschreeuw! Ik blijf het proberen.


Op naar Please Remember. Wordt vervolgd.

Please Remember. Mooi! Zelf het constante snerpende geluid dat ongeveer een minuut aanhoudt, kan ik waarderen als ik het in de context plaats van het hele nummer. Het past goed om het contrast aan te geven tussen het chaotische (pijnlijke?) en het rustgevende (geaccepteerde?). Dat kan ik dan weer wel waarderen (Ja! Het is heus!).

Verder met Vertigo.

Even een pauze genomen.

Vertigo vind ik wel wat hebben, maar toch ook weer niet. De afwisselingen zijn mooi, en bekoren. De rustige stukken in het nummer, maar ook de shoegaze-achtigen zijn goed uitgevoerd, en doen wat met me. Alleen het hectische middenstuk, daar heb ik dan weer weinig mee. Het is toch net een tikkeltje té hard voor mijn ongetrainde oren. Ik hoor wel dat er wat in zit, en ik voel het ook, het is alleen te verdomde hard. Ik moet er waarschijnlijk aan wennen.

Windows vind ik dan weer wel mooi, maar waarschijnlijk komt dat door het rustige karakter van het nummer. Het is donker en dramatisch, wat mij wel aanspreekt.

Peacan Tree
Wat een contrast. Weer meteen een bak aan herrie, maar ik moet zeggen, het nummer vordert wel lekker. Het intermezzo, als ik dat zo mag noemen, vind ik dan wel weer heel mooi. Maar waarschijnlijk weer omdat dat een wat rustiger stuk is. Het bouwt daarna ook weer mooi op, en de climax kan ik ook wel bekoren, alleen ik vind nog steeds de invulling van de zang gewoonweg niet mooi.


Kortom.
Ik heb het geprobeerd. Ik heb wat gevoeld, wat meegemaakt, me bij tijden mee laten slepen, en tegelijkertijd me af laten schrikken. Gevoelsmatig schreeuwt (ha!) alles bij deze plaat om erkenning bij mij, want ik weet en voel dat het mooi is, en goed in elkaar zit. Alleen ik kom er niet omheen, het geschreeuw, het eindeloze geschreeuw staat me zó erg tegen. Ik kan er weinig aan veranderen, hooguit meer metalplaten luisteren. Maar voor nu kan ik er niks mee, en erger ik me er af en toe ook aan. Ik kan best begrijpen dat dit een uitlaatklep is voor de zanger, om alles van je af te schreeuwen, maar ik heb er (jammergenoeg) niets mee.

Het spijt me, o.a. Itchy, ik heb het geprobeerd, maar het is gewoonweg te heftig om door mij gewaardeerd te worden.

Om diezelfde reden onthoud ik mij ook van stemmen. Dit een laag cijfer geven omdat het me gewoonweg niet ligt, of omdat mijn oren te ongetraind zijn om dit te waarderen, is niet eerlijk.
Sorry.

Deze plaat zit erg knap in elkaar. Instrumentaal zit het album boordevol inventieve postrock/shoegazepassages. Ook de screams passen er goed bij. Desondanks raakt deze plaat me totaal niet.

Dit album een paar keer geluisterd. Goed album, dat staat vast. Leuke ontdekking van dit jaar voor mij.

Wat ik er leuk aan vind is echt die kruisbestuiving van black metal met post-rock. Ik hoor ook vaak het 'indie' gevoel terug waar ik normaal een pesthekel aan heb, hier irriteer ik me er minder aan. Schoonheid is er ook genoeg op dit album. Waar er aan schoonheid genoeg is, mis ik wat aan ballen af en toe. De drummer gaat keihard los, maar ik mis hier en daar een wat lompere riff. Ik neem aan dat dit een duidelijke keuze is geweest, en juist door het 'smeerderige' houdt de plaat overal toch wel dezelfde vibe. En die vibe is eigenlijk gewoon positief. Leuk om een blij Metal album te horen, en de vraag die daarbij opgaat is natuurlijk, of het dan nog wel voor Metal door kan gaan. In sound wel, maar in boodschap en sfeer absoluut niet.

Coole shizzl, maar vooralsnog vind ik het GOED maar zeker niet BRILJANT.

Het straalt positiviteit uit dus kan het geen metal zijn. De eerste alinea van sprrt enkele pagina's terug stond ook al vol met barre stellingen. Ik maar denken dat de vooroordelen omtrent metal wel een beetje geslonken waren.

Ehm... hij kan hoog staan aangeschreven maar dit is nou niet echt een instappert...
En je lijkt mijn vader wel


Coherente zinnen.
En man, je lijkt mijn vader wel


Constante muur van geluid? Heb je überhaupt wel tempowisselingen gehoord in het eerste nummer? Contrast hard/zacht? Slepend/stuwend? Vol/minimaal? Er zitten zelfs stukken in met alleen gitaartokkels. Heb je dat echt allemaal niet gehoord?

dat klinkt echt anders.
En manmanman, je lijkt mijn vader wel


Coherente zinnen.
Vader wel.


Wauwie!


Nou?

Het leest alsof het voor de eerste keer opstaat en dan ook beoordeeld moet worden. Dat werkt zo niet met dit soort intense albums. In mijn ervaring dan.

Ik vind het altijd jammer als drumpartijen in metal als hersenloos geram worden bestempeld. De drumpartijen op Sunbather zijn echt gruwelijk goed. Op Dream House speelt hij wel blastbeats maar die worden met oog voor detail gespeeld. Vertigo heeft in het begin een aantal zeer ingenieuze tempowisselingen zitten.