wizard schreef:
The Electric Age was mijn eigenlijke kennismaking met Overkill, hoewel ik Ironbound daarvoor zo nu en dan al eens gehoord had. De overeenkomst tussen Ironbound en The Electric Age is dat ze het moeten hebben van keihard doorrammen en de karakterestieke zang van dhr. Blitz. Het verschil is dat er op The Electric Age veel meer sterke nummers staan dan op dit album. Na Endless War begint de cd langzaam zijn overtuigingskracht te verliezen, met The Head and the Heart als dieptepunt. Gelukkig wordt Ironbound nog wel erg sterk afgesloten met The SRC.

De sterkste nummers hier zijn in mijn ogen het titelnummer en Bring Me the Night, maar dat kan ook komen doordat die nummers op een plaats op de cd staan waar de Overkillstoomwals voor mij uitgerold is.

Destijds wist Ironbound me niet over de streep te trekken meer van Overkill te gaan luisteren, en nu geef ik de voorkeur aan The Electric Age. Het is geen slecht album, maar een van de vele gemiddelde releases waar ik niet al teveel van mijn tijd aan wil besteden.

james_cameron schreef:
Uitstekende plaat, wel wat aan de lange kant, maar dat mag de pret niet drukken, aangezien alle songs ijzersterk zijn. Wat een riffs en wat een tomeloze energie! Klinkt allemaal erg fijn. De langere songs zijn gelukkig ook de beste van de plaat, alhoewel relatief 'korte' songs als Burn, Hollywood, Burn er ook lekker inhakken. Deze oudjes laten de meeste (jongere) genregenoten ver achter zich.

HammerHead schreef:
De eerste paar keer dat ik 'm hoorde dacht ik nog dat deze plaat onder deed voor Idolum. 't Is nog net zo mammut en zelfs nog wat meer ufo dan z'n voorganger. Inmiddels is ie niet meer uit m'n CD speler weg te slaan. De beste plaat van het jaar tot nog toe wat mij betreft.

AOVV schreef:
Het gebruiken van zowel cleane zang als harsh vocals is een machtsspelletje; het is bijzonder moeilijk om de balans te vinden, de strijd mondt meestal uit in een groot slachtveld. Er zijn bands die erin slagen de duivelskerk in het middel te houden, en daaruit vloeit dan niet zelden een glorieus meesterwerk. Opeth is daar straf in, hoewel ook lang niet altijd succesvol, maar een andere band die hier een flink handje van weg heeft, is het Noorse Enslaved.

Met een titel die ervan uit gaat dat de Noorse oppergod ethiek hoog in het vaandel draagt (al geeft de term “axioma” wat mij betreft eerder aan dat er niet te redetwisten valt over deze schijnbare waarheid), blijft Enslaved lyricaal gezien op bekend terrein. Muzikaal vind ik het echter een bescheiden aardverschuiving, en ze hebben deze ontwikkeling verder doorgezet op het volgende album. ‘Axioma Ethica Odini’ is echter het hoogtepunt uit het oeuvre van Enslaved tot nu toe, en de vraag is of hier ooit nog verandering in gaat komen..

AOVV schreef:
Duister, maar vooral intrigerend album van Triptykon. Het eerste nummer, 'Goetia' sleurt je meteen mee de onderwereld in, en je komt er pas uit als 'The Prolonging' het album op majestueuze wijze afsluit.

Tussen deze twee nummers komt er natuurlijk ook nog heel wat lekkers. Zo is er het sterke 'Abyss Within My Soul', een sfeervol intermezzo als 'Shrine' en een stevig beuknummer als 'A Thousand Lies'.

'Myopic Empire', de voorbode op 'My Pain', dus ik zie deze twee als één geheel eigenlijk. In beide komt de piano voor, al is dat in 'Myopic Empire' een stuk experimenteler (klassiek) en abrupter. Maar wel zeer geslaagd, het grijpt me toch wel aan. Pain, wordt er alsmaar geroepen, en dat is toch de spil bij dit album denk ik, pijn. ‘My Pain’ is wel heel erg rustig, maar zeker niet minder duister, daar zorgt het pianospel wel voor, samen met de zang (de tekst ook) en de dreigende gitaar die er tijdens dit nummer niet uitkomt.

‘The Prolonging’ is misschien soms wel wat te log en te zwaar, maar dat past naar mijn mening gewoon bij de hele plaat. Niet het meest geslaagde werkstuk op de plaat, maar toch ook erg sterk hoor.

Na 72 minuten luisteren ontstaat bij mij de drang om de plaat terug van tevoren af te spelen, iets wat ik dit jaar nog niet met al te veel platen gehad heb. Grootste pluspunten zijn het onheilspellende geluid, alsof het rechtstreeks uit de hel komt, en de duistere sfeer die wordt neergezet. Maar ach, ik val in herhaling, ik ga het hierbij laten.

4 sterren

Edwynn schreef:
Nightwish maakt een consistente en geïnspireerde indruk op Imaginaerum. Annette Olzon lijkt haar draai helemaal gevonden te hebben ofschoon Dark Passion Play mij ook al veel beter beviel dan de plichtmatige albums Once of Century Child.

Vooral in de meer poppy deuntjes vind ik Nightwish op haar sterkst. De overdadige bombast biedt een mooi tegenwicht aan de verder vrij lichte songs. Imaginaerum bevalt leuke, eenvoudige catchy melodielijnen in een aantal zeer vlotte songs en er af en toe ook nog eens een prachtige ballade zoals het ontroerende Slow, Love, Slow.

Enige minpunt is de vervelende aanwezigheid van de mannelijke vocalist. Als een soort bos tekenfilmfiguurtje komt hij regelmatig de pret verstoren met zijn onbedoeld karikaturale stemgeluid. Het lijkt wel alsof het per album erger wordt. In de oren van de Nightwishfans zal het wel zo moeten anders had deze man al lang een rol duct tape over zijn lippen geplakt gekregen. Verder niets dan hulde voor Imaginaerum.

The_CrY schreef:
Ik wist van tevoren al dat dit zou gaan smaken, maar dat dit ook geweldig zou zijn is een fijne verrassing. Power metal met christelijke teksten. En een enorme lading hooks. Ik vind een uur meestal wat lang, zeker bij een eenvormig en energiek genre als power metal, maar hier zoeft het voorbij en dat is meestal een goed teken. Ik merk dat ik nu niet echt in de bui ben om iets zinnigs in de zin van argumentatie te schrijven, dus laten we het er maar even op houden dat het een buitengewoon aangename kennismaking is geweest met Theocracy.

Ik zat trouwens te denken, ze noemen christelijke metal weleens "white metal", als zogenaamde tegenpool van "black metal". Maar als je black met power mengt krijg je "black power metal", maar zou dit dan "white power metal" moeten heten? Klinkt nogal verkeerd eigenlijk... Ach, labels.

wizard schreef:
En de winnaar...
Theocracy - As the World Bleeds]

Don Cappuccino schreef:
Dit album is alsof je 50 minuten muzikaal geknuffeld wordt. Alles is hoopvol, nergens is er wanhoop. Hier moet je voor in de stemming zijn maar als je in de stemming bent wordt je meegenomen door de muziek van Neige en Winterhalter. Prachtig! De hoes laat de toon van het album het beste zien. Majestueus en fier.

Don Cappuccino schreef:
Net voor de eerste keer gehoord en dit is er een waar ik nog heel lang zoet mee zal zijn. Ik gebruik het woord eng niet vaak bij muziek maar dit album gaat wel die richting op. Invloeden die ik hoor zijn Deathspell Omega en de latere Mayhem. Het heeft een beetje de naargeestige sfeer van Ordo Ad Chao maar dan zonder die echoputsound. De composities klinken erg avontuurlijk en het zal wel een tijdje duren totdat ik deze helemaal heb doorgrond. Een erg aparte plaat waarvan je niet zou denken dat hij uit Nederland komt. Eindelijk weer eens een album waar ik echt voor moet gaan zitten.

Een ding wat gelijk opvalt de eerste keer is die enorme uitbarsting in View from Hverfell III: A Traveller of the Seed of the Earth. Er komt een muur van geluid op je af maar in die muur zitten prachtige en subtiele melodielijnen verborgen!

LaurienM schreef:
Wát een album is dit toch. Het eerste nummer dat ik hiervan hoorde was Career Suicide, maar dat zette me best wel op het verkeerde been. Dat nummer is nog behoorlijk vrolijk in vergelijking met de rest van het album. De droevige teksten en prachtige muziek (die soms juist weer wat vrolijker is en daardoor een mooi contrast vormt) geven me altijd weer kippenvel en ik denk niet dat dit album me ooit gaat vervelen. Ontzettend jammer dat David Gold nooit meer zo een prachtige muziek zal kunnen schrijven!