jasper1991 schreef:
sonata arctica is eindelijk terug en na de inzinking met unia staat dit album weer als een huis.

niet alles is goed. as if the world wasn't ending is een tikkie saai, en is het enige zwakke nummer op het album en verder zijn de nummers niet altijd helemaal goed uitgewerkt.
the dead skin is een goed voorbeeld waar het nummer hoopvol begint en dan opeens een hele rare schreeuwerige bridge ter plaatse komt.

uiteraard is er moois genoeg; het intro is mooi en the last amazing grays is een ware topper die het reckoning night gevoel evenaarde bij mij. in deathaura mis ik een beetje houvast, de muziek springt van de hak op de tak maar er zitten mooie riffs en tempowisselingen in en het begin is prachtig met de vrouwenstem. zeroes, the dead skin en juliet mogen er ook wezen.

snelheid heeft het album eigenlijk alleen in flag in the ground maar dat geeft niet. in ecliptica t/m reckoning night heeft sonata arctica genoeg bewezen dat ze ook goede tot prachtige mid-tempoérs/ballads kunnen maken.
sonata arctica heeft het voor elkaar gekregen zich te vernieuwen en in tegenstelling tot unia het kwaliteitsverlies beperkt te houden dus dit wordt een vier/vier-en-een-halfje.

Nakur schreef:
Fijne plaat, dat Köld. Zoals reeds genoemd komen heel veel stijlen (van U2 tot Agalloch, Sigur Rós en Secrets of The Moon) bij elkaar. Wat mij met name aantrekt in de muziek is het gevoel voor dynamiek en spanningsbogen. Op de momenten dat je bij de lurven wordt gegrepen door een uitstekend ritme, houden ze het gaspedaal ingedrukt totdat de boog op knappen staat. Ze laten zien hoe je controle houdt, en daar mogen veel bands van mij van leren.

AOVV schreef:
Geweldige plaat. Hij haalt het niet bij 'Halmstad', maar ach, dat is geen schande. Het laatste nummer is echt monumentaal, en daarvoor zijn er ook memorabele momenten genoeg. Donker, duister, illuster. Kies een adjectief, zou ik zo zeggen, je zit altijd goed.

CorvisChristi schreef:
Dit album bestaat weer uit een flinke dosis klaagliederen zoals alleen MDB ze kan maken. Stuk voor stuk is het weer ellende en droefenis wat de klok slaat. Prachtig!!! Aaron kermt en klaagt weer als vanouds en de sombere, treurige, maar vaak ook kwaadaardige sfeer druipt van het album af. En de viool is na lange tijd weer terug, wat vroeger toch altijd een belangrijke stempel op de muziek van MDB drukte.
Wederom weer een super-album van de grootmeesters van de doom-metal!!

Tha)Sven schreef:
Mastodon was tot voor kort redelijk onbekend bij mij. Ik had eerst een totaal ander beeld van de band, namelijke ruige simpele metal. Sinds ik een tijdje terug Hearts Alive van Leviathan gehoord had heb ik me meer verdiept in de band. Wat een ontdekking bleek het te zijn. Ruig, ruw en explosief. Ik kon niet anders dan vergelijken met Isis in hun vroege jaren. Maar hun albums gleden steeds meer een andere richting op, progressiever en psychedelischer. Net toen ik bekend was geworden met al hun albums kwam dit album uit.
Aanvankelijk had ik weinig verwachtingen, hoewel ik stiekem hoopte dat de muziek nog meer de progressieve kant was opgegleden.
Over het verhaal kun je veel woorden kwijt maar met weinig woorden kun je het ook al goed omschrijven: een psychedelische ontdekkingsreis zoals we die al gewend waren bij Blood Mountain. De teksten zijn bizar en tegelijkertijd erg treffend. De uitleg van het titelnummer (Skye is Branns overleden zusje) geeft al aan hoeveel lagen de teksten bevatten. Maar goed tekstueel dus zeer interessant, het is toch de instrumentatie op dit album die het naar ongekende hoogte brengt. Hoewel The Last Baron kent een explosief begin wat zonder de zang toch net wat minder aandoet, na een aantal minuten begint een surrealistische waas waarin je verpletterd wordt door bombastische riffs. Een werkelijk episch nummer wat het grootste niveau van Hearts Alive kan evenaren.
Ook The Czar, die opnieuw een fabuleuze intro heeft, is ongelooflijk treffend. De zeurderige zang, de break van een seconde op het einde, het zit allemaal ingenieus in elkaar en voelt ook als een daadwerkelijke achtervolging van Rasputin.
Albums doordrenkt met sfeer, die een geheel vormen en gevuld zijn vele lagen zijn die albums die mij het meest kunnen bekoren. Dit album is een van. Van de prachtige feature van Scott van Neurosis en de epische nummers tot de progressieve krakers, die Ghost of Karelia en Quintessence zijn, is dit een album wat mij lang zal bijblijven, wat ik op ieder moment kan opzetten en toch nooit verveeld zal raken.

Edwynn schreef:
Poeh, dat was hard twijfelen tussen Triptykon en Deathspell Omega.